sygn. I OSK 605/23 25 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I OSK 605/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026

Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Przejęcie gospodarstw rolnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Joanna Skiba (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Monika Ziębicka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2532/21 w sprawie ze skargi Prezydenta m. st. Warszawy na decyzję MiniUchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Przejęcie gospodarstw rolnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Joanna Skiba (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Monika Ziębicka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2532/21 w sprawie ze skargi Prezydenta m. st. Warszawy na decyzję Mini
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono orzeczenie
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Tematy
powaga rzeczy osądzonej samorząd terytorialny spadek
Role w sprawie
Skarb Państwa biegły apelujący / skarżący
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Joanna Skiba
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Joanna Skiba (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Monika Ziębicka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2532/21 w sprawie ze skargi Prezydenta m. st. Warszawy na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr GZgn.613.18.2017 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części i stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Prezydenta m. st. Warszawy kwotę 1120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2532/21 (dalej wyrok I SA/Wa 2532/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta m.st. Warszawy na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 sierpnia 2021 r. nr GZgn.613.18.2017 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.Wyrok zapadał w następującym stanie faktycznym i prawnym:Decyzją z 24 sierpnia 2021 r. nr GZgn.613.18.2017 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej Minister lub organ), po rozpatrzeniu wniosków: M. E. i P. R. K., uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 stycznia 2017 r. znak GZgn.613.77.2012: i stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. znak G.K.Z.I/290/52 w części dotyczącej gruntów położonych w Warszawie (Dzielnica Białołęka) o pow. łącznie 5,2411 ha, w obrębie [...], oznaczonych jako: [1| część (o pow. [...] ha) działki nr [...] o pow. [...] ha i działka nr [...] o pow. 0[...]ha oraz stwierdził, że orzeczenie Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. znak G.K.Z.I/290/52 zostało wydane z naruszeniem prawa w części dotyczącej gruntów położonych w Warszawie (Dzielnica Białołęka) o pow. łącznie [...]ha, w obrębie [...], oznaczonych jako: [25] działki nr [...] ha, lecz nie stwierdził nieważności tego orzeczenia w omawianym zakresie z powodu nieodwracalnych skutków prawnych.Organ wskazał, że wymienione części działek geodeta uprawniony A. W. przedstawił na sporządzonej 15 listopada 2015 r. "mapie działek oznaczonych na planie-szkicu gruntów majątku chłopskiego G. K. numerami [...] i [...], przedstawionej na mapie ewidencyjnej m.st. Warszawy Dzielnica Białołęka według stanu z listopada 2015 r.". Mapa z 15 listopada 2015 r. stanowi załącznik nr 1 do decyzji i jej integralną część.Decyzją z 9 kwietnia 1947 r. Powiatowa Komisja Ziemska w Warszawie przydzieliła Z. K. grunt, wydzielony z poniemieckiego gospodarstwa rolnego K.G. (G.), o pow. 9 ha z budynkami, położony we wsi D. G. (gm. J., pow. warszawski) (obecnie Warszawa Białołęka). Organ wskazał, że w aktach sprawy nie ma decyzji z 9 kwietnia 1947 r., ale na jej wydanie i treść wskazują inne dokumenty (orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej w Warszawie z 4 czerwca 1947 r. znak [...], opinia Wydziału Urządzeń Rolnych z 2 czerwca 1947 r.).Orzeczeniem z 4 czerwca 1947 r. znak [...] Wojewódzka Komisja Ziemska w Warszawie (po rozpatrzeniu "skargi odwoławczej" W. W. i W. L.) zmieniła decyzję z 9 kwietnia 1947 r. w ten sposób, że z poniemieckiego gospodarstwa rolnego K. G. przydzieliła Z. K. 7 ha ziemi, W. Z. 4 ha ziemi, W. L. 4 ha ziemi, zaś W. W. miał otrzymać grunt o pow. [...] ha z zabudowaniami, wydzielony z poniemieckiego gospodarstwa G. K. (K.). Z. K. został wydany dokument nadania ziemi z 14 czerwca 1947 r. oraz została założona księga wieczysta nr KW [...], w której został on ujawniony jako właściciel nieruchomości rolnej o pow. [...] ha.Orzeczeniem z 11 lipca 1952 r. znak G.K.Z.1/290/52 Minister Rolnictwa uchylił orzeczenie z 4 czerwca 1947 r. w części dotyczącej gruntu przydzielonego Z. K.. W księdze wieczystej nr KW [...] nie zostało ujawnione, że Państwo przejęło nieruchomość Z. K.. Następnie, z przejętej nieruchomości zostały wydzielone działki, które w 1961 r. orzeczeniami Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie o zamianie nieruchomości [wydanymi na podstawie art. 32 dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. Nr 4 poz. 51 ze zm.)] otrzymało kilkadziesiąt