Wyrok - I SA/Op 608/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 23 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę; Odrzucono skargę. Planowanie przestrzenne, Prawo miejscowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. specjalista Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. B., Ł. B., G. K., E. K., M. P., A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 12 czerwca 2025 r., Nr XVII/127/2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) oddala skargę M. P. i A. P., 2)Oddalono skargę; Odrzucono skargę. Planowanie przestrzenne, Prawo miejscowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. specjalista Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. B., Ł. B., G. K., E. K., M. P., A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 12 czerwca 2025 r., Nr XVII/127/2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) oddala skargę M. P. i A. P., 2)
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Beata Kozicka
Podstawa prawna
art. 144
kc
art. 140
kc
art. 3
ppsa
art. 147
ppsa
art. 151
ppsa
art. 134
ppsa
art. 58
ppsa
art. 64
k
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę; Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Z. B., Ł. B., G. K., E. K., M. P. i A. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu uchwałę Rady Miejskiej w Zdzieszowicach Nr XVII/127/2025 r. z dnia 12 czerwca 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie Januszkowice, gmina Zdzieszowice (Dz. Urz. Woj. Opol. z 2025 r. poz. 1554 - dalej jako: "Plan miejscowym", "Uchwała", "m.p.z.p.").Działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm. - dalej jako: "u.s.g.") oraz art. 50, art. 52, art. 53 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a.") złożyli skargę na opisaną we wstępie Uchwałę w jej części tekstowej na § 5 ust. 3 oraz odpowiadającej jej części graficznej przedstawionej w załączniku nr 1 do Uchwały.W skardze zarzucili Uchwale istotne naruszenie przepisów prawa materialnego:1) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm. - dalej jako: "u.p.z.p.") w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm. - dalej jako: "Konstytucja RP") poprzez naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskutek nadużycia władztwa planistycznego przez Radę Miasta Zdzieszowice (dalej jako: "Rada"), polegającego na nieuzasadnionej, nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżących z powodu zaprojektowania na terenie oznaczonym symbolami 5MN oraz 4MN, obejmującym nieruchomości stanowiące własność skarżących lub będących w ich bezpośrednim sąsiedztwie, dróg dojazdowych, oznaczonych symbolami 2KDD i 3KDD, a także polegającego na braku należytego wyważenia między interesem publicznym a interesem prywatnym, mimo braku konieczności i celowości utworzenia dróg dojazdowych w tym rejonie, braku należytego uzasadnienia tego rozwiązania planistycznego oraz braku rozważenia przez gminę Zdzieszowice (dalej jako: "Gmina") innych możliwości, a także polegającego na znacznej uciążliwości powodowanej przez drogi dla skarżących, ograniczenia zagospodarowania i zabudowy działek, powodującej znaczne zmniejszenie wartości nieruchomości, co pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności oraz konstytucyjnym prawem do wolności, co z kolei stanowi naruszenie przysługujące skarżącym interesu prawnego poprzez ograniczenie swobodnego korzystania z prawa własności nieruchomości w granicach określonych w art. 140 oraz art. 144 k.c.;2) art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego, nieuzasadnionej ingerencji w przysługującą skarżącym M. i A. P. prawa własności nieruchomości, polegające na zaprojektowaniu drogi dojazdowej, oznaczonej w zaskarżonej uchwale symbolem 2KDD, na nieruchomości skarżących a stanowiącej działkę gruntu nr a podczas, gdy projektowana sieć dróg obejmująca swym zakresem teren zaskarżonej uchwały nie jest dostosowana do tak intensywnego ruchu pojazdów, jakiego można się spodziewać po wejściu w życie Uchwały, co z kolei stanowi naruszenie przysługującego skarżącym prawa poprzez ograniczenie swobodnego korzystania z prawa własności nieruchomości w granicach określonych w art. 140 oraz art. 144 k.c.W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, że składający ją legitymują się uprawnieniem do zaskarżenia Uchwały. Są właścicielami wyszczególnionych w skardze nieruchomości. Naruszenia interesu prawnego upatrują w zaprojektowanym w Planie miejscowym układzie dróg dojazdowych oznaczonych symbolami 2KDD - 3KDD. Skarżący odwołali się do orzecznictwa NSA i podnieśli m.in., że udaremni lub utrudni on zabudowę ich nieruchomości, spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Dostrzegli przy tym zróżnicowaną sytuację prawną skarżących. Wskazali w skardze tak na podobieństwa (nieruchomości skarżących położone są w sąsiedztwie projektowanego układu dróg dojazdowych 2KDD lub 3KDD) jak i na różnice: położenie w granicach Planu miejscowego (jak nieruchomości M. P. i A. P. oraz Z. B. i Ł. B.) i poza jego granicami (jak nieruchomość G. K. i E. K.); przeznaczenie pod sporne ustalenie planistyczne 2KDD (jak północna część nieruchomości M. P. i A. P.); położenie budynku mieszkalnego w odległości ok. 50 - 100 cm od terenu projektowanego pod drogę 3KDD (jak nieruchomość G. K. i E. K.). Stwierdzili, że zaskarżone ustalenia planistyczne naruszać będą interes prawny ich wszystkich jako właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zaznaczyli, że w toku procedury planistycznej czynnie sprzeciwiali się projektowanemu układowi dróg 2KDD i 3KDD jako niezwykle uciążliwemu. Podnieśli, że będzie to główny szlak komunikacyjnych łączący projektowane i istniejące tereny wypoczynkowe (w tym ośrodka [...]) oraz mieszkaniowe z drogą wojewódzką. W związku z powyższym każdy ze skarżących posiada interes prawny do złożenia skargi.Mając to na uwadze skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie, na rzecz każdego ze skarżących, zwrotu kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę z dnia 3 marca 2025 r. Gmina wniosła o jej oddalenie. Odniosła się szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów.W reakcji na wezwanie Sądu z 5 listopada 2025 r. (k. 65 akt sądowych) dodatkowym pismem z dnia 20 listopada 2025 r. Gmina uzupełniała akta administracyjne oraz przedłożyła pismo procesowe celem wyjaśnienia i wykazania twierdzeń zamieszczonych w odpowiedzi na skargę (k. 66 - 117 akt sądowych).Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej, którą przedłożył do akt. Wskazał, że ulica [...] jest dwukierunkowa a stanie się jednokierunkowa. Realizacja planu spowoduje skomunikowanie kilkudziesięciu działek budowalnych i wiąże się ze znacznym obciążeniem dla skarżących. Obecnie ruch samochodowy na ulicy [...] jest znikomy. Nie odbywa się po niej ruch do ośrodka [...]. Akcentując naruszenie prawa własności każdego ze skarżących wskazał, że ich interes prawny został w tym przypadku naruszony ponad przeciętną miarę.Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi oraz o pominięcie wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej. Wyjaśnił, że Gmina ma na uwadze rozwój i w tym zakresie planuje układ komunikacyjny. Akcentował, że władztwo planistyczne wymaga kompromisu. Nie da się zaspokoić indywidualnych potrzeb wszystkich osób. Ulica [...] jest ulicą wąską, obecnie dwukierunkową, a stanie się jednokierunkową, co ułatwi przemieszczanie się.Obecni na rozprawie skarżący: E. K., Z. B. i G. podtrzymali skargę i wnioski w niej zawarte.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.Na rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi: Z. B., Ł. B., G. K., E. K., M. P. i A. P., rzutuje w pierwszej kolejności kwestia podmiotowa, tj. posiadanie legitymacji do skutecznego złożenia skargi.Uprawnienie to określa art. 101 ust. 1 u.s.g. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek tego rodzaju, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego konkretny interes prawny lub uprawnienie, przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień, wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżących.Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.Sąd dostrzegł, że kwestia legitymacji poszczególnych skarżących jest zasadniczo różna. Jako taka wymaga odrębnego, indywidualnego jej zbadania oraz kwalifikacji i wyjaśnienia stanowiska Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził.Co do skargi Z. B. i Ł. B. Sąd uznał, że stosownie do wymagań przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. ich interes prawny lub uprawnienie nie zostały naruszone zaskarżoną częścią Uchwały.Niespornie Z. B. i Ł. B. są właścicielami nieruchomości o nr [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działki gruntu o nr.: b, c i d, stanowiącej tereny mieszkaniowe B, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, usytuowanym w odległości ok. 5 - 6 m od granicy z działką drogową nr e (ul. [...]) (k. 14, 100 - 101 akt sąd.), leżącej w całości w granicach Planu miejscowego i jego ustalenia planistycznego 5MN (k. 84 - 85 akt sądowych).Z. B. i Ł. B. skarżą część Uchwały dotyczącą ustaleń planistycznych poczynionych na gruntach cudzych, tj. w zakresie układu komunikacyjnego oznaczonego symbolami 2KDD i 3KDD. Teren przeznaczony pod drogę dojazdową 2KDD w ogóle nie graniczy z nieruchomością Z. B. i Ł. B. Z kolei teren przeznaczony pod drogę dojazdową 3KDD obejmuje sąsiednie działki gminne nr e i nr f, oznaczone w ewidencji gruntów jako drogi - dr (k. 90 - 93 akt sądowych), będące obecnie ul. [...].Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w Planie miejscowym tereny o oznaczeniu planistyczny 5MN mają przeznaczenie podstawowe - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej), a 1KDD - 3KDD mają przeznaczenie podstawowe - tereny dróg dojazdowych (k. 84 - 85 akt sądowych).Sporna regulacja planistyczna 2KDD i 3KDD (tereny dróg dojazdowych) nie obejmuje zatem bezpośrednio nieruchomości Z. B. i Ł. B. Samo jej usytuowanie w bliższym lub dalszym sąsiedztwie terenów przeznaczonych pod drogi dojazdowe 2KDD i 3KDD, w tym ich budynku mieszkalnego położonego w odległości ok. 5 - 6 m od granicy z działką drogową nr. e (teren 3KDD) nie dowodzi, że zaskarżona część Uchwały udaremnienia bądź utrudnia zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym ich użytkowaniu i rozporządzaniu prawem własności. Zdaniem Sądu jest wręcz odwrotnie. To dostęp do projektowanych dróg dojazdowych umożliwia zagospodarowanie ich działki właśnie jako budowlanej. Dostęp ten jest podstawową, normatywną cechą definicji działki budowlanej (por. art. 2 pkt 12 i 14 u.p.z.p. oraz § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z. 