Wyrok - II GSK 2275/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 stycznia 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ruch drogowy, dopuszczenie pojazdu do ruchu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 157/25 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Samorządowego KolegiuOddalono skargę kasacyjną. Ruch drogowy, dopuszczenie pojazdu do ruchu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w likwidacji w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 157/25 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Samorządowego Kolegiu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 157/25 oddalił złożoną przez M. Sp. z o.o.z siedzibą w W. w likwidacji (zwanej dalej Spółką B. lub M.) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (zwane dalej SKO)z dnia 19 listopada 2024 r., nr [...] stwierdzającą, na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowejw Białymstoku, nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia 15 października 2020 r., nr [...] w sprawie rejestracji na rzecz skarżącej M. ciągnika rolniczego marki [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] (zwanej dalej decyzją dotychczasową). W wyroku tym, z powołaniem się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano prawidłowo stosując art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251, zwanej dalej p.r.d.) i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355, zwanego dalej r.r.p.), a także art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a i art. 3 pkt 37, 38 i 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 60, s. 1, zwanego dalej rozporządzeniem nr 167/2013). Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie m.in. świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa indywidualnego WE pojazdu – jeżeli są wymagane. W myśl § 3 ust. 1 r.r.p., w przypadku zgłoszenia pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza odpowiednie dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-6a p.r.d. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. a oraz art. 3 pkt 37, 38, i 40 rozporządzenia nr 167/2013 dopuszczenie pojazdu do ruchu po raz pierwszy w Unii Europejskiej oznacza nakaz spełnienia wymogów homologacyjnych właściwych dla pojazdów nowych, co z mocy art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia, wymagało przedstawienia podczas rejestracji homologacji typu UE. Dokonując rejestracji decyzją dotychczasową Starosta Powiatu [...] nie dysponował ani świadectwem zgodności, ani też homologacją typu UE. Dokonanie rejestracji pomimo bezwzględnie obowiązujących przepisów wymagających od właściciela legitymowania się takimi dokumentami powodowało, że decyzja była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jako taka podlegała stwierdzeniu nieważności przez organ nadzoru.Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. w likwidacji. W skardze kasacyjnej, skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie:1. przepisów prawa materialnego w postaci:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156§ 1 pkt 2 k.p.a. i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 zwanej dalej k.c.) oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U.z 2024 r., poz. 1709, zwanego dalej r.r.p.2) poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca była jedyną stroną postępowania, bowiem status strony przysługiwał również aktualnemu właścicielowi pojazdu, któremu skarżąca go sprzedała, a więc zaskarżona decyzja była obarczona wadą skutkującą wznowieniem postępowania;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 156§ 1 pkt 2 k.p.a., art. 140 k.c., § 4 ust. 1 pkt 1 r.r.p.2 poprzez oddalenie skargi pomimo zajścia podstaw stwierdzenia nieważności zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, bowiem aktualny właściciel pojazdu nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, a miał interes prawny, co spowodowało że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.i art. 2 pkt 62, art. 3 pkt 37, art. 73 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d.,a także art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 33 ust. 1 art. 38 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia nr 167/2013 poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pojazd był pojazdem nowym i jako taki wymagał przedłożenia podczas rejestracji świadectwa zgodności WE, podczas gdy pojazd był pojazdem używanym, oraz przez to, że naruszenie tych przepisów ze strony organu rejestrującego pojazd nie miało charakteru oczywistego, bo wynikałoz "wątpliwości interpretacyjnych" i błędnie ustalono w sprawie stan faktyczny oraz błędnie stwierdzono, że decyzja o rejestracji wywołała negatywne skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze;d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 158 § 1 i art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja o rejestracji podlegała stwierdzeniu nieważności pomimo tego, że wywołała nieodwracalne skutki prawnew postaci "wpływu