osób (wymienionych w piśmie Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy Warszawa Białołęka z 4 listopada 1996 r. znak W.G.8224/237/96/1T) jako nieruchomości zamienne za teren przejęty pod Ż [...]". W tym celu została sporządzona mapa "część Osady zapisanej pod nr 2 tabeli likwidacyjnej wsi D. G.", na którą naniesiono nowo powstałe działki (nowe księgi wieczyste były zakładane bez odpisywania nieruchomości z istniejącej księgi wieczystej KW nr [...]) (pismo Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy Warszawa Białołęka z 4 listopada 1996 r. znak W.G.8224/237/96/IT).Wnioskiem z 19 lutego 1996 r. (zmodyfikowanym pismami z: 10 maja 1996 r., 16 stycznia 1997 r., 21 lutego 1997 r., 4 lipca 2003 r., 23 listopada 2005 r. i 6 czerwca 2006 r.) P. R. K. (spadkobierca Z. K.) wystąpił o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w części dotyczącej gruntów Z. K., które nie zostały dotychczas rozdysponowane (w ostatnim piśmie z 6 czerwca 2006 r. wskazał, że są to działki nr: [...]).Decyzją z 29 stycznia 2004 r. znak GZm-051/613-37/96 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w odniesieniu do wszystkich gruntów Z. K.Decyzją z 21 kwietnia 2004 r. znak GZgn-057-613-13/04 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję z 29 stycznia 2004 r.Prawomocnym wyrokiem z 24 sierpnia 2005 r. IV SA/Wa 464/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (po rozpatrzeniu skargi P. R. K.) uchylił decyzję z 21 kwietnia 2004 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję z 29 stycznia 2004 r. W uzasadnieniu wyroku z 24 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: 1) orzeczenie z 11 lipca 1952 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 101 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. R. P. Nr 36, poz. 341 ze zm.); 2) P. R. K. nie wnosił o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w całości, tylko w części dotyczącej dotychczas nie rozdysponowanych działek [nr: [...] (omyłkowo oznaczonej w uzasadnieniu jako [...]; 3) Minister nie ustalił prawidłowo stron postępowania.Decyzją z 2 lutego 2011 r. znak GZgn-057-613-94/05 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w części dotyczącej gruntów położonych w Warszawie Dzielnica Białołęka oznaczonych jako działka nr [...] o pow. [...]ha (obręb [...]), działka nr [...] o pow. [...] ha (obręb [...]), działka nr [...] o pow. [...] ha (obręb [...]) i działka nr [...] o pow. [...] ha (obręb [...]).Decyzją z 10 listopada 2011 r. znak GZgn-057-613-18/11 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (po rozpoznaniu wniosku P. R. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy): 1) uchylił decyzję z 2 lutego 2011 r. w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] ha (obręb [...]), 2) stwierdził nieważność orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...]ha (obręb [...]), 3) utrzymał w mocy decyzję z 2 lutego 2011 r. w pozostałym zakresie.Wnioskiem z 16 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. w części dotyczącej gruntów Z. K. nieobjętych decyzją z 2 lutego 2011 r. (zmienioną decyzją z 10 listopada 2011 r.) wystąpiła M.E., będąca spadkobierczynią Z. K.Decyzją z 31 stycznia 2017 r. znak GZ.gn.613.77.2012 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił M. E. stwierdzenia nieważności decyzji z 11 lipca 1952 r. w części nieuchylonej decyzją z 2 lutego 2011 r. (zmienioną decyzją z 10 listopada 2011 r.), tj. w części gruntów o pow. łącznie 6,2287 ha.Wnioskami z 14 lutego 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili: M. E. i P. R. K.Rozpatrując sprawę ponownie, Minister wskazał na wstępie, że jest związany prawomocnym wyrokiem z 24 sierpnia 2005 r. IV SA/Wa 464/04, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że orzeczenie z 11 lipca 1952 r. (w całości) zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 101 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. R. P. Nr 36, poz. 341 ze zm.). Organ podniósł, że ani w sentencji, ani w uzasadnieniu orzeczenia z 11 lipca 1952 r. Minister Rolnictwa nie wskazał na żadną z wad wymienionych w art. 101 ust. 1 pkt a-e rozporządzenia z 22 marca 1928 r., którą miałoby się cechować uchylone tym orzeczeniem orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej z 4 czerwca 1947 r. Nie istnieje także odrębny i wyraźny przepis prawa, który przewidywałby nieważność decyzji o przydziale (orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej w Warszawie z 4 czerwca 1947 r.) z tego powodu, że przekroczony został areał przydzielonego gospodarstwa bądź też osoba, której nadano ziemię, nie uprawia jej od kilku lat. Minister wskazał, że ze względu na skomplikowany stan prawny badanej nieruchomości postanowieniem z 2 września 2015 r. postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego w przedmiocie sporządzenia dokumentacji geodezyjno-prawnej dotyczącej nieruchomości objętej orzeczeniem z 11 lipca 1952 r. Na tej podstawie została sporządzona dokumentacja geodezyjno-prawna z 25 listopada 2015 r. Z "Dokumentacji geodezyjno-prawnej" z 25 listopada 