Wyrok - I SA/Łd 564/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 23 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr 1001-ICK.800.34.2025.8.KEJ w przedOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr 1001-ICK.800.34.2025.8.KEJ w przed
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa
Data orzeczenia
23 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r. w przedmiocie blokady rachunków bankowych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 lipca 2025 r. na podstawie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) dalej: O.p., w związku z § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie upoważnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2501) dalej: rozporządzenie MF, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin. Z dokonanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, w oparciu o art. 119zn § 1 O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia Ministra MF, analizy ryzyka oraz z posiadanych informacji wynikało, że A Sp. z o.o. może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać.W ocenie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez podmiot kwalifikowany przestępstw spenalizowanych w:• art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 633) polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny;• w art. 271a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 383), poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest znaczna.Pismem z dnia 29 lipca 2025 r. (data odebrania 30 lipca 2025 r.) organ zawiadomił podatnika o blokadzie rachunków.Postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi, na podstawie art. 119zw § 1 O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. e ww. rozporządzenia MF, przedłużył termin blokady rachunków bankowych A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 31 października 2025 r., do kwoty 618.470,00 zł z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie.W terminie prawem przewidzianym Spółka złożyła zażalenie zarzucając nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia 28 lipca 2025 r. z uwagi na brak ich skutecznego doręczenia stronie. Nadto strona zarzuciła organowi, że nie uprawdopodobnił w sposób należyty, że w sprawie zachodzą przesłanki zastosowania tzw. "blokady krótkiej" oraz "blokady długiej" rachunków bankowych. W opinii strony organ nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że zakwestionowane transakcje mają jakikolwiek związek z wyłudzeniami skarbowymi lub czynnościami zmierzającymi do takich wyłudzeń. Organ nie przedstawił żadnej argumentacji, dla której zakwestionowane faktury uznać należałoby za nierzetelne i nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych. Dokonanie blokady krótkiej stanowiło zatem, zdaniem Spółki, niezgodne z prawem działanie organu. Na poparcie swego stanowiska strona przedstawiła obszerną argumentację, opisując i wykazując, że spółka prowadzi działalność gospodarczą a kwestionowane przez organ transakcje miały miejsce w rzeczywistości.Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielając ustalenia i wywiedzione na ich podstawie oceny, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz z art. 119zzb § 1 i § 4 O.p. w związku z § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia MF, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.W pierwszej kolejności, wskazując na regulacje art. 144 § 1a O.p. w zw. z art. 35b ust. 1, art. 35a, art. 35e ust. 1 ust. 4, art. 35b ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615 ze zm.) dalej: ustawa o KAS, organ jako niezasadny ocenił zarzut strony odnośnie braku skutecznego doręczenia Spółce zawiadomienia o krótkiej blokadzie oraz postanowienia organu I instancji z dnia 31 lipca 2025 r. Zwrócił uwagę, że jak wynika z akt sprawy, Spółka nie posiada pełnomocnika ogólnego a od dnia 14 listopada 2023 r. wyraziła zgodę na doręczenia korespondencji na konto w e-US. Skoro zatem Spółka wyraziła zgodę na doręczanie korespondencji na konto w e-US, a jako użytkownika konta wskazała M. Ż., który potwierdził odbiór ww. pism, to wszystkie czynności podjęte przez M. Ż. na koncie Spółki w e-US, w tym również odebranie wysłanego na konto podmiotu w e-US postanowienia, uznaje się za czynności podejmowane przez Spółkę.Następnie organ przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując na przepisy art. 119zv § 1 oraz art. 119zw § 1 O.p. wyjaśnił od wystąpienia jakich przesłanek uzależnione jest zastosowanie względem podmiotu kwalifikowanego krótkiej blokady rachunków bankowych a następnie jej przedłużenia. Organ stwierdził, że zgromadzone informacje w powiązaniu z analizą danych w zakresie przepływów na rachunkach bankowych Spółki uzasadniały podjęcie w dniu 28 lipca 2025 r. przez NŁUCS w Łodzi działań związanych z blokadą rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin. Po dokonaniu na podstawie art. 119zv § 1 O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia MF blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin, organ w dniach 28.07.2025 r. - 29.07.2025 r. podjął czynności związane z: pozyskaniem od właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście oraz Naczelnika I Urzędu Skarbowego Łódź Górna i Naczelnika Urzędu Warszawa - Mokotów (właściwych w zakresie rozliczenia podatku VAT Spółki A. w okresach wcześniejszych) informacji dotyczących podmiotu kwalifikowanego oraz składanych przez niego dokumentów i rozliczeń podatkowych; wszczęciem kontroli celno-skarbowej i postępowania przygotowawczego w stosunku do podmiotu kwalifikowanego. W dniu 29 lipca 2025 r. wysłano do Spółki upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej z dnia 29 lipca 2025 r. poprzez e-US. W dniu 30 lipca 2025 r. ww. upoważnienie zostało doręczone stronie.Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie blokady rachunków bankowych, a następnie jej przedłużenia jest postępowaniem specyficznym, gdyż organ nie prowadzi w nim stricte postępowania dowodowego. Podstawą blokady jest podejrzenie potencjalnej możliwości uczestnictwa podmiotu kwalifikowanego w oszustwie podatkowym, poparte analizą ryzyka przepływów pieniężnych wskazującą ewentualność wykorzystania instytucji finansowych do wyłudzenia skarbowego. Przesłanką przedłużenia blokady rachunków podmiotu kwalifikowanego jest więc "uzasadniona obawa", że podmiot nie wykona ciążących na nim zobowiązań. Wskazana przez organ I instancji kwota 618.470, zł jest zatem kwotą szacunkową, gdyż na tym etapie nie było jeszcze możliwe precyzyjne określenie wysokości zobowiązania podatkowego.W opinii organu odwoławczego, na etapie blokady rachunków wystarczające było stwierdzenie, że do takich wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie było więc wypowiadanie się co do tego, czy faktury wystawione przez kontrahentów dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, czy może jednak dokumentują czynności realne i dokonane przez wystawców faktur. Organy nie oceniały też kwestii dobrej wiary, czy należytej staranności podatnika.Zdaniem organu ze zgromadzonego materiału wynika, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, a majątek, który posiada może okazać się niewystarczający na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. Przemawiają za tym następujące fakty. Przeprowadzona analiza działalności podmiotów, zawieranych pomiędzy nimi transakcji daje uzasadnione podejrzenie, że łańcuch dostaw pomiędzy Spółką A. i A. T. oraz Spółką B. został wykreowany w sposób sztuczny, a celem jego było zoptymalizowanie należności publicznoprawnych (pozyskanie zwrotu podatku VAT oraz rozliczenia dotacji unijnych). Zdaniem organu ma on do czynienia z grupą podatników, którzy jedynie symulują realizację określonych transakcji gospodarczych, jak też samo prowadzenie działalności gospodarczej, tylko po to, aby w wyniku niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych dokumentów księgowych w postaci deklaracji VAT, faktur VAT, deklaracji w ramach jednolitego pliku kontrolnego JPK, móc optymalizować należności publicznoprawne należne właściwemu organowi podatkowemu.Z kolei analiza posiadanych informacji w zakresie sytuacji majątkowej podmiotu kwalifikowanego wskazuje, że istnieje uzasadniona obawa, iż nie wykona on istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług. Za powyższym przemawiają następujące fakty:- Spółka posiada kapitał w wysokości 4.000.000,00 zł; kapitał został podwyższony w grudniu 2023 r. i zgodnie z uchwałą jego pokrycie nastąpić miało wkładami pieniężnymi; na rachunkach bankowych Spółki nie odnotowano wpływów związanych