na dalsze decyzje o rejestracji pojazdu poza granicami Polski", co powinno skutkować ograniczeniem się organu do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa;e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2,art. 156 § 2 i art. 158 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, a także2. przepisów postępowania w postaci:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, zwanej dalej p.u.s.a.), art. 7, art. 10, art. 28, art. 61 § 4, art. 77, art. 80 i art. 107§ 3 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez: akceptację naruszenia organu polegającego na niezgromadzeniu całego materiału dowodowego, błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (w zakresie katalogu stron postępowania i nieodwracalnych skutków decyzji dotychczasowej, wystąpienia negatywnych skutków społecznych i ekonomiczno-gospodarczych decyzji dotychczasowej), niewskazanie podstawy prawnej i faktów, na jakich organ się oparł, dopuszczenie się dowolnej oceny dowodów, a także pominięcie, że zgłoszenie celne uprawiające wprowadzenie pojazdu na obszar celny UE (w trybie art. 5 pkt 23 lit. b, art. 170, art. 191, art. 194 i art. 201 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, Dz.Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 269, s. 1, zwanego dalej u.k.c.) powodowało, że świadectwo homologacji nie było podczas rejestracji wymagane, a pojazd nie był pojazdem nowym, jak również przez to, że nie zbadano w sprawie czy inne pojazdy tego typu "funkcjonują w obrocie na terytorium Polskii UE" bez homologacji;b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do stanowiska strony w zakresie tego, że: podobne pojazdy funkcjonująw Polsce i UE bez wymogu uzyskania homologacji, pojazd został zbytyi wywieziony z kraju, a organ przyjął, że kolejne decyzje o rejestracji pojazdów nie są obarczone wadą nieważności, co prowadzi wg skarżącej do nierówności podmiotów;c) art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568, zwanej dalej k.p.c.) poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci stanowiska Ministerstwa Infrastrukturyz dnia 7 czerwca 2024 r. w przedmiocie statusu pojazdów sprowadzanych spoza UE i wymogu homologacji "w nowelizacji ustawy nr UC95", co przesądzało o woli usunięcia rozbieżności interpretacyjnych pojęć "pojazd nowy" i "pojazd używany" w prawie krajowym i unijnym;d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie, że organ w decyzji zawarł stwierdzenie, że kolejne decyzje o rejestracji pojazdów nie są obarczone nieważnością, co prowadziło do nierównego traktowania stron.Skarżąca Spółka M. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całościi uchylenie decyzji SKO, względnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniosła też o dopuszczenie dowodówz dokumentów w postaci: a) wizualizacji sprawozdania finansowego skarżącej za okres od 1 czerwca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. na okoliczność nieposiadania żadnych ciągników rolniczych, co mogło mieć wpływ na katalog stron postępowania oraz b) EEC type-approval certyficate (świadectwa homologacji) wydanego przez Vehicule Certification Agency (Wielka Brytania) z 24 marca 2003 r. dla ciągnika [...]i pisma producenta ciągnika z dnia 5 sierpnia 2025 r., na okoliczność, że pojazd tego typu jest zgodny z dyrektywami Rady Unii Europejskiej i jest bezpieczny w użytkowaniu w UE.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 140 k.c. oraz § 4 ust. 1pkt 1 r.r.p.2 poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca była jedyną stroną postępowania, bowiem status strony przysługiwał również aktualnemu właścicielowi pojazdu, któremu skarżąca go sprzedała, a więc decyzja była obarczona wadą skutkującą wznowieniem postępowania. Po pierwsze, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dokonującej rejestracji pojazdu nie jest postępowaniem w przedmiocie rejestracji pojazdu. Nie przesądza zatem, czy pojazd może poruszać się po drodze publicznej na datę jej wydawania, ale wyłącznie, czy decyzja dotychczasowa wydana w trybie zwykłym została obarczona jedną z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Z tych przyczyn, wyłącznie adresat decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności jest stroną takiego postępowania; interes prawny w sprawie toczącej się w postępowaniu nadzwyczajnym ma tylko ta osoba, która korzystała z decyzji dotychczasowej. Tylko ona może spotkać się z konsekwencjami prawnymi obalenia domniemania prawidłowości decyzji (art. 16 § 1 k.p.a.), z której czerpała w przeszłości uprawniania. Błędnie więc twierdzi skarżąca M., że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w takiej sprawie mają wszyscy późniejsi właściciele pojazdu. Podkreślenia też wymaga, że w sprawie żaden z kolejnych właścicieli pojazdu nie domagał się dopuszczenia do udziałuw postępowaniu. Twierdzenia skarżącej są nadto wyraźnie niekonsekwentne, bowiem najpierw zarzuca ona decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności wadę wznowieniową (z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a już w kolejnym zarzucie (opartym na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 140 k.c., § 4 ust. 1 pkt 1 r.r.p.2 poprzez oddalenie skargi pomimo zajścia podstaw stwierdzenia nieważności zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji) wadę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew ocenie skarżącej, to nie prawo własności pojazdu jest kształtowane decyzjąo rejestracji pojazdu (co próbowała wykazać powołując się na art. 140 k.c. i, jakkolwiek nie obowiązujący w dacie wydawania decyzji dotychczasowej, § 4 ust. 1 pkt 1 r.r.p.2), ale status rzeczy (pojazdu), który upoważnia do poruszania się przy jej pomocy po drogach publicznych. Wbrew ocenie skarżącej nie uległ naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem decyzja stwierdzająca nieważność decyzji dotychczasowej nie została obarczona rażącym naruszeniem prawa w postaci art. 28 k.p.a.Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 2 pkt 62, art. 3 pkt 37, art. 73 ust 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., a także art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 33 ust. 1 art. 38 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia nr 167/2013 poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pojazd był pojazdem nowym i jako taki wymagał przedłożenia podczas rejestracji świadectwa zgodności WE, podczas gdy pojazd był pojazdem używanym, oraz przez to, że naruszenie tych przepisów ze strony organu rejestrującego pojazd nie miało charakteru oczywistego, bo wynikało z "wątpliwości interpretacyjnych" i błędnie ustalono stan faktyczny oraz błędnie przyjął organ, że decyzja o rejestracji wywołała negatywne skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze. Kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy miało brzmienie łącznie odczytywanych art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w zw. z art. 38 ust. 1i art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. a oraz art. 3 pkt 37, 38, i 40 rozporządzenia nr 167/2013. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie m.in. świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. a oraz art. 3 pkt 37, 38, i 40 rozporządzenianr 167/2013 dopuszczenie pojazdu do ruchu po raz pierwszy w Unii Europejskiej oznacza nakaz spełnienia wymogów homologacyjnych właściwych dla pojazdów nowych, co z mocy art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia, wymagało przedstawienia podczas rejestracji homologacji typu UE. Przepis art. 38 ust. 1 rozporządzenianr 167/2013 wymaga homologacji typu UE dla pojazdów rolniczych, w tym ciągników kategorii T (art. 2 ust. 1 lit. a tego rozporządzenia) w przypadku pojazdów nowych, tzn. wcześniej nie rejestrowanych i nie dopuszczanych do ruchu (art. 3 pkt 37 tego rozporządzenia), przy czym przez pojazd nie dopuszczony wcześniej do ruchu rozumie taki, który wcześniej nie był udostępniony w UE, bowiem "dopuszczenie" oznacza pierwsze wykorzystanie w UE pojazdu (art. 3 pkt 40 tego rozporządzenia). Nie ulega więc kwestii, że właściciel pojazdu sprowadzonego spoza UE zgodnie z art. 72 ust. 1pkt 3 p.r.d. obowiązany był załączyć do podania o rejestrację pojazdu świadectwo zgodności WE, w celu wykazania, że pojazd spełnił określone w UE wymogi homologacyjne stawiane przez art. 38 rozporządzenia nr 167/2013. Jak przyjmuje sięw orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, określone w art. 3 pkt 37 i 40 rozporządzenia nr 167/2013 terminy "dopuszczenie" i "pierwsze wykorzystanie w Unii pojazdu" powoduje, że przy rejestracji ciągnika rolniczego wymaga się przedstawienia dokumentu określonego w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. (wyrok z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt II GSK 917/25, CBOSA). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 2302/23 (CBOSA) stwierdzono, że przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. znajduje w sposób bezwzględny zastosowanie w stosunku do ciągnika rolniczego [...] pochodzącego z B., skoro regulacje art. 3 pkt 37-40 rozporządzenia nr 167/2013 przed pierwszym dopuszczeniem do ruchu na terytorium UE wymagają spełnienia warunków homologacji w reżimie tego rozporządzenia w sposób właściwy dla nowego pojazdu.Nie mógł być uwzględniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 158 § 1 i art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja o rejestracji podlegała stwierdzeniu nieważności pomimo tego, że wywołała nieodwracalne skutki prawne w postaci "wpływu na dalsze decyzje o rejestracji pojazdu poza granicami Polski", co powinno skutkować ograniczeniem się organu do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Wbrew ocenie skarżącej, decyzja dotychczasowa nie zrodziła nieodwracalnych skutków prawnych. Jej następstwem było bowiem dopuszczenie zarejestrowanego ciągnika rolniczego do ruchu po drogach publicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie jej funkcjonowaniaw obrocie prawnym nakładającym się na