2015 r. wynika, że nieruchomość rolna przejęta orzeczeniem z 11 lipca 1952 r. miała powierzchnię 7,1296 ha, i że w dacie sporządzenia dokumentacji (czyli według stanu na 25 listopada 2015r.) nieruchomości tej odpowiadały: [1] część (o pow. [...] ha) działki nr [...]).Po sporządzeniu "Dokumentacji geodezyjno-prawnej" z 25 listopada 2015 r., nastąpiły kolejne zmiany w oznaczeniach ewidencyjnych niektórych działek, co wynika z pisma Biura Geodezji i Katastru Urzędu m.st. Warszawy z 3 kwietnia 2020 r. znak BG-UE-E-IV.6621.1551.2020.DMI). Minister wskazał, że dotychczas orzeczenie Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją z 2 lutego 2011 r. (zmienioną decyzją z 10 listopada 2011 r.) w części gruntów o pow. łącznie [...] ha. Wniosek M. E. z 16 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. w części gruntów Z. K. nieobjętych decyzją z 2 lutego 2011 r. (zmienioną decyzją z 10 listopada 2011 r.) dotyczy pozostałych gruntów o pow. łącznie [...] ha.Minister wskazał, że ze względu na to, że jest związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2005 r. IV SA/Wa 464/04 (przesądzającym, że orzeczenie z 11 lipca 1952 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 101 rozporządzenia z 22 marca 1928 r. w odniesieniu do wszystkich gruntów Z. K.) decyzję z 31 stycznia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 11 lipca 1952 r. w części dotyczącej gruntów o pow. łącznie 6,2287 ha uchylił, a następnie wniosek M. E. z 16 października 2012 r. w tym zakresie rozpoznał na nowo (tym razem zgodnie z rozstrzygnięciem wyroku z 24 sierpnia 2005 r.). Minister podniósł, że na podstawie treści ksiąg wieczystych (nr KW zostały powołane przy poszczególnych działkach), dokumentacji geodezyjno-prawnej dotyczącej nieruchomości rolnej położonej we wsi D. G. sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. W.(w tym mapy z 15 listopada 2015 r. stanowiącej załącznik do decyzji i jej integralną część), pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy Warszawa Białołęka z 4 listopada 1996 r. znak W.G.8224/237/96/1T oraz dokumentów otrzymanych z Urzędu m.st. Warszawy (pisma z 3 kwietnia 2020 r. znak BG-UE-E-IV.6621.1551.2020.DMI, pisma z 5 listopada 2020 r. znak BG-UE-UD.6642.149.2020.RLT i załączonego do niego pełnego zbioru danych z części dotyczącej działek ewidencyjnych wymienionych we wniosku z obrębów [...] i [...]) Minister stwierdził, że nieodwracalne skutki prawne nie zachodzą w przypadku gruntów o pow. łącznie 5,2411 ha, w obrębie [...], oznaczonych obecnie jako: |[...]). Minister wskazał, że należy odróżnić skutki prawne, które wywołało orzeczenie z 11 lipca 1952 r., od skutków prawnych dotyczących tych samych gruntów wywołanych późniejszymi decyzjami lub innymi zdarzeniami prawnymi. Orzeczenie z 11 lipca 1952 r. wywołało ten skutek, że na jego podstawie grunty Z. K. przeszły na własność Państwa. Natomiast późniejsze rozporządzenia tymi gruntami nie są skutkiem prawnym orzeczenia z 11 lipca 1952 r., lecz późniejszych decyzji wydanych w innych sprawach administracyjnych lub innych zdarzeń prawnych [w 1961 r. wymienione działki zostały przekazane orzeczeniami Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie, kilkudziesięciu osobom (wymienionym w piśmie Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy Warszawa Białołęka z 4 listopada 1996 r. znak W.G.8224/237/96/IT) jako nieruchomości zamienne za teren przejęty pod [...]"]. W zakresie wymienionych gruntów o pow. łącznie 5,2411 ha Minister jest zatem obowiązany stwierdzić nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. Natomiast w zakresie części gruntów o pow. łącznie 0,9876 ha, położonych w obrębie [...], oznaczonych jako; [...]) Minister wskazał, że nie można stwierdzić nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r., ponieważ są one zajęte pod drogi publiczne (które są wyłączone z obrotu prawnego). Nadanie nieruchomości charakteru drogi publicznej powoduje nieodwracalne skutki prawne, których organ administracji nie może cofnąć, znieść ani odwrócić w ramach przysługujących mu kompetencji. Zwrot nieruchomości zajętej obecnie pod drogę publiczną prowadziłby do skutku sprzecznego z prawem, polegającego na nabyciu przez osobę fizyczną nieruchomości stanowiącej część drogi publicznej.Minister wskazał również, że obecne rozstrzygnięcie (tj. uchylenie decyzji z 31 stycznia 2017 r., stwierdzenie nieważności orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w części dotyczącej gruntów o pow. łącznie 5,2411 ha i stwierdzenie, że orzeczenie z 11 lipca 1952 r. zostało wydane z naruszeniem prawa w części dotyczącej gruntów o pow. łącznie 0,9876 ha) nie odnosi skutku względem sytuacji faktycznej i prawnej aktualnych właścicieli nieruchomości (ani użytkowników wieczystych), którzy działając w zaufaniu do treści ksiąg wieczystych, nabyli prawa do nieruchomości odpłatnie od Skarbu Państwa lub jednostki samorządowej. Ich prawa są bowiem niewzruszalne z uwagi na działanie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych przewidzianej w art. 