Postanowienie SN z 18 stycznia 2006, sygn. III CNP 2/06
Data orzeczenia
18 stycznia 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w W.
przeciwko D. W. - Komornikowi Rewiru X przy Sądzie Rejonowym w K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r.,
na skutek skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 13 października 2005 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok
Sądu Rejonowego z dnia 11 października 2004 r. w ten sposób, że zasądził od
pozwanej D. W. na rzecz powódki Spółdzielni Mieszkaniowej w W. kwotę 3 600 zł z
ustawowymi odsetkami od dnia 2 czerwca 2004 r. do dnia zapłaty, a w pozostałej
części powództwo oddalił oraz częściowo oddalił apelację powódki.
Pozwana zaskarżyła ten wyrok skargą o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 424 5
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok
oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy, wykazania że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosku o stwierdzenie
niezgodności orzeczenia z prawem – także przytoczenie podstaw oraz ich
uzasadnienie oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne.
Wymagania przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c., które powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga
niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,
nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega
odrzuceniu a limine.
W postanowieniu z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 (niepubl.) Sąd
Najwyższy wyjaśnił, że każde wymaganie przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma
charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od
innych. W szczególności, skoro ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od
wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie
może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów
3
przedstawiony odrębnie. Tymczasem w skardze pozwanej nie wskazano – wbrew
wymaganiu określonemu w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. – przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Skarga pozwanej zawiera także inne usterki.
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przewidziany w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.
obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez
skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju
i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powołanie
i przestawienie dowodów (postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,
Biul. SN 2005, nr 10, s. 14 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl.; por.
także art. 243 k.p.c.). Skarżąca nie wypełniła tego obowiązku, gdyż ograniczyła się
wyłącznie do wskazania możliwości wystąpienia szkody w wysokości 4.724 zł, którą
zobowiązana jest uiścić na rzecz powódki na mocy zaskarżonego wyroku.
Należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia nie służy zapobieganiu szkodzie, mogącej powstać
wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, ale jest środkiem prawnym, który –
w razie jego uwzględnienia – stanowi postawę wystąpienia przeciwko Skarbowi
Państwa z powództwem o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem
sądowym, która już realnie wystąpiła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).
Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanej nie spełnia wymagań
przewidzianych w art. 4245
§ 1 pkt 3, 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak
w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
jc