Wyrok - II OSK 901/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 10 lutego 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1035/23 w sprawie ze skargi A.Z. naOddalono skargę kasacyjną. Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1035/23 w sprawie ze skargi A.Z. na
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
10 lutego 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1035/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (zwanego dalej: "Kolegium") z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr SKO.415.55.1073.2023, utrzymującą w zasadniczej części w mocy decyzję Wójta Gminy T. (zwanego dalej: "Wójtem") z dnia 22 lutego 2023 r., nr GP.6733.14.2022 o ustaleniu na rzecz X sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia stacji bazowej telefonii komórkowej nr JSL7130A wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...], obręb ewidencyjny N., jednostka ewidencyjna T.. Kolegium w części jedynie wydało rozstrzygnięcie reformatoryjne, to jest uchyliło decyzję Wójta w zakresie ustalającym skład stacji bazowej telefonii komórkowej (tiret trzecie i czwarte rozstrzygnięcia) i orzekło, że w skład wyżej wymienionej stacji bazowej wchodzi:– zespól sześciu anten sektorowych zamontowanych na wysokości 47 m n.p.t., skierowanych na azymuty 20° (dwie anteny), 150° (dwie anteny) i 280° (dwie anteny) oraz pracujących w pasmach częstotliwości: 800 MHz, 900 MHz, 1800MHz i 2100 MHz;– zespół pięciu anten parabolicznych zamontowanych na wysokości, skierowanych na azymut oraz pracujących w pasmach częstotliwości odpowiednio: 1) 44,4 m n.p.t., 58°, 23 GHz, 2) 45 m n.p.t., 172°, 80 GHz, 3) 44,4 m n.p.t., 263°, 23 GHz, 4) 45 m n.p.t., 309°, 32 GHz, 5) 45 m n.p.t., 356°, 80 GHz.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło stowarzyszenie [...] (zwane dalej: "Stowarzyszeniem"), zarzucając naruszenie:1. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja") i art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu złożenia skargi konstytucyjnej w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej z uwagi na fakt, że z wyroku nie wynika nawet czy organy dokonały analizy w zakresie ochrony ładu przestrzennego i jakie przepisy odrębne prawa materialnego stosowały;2. art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów skargi;3. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niedokonanie pełnej oceny decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego, tym bardziej że nie wiadomo w jaki sposób określono obszar oddziaływania inwestycji oraz jej wypływ na środowisko w rozumieniu ustawy;4. art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez odstąpienie od zbadania istoty sprawy, ponieważ organy nie dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określonych przez ustawodawcę w konkretnych jednostkach prawnych wynikających z przepisów odrębnych;5. art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zdaniem Stowarzyszenia organ nie udowodnił, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, o którym mowa w ustawie;6. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b, art. 2 pkt 3 u.p.z.p. i art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu art. 2 pkt 3 u.p.z.p. oraz art. 3 pkt 39 Prawa ochrony środowiska. Stowarzyszenie podniosło, że w istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował, tym bardziej że z treści decyzji to nie wynika;7. art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewykazanie, że w obszarze oddziaływania obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej;8. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji, § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071), art. 60 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś.") poprzez pominięcie, że przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej, nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie;9. art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) oraz w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż wymieniony akt prawny, sporządzony bez udziału lekarzy i naukowców, znosi ochronę zdrowia i życia w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń Unii Europejskiej pochodzących z 1999 r.;10. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nieokreślenie przedmiotu sporu, jako całości użytkowanej, stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany;11. art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby, jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponadlokalnie);12. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ z decyzji nie wynika ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego;13. art. 144c ust. 1 w zw. z art. 144c ust. 3 pkt 5, art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. a-e i art. 144c ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1648 z późn. zm., dalej: "P.t."), art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. oraz z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że nie można rozpatrywać inwestycji w innych parametrach niż podał inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego, pomimo że inwestor dokonał wpisu urządzeń radiowych wchodzących w skład stacji bazowej do Prezesa UKE i pod odpowiedzialnością karną podał zupełnie inne parametry inwestycji, podając, że są zgodne z prawdą, a wpisowi podlega używanie urządzeń radiowych, co oznacza, że inwestor ma zamiar użytkować stację bazową w zupełnie innej konfiguracji niż we wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego.Wskazując na powyższe, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Wystąpiło też o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.W piśmie z dnia 10 lutego 2026 r. Stowarzyszenie przedstawiło obszerne uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej.W toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Prezes Zarządu Stowarzyszenia poparł skargę kasacyjną i wniósł o zwrot kosztów dojazdu w kwocie [...] zł.