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 ze m.). Organ wskazał, że obecne rozstrzygnięcie wprawdzie wywoła skutek prawnorzeczowy względem Skarbu Państwa, gdyż jego konsekwencją jest stwierdzenie bezprawności przejęcia przez Państwo części nieruchomości w wyniku uchylenia orzeczenia o nadaniu nieruchomości, jednakże nie będzie automatycznie prowadziło do restytucji utraconej własności.Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 sierpnia 2021 r. wniósł Prezydent m.st. Warszawy - w imieniu m.st Warszawy oraz Skarbu Państwa, zaskarżając ją w całości.Wyrokiem I SA/Wa 2532/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Sąd I instancji zaznaczył, że przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie art. 156 § 1 i n. kpa przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było orzeczenie Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. Jako podstawa prawna tej decyzji wskazany został art. 101 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. R.P Nr 36, poz. 341 ze zm.) oraz art. 12 dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Rolą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było zatem zbadanie, czy orzeczenie z 11 lipca 1952 r. było zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami. W tym zakresie organ i Sąd, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu decyzji, jest związany - na podstawie art. 153 ppsa - orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2005 r. IV SA/Wa 464/04, w którym Sąd ten uznał, że przy wydaniu decyzji z 11 lipca 1952 r. Minister Rolnictwa dopuścił się rażącego naruszenia normy art. 101 rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym.Przechodząc do oceny decyzji, Sąd I instancji wskazał, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ponownie rozpoznając sprawę, po uzupełnieniu i zbadaniu materiału dowodowego oraz kierując się wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [w Warszawie], prawidłowo stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 w części dotyczącej gruntów wskazanych w komparycji decyzji. Analiza całości materiału dowodowego wskazuje, że Minister wydał decyzję w oparciu o całokształt dokumentacji zgromadzonej w sprawie, tj. w oparciu zarówno o dokumenty prawne, jak i dokumentacje geodezyjną oraz wypisy z ksiąg wieczystych, których numery zostały powołane przy poszczególnych działkach. Z ksiąg wieczystych oraz z dokumentacji geodezyjno-prawnej dotyczącej nieruchomości rolnej położonej we wsi D. G. sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. W., w tym mapy z 15 listopada 2015 r. stanowiącej załącznik do decyzji i jej integralną część, która nie została skutecznie w toku postępowania zakwestionowana, pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy Warszawa Białołęka z 4 listopada 1996 r. znak W.G.8224/237/96/IT oraz dokumentów otrzymanych z Urzędu m.st. Warszawy (pisma z 3 kwietnia 2020 r. znak BG-UE-EIV. 6621.1551.2020.DMI, pisma z 5 listopada 2020 r. znak BG-UEUD. 6642.149.2020.RLI i załączonego do niego pełnego zbioru danych z części dotyczącej działek ewidencyjnych wymienionych we wniosku z obrębów [...]i [...]) wynika, że w zakresie działek i części działek o pow. łącznie 5,2411 ha wymienionych w pkt. 2 decyzji z 24 sierpnia 2021 r. nie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne. Z akt sprawy wynika również - baza danych EGiB - dane przedmiotowe i podmiotowe wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy z 5 listopada 2020 r. znak BG-UE-UD.6642.149.2020.RLI - że działki nr: [...] o pow. 0,0782 ha i [...] o pow. 0,0061 ha stanowią drogę (dr) - część ul. [...]. Dokumenty te zostały przedstawione przez Prezydenta m.st. Warszawy i - jak słusznie podniósł organ - stanowią dokument urzędowy, który korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim danych. Sąd I instancji podzielił także stanowisko organu, że "Dokumentacja geodezyjno-prawna dotycząca nieruchomości rolnej objętej decyzją Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r., nr G.K.Z.I/290/52 [...] dotycząca ustalenia aktualnego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości stanowiącej przedmiot kwestionowanej decyzji Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r. ze wskazaniem obecnego obszaru, wchodzących w jej skład działek i ich powierzchni wraz z podaniem obecnych ich właścicieli i użytkowników wieczystych" z 15 listopada 2015 r., sporządzona przez biegłego geodetę uprawnionego A. W., została zamówiona przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ze względu na skomplikowany stan prawny badanej nieruchomości i stanowi pomocniczy dokument w sprawie. Mapa z 15 listopada 2015 r. jest integralną częścią decyzji z 24 sierpnia 2021 r., ponieważ jako jedyny dokument przedstawia graficznie wymienione w tej decyzji części działek. Jak zasadnie podniósł Minister, analiza treści decyzji w powiązaniu z dokumentami zawartymi w aktach wskazuje, że rozstrzygnięcie decyzji z 24 sierpnia 2021 r. zostało jednak wydane nie tylko w oparciu o mapę z 15 listopada 2015 r., ale na podstawie całej dokumentacji prawnej i geodezyjnej zgromadzonej w badanej sprawie, w tym w dużej części na podstawie dokumentów otrzymanych z Urzędu m.st. Warszawy (pismo z 3 kwietnia 2020 r. znak BG-UE-EIV. 6621.1551.2020.DMI, pismo z 5 listopada 2020 r. znak BG-UEUD. 6642.149.2020.RLI i załączony do niego pełny zbiór danych z części dotyczącej działek ewidencyjnych wymienionych we wniosku z obrębów [...] i [...]). Zasadnie Minister podniósł również, że postępowanie zakończone decyzją z 24 sierpnia 2021 r. dotyczy zbadania, czy orzeczenie z 11 lipca 1952 r. jest dotknięte kwalifikowaną wadą i nie rozstrzyga współcześnie o nabyciu, zmianie lub utracie prawa własności do nieruchomości. Nie może być więc samoistną podstawą wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków [§ 36 i § 46 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r. poz. 542)]. Załącznik nr 1 do decyzji z 24 sierpnia 2021 r. ma na celu jedynie graficzne obrazowanie przedmiotu orzeczenia z 11 lipca 1952 r. w przypadkach obejmujących części działek ewidencyjnych, dlatego nie podlega on rygorom przywołanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. (nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2020 r. I SA/Wa 440/20 [Legalis nr 2620699]). Minister słusznie wskazał też, że brak zawiadomienia Prezydenta m.st. Warszawy nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Prezydent m.st. Warszawy nie wskazał czynności, których niedokonanie wpłynęło na rozstrzygnięcie decyzji z 24 sierpnia 2021 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. R. P. Nr 36, poz. 341 ze zm.). Prezydentowi m.st. Warszawy decyzja została doręczona i wniósł on skutecznie środki zaskarżenia.Sąd I instancji stwierdził, że organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i [art.] 80 kpa oraz przepisów prawa materialnego. Organy obu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz poszanowaniem przepisów procedury, w tym zasady ochrony interesu społecznego i interesu obywatela, wyjaśniły jasno przesłanki decyzji wydanej po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Z kolei, ustawa z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stanowiąca wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. P 46/13 (który nie stanowi dla organu samodzielnej podstawy rozstrzygania) weszła w życie 16 września 2021 r., a więc po wydaniu przedmiotowej decyzji.Dlatego Sąd I instancji oddalił skargę.Skargę kasacyjną od wyroku I SA/Wa 2532/21 wywiódł Prezydent m.st. Warszawy (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r.pr. B.K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając wyrokowi naruszenie:1. prawa materialnego, tj.:a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a [ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej ppsa)] w zw. z art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 [ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej kpa)] przez ich błędną wykładni[ę] i brak stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie części gruntów wymienionych w punkcie 2 zaskarżonej decyzji, podczas gdy w ich zakresie doszło do nieodwracalnych skutków prawnych na skutek obrotu tymi gruntami;b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a [ppsa] w zw. z art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 1 ustawy [z dnia 21 marca 1985 r.] o drogach publicznych [(Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm., dalej udp)] przez błędną wykładni[ę] i utrzymanie w mocy decyzji, w której część gruntów wymieniona w punkcie 3 zaskarżonej decyzji stanowi drogi publiczne, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego wskazuje w sposób jednoznaczny, że grunty te nie pozostają zajęte i użytkowane jako drogi publiczne;c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a [ppsa] w zw. z art. 12, 12a i 12b ustawy [z dnia 17 maja 1989 r.] Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm., dalej pgk)] przez błędną wykładni[ę] przedmiotowych przepisów i przyjęcie przez [Wojewódzki Sąd Administracyjny] w Warszawie, że opracowanie geodezyjne ma jedynie graficzne odwzorowanie przedmiotu orzeczenia z 11 lipca 1952 r., podczas gdy każde opracowanie geodezyjne wymaga weryfikacji przez organ służby geodezyjnej i kartograficznej oraz przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;d. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a [ppsa] w zw. z art. 156 § 2 kpa przez pominięcie wykładni dokonanej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. P 46/13 i utrzymanie w mocy decyzji stwierdzającej nieważność, podczas gdy prawidłowa interpretacja i zastosowanie wyroku Trybunału powinny prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że Trybunał uznał, że art. 156 § 2 kpa jest niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy;2. przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj.:a. art. 145 § 1 lit. b ppsa w zw. z art. 10 kpa przez zaniechanie zapewnienia m.st. Warszawie oraz Skarbowi Państwa czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym oraz brak informowania o prowadzonym postępowaniu, co skutkowało pozbawieniem tych