z pokryciem wkładu, natomiast sprawozdanie finansowe złożone za 2023 r. nie zawiera informacji o posiadaniu przez Spółkę takich środków w kasie (w gotówce);- na podstawie dostępnych danych w zakresie przychodów osiąganych przez wspólników Spółki: - D. K. posiadającego 32.000 udziałów o łącznej wartości 1.600.000 zł; - M. K. posiadającego 48.000 udziałów o łącznej wartości 2.400.000,00 zł; nie znaleziono źródeł które pozwoliłyby wspólnikom Spółki na pokrycie kapitału w tej wysokości;- Spółka złożyła zeznanie CIT za 2024 r. w dniu 24.07.2025 r. (ustawowy termin złożenia upłynął 31.03.2025 r.), w którym wykazała stratę w kwocie 192.978,28 zł;- w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców na dzień 24.07.2025 r. Spółka nie figuruje jako właściciel samochodów;- w Serwisie Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości brak jest wpisów dla Spółki na dzień 25.07.2025 r.;- od listopada 2020 r. do grudnia 2024 r. Spółka w JPK_VAT nie wykazała zakupu środków trwałych;- w sprawozdaniu finansowym za 2023 r. Spółka wykazała, że zaciągnęła pożyczkę długoterminową w Bank A. S.A. na podstawie umowy z dnia 13.11.2023 r. na kwotą 360.000,00 PLN;- Spółka nie złożyła sprawozdania finansowego za 2024 r.W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zebrane dowody były wystarczające do działań podjętych przez organ I instancji, tj. dokonania blokady rachunków bankowych Spółki, a następnie do przedłużenia terminu ich blokady i podkreślił, że w toku prowadzonych czynności oraz w złożonym zażaleniu strona nie wskazał innego majątku, który mógłby stanowić realne zabezpieczenie kwoty oszacowanego zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego tylko poprzez blokadę rachunków bankowych organ podatkowy I instancji mógł zabezpieczyć potencjalnie zagrożony interes Skarbu Państwa.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w pierwszej kolejności wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., z uwagi na brak skutecznego doręczenia postanowienia organu odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2025 r. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi strona zwróciła uwagę, że przedstawicielem spółki kapitałowej działającej w formie spółki z o.o. jest zarząd, który jest uprawniony do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania. Wszelkie pisma kierowane do Spółki powinny być doręczane jej przedstawicielowi, a zatem zarządowi. W zarządzie Spółki funkcję Prezesa Zarządu pełni D. K., który od dnia 14 listopada 2023 r. posiada konto własne w systemie teleinformatycznym e-US i wyraził zgodę na doręczanie pism przez ten kanał komunikacji. Zawiadomienie z dnia 29 lipca 2025 r., postanowienie z dnia 31 lipca 2025r., a także postanowienie z dnia 18 sierpnia 2025 r. zostały doręczone na konto w systemie teleinformatycznym e-US bezpośrednio do Spółki, z pominięciem jej przedstawiciela. Z kolei M. Ż., który odebrał zawiadomienie o krótkiej blokadzie i postanowienie organu I instancji posiada wyłącznie pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji podatkowych (UPL-1) i nie jest uprawniony do odbioru pism kierowanych do Spółki oraz jej reprezentacji.Na wypadek nieuznania podniesionego zarzutu skutkującego koniecznością odrzucenia skargi, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 18 sierpnia 2025 r. wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi i obciążenie organu II instancji kosztami niniejszego postępowania. W ocenie Spółki zaskarżone postanowienie narusza przepisy art. 127, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 119zbb § 4 O.p., bowiem postępowanie zażaleniowe było iluzoryczne, przeprowadzone z pominięciem szeregu dowodów załączonych do sprawy, przeprowadzone w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych i zasadę prawdy obiektywnej, z pominięciem obowiązku wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego przedstawionego przez stronę skarżącą.