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Co ważne to właśnie drogi dojazdowe 2KDD i 3KDD zapewnią obsługę komunikacyjną nieruchomości Z. B. i Ł. B. Ich zaprojektowanie umożliwia im swobodne użytkowanie ich nieruchomości przeznaczonej pod budownictwo i rozporządzanie prawem własności.W ocenie Sądu Z. B. i Ł. B. nie wykazali, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną Uchwałą a ich własną, indywidualną sytuacją prawną. Nie wykazali żadnego przepisu prawa, który uprawniałby ich lub zobowiązywał do jakichkolwiek działań lub zaniechań w związku z uchwaleniem zaskarżonej Uchwały. Oczekiwanie skarżących co do niezmienności stanu zagospodarowania przestrzeni w okolicy ich nieruchomości, zapewnienia im prawa do przestrzeni wolnej od określonego typu zabudowy i układu komunikacyjnego, czy też do dalszej możliwości korzystania z walorów tej przestrzeni na warunkach takich jak obecnie, należy rozpatrywać wyłącznie w kategorii interesu faktycznego, który jednakże nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego. Z przepisów prawa nie sposób wywieść uprawnienia Z. B. i Ł. B. do zapewnienia, że droga 3KDD pozostanie w granicach obecnej ul. [...], bez jej połączenia z drogą 1KDD za pomocą projektowanej drogi 2KDD.Wbrew argumentacji skargi, nie są takimi przepisami wskazane w skardze regulacje konstytucyjne dotyczące prawa własności i jego ochrony (art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP), a także przepisy wskazujące na konieczność uwzględnienia w procesie planowania przestrzennego: określonych wartości, zadań własnych gminy, inwestycji celu publicznego, prawa własności i interesu prawnego, zasad modernizacji, rozbudowy, czy budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, art. 3 ust.1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). Skarżący nie wykazali zatem posiadania interesu w niniejszej sprawie, który mógł być wywiedziony z prawa własności ich nieruchomości położonej na terenie objętym Planem miejscowym bądź wpływu jego ustaleń na ich sytuację prawną jako właścicieli nieruchomości pozostającej poza granicami obszaru objętego sporną regulacją planistyczną. Kwestionowane przeznaczenie terenów sąsiednich pod drogi dojazdowe 2KDD i 3KDD nie wpływa bezpośrednio na naruszenie interesu prawnego Z. B. i Ł. B. Przeznaczenie terenów sąsiednich pod drogi dojazdowe 2KDD i 3KDD nie powoduje też zmian w zakresie ich uprawnień, wynikających z tytułu własności do działki zabudowanej, położonej w granicach Planu miejscowego. Nie narusza istoty ich prawa własności. Nie ogranicza w korzystaniu z nieruchomości, czy też w rozporządzaniu prawem własności do tej nieruchomości. Skarżący nie wykazali, aby zaskarżone regulacje planistyczne negatywne oddziaływały na ich nieruchomość w stopniu wykraczającym poza granice określone przez ustawy i zasady współżycia społecznego chroniące ich prawo własności (art. 140 k.c.), czy też ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.).Mniej czy bardziej uzasadnione obawy skarżących, że w przyszłości powstanie znaczna ilość nieruchomości mieszkalnych na terenach dotąd niezurbanizowanych oznaczonych w Uchwale symbolami 1MN-5MN, że ich obsługa komunikacyjna (także terenów ośrodka wypoczynkowego) będzie odbywać się przez ww. drogi dojazdowe 2KDD i 3KDD, i jako taka spotęguje w sposób niewspółmierny natężenie ruchu i immisji w otoczeniu ich nieruchomości, nie mogą stanowić o istnieniu naruszenia ich aktualnego interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie.Sąd podziela bowiem pogląd prawny, że interes prawny jest wywodzony z normy prawa materialnego i przejawia się w związku o charakterze materialnoprawnym między tą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającym na tym, że aktualizacja tejże normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu, do którego jest kierowana, w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Nie można również, w świetle przedstawionych wyżej uwag, uznać zarzucanego przez skarżących naruszenia art. 140 i art. 144 k.c. z powodu przyszłych, potencjalnych uciążliwości (immisji) związanych z realizacją określonych w planie miejscowym inwestycji, za równoczesne naruszenie jego interesu prawnego. Należy raz jeszcze podkreślić, że do skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego, (jak również na inną uchwałę lub zarządzenie, podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej), a zatem do doprowadzenia do jej rozpoznania przez Sąd, nie wystarczy sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd nie jest bowiem uprawniony do badania naruszeń procedury, czy też treści merytorycznej takiego aktu, jeżeli skarżący nie wykaże, że ustalenia tegoż aktu doprowadziły do naruszenia jego interesu prawnego (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1782/25).Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., skargę Z. B. i Ł. B. odrzucił, o czym orzekł w pkt. 3 sentencji wyroku.Odmiennie Sąd ocenił legitymację G. K. i E. K. oraz M. P. i A. P.Co do skargi G. K. i E. K. Sąd uznał, że stosownie do wymagań przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. ich interes prawny został naruszony zaskarżoną częścią Uchwały.Niespornie G. K. i E. K. są właścicielami dwóch zabudowanych nieruchomości: o nr. [...] i [...] oznaczonych ewidencyjnie: pierwsza - jako działka gruntu o nr. g (tereny mieszkaniowe B, grunty orne RV i RVI), druga - jako działka gruntu o nr. h (tereny mieszkaniowe B). Działka nr h jest zabudowana budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości ok. 50 - 100 cm od granicy z działką drogową nr f (ul. [...]), przeznaczoną w Uchwale pod drogę dojazdową 3KDD, w miejscu projektowanego jej skrzyżowania z droga 2KDD (k. 8, 10, 84, 85, 88 i 89 akt sądowych). Obie ww. nieruchomości leżą poza granicami zaskarżonego Planu miejscowego, w granicach innego planu, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Zdzieszowicach nr [...] z 14 listopada 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J. Są w nim przeznaczone pod tereny: 105MN, UH, UG (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług handlu, gastronomii) i w cz. 189KD (tereny dróg dojazdowych) (k. 86 - 87 akt sądowych).Pomimo pewnych podobieństw do sytuacji prawnej Z. B. i Ł. B., specyfika usytuowania budynku mieszkalnego G. K. i E. K. na działce nr h jest na tyle szczególna, że pozwala ona uznać, iż G. K. i E. K. mają w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymację do zaskarżenia spornej części Uchwały. Otóż, jak trafnie w skardze zostało podniesione i co jest niesporne, odległość pomiędzy ścianą ich budynku