Postanowienie - I OZ 11/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 stycznia 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 1171/25 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2025 r. nr DAP-WPK.727.1.94.202Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 1171/25 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2025 r. nr DAP-WPK.727.1.94.202
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Monika Nowicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia3 listopada 2025 r., po rozpoznaniu wniosku K.R., odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2025 r. nr DAP-WPK.727.1.94.2024/KPu w przedmiocie umorzenia postępowania.W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniemz dnia 26 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.R. na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznychi Administracji z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi.Pismem z dnia 13 października 2025 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazując, że brak formalny został uzupełniony jednak na skutek omyłki techniczno – organizacyjnej kancelarii adwokackiej jej pełnomocnika pismo zostało przekazane niewłaściwie, co spowodowało jego wpływ do Sądu po terminie. Według skarżącej, okoliczność ta nie powinna jej obciążać jako strony, która należycie udzieliła pełnomocnictwa i przekazała pełnomocnikowi dane, w tym numer PESEL. Ponadto wskazała, że numer PESEL znajdował się w aktach administracyjnych co umożliwiało sądowi identyfikację strony, a tym samym nie stanowiło to przeszkody w nadaniu sprawie biegu.Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd I instancji stwierdził, że wskazane okoliczności nie stanowiły przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności.W ocenie Sądu, istotnym było, że skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Jak wskazywał bowiem Sąd, pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto, zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. W szczególności dotyczy to błędów organizacyjnych w pracy kancelarii profesjonalnego adwokata lub radcy prawnego. Tym samym błędne zaadresowanie przez pracownika kancelarii adwokackiej pisma (do organu zamiast do sądu) uzupełniającego braki formalne skargi nie mogło być uznane za okoliczność niezawinioną.Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K.R., reprezentowana przez pełnomocnika. W zażaleniu podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że ’’omyłka techniczno-organizacyjna kancelarii adwokackiej" stanowiąca przyczynę uchybienia terminu, obciąża skarżącą i świadczy o jej winie, podczas gdy w ustalonym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca, jako strona, dochowała należytej staranności, powierzając prowadzenie sprawy profesjonalnemu pełnomocnikowi.- art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasadą advocatorum error litigatoribus non noceat (błąd pełnomocnika nie szkodzi stronie), poprzez zastosowanie nadmiernego formalizmu i rygoryzmu w ocenie przesłanki "braku winy", co w efekcie zamyka skarżącej drogę do merytorycznego rozpoznania skargi i narusza konstytucyjne prawo do sądu.Mając na uwadze powyższe, wnoszono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz dopuszczenie skargi do merytorycznego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne.Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 p.p.s.a. warunkami przywrócenia uchybionego terminu są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, czyli niespełnienie chociażby jednej z nich powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony.W orzecznictwie przyjmuje się – i skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela - że w przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, warunkiem przywrócenia terminu jest brak jego winy, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla uznania winy profesjonalnego pełnomocnika wystarczy jednak nawet lekkie niedbalstwo z jego strony. Za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi zatem jego mocodawca. W stosunku do profesjonalnych pełnomocników podwyższone są standardy rzetelności. Tym samym pełnomocnik, czy to działając samodzielnie, czy to posługując się osobami trzecimi winien dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Profesjonalny pełnomocnik winien tak zorganizować swoją pracę, by wywiązać się z nałożonych przez jego mocodawców obowiązków, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych.Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż negatywna ocena przyczyn nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi obciążała w tym przypadku samą skarżącą. Tym samym skład orzekający nie podziela argumentacji zażalenia, stanowiącej polemikę ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, który słusznie podkreślał, że błąd pracownika kancelarii prawnej pełnomocnika strony dotyczący zaadresowania przesyłki, zawierającej skargę (a zatem i uzupełnienie jej braków) nie jest przesłanką przywrócenia terminu, zaś działania pracowników kancelarii pełnomocnika rozciągają się na samego pełnomocnika, bowiem pełnomocnik zobowiązany jest w taki sposób zorganizować pracę prowadzonej przez siebie kancelarii, aby na skutek powierzenia wykonywania zadań jej pracownikom zastępowane przez niego strony nie poniosły szkody związanej z uchybieniem terminu do dokonania czynności procesowych.Brak było tym samym podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej i przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z tych też względów, zaskarżone postanowienia uznać należało za zgodne z prawem.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.. orzekł, jak w sentencji.