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).W pierwszej kolejności rozprawić należy się z wnioskiem strony o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Analizując sformułowany zarzut, wspierające argumenty, w świetle lektury akt administracyjnych sprawy Sąd nie podziela wywodu strony, iż skarga jako niedopuszczalna winna zostać odrzucona.Sąd nie ma wątpliwości, że zarówno zawiadomienie o krótkiej blokadzie, jak i postanowienie organu I instancji z dnia 31 lipca 2025 r. oraz zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, zostały prawidłowo skierowane i skutecznie doręczone stronie postępowania, którą w niniejszym postępowania była A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., a nie reprezentujący ją zarząd. Jak wynika z ustaleń organu przedmiotowe dokumenty zostały doręczone stronie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, na którego wykorzystanie w komunikacji z organami KAS Spółka wyraziła zgodę dnia 14 listopada 2023 r. Zasadą jest doręczanie pism stronie lub jej przedstawicielowi (art. 145 § 1 O.p.). Wyjątek od powyższej zasady przewidziano w art. 145 § 2 O.p., który stanowi, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z ustaleń organu, czego i strona nie kwestionuje, nie wynika, aby Spółka ustanowiła pełnomocnika. Zgodnie zaś z treścią art. 144 § 1a O.p. organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Jednym z systemów teleinformatycznych organu podatkowego jest e-US w myśl art. 35b ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej.Z dokumentów sprawy nie wynika, by Prezes został ustanowiony w ramach kontrolowanego postępowania pełnomocnikiem tym samym wszelka korespondencja prawidłowo kierowana była na konto w e-US skarżącej Spółki. Nie sposób również podzielić zarzutu, że M. Ż., który odebrał przedmiotowe dokumenty nie był do tego umocowany. Nie można pominąć, co szczegółowo wyjaśnił organ odwoławczy, że konto w systemie e-US tworzone jest dla osoby prawnej, która upoważnia, w ramach swych wewnętrznych ustaleń, osobę fizyczną, która ma dostęp do konta użytkownika, którym jest Spółka. Skoro Pan Ż. ma dostęp do konta, co przyznał Prezes Spółki do protokołu rozprawy, to takie doręczenie należy uznać za skuteczne. Wyjaśnienia Prezesa co do zakresu czynności jakie Pan Ż. może podejmować w ramach dostępu do konta Spółki pozostają bez wpływu, są to wewnętrzne ustalenia w ramach podziału czynności w ramach spółki. Podsumowując skierowanie przez organ korespondencji dla Spółki na konto Spółki w systemie e-US było działaniem zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa. Co za tym, nie sposób przychylić się do wniosku strony o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.Przechodząc do kontroli merytorycznej przypomnieć wypada, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych skarżącej Spółki na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 31 października 2025 r. do kwoty 618.470,00 zł.Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach faktyczno-prawnych organ zasadnie zastosował wpierw blokadę rachunków bankowych na okres 72 godzin (art. 119zv O.p.), a następnie przedłużył ją na okres nie dłuższy niż trzy miesiące (art. 119zw O.p.).Tytułem wstępu należy nadmienić, że zagadnienie zakresu i charakteru kontroli sądowoadministracyjnej postanowień wydawanych na podstawie art. 119zw O.p. było już przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i w pełni aprobuje wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że w przypadku zaskarżenia postanowienia w przedmiocie przedłużenia blokady rachunku bankowego, na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. podlegają badaniu również przesłanki tzw. "krótkiej blokady" (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20; z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1351/20; z dnia 26 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 880/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez organ podatkowy po wystąpieniu określonych w Ordynacji podatkowej przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu. A więc Sąd, kontrolując prawidłowość wydanego przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie blokady rachunku bankowego (lub rachunków bankowych), musi ocenić czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1 (krótka blokada) jak i art. 119zw § 1 O.p. (przedłużenie blokady). Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb O.p. zażalenie, a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna, jak i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez organ na podstawie art. 119zv O.p., a tylko na przedłużenie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.Przechodząc dalej przypomnieć trzeba, że zgodnie z przepisem art. 119zv § 1 o.