Wyrok - III SA/Łd 899/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 29 grudnia 2025
Teza
Oddalono sprzeciw od orzeczenia wydanego na podstawie art.138 par.2 k.p.a.. Administracyjne postępowanie, Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane). Dnia 29 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu B. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 września 2025 roku Nr SKO.4163.40.202 w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy oddala sprzeciw. [pic] UZASADNIENIE Decyzją z 13 czerwca 2025.. Administracyjne postępowanie, Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane). Dnia 29 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu B. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 września 2025 roku Nr SKO.4163.40.202 w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy oddala sprzeciw. [pic] UZASADNIENIE Decyzją z 13 czerwca 2025
Data orzeczenia
29 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Krawczyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono sprzeciw od orzeczenia wydanego na podstawie art.138 par.2 k.p.a.
UZASADNIENIE
Decyzją z 13 czerwca 2025 r., na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.), dalej u.d.p., w ramach postępowania wszczętego na wniosek A sp. z o.o. w Ł., Prezydent Miasta Łodzi zezwolił wnioskodawcy na lokalizację telekomunikacyjnych kabli napowietrznych wraz z przyłączami na istniejącej podbudowie słupowej oraz przyłącza doziemnego w pasie drogowym ulicy [...](dz. nr [...] w obrębie B-18), na dz. nr [...] w obrębie B-18, dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie B-18 (ul....), oraz na części dz. nr ... w obrębie B-18 (ul. ...). Organ wskazał, że działki te zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ustanowionym uchwałą nr V/86/15 Rady Miejskiej w Łodzi z 21 stycznia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...., ... i ...], do granicy [...], przeznaczone są pod budowę drogi 1KDGP 2/2 i 3KDD w miejscu zgodnie z mapą stanowiącą załącznik do decyzji. Dodatkowo organ pierwszej instancji określił w pkt 1-7 rozstrzygnięcia warunki tego zezwolenia. W ramach pouczeń wskazał, że "decyzja stanowi o prawie dysponowania terenem pasa drogowego dz. nr [...] w obrębie B-18 zgodnie z art. 3 pkt. 11 ustawy prawo budowlane w zakresie objętym ustaleniami decyzji", podczas gdy "prawo do dysponowania terenem dz. nr [...], części dz. nr [..], w obrębie B-18 można uzyskać od ich właścicieli". Zgodnie z wykazem zamieszczonym w decyzji, podlegała ona doręczeniu pełnomocnikowi wnioskodawcy (jako inwestora), a także osobom fizycznym i prawnym ujawnionym w rejestrze gruntów jako właściciele lub współwłaściciele niektórych z objętych nią działek gruntu, m.in. została ona doręczona B. M. - współwłaścicielce działki nr [...] w obrębie B-18.B. M. złożyła odwołania od ww. decyzji. Strona podniosła, że ul. [...], której część stanowi m.in. działka nr [...], nie jest drogą publiczną, której zarządcą jest Prezydent Miasta Łodzi, lecz "ulicą lokalną". Ponadto oświadczyła, że nie wyraża zgody na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej na gruncie, do którego przysługuje jej tytuł własności.Decyzją z 29 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.Następnie organ II instancji, przytaczając treść art. 39 ust. 3 i 3a u.d.p., podkreślił, że przedmiotem zezwolenia wydawanego przez zarządcę drogi na podstawie tych przepisów może być wyłącznie lokalizowanie konkretnych obiektów w pasie drogowym. Jeżeli więc dany grunt nie jest pasem drogowym drogi publicznej, której zarządcą jest określony organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, to nie może być w stosunku do niego wydana decyzja, o której mowa w powołanych przepisach. Definicja legalna pojęcia "pas drogowy", mająca zastosowanie m.in. w sprawach dotyczących udzielenia zezwolenia na lokalizowanie w nim urządzeń obcych lub reklam, jest zawarta w art. 4 pkt 1 u.d.p. Przepis ten stanowi, że określenie to oznacza wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Z kolei pojęcie "droga" oznacza budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Jednocześnie zgodnie z art. 1 u.d.p. drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.p. drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1/ drogi krajowe; 2/ drogi wojewódzkie; 3/ drogi powiatowe; 4/ drogi gminne.Kolegium podkreśliło także, że istotną kwestią w kontekście stosowania art. 39 ust. 3 u.d.p. jest ustalenie, komu przysługuje status strony w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ten przepis. Z uwagi na brak odmiennych uregulowań znajduje w tym przypadku