stron postępowania możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w tym składania wniosków dowodowych, możliwości wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania co do zebranych dowodów i twierdzeń, a także podejmowania innych czynności, które przysługują stronie w toku postępowania administracyjnego, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 4 kpa;b. art. 145 § 1 lit. b ppsa w zw. z art. 28 w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 10 kpa przez zaniechanie ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania oraz brak informowania o prowadzonym postępowaniu, co skutkowało pozbawieniem tych stron postępowania możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w tym składania wniosków dowodowych, możliwości wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania co do zebranych dowodów i twierdzeń, a także podejmowania innych czynności, które przysługują stronie w toku postępowania administracyjnego, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 4 kpa;3. przepisów postępowania, tj.:a. art. 153 ppsa przez uznanie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi związany był orzeczeniem [Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego] w Warszawie z 24 sierpnia 2005 r. IV SA/Wa 464/04, podczas gdy orzeczenie to zapadło w innym postępowaniu oraz brak jest podstaw do przyjęcia związania Ministra przez przedmiotowe orzeczenie;b. art. 134 ppsa przez zaniechani[e] rozpoznania przez [Wojewódzki Sąd Administracyjny] w Warszawie zarzutu nr 3 skargi z 28 września 2021 r., podczas gdy podnoszone w zarzucie kwestie (posługiwanie się nieaktualnym oznaczeniem geodezyjnym, konieczność ustalenia wszystkich stron postępowania) ma[ją] istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a pominięcie zarzutu miało istotny wpływ na wynik sprawy;c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c [ppsa] w zw. z art. 7, [art.] 77 § 1, [art.] 80 kpa przez uznanie rozpoznania materiału dowodowego zebranego w sprawie przez Ministra za całościowe i uznanie stanu faktycznego sprawy za dostatecznie wyjaśniony, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego oraz zebranego materiału dowodowego wskazuje, że materiał ten nie został zebrany i zbadany w sposób dostateczny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co prowadziło do wydania nieprawidłowej decyzji w sprawie.Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy; zasądzenie na jego rzecz [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; rozpoznanie skargi [kasacyjnej] na rozprawie (k. 133-150 akt sądowych).Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu NSA z 26.10.2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi odnoszący się do zaniechanie ustalenia przez organ prawidłowego kręgu stron postępowania, co skutkowało pozbawieniem tych stron postępowania możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu ( pkt 2b petitum skargi kasacyjnej). W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego Skarżący, który w kontrolowanym postępowaniu bezspornie brał udział, nie jest uprawniony do powoływania się, jako na wadę kontrolowanego postępowania, na niezapewnienie przez organy udziału w sprawie innym osobom, które w ocenie Skarżącego posiadały w niej interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Okoliczności tej nie może brać pod uwagę z urzędu także Sąd. Jak bowiem trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 328/18, publ. CBOSA "Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który również z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot niewnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.".Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 12,12a i 12b ustawy prawo geodezyjne (pkt 1c petitum skargi kasacyjnej). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wskazane wyżej przepisy prawa geodezyjnego składają się z wielu jednostek redakcyjnych (dla przykładu art. 12 składa się z 9 jednostek redakcyjnych w postaci podpunktów, których treść normatywna jest zróżnicowana). W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, lecz składa się z paragrafów, ustępów, punktów lub innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretną jednostkę redakcyjną przepisu naruszoną przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub innej właściwej jednostki redakcyjnej. Zarzuty kasacyjne niespełniające tych wymogów uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny ich zasadności. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do domniemywania intencji strony ani do samodzielnego uzupełniania bądź konkretyzowania zarzutów kasacyjnych.Nie można zgodzić się również z zarzutem naruszenia prawa materialnego tj. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie wykładni dokonanej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (pkt 1d petitum skargi kasacyjnej). Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. U podstaw zajętego przez Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku stanowiska, legła więc ochrona obywateli poszkodowanych aktami wywłaszczeniowymi. Wskazać należy, że wyrok ten ma charakter interpretacyjny, zawiera wskazówki, jak należy rozumieć badany przepis z uwzględnieniem wskazanych przez Trybunał zasad konstytucyjnych, jego skutkiem nie jest zaś wyeliminowanie przepisu z obrotu prawnego. Dla porządku należy również wskazać, że w wyroku z 14 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2138/14 Naczelny Sąd Administracyjny sprzeciwił się wykorzystywaniu ww. zakresowego orzeczenia, nie w celu ochrony praw obywatela, ale w interesie państwowej osoby prawnej. W dacie wydawania zatem zaskarżonej decyzji organ nie miał podstaw do jego bezpośredniego zastosowania.W skardze zarzucono także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi związany był orzeczeniem WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 464/04 ( pkt 3a petitum sakrgi kasacyjnej). Podstawa kasacyjna oparta na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczącym naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy. Zatem nawet naruszenie tego przepisu, ale bez wpływu sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przywołanego przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W realiach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 464/04 stwierdził, że przy wydawaniu orzeczenia z 11 lipca 1952 r. Minister Rolnictwa dopuścił się rażącego naruszenia art. 101 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1929 r. o postępowaniu administracyjnym ( Dz.U R.P Nr 36, poz. 341 ze zm.). Wyrok ten stał się prawomocny. Oznacza to, że w dacie rozpoznania przedmiotowej sprawy, której istotą jest również stwierdzenie nieważności w części orzeczenia Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r., prawomocnie przesądzono już o niezgodności z prawem orzeczenia z 11 lipca 1952 r. W tym kontekście godzi się podkreślić, że prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2005 r. korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Tym samym kończy on spór między stronami postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest rozbieżność co do oceny wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu orzeczenia z 11 lipca 1952 r. W myśl art. 170 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawomocne, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przedstawione zapatrywanie, mające oparcie w art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesądziło o tym, że bezzasadne były zarzuty skargi kasacyjnej, w których kwestionowano prawidłowość stanowiska organu w zakresie oceny orzeczenia z 1952 r. w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa. Z tych powodów zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a prawa nie zasnął na uwzględnienie. Jak już bowiem wcześniej wskazano, wadliwe powołanie się w zaskarżonym wyroku na związanie wynikające z art. 153 p.p.s.a nie miało wpływu na wynika sprawy, gdyż organ związany był treścią tego wyroku w oparciu o art. 170 p.p.s.a.Zdaniem Sądu, brak jest również podstaw do akceptacji stanowiska skarżącego kasacyjnie, że w sprawie naruszono art. 10 k.p.a. formułujący zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (pkt 2b petitum skargi kasacyjnej). Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny, o ile strona wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym chodzi o wykazanie uniemożliwienia takich czynności, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał, jaki wpływ na jego sytuację prawną miało uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.Zasadne są natomiast te zarzuty, które odnoszą się do wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji normy art. 156 § 2 k.p.a. wraz ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami procedury administracyjnej ( pkt 1a, 1b i 3c skargi kasacyjnej)."Nieodwracalne skutki prawne", o których mowa w art. 156 § 2 in fine k.p.a. to takie, których organ administracji nie jest w stanie anulować swoimi działaniami z uwagi na niemożność kompetencyjną. Takimi są czynności cywilnoprawne, wywołujące skutki w sferze prawa cywilnego, których organ administracji nie ma możliwości znieść w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy skutkami, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie są następstwa cywilne, które wywołało orzeczenie administracyjne ocenione w postępowaniu nadzorczym (por. wyrok NSA z 18 października 2012 r. sygn. akt I OSK 428/12, a także uzasadnienia do uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92). Dlatego też w każdej sprawie, w której wchodzi w rachubę możliwość zastosowania tej negatywnej przesłanki, konieczne jest szczególnie wnikliwe rozważenie, jakie skutki prawne wywołała kwestionowana decyzja (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 marca 2000 r., sygn. OPS 14/99, ONSA z 2000 r. Nr 3, poz. 93).Tego rodzaju skutki właśnie miało wywołać – w ocenie organu nadzoru- kwestionowane orzeczenie o odniesienie do gruntów o pow. 0, 9876 ha, zaś nie wywołało w odniesieniu do gruntu o pow. 5,2411 ha. W ocenie organu bowiem późniejsze rozporządzenia gruntami o pow. 