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 o.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).Stosownie natomiast do art. 119zw § 1 O.p., Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.W myśl art. 119zw § 4 O.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2.Postępowanie w sprawie krótkiej (72 godzinnej) blokady i postępowanie w sprawie przedłużenia blokady, jakkolwiek muszą się zazębiać czasowo (art. 119zw § 4 O.p.), to jednak operują zupełnie innymi przesłankami.Specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, gdzie organ musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują.Organy obowiązane są zatem, zgodnie z art. 120 O.p. działać na podstawie przepisów prawa. Stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, a jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m.in. art. 187 § 1 O.p., nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 O.p.). Z przywołanych przepisów prawa wynika, że zadaniem organu jest takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Właściwe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego jest bowiem uzależnione od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopiero po spełnieniu tych warunków, tj. prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy do prawidłowo ustalonej normy prawa materialnego, można mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy. Kolejną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego statuuje art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne, prowadzone dokładnie i rzetelnie, to jest z należytą dbałością o każdy istotny w sprawie szczegół oraz wyjaśniające wszystkie kwestie faktyczne i prawne.W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie organu odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Ocena materiału dowodowego, w kwestii samego zastosowania instytucji blokady, nie naruszała przy tym granic swobodnej oceny dowodów.Skarżąca Spółka wskazuje także na naruszenie art. 127 O.p. poprzez brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jej sprawy, w tym brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy ponownego postępowania, brak ponownej analizy całego materiału dowodowego, brak oceny, czy wszystkie okoliczności i fakty istotne w sprawie zostały udowodnione oraz czy dokonano ich właściwej oceny. Zdaniem Sądu i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Dostrzec należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, że dokonania blokady rachunku bankowego nie można utożsamiać z orzeczeniem co do meritum sprawy wymiaru podatku. Dokładne ustalenie, kto dopuszczał się wyłudzeń skarbowych, w jaki sposób i w jakim zakresie, nie mieści się w zakresie postępowania blokadowego, a szczególnie w ramach postępowania poprzedzającego krótką blokadę.Nie ma jednocześnie wątpliwości, jak trafnie wskazały organy w niniejszej sprawie, że z treści art. 119zv § 1 O.p. nie można wywodzić, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego muszą w każdym przypadku występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego może okazać się konieczna, aby przeciwdziałać wykorzystaniu systemu bankowego przez podmiot kwalifikowany do wyłudzeń skarbowych występujących jednak u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany. Oszustwo podatkowe może wystąpić u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany, ale podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z tym oszustwem, będąc jego świadomym uczestnikiem lub chociażby będąc w to nieświadomie uwikłanym i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. Cele mające związek z wyłudzeniami skarbowymi nie muszą zatem być celami przyświecającymi wprost podmiotowi kwalifikowanemu. W świetle art. 119zv § 1 O.p. wyłudzenia skarbowe nie muszą koniecznie występować w podmiocie kwalifikowanym, którego rachunki są blokowane, ale takie wyłudzenia mogą występować na etapach fakturowania poprzedzających podmiot kwalifikowany.Sąd nie ma wątpliwości i słusznie wskazywały na to organy, że przedmiotem postępowania blokadowego nie jest finalne wypowiadanie się co do tego, czy faktury wystawione na rzecz podmiotu kwalifikowanego dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, czy może jednak dokumentują czynności realne i dokonane przez wystawców faktur. Dotyczy to także kwestii chociażby jakości procedur weryfikacji po stronie podmiotu kwalifikowanego, jako mogących mieć wpływ na ewentualne naruszenia w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, trybu doboru kontrahentów, czy rzetelności kontrahentów. Rola podmiotu kwalifikowanego wymaga wyjaśnienia w odrębnym postępowaniu ukierunkowanym na weryfikację rzetelności jego rozliczenia podatkowego. Te kwestie badane w kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej, pokontrolnym postępowaniu podatkowym w zakresie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego.Z uwagi na powyższe nie mogły odnieść oczekiwanego przez stronę skutku podniesione w skardze zarzuty zmierzające do podważenia dokonanej przez organ oceny z pominięciem przedłożonych do zażalenia dokumentów. Bezsprzecznie strona poparła zarzuty zażalenia obszernym materiałem dowodowym, jednakże analiza tegoż materiału w kierunku pożądanym przez stronę zmierzałaby do jednoznacznej wypowiedzi organu co do roli podmiotu kwalifikowanego w transakcjach ze wskazanymi przez organ kontrahentami. Nie jest to rola organów na etapie postępowania blokadowego. Na tym etapie jest wystarczające stwierdzenie organu podatkowego, że do takich wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości (czynności zmierzające do wyłudzenia). Istotne są obiektywne okoliczności, ujawnione w wyniku analizy ryzyka, wskazujące, że mogło dochodzić do wyłudzeń skarbowych oraz może dalej do nich dochodzić w ramach kontynuacji podejrzanego mechanizmu rozliczeń finansowych. Z całą stanowczością należy zaznaczyć, że w ramach kontrolowanego postępowania organy nie były zobowiązane do wykazania, czy strona wykorzystywała sektor finansowy do wyłudzeń skarbowych, czy miała taki zamiar, czy może została uwikłana w taki proceder przez nierzetelnego kontrahenta.Reasumując, lektura zaskarżonego postanowienia, w kontekście sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zasady dwuinstancyjności, z uwagi na powyższe argumenty i działanie organu odwoławczego na podstawie i w graniach prawa nie mogła odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.Przechodząc dalej Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wywiązał się z obowiązku dokonania oceny zasadności ustanowienia blokady (tzw. krótkiej). Podstawą zastosowania tzw. krótkiej blokady było powzięcie informacji przez organ, że strona mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać.W wyniku analizy ryzyka ustalono, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez stronę skarżącą przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT - 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny i w art. 271a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest znaczna.Organ stwierdził zatem, iż skarżąca Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a i b O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać.Jak wskazał organ u podstaw zastosowania krótkiej blokady legły wyniki analizy ryzyka, przepływów finansowych na kontach strony, w szczególności ustalenie, że strona skarżąca w ramach prowadzonej działalności, której to okoliczności samej w sobie organ nie kwestionuje, współpracowała z firmą A. T. oraz B. Sp. z o.o. a całokształt okoliczności związanych z tą współpracą wskazuje, że strona może wykorzystywać działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.Odnośnie współpracy z A. T., który prowadzi działalności, gospodarczą pod nazwą C., na podstawie wpisu do CEIDG od dnia 13.12.2023 r., zdaniem organu istnieje podejrzenie, że faktury wystawione przez Pana T. nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Miały służyć jedynie do rozliczenia dotacji unijnych i pozyskania zwrotu podatku VAT. A. T. nie zatrudniał żadnych pracowników; w JPK poza usługami księgowymi i jedną fakturą zakupową nie ujął żadnych kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą; w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. zadeklarował sprzedaż na rzecz dwóch Spółek: A. i D. mających ten sam adres prowadzenia działalności gospodarczej Ł. ul. [...], (w Spółce D. jest wspólnikiem i wiceprezesem zarządu oraz pracownikiem); otrzymane środki