okres, w jakim własność pojazdu służyła skarżącej. Wyrugowanie z obrotu prawnego tej decyzji sprowadziło tylko stan, w którym okres, w jakim pojazd wskutek tej rejestracji poruszał się po drodze, nie będzie mógł być traktowany jako okres jego uprawnionego dopuszczenia do ruchu. Chodzi zatemo retrospektywną wypowiedź o legitymacji właściciela (w postaci M.) do korzystaniaz pojazdu. Wypowiedź ta wskutek zmiany oceny co do legalności decyzji, nie ma znaczenia ani dla przysługiwania prawa własności pojazdu w tymże okresie, ani też dla oceny legalności kolejnych decyzji o rejestracji, wydanych po zbyciu pojazdu przez M. Skutek prawny dotychczasowej decyzji, z punktu widzenia wyniku postępowania nieważnościowego, nie jest skutkiem nieodwracalnym w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a.Z tych samych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie, że organ w decyzji (w uzasadnieniu) zawarł stwierdzenie, iż kolejne decyzjeo rejestracji pojazdów nie są obarczone nieważnością, co prowadziło do nierównego traktowania stron. Pomijając to, że art. 1 § 2 p.u.s.a. jest regulacją ustrojową, a więc nie mieści się w katalogu podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., w sprawie nie uległ naruszeniu też art. 8 § 1 k.p.a. Zasada budzenia zaufania do stron postępowania nie doznała naruszenia przez to, że organ wyznaczył granice prowadzonego przez siebie postępowania; stwierdził, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności bada wady decyzji dotychczasowej, zaś poza jego zakresem działania mieszczą się losy kolejnych decyzji o rejestracji pojazdu, wydawanych wskutek zbycia pojazdu przez skarżącą i że te kolejne decyzje, jak wszystkie decyzje ostateczne, korzystająz domniemania prawidłowości określonego w art. 16 § 1 k.p.a.Nie miał usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2 i art. 158 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Prawidłowo ocenił organ nadzoru (SKO), a następnie Sąd I instancji, że decyzja dotychczasowa była dotknięta wadą nieważności, bowiem wykazana wadliwość (polegająca na rejestracji pojazdu wbrew wymogowi wykazania świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającego dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa indywidualnego WE pojazdu) w postaci naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w zw. z art. 38 i art. 3 pkt 37, 38, i 40 rozporządzenia nr 167/2013, przesądzałao rażącym charakterze tego naruszenia. Wspomniana regulacja miała charakter unormowania bezwzględnie obowiązującego, co oznacza, że wydanie decyzji wbrew temu nakazowi prowadziło do jednoznacznego i bezdyskusyjnego naruszenia prawa. Takie zaś naruszenie, wynikające z wyraźnej sprzeczności decyzji w zestawieniu jejz przepisem prawa, jest naruszeniem rażącym; dawało legitymację organowi nadzoru do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji dotychczasowej, zgodnie z art. 158§ 1 k.p.a.Nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.,art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 7, art. 10, art. 28, art. 61 § 4, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez: akceptację naruszenia organu polegającego na niezgromadzeniu całego materiału dowodowego, błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (w zakresie katalogu stron postępowania i nieodwracalnych skutków decyzji dotychczasowej, wystąpienia negatywnych skutków społecznych i ekonomiczno-gospodarczych decyzji dotychczasowej), niewskazanie podstawy prawnej i faktów, na jakich organ się oparł, dopuszczenie się dowolnej oceny dowodów, pominięcie, że zgłoszenie celne uprawiające wprowadzenie pojazdu na obszar celny UE (w trybie art. 5 pkt 23 lit. b,art. 170, art. 191, art. 194 i art. 201 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, Dz.Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 269, s. 1, zwanego dalej u.k.c.) powodowało, iż świadectwo homologacji nie było podczas rejestracji wymagane, a pojazd nie był pojazdem nowym, a także przez niezbadanie czy inne pojazdy tego typu "funkcjonująw obrocie na terytorium Polski i UE" bez homologacji. Zarzut ten zmierza w pierwszej kolejności do zanegowania ustaleń postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zupełnie pominęła jednak, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie prowadzi – w zasadzie – postępowania wyjaśniającego. Wynik sprawy prowadzonej w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zależy tylko od oceny prawnej, czy decyzja dotychczasowa zawierała wadę i czy wada ta odpowiadała wymogom rażącego naruszenia prawa. W ramach tego zarzutu nie podjęto próby wykazania, jaki dowód mógłby sprawić, że ocena co do wagi naruszenia prawa ze strony Starosty miałaby prezentować się odmiennie od tej przyjętej przez SKO i Sąd I instancji. W zakresie nieodwracalnych skutków prawnych zachowuje aktualność wcześniej wyrażony już pogląd. Natomiast zarzut wadliwej kwalifikacji "skutków społecznych i ekonomiczno-gospodarczych" nie mógł mieć znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem tego rodzaju wartościowanie nie mieści się w granicach art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast pewna partia uzasadnienia wyroku Sądu I instancji odnosząca się do tych pryncypiów miała walor wyłącznie ilustrujący dobra (interes społeczny), które ustawodawca chroni za pomocą instytucji homologacji europejskiej w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym, tj. w sprawie o rejestrację pojazdu; bezpośrednio nie odnosiła się do szczegółowych warunków stwierdzenia nieważności decyzji. Podobnie, bez związku z wadą nieważności decyzji dotychczasowej, a nawet bez związkuz przesłankami rejestracji pojazdu, pozostaje wynik poddania pojazdu procedurze celnej określonej w u.k.c.W sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do stanowiska strony w zakresie tego, że: podobne pojazdy funkcjonują w Polsce i UE bez wymogu homologacji, pojazd został zbyty i wywieziony z kraju, a kolejne decyzje o rejestracji pojazdów nie są obarczone wadą nieważności, co prowadzi do nierówności podmiotów. Wbrew ocenie skarżącej nie jest tak, że w uzasadnieniu wyroku I instancji powinien znaleźć się wątek odnoszący się do każdego aspektu skargi (zob. M. Kobak, Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, Rzeszów 2025, s. 122-124). Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zd. pierwsze). Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (zd. drugie). W badanej sprawie art. 141 § 4 zd. drugie p.p.s.a. nie znajdował zastosowania, bowiem wyrok I instancji oddalał skargę. Nie naruszono też jednak art. 141 § 4 zd. drugie p.p.s.a.W uzasadnieniu wyroku I instancji przedstawiono bowiem stan sprawy, przytoczono zarzuty skargi, zaprezentowano stanowisko strony przeciwnej, przywołano podstawę prawną oraz ją obszernie wyjaśniono prezentując wyniki wykładni.Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci stanowiska Ministerstwa Infrastruktury z dnia7 czerwca 2024 r. w przedmiocie statusu pojazdów sprowadzanych spoza UE i wymogu homologacji "w nowelizacji ustawy nr UC95", co przesądzało o woli usunięcia rozbieżności interpretacyjnych pojęć "pojazd nowy" i "pojazd używany" w prawie krajowym i unijnym. Regulacja art. 106 § 3 p.p.s.a. ma walor wyjątku od zasady, zgodnie z którą w postępowaniu sądowym nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego.W myśl tej regulacji, sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak już wcześniej wyjaśniono, wynik postępowania zależał od oceny, czy wydając decyzję dotychczasową naruszono przepisy prawa w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak już wykazano, w sprawie doszło do naruszenia przez starostę regulacji art. 72 ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 38 i art. 3 pkt 37, 38 i 40 rozporządzenia nr 167/2013. Skarga kasacyjna nie wykazuje jakiegokolwiek związku pomiędzy wymienionymi tu dokumentami (pismem Ministerstwa z 7 czerwca 2024 r. i projektem nowelizacji) a tym, czy naruszenie, jakiego dopuścił się Starosta należało kwalifikować jako zasługujące na stwierdzenie nieważności jego decyzji, czy też naruszenie lżejszej wagi (istotne, nieistotne). W sprawie nie powstały żadne istotne wątpliwości wymagające uzupełnienia stanu wiedzy o faktach prawotwórczych (bo temu przecież służy wniosek dowodowy) wykazanych przez organ nadzoru i przyjętych przez Sąd I instancji. Na okoliczność zaś prawa (co również było intencją skarżącej, jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej) dowód jest oczywiście niedopuszczalny. Z tych samych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dowodowy zawarty w skardze kasacyjnej,tj. wiosek o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci: a) wizualizacji sprawozdania finansowego skarżącej za okres od 1 czerwca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. na okoliczność nieposiadania żadnych ciągników rolniczych, co mogło mieć wpływ na katalog stron postępowania oraz b) EEC type-approval certyficate (świadectwa homologacji) wydanego przez Vehicule Certification Agency (Wielka Brytania) z 24 marca 2003 r. dla ciągnika [...] i pisma producenta ciągnika z 5 sierpnia 2025 r., na okoliczność, że pojazd tego typu jest zgodny z dyrektywami Rady Unii Europejskieji jest bezpieczny w użytkowaniu w UE.Nie tylko nie wykazano związku tych dokumentów z podstawą kwestionowanej decyzji organu nadzoru, ale i nie podjęto próby wykazania, że fakty z nich wywodzone spełniają wymóg "niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości". W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego kluczowe dla wyniku sprawy zestawienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ze sposobem wadliwej rejestracji pojazdu (obejmującej brak podania w postaci homologacji odpowiadającej wymogom rozporządzenia nr 167/2013) nie dawało w ogóle pola, aby powstały istotne wątpliwości w sferze faktów ustalanych przez organ nadzoru, a następnie przyjętych przez Sąd I instancji.Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.