mieszkalnego położonego na dz. nr h, od granicy z działką drogową nr f (ulicą [...]), wynosi ok. 50 - 100 cm. Budynek mieszkalny jest więc usytuowany w tzw. ostrej granicy z działką nr f, której teren jest objęty ustaleniem planistycznym 3KDD. Budynek nie posiada zatem standardowego odstępu od działki sąsiada (tu: działki drogowej nr f w ul. [...]) określonego w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tego rodzaju usytuowanie budynków jest rozwiązaniem techniczno-prawnym wyjątkowym ze względu na potrzebę ochrony interesu prawnego właścicieli nieruchomości. Jednocześnie, w miejscu usytuowania budynku na dz. nr h, w Planie miejscowym zaplanowano skrzyżowanie drogi dojazdowej 3KDD z nowo projektowaną drogą dojazdową 2KDD.Usytuowanie budynku mieszkalnego Z. B. i Ł. B., w ostrej granicy z działką drogową nr f (ulicą [...]), czyli z terenem projektowanym pod drogę dojazdową 3KDD (ul. [...]), w strefie mniejszej niż ogólnie dopuszczona w prawie, ze względu na podnoszone w skardze i niekwestionowane przez Gminę okoliczności, tj. bliskość projektowanej drogi dojazdowe 3KDD do budynku, jego okien, czy wejścia głównego, jest - w ocenie Sądu - równoznaczne z oddziaływaniem projektowanej drogi dojazdowej 3KDD na teren ich nieruchomości w stopniu wykraczającym poza granice określone przez ustawy. W ocenie Sądu wykazali tym samym, że zaskarżone regulacje planistyczne będą negatywnie oddziaływały na ich nieruchomość wykraczając poza granice określone przez ustawy i zasady współżycia społecznego chroniące ich prawo własności (art. 140 k.c.), czy też ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). Wobec powyższego Sąd uznał skargę G. K. i E. K. za dopuszczalną.Co do skargi M. P. i A. P. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że stosownie do wymagań przepisu szczególnego art. 101 ust. 1 u.s.g. ich interes prawny został naruszony zaskarżoną częścią Uchwały.M. P. i A. P. są właścicielami nieruchomości: o nr [...]; oznaczonej ewidencyjnie jako działka gruntu nr a (tereny mieszkaniowe B - cz. południowa oraz grunty orne RVI - cz. północna); położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego skrzyżowania dróg dojazdowych 2KDD i 3KDD; której północną część przeznaczono pod sporną drogę dojazdową 2KDD (k. 12, 85, 98, 99 akt sądowych); leżącej w granicach Planu miejscowego i projektowanej pod ustalenia planistycznego: 5MN i (w części) 2KDD (k. 85 akt sądowych). Ważne jest, że w ich przypadku kwestionowana regulacja planistyczna obejmuje bezpośrednio grunty ich nieruchomości. Plan miejscowy, północną część ich działki gruntu nr a, przeznacza bowiem pod sporną drogę dojazdową 2KDD, co skutkuje, w sposób niebudzący wątpliwości Sądu, naruszeniem ich interesu prawnego. Wobec powyższego Sąd uznał skargę M. P. i A. P. za dopuszczalną.Przed merytorycznym rozpoznaniem skarg: M. P. i A. P. oraz G. K. i E. K., Sąd wziął pod uwagę następujące kwestie prawne natury ogólnej.Normatywny wzorzec sądowej kontroli stanowią w sprawie przepisy u.p.z.p. obowiązujące w dacie uchwalenia Planu miejscowego. Sąd dostrzegł przy tym, że w toku procedury planistycznej, przed uchwaleniem Planu miejscowego, nastąpiła znacząca zmiana przepisów u.p.z.p. Przepisy u.p.z.p. zostały znowelizowane już z dniem 24 września 2023 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688). Na podstawie jej przepisów przejściowych - art. 65 ust. 1 i art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw należało więc ustalić, które przepisy u.p.z.p. obowiązują w sprawie. Jak wynika z treści dokumentacji planistycznej projekt Planu miejscowego został przesłany do opiniowania i uzgodnienia już pismami z dnia 22 grudnia 2022 r. (k. 197 i nast. w Dokumentacji prac planistycznych w aktach admin.). W związku z tym, w świetle art. 65 ust. 1 oraz art. 67 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w brzmieniu "dotychczasowym" obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. (dalej także jako: "u.p.z.p.").Wyjaśnić też trzeba, że ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania dokonywana jest z uwzględnieniem regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność planu miejscowego w całości lub części powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Z treści wskazanej regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, a zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, czyli zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dostrzec przy tym należy, że w obowiązującym w sprawie stanie prawnym ustawodawca zarówno co do naruszenia zasad, jak i trybu sporządzania miejscowego planu wprowadził jako przesłankę stwierdzenia nieważności - istotność naruszenia. Nie każde zatem naruszenie w tym zakresie będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego, lecz tylko to, które ma charakter istotny czyli znaczący, wpływający na treść uchwały, dotyczący meritum sprawy. Chodzi tu o takie naruszenie prawa, które prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego.Należy też przypomnieć, że gminie niespornie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalenia zasad zagospodarowania terenu - określone jako władztwo planistyczne, o czym stanowi przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Przepisy upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Władztwo planistyczne gminy ograniczone jest przepisami prawa, w tym przepisami art. 6 u.p.z.p. i przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej chroniącymi prawo własności. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Władztwo planistyczne nie zwalnia jednak organów planistycznych z ważenia wartości wysoko cenionych, których ochrona i uwzględnianie w planowaniu przestrzennym wynika wprost z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wymienionych tam wymogów i wartości wysoko cenionych, do których ustawodawca zalicza z jednej strony m.in.: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe, potrzeby interesu publicznego z drugiej zaś walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Organy planistyczne, podejmując prawnie wiążące ustalenia w zakresie przeznaczania terenów na określone cele, powinny dokonywać ważenia tychże wartości. Ustalenia preferujące jedne z nich, np. wymagania ładu przestrzennego kosztem prawa własności, powinny być szczegółowo uzasadnione oraz dokonywane w poszanowaniu zasad konstytucyjnych, w tym m.in. zasady proporcjonalności, równości, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy też zasady ochrony własności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1823/20).Zarzuty skargi M. P. i A. P. oraz G. K. i E. K. (dalej także jako: "skarżący"), wobec kwestionowanej części Uchwały koncentrują się na wykazaniu przekroczenia przez Gminę granic władztwa planistycznego i zasad sporządzenia Planu miejscowego co - jak wywodzą skarżący - narusza istotę ich prawa własności. Nadużycie władztwa planistycznego polegało – w ich ocenie - na nieuzasadnionej, nieproporcjonalnej ingerencji w ich prawo własności z powodu zaprojektowania, na terenie obejmującym nieruchomości stanowiące ich własność lub terenie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości, układu komunikacyjnego dróg dojazdowych oznaczonego planistycznie symbolami 2KDD i 3KDD. Eksponują przy tym nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności nieruchomości polegające na zaprojektowaniu tego układu komunikacyjnego częściowo na działce nr a (należącej do M. P. i A. P.) oraz w zakresie usytuowania budynku mieszkalnego (na nieruchomości Z. B. i Ł. B.), w ostrej granicy z działką drogową nr f (ul. [...]), czyli wadliwego zbliżenia tej zabudowy do terenu projektowanego pod drogę dojazdową 3KDD, która to ingerencja skutkować będzie naruszeniem prawa budowlanego, bezpośrednim zagrożeniem zdrowia i życia skarżących, pozbawieniem podstawowych praw i wolności obywatelskich.Sąd zarzutów skargi nie podziela.W ocenie Sądu postanowienia Planu miejscowego w zakresie ww. działek skarżących nie naruszają zasady kształtowania polityki przestrzennej oraz nie ograniczają w sposób istotny, czy nadmierny chronionego konstytucyjnie prawa własności, szczególnie - co wymaga wyeksponowania - że wszystkie nieruchomości zaprojektowane w Uchwale pod drogi dojazdowe, oznaczone symbolami 2KDD i 3KDD, lub leżące w ich sąsiedztwie, będą podlegały tym samym regulacjom i ograniczeniom związanym z ruchem drogowym, co działki skarżących.Dostrzec należy, że wyznaczenie w miejscowym planie sieci dróg, w tym dróg zbiorczych nie jest jedynie uprawnieniem, ale obowiązkiem organu planistycznego, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i § 4 pkt 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 poz. 2404 - dalej jako: "Rozporządzenie"). System komunikacji jest obligatoryjnym elementem planu zagospodarowania przestrzennego, a lokalny prawodawca ma obowiązek tak ukształtować przeznaczenie terenów objętych planem, by w sposób racjonalny zapewnić dostępność komunikacyjną poszczególnych obszarów, jakie ten plan obejmuje, ze szczególnym uwzględnieniem terenów, które z natury takiej dostępności wymagają. Władztwo planistycznego gminy obejmuje przyjmowanie rozwiązań planistycznych i komunikacyjnych na terenie objętym planem, ich komunikowania z drogą publiczną i ujęcia dróg w pewien całościowy układ komunikacyjny.Nie sposób planować rozwoju zabudowy bez zabezpieczenia terenów niezbędnych dla układu drogowego, który ma obsłużyć te tereny. Reasumując przeznaczenie północnej części działki nr a pod drogę 2KDD oraz zaprojektowanie dróg dojazdowych 2KDD i 3KDD w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących było niezbędne i proporcjonalne dla obsługi komunikacyjnej nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN-5MN) i usług turystyki lub usług sportu i rekreacji (1UT-US), zaprojektowanej w znacznej części na gruntach rolnych dotąd niezurbanizowanych, stanowiących grunty rolne, dla połączenia sąsiadujących ze sobą terenów zabudowy i odciążenia ruchu samochodowego.Wywody skargi koncentrujące się na odmiennej wizji układu komunikacyjnego (tj. braku konieczności i celowości utworzenia dróg dojazdowych w tym rejonie, braku należytego uzasadnienia tego rozwiązania planistycznego oraz braku rozważenia przez Gminę innych możliwości) niż teren objęty zaskarżonym ustaleniem planistycznym nie mogły odnieść zamierzonego skutku. To Gmina, działając w ramach określonych przez granice prawa, posiada kompetencję do kreowania tej wizji i ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania w Planie miejscowym. W tym może ograniczać uprawnienia właścicielskie skarżących w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uzna za ważniejsze. Gmina posiada kompetencję (doktrynalnie zwaną "władztwem planistycznym") do ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Fakt, iż ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom skarżących, nie decyduje jeszcze o naruszeniu ich prawa własności w stopniu niezasadnym i nieproporcjonalnym, ani jakichkolwiek innych przepisów prawa.Zaakcentować należy w tym miejscu, że kontrola Sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie ustaleń i ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał i to w stopniu kwalifikowanym jako istotne jego naruszenie. Skoro zatem Gmina widziała potrzebę uregulowania ładu przestrzennego na danym obszarze między innymi przez ustanowienie, na terenach dotąd niezurbanizowanych, przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (1MN-5MN) i usług turystyki lub usług sportu i rekreacji (1UT-US), oraz usprawnienie ich obsługi komunikacyjnej poprzez układ dróg 1KDD - 3 KDD, to brak jest przesłanek dla ingerencji Sądu w prawnie chronioną samodzielność jednostki samorządu terytorialnego - przez ocenę celowości takiego działania.Sąd nie jest uprawniony do narzucania gminnym organom planistycznym stanowiącym prawo miejscowe określonych rozwiązań prawnych, czy wyznaczenia kierunku stanowienia prawa w zakresie spornego układu komunikacyjnego. Zwłaszcza, że sporny, projektowany układ komunikacyjny przyjęty przez Gminę stanowi realizację jej własnych dyrektyw, co do kierunków kształtowania ładu przestrzennego określonych w studium Gminy, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Zdzieszowicach nr LVIII/452/2023 z 31 maja 2023 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zdzieszowice (dalej jako: "Studium") i - co równie ważne - ma swoje odzwierciedlenia w realiach sprawy.Zaskarżona regulacja planistyczna uwzględnia bowiem projektowany i istniejący stan zagospodarowania przestrzeni w granicach opracowania. Według wyjaśnień Gminy na obszarze objętym opracowaniem wyznaczono obszary pod zabudowę na terenach do tej pory niezabudowanych i stanowiących grunt rolny. Istniejące gminne drogi obsługujące obszar opracowania, czyli ul. [...] (dz. nr e i nr k) (droga dojazdowa 3KDD) oraz droga w działce nr i (droga dojazdowa 1KDD) są faktycznie wąskie, a istniejąca zabudowa uniemożliwia ich poszerzenie. Brak możliwości faktycznego poszerzenia tych dróg, na co w szczególności podczas początkowych konsultacji społecznych projektu planu wskazywali mieszkańcy, skutkowała bezwzględną potrzebą zapewnienia takiego rozwiązania układu komunikacyjnego, który umożliwiłby w razie konieczności ustanowienie regulacji ruchu ulicami jednokierunkowymi. Co prawda miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa zasad organizacji ruchu drogowego, ale organ planistyczny ma obowiązek ustanowić w nim taki układ dróg publicznych i wewnętrznych, by pozwalał on w przyszłości na obsługę komunikacyjną terenów objętych opracowaniem, w tym na poprowadzenie ruchu pojazdów w układzie jednokierunkowym. W związku z powyższym niezbędnym rozwiązaniem planistycznym było połącznie, projektowaną drogą 2KDD, dróg: w ul. [...] (dz. nr e i nr k) (droga dojazdowa 3KDD) z drogą w dz. nr i (droga dojazdowa 1KDD) (zob. k. 31 akt sądowych).Co do zarzutów dotyczących nieruchomości G. K. i E. K. dostrzec należy, że usytuowanie ich budynku mieszkalnego w granicy z działką drogową nr f w ul. [...], wyznaczającej linię rozgraniczającą przebieg pasa terenu przeznaczonego pod drogę dojazdową 3KDD, jest obiektywnie związane ze stanem istniejącym, zastanym (zob. k. 109 akt sądowych). Ma rację Gmina, że sytuacja przestrzenna przywoływana przez skarżących nie jest konsekwencją ustaleń Planu miejscowego, lecz wynika z już istniejącego zagospodarowania terenu oraz historycznego usytuowania zabudowy mieszkaniowej G. K. i E. K. względem pasa drogowego ul. [...]. Plan miejscowy, w zakresie ustalenia 3KDD, nie wprowadza nowych obciążeń ani ograniczeń dla nich jako właścicieli nieruchomości graniczącej z terenem 3KDD, a jedynie odzwierciedla faktyczny przebieg pasa drogowego istniejącej drogi publicznej ul. [...].W planie miejscowy z 1996 r., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Zdzieszowicach nr [...] z 14 listopada 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J. cz. terenu ich nieruchomości została zaprojektowana pod drogę dojazdową jako tereny 189KD - tereny dróg dojazdowych, wydzielone w części z działek gruntu nr g i nr h (k. 86 - 87 akt sądowych). Także w Studium teren ul. [...] ma kierunek zagospodarowania KD - drogi publiczne powiatowe i gminne (klas dojazdowych, lokalnych i zbiorczych) i obejmuje m.in. gminne działki drogowe nr e i nr f (k. 81 i 83 akt sądowych).Tego rodzaju sytuacje, gdy nieruchomości prywatne bezpośrednio sąsiadują z pasem drogowym drogi publicznej są dosyć częste (np. w miastach o gęstej zabudowie, której granica z pasem drogowym często przebiega po obrysie budynku). Jest oczywistym dla Sądu, że ustalenie planistyczne 3KDD wiązać się będzie z ograniczeniami i uciążliwościami dla właścicieli nieruchomości – G. K. i E. K. Jednak nie mogą być one, w realiach rozpoznawanej sprawy, ocenione jako nadmierne skoro przebieg pasa terenu przeznaczonego w Uchwale pod drogę dojazdową 3KDD został określony w sposób uwzględniający aktualny przebieg pasa drogowego ul. [...]. Nie przekonują skład Sądu zatem te zarzuty skarżących, według których kwestionowana część Uchwały prowadzi do bezpośredniego zagrożenia ich zdrowia i życia, czy pozbawienia podstawowych praw i wolności obywatelskich, skoro ul. [...] jest niezbędna do obsługi komunikacyjnej także ich nieruchomości.Zaskarżonej części Uchwały nie może też skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa budowlanego, bo przy uchwalaniu Planu miejscowego przepisy te nie miały zastosowania.Usytuowanie budynku mieszkalnego G. K. i E. K. w ostrej granicy z działką drogową nr f w ul. [...], wyznaczającej linię rozgraniczającą przebieg pasa terenu przeznaczonego w Uchwale pod drogę dojazdową 3KDD, nastąpiło w ramach historycznych procesów inwestycyjnych, a nie w ramach procedury planistycznej i zaskarżonej Uchwały. Okoliczności w jakich doszło do takiego usytuowania budynku nie mają doniosłości prawnej w rozpoznawanej sprawie planistycznej. Kwestia oceny legalności takiego usytuowania budynku leży poza granicami rozpoznawanej sprawy planistycznej.Co do zarzutów dotyczących tylko nieruchomości M. P. i A. P. dostrzec należy, że pod drogę dojazdową 2KDD wydzielono tylko niewielką północną cz. ich działki nr a (k. 85 akt sądowych).W kontekście zarzutów skargi, co do możliwości poprowadzenia drogi 2KDD