pieniężne od A. za wystawione faktury przelane zostały na konta prywatne Pana T. i z nich wypłacone w formie gotówkowej, a w tym samym czasie lub niewielkim odstępie czasowy dokonano wpłat gotówkowych na konto Spółki A.. W ocenie organu podejrzenie budzi fakt, iż po wypłatach gotówki przez A. T. Spółka A. dokonywała wpłat gotówkowych na swój rachunek gospodarczy (łączna kwota wpłat 1.073.550,00 zł). Sąd podziela przy tym zapatrywanie organu, że nie stanowi wyjaśnienia dla takiego sposobu postępowania obu podmiotów fakt zawarcia dwóch umów pożyczki, na które wskazała strona w zażaleniu. Trudno jako wiarygodny uznać tego rodzaju dowód, który nie został zgłoszony przez pożyczkobiorcę, zarówno bowiem D. K., jak i spółkę A. (która również miała otrzymać pożyczkę od A. T. w wys. 360.000 zł) nie złożyli deklaracji od podatku od czynności cywilno-prawnych (PCC) i nie odprowadzili podatku, a zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych stawka podatku od umowy pożyczki wynosi 0,5%. Zawarcie tego rodzaju umów między wspomnianymi stronami słusznie budzi również wątpliwości organu co do rzetelności zawieranych z Panem T. transakcji w kontekście deklarowanej, w ramach zapytań ofertowych, bezstronności stron, braku powiązań.Z kolei jak ustalił organ odnośnie Spółki B.: w JPK złożonych za okres od stycznia do maja 2025 r. B. sp. z o.o. wykazała sprzedaż w łącznej kwocie 62.860,00 zł + podatek VAT - w tym na rzecz A w kwocie 45.000 zł + podatek VAT. Spółka A. w JPK_VAT złożonych za okres od stycznia do czerwca 2025 r. wykazała zakupy od B. na kwotę 595 000,00zł. Ponadto wykazała też faktury sprzedaży na rzecz Spółki B., które skorygowano. Na rachunki Spółki A. wpłynęły środki od B. w wysokości 92.000,00 zł oraz obciążono je przelewami na rzecz B. w wysokości 134 350 zł. Organ analizując przepływy pomiędzy skarżącą Spółką a B. ustalił, że Spółka A. nie ujęła w swoich rozliczeniach korekty podatku naliczonego na wartość -126.500,00zł mimo, że faktura korygująca została wystawiona przez Spółkę B. w marcu 2025 r. Na rachunkach bankowych Spółki A. nie odnotowano obciążeń na rzecz B. na powyższą kwotę i z tytułem wskazującym na jej zapłatę. Powyższe, zdaniem organu, może świadczyć o tym, że faktura wystawiona na skarżącą Spółkę następnie skorygowana nie odzwierciedla faktycznych zdarzeń gospodarczych i miała jedynie służyć do rozliczenia unijnych dotacji.Po wtóre należy podkreślić, analizując zasadność zastosowania krótkiej blokady, że posłużenie się w przepisie art. 119zv § 1 zwrotem "może wykorzystywać" nie oznacza konieczności udowodnienia uczestnictwa podmiotu w oszustwie podatkowym. Organ powinien przedstawić informacje wskazujące na prawdopodobieństwo wykorzystywania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Nie ma przy tym znaczenia dla zastosowania wykazania przesłanek blokady, czy podatnik był świadomym uczestnikiem oszustwa, czy też został w nie nieświadomie uwikłany przez nieuczciwego kontrahenta, bądź kontrahentów występujących na wcześniejszym etapie w łańcuchu transakcji będących oszustwem podatkowym. Kwestie te nie podlegają badaniu również z uwagi na faktyczne zredukowanie postępowania dowodowego do uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek blokady (zob. wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt I FSK 508/22; z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 371/22; z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt I FSK 2514/21).Zdaniem Sądu, analizując sporządzoną do sprawy analizę ryzyka, wywiedzione wyniki końcowe, przepływy finansowe na rachunkach bankowych strony oraz okoliczności towarzyszące zawieranym transakcjom, organ wykazał, że skarżąca Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a i b O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. Nie ma też wątpliwości, że w powyższym zakresie wypowiedział się organ również w ramach postanowienia o przedłużeniu blokady.Kontrolując skarżone postanowienia w pozostałym zakresie i tu Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach sprawy trafnie wywiodły organy, że występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie (art. 119zw § 1 O.p.).Odnosząc się do pierwszej kwestii, gdyż druga nie budzi wątpliwości, zdaniem Sądu organy słusznie zwróciły uwagę, że Spółka w okresie