zastosowanie ogólny przepis art. 28 k.p.a., stanowiący, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem atrybut strony w postępowaniu w sprawie zezwolenia na lokalizację urządzeń obcych lub reklam w pasie drogowym niewątpliwie przysługuje inwestorowi, skoro to jego prawa i obowiązki kształtuje decyzja wydana w tym przedmiocie, ale również może on przysługiwać właścicielowi nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, o ile nie jest on jednocześnie organem rozpoznającym sprawę.Kolegium stwierdziło, że po analizie zaskarżonej decyzji i dokumentów załączonych do akt sprawy doszło do konkluzji, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 40 § 1, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 w związku z art. 61 § 1, art. 107 § 3 i art. 109 § 1 K.p.a., zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia procesowe organu pierwszej instancji można podzielić na dwie grupy: 1) naruszenia związane z niezapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu w jego poszczególnych fazach; 2) naruszenia dotyczące postępowania wyjaśniającego i ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.Odnośnie do pkt 1 organ stwierdził, że skoro krąg stron w sprawie obejmuje nie tylko inwestora- wnioskodawcę, ale także ustalonych właścicieli gruntów, na których ma być realizowana inwestycja, to do obowiązków zarządcy drogi należało: a) zawiadomienie wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania na żądanie jednej ze stron (art. 61 § 4 k.p.a.); b) zapewnienie im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji (art. 10 § 1 k.p.a.); c) doręczenie im decyzji kończącej postępowanie pierwszej instancji - osobiście, ewentualnie ustanowionym przez nich pełnomocnikom (art. 109 § 1, art. 40 § 1 k.p.a.). Tymczasem organ I instancji zaniechał wykonania czynności wskazanych powyżej w pkt a) i b), a niezależnie od tego w aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia decyzji z 13 czerwca 2025 r. wszystkim jej adresatom, m.in. pełnomocnikowi wnioskodawcy (ponadto M. W. i B sp. z o.o.), zaś przesyłki pocztowe skierowane do A. I. i M. W. zostały błędnie zaadresowane. Oznacza to, że większość stron dowiedziała się o toczącym się postępowaniu dopiero na etapie doręczenia im decyzji organu I instancji, a co do innych zachodzi prawdopodobieństwo, że nie mają takiej wiedzy do dnia wydania decyzji, pomimo przysługiwania im interesu prawnego.Odnośnie do pkt 2 zastrzeżenia organu odwoławczego wzbudziło z kolei niedostateczne wyjaśnienie przez zarządcę drogi, czy wszystkie wskazane w jego decyzji działki gruntu stanowią pas drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., co warunkuje możliwość wydania w stosunku do nich zezwolenia na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. Wątpliwości w tym zakresie wypływają już z samej treści sformułowań użytych w analizowanej decyzji, zarówno w jej rozstrzygnięciu, jak i uzasadnieniu (w części zatytułowanej "pouczenie"). Sugerują one bowiem, że organ I instancji traktował jako pas drogowy działkę nr [...] i ewentualnie działki nr: [...], w stosunku do których przynajmniej jeden raz posłużył się tym zwrotem, równocześnie unikając jego użycia co do pozostałych działek (zostały one określone jako "teren"). W ocenie Kolegium prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o art. 39 ust. 3 u.d.p. powinno zawierać szczegółowe wyjaśnienie, czy i dlaczego konkretne działki ewidencyjne będące przedmiotem rozstrzygnięcia zostały uznane za pas drogowy, poprzedzone przedstawieniem przyjętej przez organ wykładni art. 4 pkt 1 u.d.p., przy uwzględnieniu kontekstu wynikającego z innych norm prawa materialnego (np. art. 1, art. 2 ust. 1, art. 2a u.d.p.). Ponadto zarządca drogi zbyt ogólnikowo, bez umotywowania swojego stanowiska, powołał się na okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku A sp. z o.o. w Ł. W ocenie Kolegium tak sporządzone uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., a dodatkowo świadczy o naruszeniu przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.Inna wadliwość zaskarżonej decyzji wiąże się ze stwierdzeniem, że zakres przedmiotowy jej rozstrzygnięcia nie pokrywa się w pełni z zakresem przedmiotowym wniosku wszczynającego postępowanie. Rozstrzygnięcie nie obejmuje bowiem określonej w żądaniu strony działki nr [...] w obrębie B-18, przy czym rozbieżność ta nie została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji, a z akt sprawy nie wynika, by strona korygowała swój wniosek w toku postępowania. Z art. 104 w związku z art. 61 § 1 k.p.a. wynika zaś reguła, zgodnie z którą przedmiot