5,2411 ha nie są skutkiem prawnym orzeczenia z 11 lipca 1952 r., lecz późniejszych decyzji wydanych w innych sprawach administracyjnych lub innych zdarzeń prawnych. Natomiast w zakresie części gruntów o pow. łącznie 0,9876 ha, Minister wskazał, że nie można stwierdzić nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa z 11 lipca 1952 r., ponieważ są one zajęte pod drogi publiczne (które są wyłączone z obrotu prawnego).Powyższe ustalenia organ poczynił na podstawie treści ksiąg wieczystych, opinii geodezyjnej geodety A. W., pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy Warszawa Białołęka z 4 listopada 1996 r. znak W.G.8224/237/96/IT) oraz dokumentów otrzymanych z Urzędu m.st. Warszawy w 2020 r. Z ww. pisma z 4 listopada 1996 r. wynika, że część działek ewidencyjnych pochodzących z przedmiotowej nieruchomości, została przekazana orzeczeniami na własność kilkudziesięciu osobom jako nieruchomości zamienne za teren przejęty pod [...]. Do tego celu sporządzona została mapa do celów prawnych z podziałem nieruchomości, na której nie uwzględniono aktualnego oznaczenia hipotecznego. Błąd ten spowodował zakładanie nowych KW na nieruchomości bez odpisu z istniejącej Księgi Wieczystej KW Nr [...]. W konkluzji powyższych ustaleń organ nadzoru uznał, że późniejsze rozporządzanie tymi gruntami nie są skutkiem prawnym orzeczenia z 11 lipca 1952 r., lecz późniejszych decyzji wydanych w innych sprawach administracyjnych lub innych zdarzeń prawnych. Tymi innymi orzeczeniami były orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawa z 1961 r., wydane na podstawie art. 32 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych (bez ich bliższego skonkretyzowania).W ocenie Sądu kasacyjnego analizując to zagadnienie należy mieć na uwadze szereg szczególnych okoliczności sprawy, w tym odwracalność samego wpisu w księdze wieczystej, odpłatność czynności prawnej, czy ewentualne dalsze przekształcenia. Wymagają one ustaleń i rozważań, których zabrakło w sprawie. Samo powołanie się na szereg pism oraz bliżej nieskonkretyzowanych orzeczeń z 1961 r. nie jest wystarczające do zajęcia stanowiska w zakresie braku wystąpienia przesłanki negatywnej. Zatem w badanej sprawie nie wyjaśniono, jakich czynności prawnych dokonano względem poszczególnych działek objętych zaskarżoną decyzją, czy i jaką konkretnie decyzją (orzeczeniem) zostały poprzedzone, a nadto jakie one wywołały skutki prawne.Mając na uwadze powyższe kwestie, przyszło dojść do przekonania, iż zaskarżony wyrok oraz zaskarżona decyzja z powodów głównie proceduralnych, ale i materialnoprawnych nie mógł się ostać. Zaskarżony wyrok oraz zaskarżona decyzja podlegała więc uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. i to w całości, bowiem sprawa na gruncie administracyjnym wymaga kompleksowego rozstrzygnięcia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.W konsekwencji organ nadzoru ponownie rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy co do zasady winien zbadać czy aktualnie istniejące na gruncie prawo własności (ewentualnie prawo użytkowania wieczystego) w odniesieniu do każdej konkretnej działki, pierwotnie powstało w wykonaniu wydanych w tym przedmiocie (po nacjonalizacji nieruchomości) decyzji administracyjnych, czy też jest efektem wyłącznie obrotu cywilnoprawnego realizowanego przez Skarb Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Organ nadzoru ma jednak w pierwszej kolejności obowiązek uwzględnić obowiązujące od 16 września 2021 r. przepisy ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., Poz. 1491). Z powyższej regulacji wynika, że z dniem wejścia w życie przepisów ustawy, do pozostających w toku postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny stosuje przepisy kpa z uwzględnieniem zmian wprowadzonych tą ustawą, natomiast postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z mocy prawa podlegają umorzeniu.. i to w całości, bowiem sprawa na gruncie administracyjnym wymaga kompleksowego rozstrzygnięcia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.W konsekwencji organ nadzoru ponownie rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy co do zasady winien zbadać czy aktualnie istniejące na gruncie prawo własności (ewentualnie prawo użytkowania wieczystego) w odniesieniu do każdej konkretnej działki, pierwotnie powstało w wykonaniu wydanych w tym przedmiocie (po nacjonalizacji nieruchomości) decyzji administracyjnych, czy też jest efektem wyłącznie obrotu cywilnoprawnego realizowanego przez Skarb Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Organ nadzoru ma jednak w pierwszej kolejności obowiązek uwzględnić obowiązujące od 16 września 2021 r. przepisy ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., Poz. 1491). Z powyższej regulacji wynika, że z dniem wejścia w życie przepisów ustawy, do pozostających w toku postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny stosuje przepisy kpa z uwzględnieniem zmian wprowadzonych tą ustawą, natomiast postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z mocy prawa podlegają umorzeniu.