od listopada 2020 r. do grudnia 2024 r. wykazała sprzedaż na łączną kwotę netto 596.805,23 zł, podatek VAT 137.265,24 zł oraz sprzedaż nieopodatkowaną w wysokości 543,24 zł. Deklarowane w tym okresie zakupy kształtują się na poziomie wartości netto 789.983,01 zł i podatku VAT w wysokości 179.259,36 zł, czyli przewyższają deklarowaną sprzedaż. W związku z powyższym, trudno uzasadnić podniesienie kapitału Spółki dokonane w 2023 roku do wysokości 4.000.000 zł (trudno nie kwestionować wypowiedzi strony, że na podwyższenie kapitału przeznaczyła środki realizowane w okresie od maja do lipca 2025 r. w ramach zawartej z Panem T. umowy pożyczki, szczególnie wobec oświadczenia wspólników z dnia 16 grudnia 2023 r. o wniesieniu w całości podwyższanego w Spółce kapitału) oraz znaleźć źródło finansowania zakupów środków trwałych (współfinansowanych ze środków unijnych - część kosztów zakupu powinno zostać pokryte ze środków Spółki). Nadto, Spółka złożyła zeznanie CIT za 2024 roku w dniu 24.07.2025 r. (ustawowy termin złożenia upłynął 31.03.2025 r.), w którym wykazała stratę w kwocie 192.978,28 zł. W Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców na dzień 24.07.2025 r. Spółka nie figuruje jako właściciel samochodów, podobnie w Serwisie Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości brak jest wpisów dla Spółki na dzień 25.07.2025 r. Nadto od listopada 2020 r. do grudnia 2024 r. Spółka w JPK_VAT nie wykazała zakupu środków trwałych, a w sprawozdaniu finansowym za 2023 rok wykazała, że zaciągnęła pożyczkę długoterminową w Bank A S.A. na podstawie umowy z dnia 13 listopada 2023 r. na kwotą 360.000,00 PLN. Spółka nie złożyła sprawozdania finansowego za 2024 rok.Organy słusznie wskazały, że wyniki ekonomiczne prowadzonej działalności gospodarczej nie tylko nie gwarantują wykonania szacowanego zobowiązania podatkowego, ale i nie wskazują na źródłowo finansowania podwyższonego kapitału. Na etapie przedłużenia blokady rachunków bankowych, w tym uwzględniając materiał przedłożony wraz z zażaleniem trudno nie zgodzić się z organem, że strona nie wskazała również majątku, który mógłby stanowić realne zabezpieczenie kwoty oszacowanego zobowiązania podatkowego. Strona nie może oczekiwać od organu uwzględnienia przedłożonego przy zażaleniu spisu posiadanych przez Spółę ruchomości w postaci maszyn, których wartość w ocenie strony przekracza kwotę przewidywanego zobowiązania. Nie jest to dokument urzędowy, a sporządzony na zlecenie strony "spis z natury", owszem jest to akt notarialny ale sporządzony i poświadczający wolę zleceniodawcy, do którego nie zostały załączone inne dokumenty, które łącznie w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałyby kto jest właścicielem maszyn i jakie jest źródło ich pochodzenia.Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału prawidłowo uznały, że zachodzi uzasadniona obawa, iż skarżąca Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w szacowanej wysokości 618.470 zł, gdyż nie posiada majątku pozwalającego na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych w szacowanej wysokości.Dostrzegając ogrom materiału dowodowego i argumentacji przedstawionej w zażaleniu, po wtóre uwypuklić należy, że postępowanie blokadowe jest postępowaniem szybkim, które nie zmierza do udowodnienia przypuszczeń, szacowanych ocen wyprowadzonych przez organ ale do wykazania zaistnienia przesłanek zastosowania krótkiej blokady i jej przedłużenia. W niniejszej sprawie całokształt okoliczności ustalonych przez organ, zgromadzony materiał opisany w skarżonych aktach wskazuje na zasadność podjętych rozstrzygnięć, których strona nie zdołała zakwestionować. Odnotować również należy, że omawiane przepisy nie uzależniają zastosowania żadnej z blokad od wielkości środków pozostających na rachunkach bankowych, nie bez znaczenia pozostaje zaś aktywność na kontach co uwzględnił organ wykluczając z blokady rachunki na których w okresie od 1.01.2025 r. do 21.07.2025 r. nie odnotowano żadnych transakcji. Sąd rozumie, że zastosowanie blokady rachunków bankowych stanowi utrudnienie dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jednakże niewątpliwie nie wyklucza prowadzenia dalszej działalności w całości.Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.db. orzekł jak w sentencji.db