przez inne, dotąd niezabudowane działki, Gmina na wezwanie Sądu przedstawiła szczegółową analizę możliwości zagospodarowania: działki nr a zgodnie z ustaleniami Uchwały oraz działek sąsiednich o nr.: l, ł i m, po wydzieleniu z nich alternatywnego przebiegu projektowanej drogi dojazdowej 2KDD. Wyliczeniom tym strona nie oponowała. Wynika z nich, że działka nr a o pow. 0,1005 ha (k. 98 - 99 akt sądowych), po wydzieleniu z niej drogi 2KDD zgodnie z ustaleniami Planu miejscowego, miałaby powierzchnię 834 m2, a jej część z możliwością zabudowy, miałaby powierzchnię o wymiarach 36,60m x 12,30 m. Identyczna analiza dotycząca alternatywnego przebiegu drogi dojazdowej 2KDD po terenie działek sąsiednich o nr.: l, ł i m, wykazała, że - w przeciwieństwie do sytuacji działki nr a - byłyby one wyłączone z możliwości ich samodzielnego zagospodarowania jako działek budowlanych z powodu nie spełnienia wymaganych wskaźników ich zagospodarowania (k. 69 - 78 akt sądowych). Wynika to z prostego faktu, że są one dużo mniejsze niż działka nr a i węższe od strony frontu (ul. [...]). Ich powierzchnia, po alternatywnym wydzieleniu z nich drogi dojazdowej 2KDD, wyniosłaby od 432 m2 do 528 m2. Mając powyższe na uwadze ma zatem rację Gmina kiedy twierdzi, że biorąc pod uwagę istniejący podział własności zagospodarowania terenu w granicach opracowania jedynym możliwym miejscem na poprowadzenie drogi łączącej istniejące publiczne drogi gminne, oznaczone w Planie miejscowym symbolami 1KDD i 3KDD, był teren działka nr a, przez którą poprowadzono drogę oznaczoną symbolem 2KDD. Przeprowadzenie drogi przez którąkolwiek z pozostałych działek budowalnych niezabudowanych, w tym dz. o nr. l i ł skutkowałaby utratą przez nie cech działek budowlanych, brakiem jakiejkolwiek możliwości wykorzystania tych działek na cele zabudowy mieszkaniowej, zgodnie z ustaleniami obowiązującego Planu miejscowego na tych terenach.Ponadto Sąd ustalił, że drogę 3KDD poprowadzono po terenie gminnych działek drogowych o nr e i nr n, mających w Studium kierunek zagospodarowania podstawowy - KD drogi publiczne powiatowe i gminne (klas dojazdowych, lokalnych i zbiorczych) (k. 81 i 83 akt sądowych). Także teren działki nr a ma w Studium, jako kierunek uzupełniający i dopuszczający, przeznaczenie terenu pod drogi w sposób niekolidujący z przeważającym przeznaczeniem terenu i pozostałymi zasadami zagospodarowania terenu (k. 75, 80, 82 i 83 akt sądowych). Również pozostałe działki o nr.: o, p, r i s, przez które biegnie projektowana droga 2KDD, mają w cz. kierunek podstawowy KD drogi publiczne powiatowe i gminne (klas dojazdowych, lokalnych i zbiorczych) (k. 81 - 83 akt sądowych). W tym kontekście zauważyć należy, że Studium określa politykę przestrzenną gminy (por. art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (por. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium (por. art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Użyty w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Istnienia takiej sprzeczności ze Studium nie dopatrzył się Sąd ale i skarżący jej nie wykazali.Sporne ustalenia planistyczne nie są też sprzeczne z przepisami odrębnymi. W myśl art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 z późn. zm.), w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.Sąd zwraca uwagę, że określona szerokość zajętości terenów pod drogi dojazdowe 2KDD i 3KDD (zob. § 5 ust. 3 pkt 2 Uchwały) jest przede wszystkim konsekwencją uwarunkowań wynikających wymogu zachowania warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a w przypadku drogi 3KDD także uwarunkowań już zastanych.Istniejąca gminna droga obsługująca obszar opracowania, czyli ul. [...] (w Planie miejscowym teren drogi dojazdowej 3KDD) podobnie jak i droga gminna w działce nr i (w Planie miejscowym teren drogi dojazdowej 1KDD) są - co przyznają obie strony - faktycznie wąskie, a istniejąca zabudowa uniemożliwia ich poszerzenie. Stąd wynikała uzasadniona potrzeba zapewnienia w Uchwale kompleksowego rozwiązania projektowanego układu komunikacyjnego, który zapewni możliwość obsługi określonym terenom i ustanowienie w przyszłości organizacji ruchu ulicami jednokierunkowymi. Jednocześnie owa możliwość oznaczać musi dostateczną pewność planowanego układu komunikacji. Z tego punktu widzenia sporna regulacja planistyczna przyjmująca szerokość drogi 3KDD w liniach rozgraniczających, zgodne z rysunkiem Planu miejscowego wynoszącym ok. 5 m, nie tylko zachowuje stan zastany ale pozwala spełnić, w przyszłości, minimalne warunki technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w klasie drogi dojazdowej D, z jezdnią z jednym pasem ruchu (tj. o szerokości pasa ruchu nie mniej niż 3,5 m - por. § 17 ust. 3 rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, Dz. U. poz. 1518 z późn. zm.). Z kolei sporna regulacja planistyczna przyjmująca szerokość drogi 2KDD w liniach rozgraniczających, zgodnie z rysunkiem Planu miejscowego wynoszącym 8 m, spełnia warunki technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w klasie drogi dojazdowej D, z jezdnią nawet z dwoma pasami ruchu (tj. o szerokości pasa ruchu standardowo 2,50 m, dopuszczającą 2,75, 3,00, 3,25 lub 3,50 m - por. § 17 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych).W tym miejscu, w związku z wywodami skarżących, warto podkreślić, że istotą planów miejscowych jest to, iż stanowią podstawę prawną dla przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, w tym przypadku inwestycji drogowych. Ustalenia planistyczne, m.in. § 5 ust. 3 Uchwały ("Dla terenów komunikacji oznaczonych symbolami od 1KDD do 3KDD ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe - tereny dróg dojazdowych; 2) szerokość w liniach rozgraniczających 4 m do 8 m, zgodne z rysunkiem