Wyrok - IV SA/Wr 392/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 23 grudnia 2025
Teza
Stwierdzono bezskuteczność czynności wydanej na podstawie przepisów szczególnych. Zabytki, Rejestr zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w R. na czynność Wójta Gminy Chojnów z dnia 10 lipca 2017 r. w przedmiocie ujęcia nieruchomości w gminnej ewidencji zabytków I. stwierdza bezskuteczność czynności Wójta GminyStwierdzono bezskuteczność czynności wydanej na podstawie przepisów szczególnych. Zabytki, Rejestr zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w R. na czynność Wójta Gminy Chojnów z dnia 10 lipca 2017 r. w przedmiocie ujęcia nieruchomości w gminnej ewidencji zabytków I. stwierdza bezskuteczność czynności Wójta Gminy
Data orzeczenia
23 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Andrzej Nikiforów
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezskuteczność czynności wydanej na podstawie przepisów szczególnych
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z 10 lipca 2017 r. (0050.57.2017) w sprawie przyjęcia Gminnej Ewidencji Zabytów Gminy Chojnów (dalej: GEZ) – na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm,) oraz art. 22 ust. 4 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U z 2014 r. poz. 1446 ze zm.), dalej: u.o.z. – Wójt Gminy Chojnów przyjął Gminną Ewidencję Zabytków Gminy Chojnów w formie zbioru kart adresowych (§ 1), w której pod pozycją 410 ujął "owczarnię" (?) w zespole folwarcznym, ob. budynek nieużytkowany".Pismem z 24 lipca 2024 r. F. Sp z o.o. w R. (dalej: strona skarżąca) zwróciła się do Urzędu Gminy w Chojnowie z prośbą o wykreślenie z GEZ ww. budynku (obory położonej na działce [...]/[...] obręb R., ujętego jako owczarnię" (?) w zespole folwarcznym, ob. budynek nieużytkowany) w celu umożliwienia jego rozbiórki. Strona skarżąca podniosła, że budynek ten jest od kilku lat nieużywany ze względu na niemożność adaptacji do wymogów teraźniejszej technologii. Wskazała, że ze względu na znaczne zużycie konstrukcji obiekt zaczyn stanowić zagrożenie dla otoczenia. Ściana szczytowa przylegająca do drogi wojewódzkiej nr [...] zagraża runięciem. Przeciwległa ściana szczytowa w ubiegłym roku runęła na skutek silnego wiatru.Wójt Gminy Chojnów, pismem z 5 sierpnia 2024 r., wskazał stronie skarżącej, że nie posiada samodzielnej kompetencji do wyłączenia karty z GEZ i przekazał jej wniosek do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków, pismem z 29 sierpnia 2024 r. wskazał zaś, że zgodnie do art. 22 ust. 3 u.o.z. prowadzi wojewódzką ewidencję zabytków w formie kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa. Opisany budynek nie posiada jednak takiej karty, w związku z czym organ konserwatorski nie może wykreślić tego obiektu z Wojewódzkiej Karty Ewidencyjnej Zbytów. Dodatkowo podniósł, że w jego opinii budynek nie utracił swoich wartości artystycznych, naukowych i historycznych, ze względu na które został ujęty w GEZ. Podkreślił, że pogorszony, w stosunku do pierwotnego, stan techniczny budynku nie stanowi przesłanki do pozbawienia go statusu zabytku, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt c u.o.z. ochronie i opiece, bez względu na stan zachowania, podlegają zabytki nieruchome będące w szczególności działami architektury i budownictwa. Ponadto wskazał, że omawiana działka, położona jest na obszarze historycznego układu ruralistycznego wsi R., który również ze względu na swoje wartości historyczne, artystyczne i naukowe został ujęty w GEZ.Pismem z 8 lipca 2025 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na zarządzenie Wójta Gminy Chojnów z 10 lipca 2017 r. w części dotyczącej poz. 410 wpisu do GEZ budynku stanowiącego jego własność zarzucając mu naruszenie:1) art. 7, art. 8 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tym samym oparcie jedynie na wycinku materiału dowodowego, jak również nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, chronionego przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, znajdującego swoje poparcie w art. 21 i art. 64 Konstytucji, tj. należnej każdemu ochrony prawa własności;2) art. 2 oraz art. 64 w zw. z art 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez arbitralne ujęcie nieruchomości w ewidencji zabytków, prowadzące do nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżącego, bez zapewnienia mu jakiejkolwiek realnej możliwości ochrony swych praw;3) art. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. u.o.z. poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż ujęta w GEZ nieruchomość należąca do skarżącego stanowi zabytek w rozumieniu ustawy, gdy w rzeczywistości takiego waloru przyznać jej nie można.W uzasadnieniu skargi strona skarżącą podniosła w szczególności, iż budynek wpisany został do GEZ pod poz. 410 na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. jako inne – tj. niewpisane do rejestru zabytków nieruchomości wyznaczone przez Wójta w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Podkreśliła, że przed dokonaniem tegoż wpisu, ów zamiar nie był z nią w żaden sposób konsultowany, w szczególności Wójt Gminy Chojnów nie zapewnił jej możliwości wypowiedzenia się. Tym samym, zdaniem strony skarżącej doszło do ograniczenia przysługującego jej prawa własności, w taki sposób, o jakim mowa w wyroku TK z 11 maja 2023 r. sygn. akt P 12/18.Mając powyższe na względzie, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonego zarządzenia w części dotyczącej poz. 410 wykazu obiektu stanowiącego załącznik do gminnej listy zabytków, tj. budynku stanowiącego jej własność, położonego po adresem: R1., [...]-[...] C. oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Chojnów wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując (w szczególności), że GEZ Gminy Chojnów została sporządzona i przygotowana na postawie wykazu z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, zaś następnie (po sporządzeniu GEZ ewidencja ta została zaakceptowana przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy sąd stwierdza bezskuteczność czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje odpowiednio. Do stwierdzenia bezskuteczności czynności konieczne jest uznanie przez sąd, że czynność ta narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo narusza prawo dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).W pierwszej kolejności podnieść należy, że ujęcie zabytku nieruchomego (karty adresowej zabytku) w GEZ na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 1-3 u.o.z. podlega sądowej kontroli jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i taki też należało przyjąć przedmiot rozpatrywanej skargi (postanowienie NSA z 18 maja 2021 r., sygn. II OZ 218/21, wyrok NSA z 18 października 2023 r., II OSK 2326/18). Dlatego też, Sąd – choć strona skarżąca w skardze zaskarżyła zrządzenie Wójta Gminy w Chojnowie z 10 lipca 2017 r. w części dotyczącej wpisu do GEZ pod poz. 410 budynku (obiektu) wskazanego jako "owczarni (?) w zespole folwarcznym, ob. budynek nieużytkowany" stanowiącego jej własność przyjął – że rozpatrywana skarga dotyczy czynności organu z 10 lipca 2017 r. polegającej na ujęciu w GEZ pod poz. 410 tegoż obiektu.Dalej, Sąd stwierdził, że choć skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu, to podlega ona rozpoznaniu. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Ten sam przepis dalej jednak stanowi, że sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Sąd uznał, że z takim przypadkiem ma do czynienia w sprawie, a okoliczność uzasadniającą brak winy strony skarżącej w uchybieniu omawianego terminu stanowi dotychczasowy brak jednolitości w orzecznictwie sądów administracyjnych co do charakteru działań organu podjętych na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 1-3 u.o.z., które mogły wpłynąć na przyjęcie początku rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Istniejące dotychczas wątpliwości co do sposobu zakwalifikowania przedmiotu zaskarżenia, tj. jako aktu jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. bądź innej czynności organu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powodowały, że, kierując się pierwszym z poglądów prezentowanych w orzecznictwie można było bowiem przyjąć, że nie wiąże żaden termin przy wnoszeniu skargi (por. art. 53 § 2a p.p.s.a., postanowienie NSA z 22 lipca 2025 r., II OZ 1034/25, CBOSA).Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności organu z 10 lipca 2017 r. stanowiły natomiast przepisy ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U z 2024 r. poz. 1292 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w sprawie), dalej: u.o.z. Zgodnie z art. 22 ust. 4 u.o.z., wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy. Stosownie natomiast do art. 22 ust. 5 u.o.z. w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte: 1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru; 2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków; 3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.Jak wynika z treści skargi i odpowiedzi na skargę Wójta Gminy Chojnów objęty skargą obiekt (poz. 410 - owczarnia (?) w zespole folwarcznym, ob. budynek nieużytkowany) został wpisany do GEZ w porozumieniu z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków, który po sporządzeniu GEZ zaakceptował ją. Jak wynika zaś ze stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów wyrażonego w piśmie z 29 sierpnia 2024 r., obiekt ten nie jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków w formie karty adresowej. Sąd przyjął więc, że konkretną podstawę prawną ujęcia tegoż obiektu w GEZ stanowił przepis art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. W kontekście przywołanej regulacji prawnej strona skarżąca podniosła zaś – najdalej idący zarzut, przesądzający w istotce o kierunku orzeczenia Sądu – dotyczący jej niezgodności z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wątpliwości w tym zakresie wyraził wcześniej także NSA w sprawie II OSK 2781/17, przedstawiając TK następujące pytanie prawne: "Czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 z późn. zm.) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 z późn. zm.)". NSA wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia z 13 czerwca 2018 r., że ma wątpliwość co do zgodności art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. z Konstytucją RP oraz prawem międzynarodowym w zakresie, w jakim ogranicza on prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony tak procesowej, jak i materialnoprawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia. "Skoro bowiem przepisy nie precyzują, w jaki sposób ma dojść do sprawdzenia kart adresowych, ani sposobu udokumentowania tej czynności, to (...) każdy przejaw aktywności organu w tym zakresie należy uznać za prawidłowy. W rezultacie kontrola tej czynności przez sąd administracyjny ma jedynie charakter formalny. (...) nie można więc zweryfikować, czy nieruchomość ta jest rzeczywiście zabytkiem i czy objęcie jej ochroną konserwatorską jest uzasadnione. Co również istotne, w świetle art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z., właściciel dowiaduje się o tym, że dokonano wpisu ex-post. Taka regulacja i "utajnienie" procedury ujawnienia nieruchomości w ewidencji budzi wątpliwości z punktu widzenia racjonalności tejże regulacji".Wskazane zastrzeżenia NSA zostały podzielone przez Trybunał, który wskazanym przez stronę skarżącą w skardze wyroku z 11 maja 2023 r. (P 12/18) orzekł, że: art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. (Dz. U. z 2022 r. poz. 840) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości przez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. TK zgodził się z NSA co do wadliwości procedury wyznaczającej nieruchomość, a dalej ujmującej ją w gminnej ewidencji zabytków. Wskazał, że fundamentem demokratycznego państwa prawnego jest możliwość obrony oraz ochrony swoich dóbr. "Art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków w zakresie wskazanym przez NSA prowadzi do sytuacji, w której właściciel nieruchomości, dowiadując się, że nieruchomość ma zostać wpisana do gminnej ewidencji zabytków, nie ma możliwości w postępowaniu administracyjnym zająć stanowiska oraz zakwestionować działań podejmowanych przez organ administracji gminnej w porozumieniu z konserwatorem". Dalej TK przyjął, że postępowanie w takim zakresie musi być oparte na możliwie jak najpełniejszych i najbardziej precyzyjnych regulacjach. "Kryteria powinny być przejrzyste, ponieważ od nich zależy możliwa ingerencja w konstytucyjne wolności i prawa. Niebezpieczeństwo arbitralności organów wykonawczych j.s.t. prowadzić może do bezpodstawnego działania, zwłaszcza, że definicja ustawowa "zabytku" tworzy szerokie pole administracyjnego uznania". Z tych też przyczyn TK uznał, że art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. jest niegodny z Konstytucją RP. Przy czym, wyrok TK wskazuje na pominięcie prawodawcze, stanowi nowiem, że art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z., w zakresie, w