Postanowienie - III SA/Gl 569/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 7 stycznia 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Z. G. na uchwałę Rady Powiatu R. z dnia 25 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia zadań realizowanych w roku 2025 ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Z. G. na uchwałę Rady Powiatu R. z dnia 25 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia zadań realizowanych w roku 2025 ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: odrzucić skargę. UZASADN
Data orzeczenia
7 stycznia 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Barbara Brandys-Kmiecik
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z 19 maja 2025 r. Z.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę nr [...] Rady Powiatu R. z dnia 25 marca 2025 r. w sprawie zadań z zakresu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz wielkości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na realizację tych zadań w roku 2025.Podstawą prawną wydanej uchwały był art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 107, dalej: u.s.p.) oraz art. 35a ust. 3, art. 44b ust. 2 pkt 4 oraz art. 68c ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 44 ze zm.; dalej: ustawa).Według skarżącego, poprzez regulacje zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego, ponieważ jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na rehabilitacji osób niepełnosprawnych przez okres ponad 2 lat przed złożeniem wniosku w dniu 22 listopada 2024 r. 29 kwietnia 2025r. otrzymał na swój wniosek o udzielenie dofinansowania odmowną decyzję PCPR, która opiera się na skarżonej uchwale, stąd ma interes prawny w jej zaskarżeniu.Omawianej uchwale zarzucił, że jest nieważna i nigdy nie weszła w życie, gdyż warunkiem wejścia takiego aktu w życie jest jego publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego, co nie nastąpiło.Zdaniem strony, uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, gdyż reguluje prawa i obowiązki wszystkich potencjalnych beneficjentów środków PFRON. Ma ona charakter generalny i abstrakcyjny - określa zasady, które obowiązują wszystkich wnioskodawców starających się o dofinansowanie w powiecie, reguluje dostęp do środków publicznych, i wywiera skutki prawne dla obywateli i instytucji, gdyż wyznacza normy prawne, które mają wpływ na sytuację prawną niepełnosprawnych i instytucji zajmujących się rehabilitacją.Skarżący podniósł także, że uchwała ma charakter dyskryminacyjny.Art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej ... traktuje dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny jako jedno zadanie niezależnie od tego, czy dotowanym jest osoba niepełnosprawna, czy podmiot gospodarczy zajmujący się rehabilitacją. Zatem organ dokonując rozdziału tego zadania na dwa odrębne wg kryterium podmiotu dotowanego uczynił to bez podstawy prawnej, a całkowite pominięcie jednej z grup podmiotów stanowi przejaw rażącej dyskryminacji, a nadto jest nieracjonalne i niegospodarne, gdyż w przypadku osoby fizycznej sprzęt rehabilitacyjny będzie wykorzystywany tylko przez nią, a w przypadku skarżącego służyłby wielu osobom niepełnosprawnym.Skarżący swoje stanowisko poparł tezami zawartymi w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22.Podkreślił, że w uchwale przeznaczono na turnusy rehabilitacyjne kwotę 1 100 000 zł mimo, że taka doraźna, krótkotrwała rehabilitacja nie zastępuje systematycznej rehabilitacji prowadzonej przez cały rok. Zresztą turnusy skierowane są do osób, które ze względu na stan zdrowia są zdolne do wyjazdu i uczestnictwa w nich. Natomiast osoby w złym stanie zdrowia nie mogą skorzystać z takich turnusów, dlatego korzystają z placówek rehabilitacyjnych w miejscu zamiezkania, takich, jaką prowadzi skarżący.W oparciu o wyżej omówione zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że błędne jest stanowisko strony co do charakteru prawnego uchwały jako aktu prawa miejscowego. Stwierdziła, że nie zawiera ona żadnych norm prawnych dotyczących sfery jego praw i obowiązków. Nie zawiera norm generalnych i abstrakcyjnych i nie jest skierowana do niezindywidualizowanego kręgu adresatów zewnętrznych. Adresatami uchwały są PCPR i Urząd Pracy jako jednostki organizacyjne Powiatu, które realizują jego zadania w zakresie rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Uchwała dzieli jedynie środki na określone zadania i jest aktem kierownictwa wewnętrznego.Dodatkowo zauważyć należy, że proponowany w projekcie uchwały podział środków pozytywnie zaopiniowała Powiatowa Społeczna Rada ds. Osób Niepełnosprawnych.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Ponadto, w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 w zw. z pkt 5 p.p.s.a.).W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała nr [...] Rady Powiatu R. z dnia 25 marca 2025 r. w sprawie zadań z zakresu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz wielkości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na realizację tych zadań w roku 2025.Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1684) – dalej powoływana jako u.s.p., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.Powyższa regulacja stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 p.p.s.a. Sąd jest zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała (zarządzenie) narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o własny interes podmiotu skarżącego, wynikający z przepisu prawa. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (zarządzenie) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być weryfikowany w okolicznościach danej sprawy. (Por. wyrok WSA w Krakowie z 27 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1654/22).W ocenie Sądu, skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. W jej treści odnośnie zadania dofinansowania w sprzęt rehabilitacyjny przewidziano bowiem jedynie dofinansowanie dla osób niepełnosprawnych z pominięciem osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie rehabilitacji. Z uwagi na treść uchwały, w stosunku do skarżącego została wydana decyzja o odmowie przyznania mu dofinansowania do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. W tej sytuacji został zidentyfikowany aktualny, realny i indywidualny interes skarżącego w zaskarżeniu uchwały.Jednakże należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 87 ust. 2 u.s.p. przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.Regulacja ta dotyczy przypadku, kiedy doszło już do merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż w takiej sytuacji uznać należy powagę rzeczy osądzonej. Taka regulacja (art. 87 ust. 2 u.s.p.) oparta jest na założeniu, że sąd administracyjny oddalając wcześniejszą skargę, dokonał już oceny legalności skarżonego aktu, nie ma więc ani potrzeby, ani możliwości dokonywania ponownej kontroli. Zasadę jednokrotnego badania legalności uchwał potwierdzają też ogólne zasady działania sądów administracyjnych. Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a więc w razie zaskarżenia do sądu danego aktu, kontroli sądowej podlega cały zaskarżony akt, niezależnie od tego, jakie zarzuty co do jego niezgodności z prawem powołał w skardze skarżący.Natomiast zaskarżona uchwała była już przedmiotem orzekania przez tut. Sąd, który wyrokiem z 7 stycznia 2025 r., o sygn. akt III SA/Gl 568/25 oddalił skargę innego skarżącego kwestionującego jej legalność.Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 2 u.s.p., skargę – jako niedopuszczalną - odrzucił.. w zw. z art. 87 ust. 2 u.s.p., skargę – jako niedopuszczalną - odrzucił.