planu; 3) dopuszcza się lokalizowanie sieci i obiektów infrastruktury technicznej i ścieżek rowerowych, z zachowanie przepisów odrębnych; 4) dopuszcza się urządzenie w drogi formie ciągu pieszo-jezdnego bez wydzielanej jezdni"), będą wiążące dopiero, w zakresie przyszłych, uruchomionych na terenach 2KDD i 3KDD procesach inwestycyjnych. Sytuowanie poszczególnych części drogi (tu: dojazdowych klasy D) w pasie terenu wyznaczonego w planie miejscowym liniami rozgraniczającymi (tu: tereny 2KDD i 3KDD), nastąpi w ramach przyszłych inwestycji drogowych. Dopiero w ich ramach będzie rozstrzygane usytuowanie drogi, z uwzględnieniem potrzeb ochrony drogi i jej użytkowników oraz terenów przyległych do pasa drogowego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem (por. § 6 rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych), czyli w taki sposób, aby - przy zachowaniu norm techniczno-budowlanych, było to najmniej uciążliwe dla właściciela nieruchomości sąsiedniej. Nie jest to jednak przedmiot obecnie zaskarżonej regulacji planistycznej.Skarżący kwestionując zasadność przebiegu pasa terenu przeznaczonego pod drogi 2KDD i 3KDD, we wskazanych w Uchwale liniach rozgraniczających, nie przedstawili - w ocenie Sądu - dostatecznych argumentów przeciwko projektowanemu układowi komunikacyjnemu i argumentacji Gminy (także tej stanowiącej odpowiedź na ich uwagi, zamieszczonej w załączniku nr 2 do Uchwały). Nie podważyli skutecznie stanowiska Gminy, że przyjęta regulacja planistyczna jest elementem kompleksowego i długofalowego rozwiązania komunikacyjnego istotnego z punktu widzenia interesu publicznego, albo że narusza przepisy odrębne.Sąd dostrzegł, że projekt Planu miejscowego był czterokrotnie wykładany do publicznego wglądu. W trakcie każdego wyłożenia zorganizowano dyskusję publiczną, a na kolejne jego wyłożenia przedstawiano rozwiązania alternatywne, co potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych cztery rysunki projektu planu z czterema różnymi układami komunikacyjnymi. Jest zatem wynikiem pewnego kompromisu, który - co należy przyznać - nie zadawala wszystkich. Nie oznacza to jednak, że Uchwała w zaskarżonej części narusza prawo.Przyjęte ostatecznie rozwiązanie planistyczne stanowi układ komunikacyjny pozwalający na obsługę istniejących i nowo projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej z uwzględnieniem możliwości organizacji ruchu na przebiegu ulic jednokierunkowych. Gmina dostatecznie wykazała przy tym brak możliwości poprowadzenia drogi 2KDD w sposób niewymagający zajęcia części nieruchomości M. P. i A. P. z koniecznością wywłaszczenia lub jej przejęcia włącznie. W ocenie Sądu wytyczenie przedmiotowej drogi 2KDD, łączącej istniejące drogi 1KDD i 3KDD, i jej realizacja stanowi ważny cel publiczny uzasadniający ingerencję w sposób wykonywania prawa własności przez skarżących. Względy ekonomiczne i plany inwestycyjne M. P. i A. P. w postaci zamiaru urządzenia, na części dz. nr a przeznaczonej w Uchwale pod drogę 2KDD, terenu rekreacyjnego, ogrodu, akcentowana w skardze obawa, co do utraty wartości nieruchomości muszą, z powyższych względów, pozostać bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej części Uchwały.Zdaniem Sądu przeznaczenie, przebieg i układ granic terenów 2KDD i 3KDD wyznaczonych w części na działkach skarżących lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie, znajduje racjonalne uzasadnienie w realiach kontrolowanej sprawy planistycznej, a interes publiczny i społeczny zostaje zaspokojony z jak najmniejszym uszczerbkiem dla interesu indywidualnego skarżących. Opisana ingerencja w prawo własności jest w zakresie przeznaczenia terenów 2KDD i 3KDD przydatna, niezbędna i proporcjonalna, a przyjęte rozwiązanie planistyczne nie narusza w szczególności art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 140 i art. 144 k.c., i wskazanych w skardze przepisów u.p.z.p.Reasumując z wyżej podanych powodów nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa wskazane w osnowie skargi, uszczegółowione w jej uzasadnieniu.W ocenie Sądu, przy uchwalaniu zaskarżonej Uchwały nie doszło też do naruszenia właściwości organów uczestniczących w procesie sporządzania planu miejscowego, ani do istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia. Z przedłożonej dokumentacji planistycznej wynika, że zaskarżona Uchwała poprzedzona zostało uchwałą intencyjną, podjętą na podstawie art. 14 ust. 1- 4 u.p.z.p., a stosownie do wymogów wynikających z zapisów art. 17 u.p.z.p. kolejno podejmowano wymagane czynności planistyczne, w tym gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) oraz związane z uzyskaniem wymaganych opinii i uzgodnień. Z nadesłanych akt planistycznych wynika, że zachowane zostały wszystkie etapy i wymogi postępowania, w tym dotyczące informowania o poszczególnych etapach procedury, rozpatrzenia uwag, czy przeprowadzenia dyskusji. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p., Plan miejscowy uchwalono po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń Studium, rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2) i sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (załącznik nr 3), a rysunek planu - stanowiący integralną część uchwały (załącznik nr 1) sporządzono w odpowiedniej skali 1:1000. Stosownie do powyższego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu jej uchwalenia.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę M. P. i A. P. (w pkt. 1 sentencji wyroku) oraz skargę G. K. i E. K. (w pkt. 2 sentencji wyroku).Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.., Sąd oddalił skargę M. P. i A. P. (w pkt. 1 sentencji wyroku) oraz skargę G. K. i E. K. (w pkt. 2 sentencji wyroku).Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.