jakim nie reguluje "wymaganych" kwestii, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Mowa w nim o regulacji niepełnej dla zapewnienia odpowiedniej ochrony właścicielowi nieruchomości. Zatem, chociaż wskazanym wyrokiem TK nie wyeliminował z systemu prawnego art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z., stanowiącego rzeczywistą podstawę prawną podjętej przez Wójta Gminy Chojnów i skarżonej obecnie czynności, to jednak stosując ten przepis prawa, Sąd obowiązany był uwzględnić stanowisko Trybunału (wyrok WSA we Wrocławiu z 10 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 61/24, CBOSA).Uwzględniając zatem wyrok TK, Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, że wskazane przez Trybunał pominięcie prawodawcze skutkować musi przyjęciem wadliwości procedury, która poprzedzała ujęcie spornego w sprawie budynku w GEZ (poz. 410). Wskazane pominięcie spowodowało naruszenie prawa (w szczególności ww. przepisów Konstytucji RP), poprzez zastosowanie uproszczonej - wewnętrznej procedury poprzedzającej dokonanie ww. czynności organu. Zastosowana w sprawie procedura nie tylko nie umożliwiła udziału w niej właściciela nieruchomości, ale też miała miejsce bez postępowania o charakterze dowodowym (dotyczącym ustalenia, czy zabytek włączony do GEZ jest rzeczywiście zabytkiem w rozumieniu u.o.z.).Reasumując, Sąd uznał, że w sprawie w wyniku zastosowanej procedury – niezgodnej z Konstytucją RP w świetle ww. wyroku TK – strona skarżąca jako właściciel spornej nieruchomości (tak jak podniosła w skardze) nie była odpowiednio powiadomiona o trwającym procesie poprzedzającym dokonane spornej czynności, ale też i później nie mogła poznać motywów ujęcia ww. nieruchomości w GEZ (brak na to dowodów), polemizować z dokonanymi ustaleniami, formułować wniosków dowodowych, w końcu – w inny sposób bronić się przed organem przed ograniczeniem prawa własności. Okoliczność ta, stanowi przesłankę uznania zaskarżonej czynności za bezskuteczną, gdyż wspiera się ona na niekonstytucyjnej regulacji art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z.W świetle zaistnienia ww. uchybienia dotyczącego postępowania ujęcia spornego obiektu w GEZ (poz. 410) zarzuty zmierzające do oceny, czy sporny obiekt posiada walory zabytku, czy też ich nie posiada należało, zdaniem Sądu, uznać za przedwczesne. Poza tym zaakcentowania wymaga, że czynność ujęcia spornego obiektu w GEZ, nie została podjęta w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie (art. 1 pkt 1 k.p.a.), stąd stosowanie przepisów art. 7, art. 8 oraz art. 80 k.p.a., a zatem przepisów na które powołuje się strona skarżąca w skardze, jest wykluczone. Tym samym zarzut ich naruszenia należało ocenić za niezasadny.W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, mając na uwadze przeprowadzone rozważania, zdecyduje zatem o ujęciu (bądź nie) spornego obiektu w GEZ. Przy czym obowiązkiem organu, przed dokonaniem ewentualnego wpisu do ewidencji, będzie zapewnienie stronie skarżącej gwarancji ochrony prawnej opisanej przez Sąd.Z tych też przyczyn, działając na podstawie art. 146 § 1 u.p.p.s.a., Sąd za konieczne uznał uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności (pkt I sentencji wyroku), nie przesądzając jednak w żaden sposób, czy przedmiotowy budynek posiada wartości prawnie chronione, które uzasadniają ujęcie go w gminnej ewidencji zabytków. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.(pkt. II sentencji wyroku).., a zatem przepisów na które powołuje się strona skarżąca w skardze, jest wykluczone. Tym samym zarzut ich naruszenia należało ocenić za niezasadny.W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, mając na uwadze przeprowadzone rozważania, zdecyduje zatem o ujęciu (bądź nie) spornego obiektu w GEZ. Przy czym obowiązkiem organu, przed dokonaniem ewentualnego wpisu do ewidencji, będzie zapewnienie stronie skarżącej gwarancji ochrony prawnej opisanej przez Sąd.Z tych też przyczyn, działając na podstawie art. 146 § 1 u.p.p.s.a., Sąd za konieczne uznał uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności (pkt I sentencji wyroku), nie przesądzając jednak w żaden sposób, czy przedmiotowy budynek posiada wartości prawnie chronione, które uzasadniają ujęcie go w gminnej ewidencji zabytków. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.(pkt. II sentencji wyroku).