rozstrzygnięcia zamieszczonego w decyzji powinien odpowiadać przedmiotowi żądania strony będącego podstawą jej wydania (z wyjątkiem sytuacji, gdy w ramach danego postępowania wydawane są decyzje częściowe).Następnie organ odwoławczy podniósł, że w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji powinien sprecyzować, w miarę potrzeby przy udziale wnioskodawcy, jaki jest zakres przedmiotowy prowadzonego postępowania. Powinien zbadać, czy wszystkie działki gruntu będące przedmiotem postępowania stanowią pas drogowy w znaczeniu normatywnym, co wymaga prawidłowego zinterpretowania art. 4 pkt 1 i innych przepisów u.d.p. oraz zastosowania konkluzji wynikających z dokonanej wykładni prawa do stanu faktycznego istniejącego w tej sprawie. Przed wydaniem kolejnej decyzji, niezależnie od jej treści, obowiązkiem zarządcy drogi będzie umożliwienie wszystkim stronom zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w wyznaczonym w tym celu terminie. Organ I instancji powinien również zadbać o sporządzenie prawidłowego uzasadnienia nowej decyzji, zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego, jak i uzasadnienia prawnego zawartego w niej rozstrzygnięcia. Decyzję tę należy doręczyć każdej ze stron, przy czym dowody potwierdzające doręczenie muszą być załączone do akt sprawy.Od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B. M. W sprzeciwie stwierdziła, że nie zgadza się na lokalizację urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym ul. [...]. na wysokości posesji nr [...]. W jej ocenie to teren będący jej własnością, Zarząd Dróg i Transportu nie jest zarządcą tej ulicy, a sama ul. [...] jest ulicą lokalną.\W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.Sprzeciw jest niezasadny.W myśl art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2024 poz. 572 ze zm.), dalej k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przy czym, zgodnie z treścią art. 64e p.p.s.a. - rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na sprawdzeniu, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. A zatem sąd w takim przypadku jedynie ustala, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 9 września 2020 r., I GSK 1170/20).Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto zgodnie z art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ I instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów.Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne.Organ odwoławczy co do zasady, a wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest, wynikające z 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej podejmowanej na podstawie wskazanego przepisu opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji przez organ I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksowych lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec tego samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zakończenie postępowania odwoławczego wydaniem tego typu decyzji wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Chodzi więc o sytuację, w której zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie do kwestii mogących mieć istotny wpływ na treść decyzji.Odnosząc powyższe rozważania do oceny rozpoznawanego sprzeciwu Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na okoliczności, które obligowały go uchylenia decyzji organu I instancji i do przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało zastosowanie art. art. 138 § 2 k.p.a.Niewątpliwie zasadne okazały się dokładnie wyjaśnione przez organ odwoławczy naruszenia związane z niezapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie wchodząc w teoretyczne rozważania odnośnie do wyjaśnienia pojęcia interesu prawnego (organ odwoławczy wyjaśnił tę kwestię wystarczająco), oczywiste jest, że stroną postępowania z wniosku o udzielenia zezwolenia na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym jest nie tylko wnioskodawca (inwestor), ale także właściciele gruntów, na których ma być realizowana inwestycja. Tym samym organ I instancji po złożeniu wniosku i ustaleniu pełnego kręgu stron postępowania zainicjowanego wnioskiem – winien bezwzględnie zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie o wszczęciu postępowania na żądanie inwestora (wnioskodawcy), zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. Stronom zawiadomionym o wszczęciu postępowania organ winien również zapewnić czynny udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, stosowanie art. 10 § 1 k.p.a.; a następnie doręczyć im wszystkim decyzję kończącą postępowanie pierwszej instancji. Tymczasem, jak wykazało to w swojej decyzji Kolegium, organ I instancji nie zawiadomił stron postępowania o jego wszczęciu, co w konsekwencji spowodowało uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu – nie miały przecież świadomości toczącego się postępowania, a tym samym nie miały możliwości wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego i zgłosić ewentualnych żądań. O samym postępowaniu i o wydanej decyzji cześć stron dowiedziała się dopiero po jej wydaniu i doręczeniu - choć i tak nie wszystkim. Zasadnie Kolegium też wykazało, że w aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia decyzji organu I instancji wszystkim jej adresatom, m.in. pełnomocnikowi wnioskodawcy (ponadto M. W. i B sp. z o.o.), zaś przesyłki pocztowe skierowane do A. I. i M. W. zostały błędnie zaadresowane. Oznacza to, że większość stron dowiedziała się o toczącym się postępowaniu dopiero na etapie doręczenia im decyzji organu I instancji, a co do innych zachodzi prawdopodobieństwo, że nie mają takiej wiedzy do dnia wydania decyzji, pomimo przysługiwania im interesu prawnego.Sąd nie ma również uwag do argumentacji organu odwoławczego odnoście do naruszenia dotyczącego postępowania wyjaśniającego i ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Kolegium, przytaczając pełną treść przepisów prawa materialnego będącego podstawą wydania przez organ I instancji decyzji (art. 39 ust 3 i 3a u.d.p.), zasadnie uznał, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy wszystkie wskazane w jego decyzji działki gruntu stanowią pas drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., co stanowi konieczny warunek wydania w stosunku do nich zezwolenia na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. Prazwiddłowo organ odwoławczy wskazał, że wątpliwości w tym zakresie wypływają już z samej treści sformułowań użytych w analizowanej decyzji, zarówno w jej rozstrzygnięciu, jak i uzasadnieniu (w części zatytułowanej "pouczenie"). Sugerują one bowiem, że organ I instancji traktował jako pas drogowy działkę nr [...] i ewentualnie działki nr: [...], w stosunku do których przynajmniej jeden raz posłużył się tym zwrotem, równocześnie unikając jego użycia co do pozostałych działek (zostały one określone jako "teren"). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o art. 39 ust. 3 u.d.p. powinno zawierać szczegółowe wyjaśnienie, czy i dlaczego konkretne działki ewidencyjne będące przedmiotem rozstrzygnięcia zostały uznane za pas drogowy, poprzedzone przedstawieniem przyjętej przez organ wykładni art. 4 pkt 1 u.d.p., przy uwzględnieniu kontekstu wynikającego z innych norm prawa materialnego (np. art. 1, art. 2 ust. 1, art. 2a u.d.p.). rację tez należy przyznać organowi odwoławczemu, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji praktycznie nie przywołał okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku inwestora. Zatem uzasadnienie decyzji organu I instancji uniemożliwia praktycznie poznanie motywów rozstrzygnięcia, co tym bardziej w kontekście wykazanego wcześniej niewyjaśnienia stanu faktycznego (które dokładnie działki znajdują się we pasie drogowym drogi publicznej) oznacza, że uzasadnienie w sposób oczywisty nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., a dodatkowo świadczy o naruszeniu przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.Prawidłowo także kolegium wykazało że przedmiotowy zakres rozstrzygnięcia organu I instancji nie pokrywa się w pełni z zakresem wniosku wszczynającego postępowanie. Decyzja nie obejmuje bowiem określonej we wniosku działki nr [...] w obrębie B-18, rozbieżność ta nie została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji, a z akt sprawy nie wynika, by strona korygowała swój wniosek w toku postępowania.Kolegium, wydając decyzję kasatoryjną, dochowało także wymogów wynikających ze zdania drugiego art. 138 § 2 k.p.a. (Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy). W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy dokładnie wskazał czynności, które powinien podjąć organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę i wskazania te Sąd uznaje za właściwe.Sąd raz jeszcze wyjaśnia, że rozpoznając sprawę ze sprzeciwu na decyzję kasatoryjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., ocenia tylko przesłanki uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej wynikające z tego przepisu. Nie dokonuje zatem kontroli tej decyzji w kontekście przesłanek zawartych w przepisach prawa materialnego – w niniejszej sprawie z art. 39 ust. 3 i 3a u.d.p.Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.ak-----------------------8/8., orzekł jak w sentencji.ak-----------------------8/8