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), dlatego należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej.Na wstępie trzeba zaznaczyć, że redakcja poszczególnych podstaw kasacyjnych ujęta została w formule sugerującej, że zawierają się w ich zakresie również między innymi przepisy art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Przepisy te nie mogły oczywiście zostać naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż określają wyłącznie podstawy skargi kasacyjnej i nie były stosowane przez sąd pierwszej instancji. Należy więc domniemać, że autor skargi kasacyjnej przywołując je w związku z naruszonymi przepisami, miał zamiar doprecyzować charakter podnoszonych zarzutów, jako materialnoprawnych bądź procesowych.Nie są usprawiedliwione zarzuty pierwszy, drugi i trzeci, odnoszone do art. 141 § 4 i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z przywołanymi przepisami Konstytucji oraz K.p.a. W ich ramach Stowarzyszenie utrzymuje w istocie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala ustalić, jakimi przepisami prawa materialnego posłużył się Sąd pierwszej instancji, nie zawiera należytego odniesienia do zarzutów skargi, a przez to nie pozwala na skuteczną polemikę, a nawet na wniesienie skargi konstytucyjnej. Tak ujęte zastrzeżenia nie mogą zostać podzielone.Art. 141 § 4 P.p.s.a. określa konieczne elementy uzasadnienia wyroku. Nie wynika z niego obowiązek konstruowania uzasadnienia w taki sposób, aby miało ono tworzyć potencjalną podstawę do wniesienia skargi konstytucyjnej. Prawo, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie wyznacza standardu redakcyjnego uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego ponad to, co wynika z P.p.s.a. W realiach sprawy uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zarówno przedstawienie motywów rozstrzygnięcia, jak i wyjaśnienie jego podstawy prawnej. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem, że ocenia legalność decyzji lokalizacyjnej według stanu prawnego z dnia jej wydania, odwołał się do art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 1, 3 i 4, art. 54 oraz art. 56 u.p.z.p., a także wyjaśnił znaczenie przepisów odnoszących się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można więc podzielić twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że w uzasadnieniu zabrakło konkretnych jednostek redakcyjnych prawa materialnego w stopniu uniemożliwiającym kontrolę kasacyjną.Nie jest także trafny zarzut, że zaskarżony wyrok nie zawiera stanowiska co do stanu sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Nie zachodzi sytuacja opisana w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09. Z uzasadnienia wyroku można bowiem odtworzyć zarówno przebieg postępowania, jak i zasadnicze elementy stanu sprawy przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę oceny legalności zaskarżonej decyzji. Również twierdzenie, że nie wiadomo, który element art. 54 u.p.z.p. był przedmiotem oceny Sądu, nie odpowiada treści uzasadnienia. Z toku wywodu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jasno wynika, że badał on kompletność decyzji w świetle art. 54 pkt 1-3 u.p.z.p., a tę ocenę skonkretyzował przez odniesienie do opisu inwestycji, warunków zagospodarowania terenu oraz części graficznej rozstrzygnięcia.Nie można również podzielić stanowiska, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutów skargi. Sąd administracyjny nie ma obowiązku osobnego omawiania każdego argumentu w układzie przyjętym przez stronę, jeżeli z uzasadnienia wynika tok rozumowania pozwalający odtworzyć przyczyny oddalenia skargi. Taki standard został w tej sprawie zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny wypowiedział się co do kompletności wniosku inwestora, prawidłowości zawiadomień, zakresu analiz z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., treści decyzji z punktu widzenia art. 54 u.p.z.p., a także co do znaczenia zmian stanu prawnego obowiązujących od dnia 4 czerwca 2022 r. oraz uchwały z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. To właśnie te kwestie stanowiły istotę sporu.Zasadnicza słabość tej części skargi kasacyjnej polega natomiast na tym, że skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jakich konkretnie elementów uzasadnienia zabrakło w takim stopniu, który uniemożliwiałby kontrolę kasacyjną albo mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Stowarzyszenie poprzestało na twierdzeniach, że z wyroku nie wynika, czy dokonano analizy ładu przestrzennego, wpływu na środowisko oraz przepisów odrębnych, lecz nie powiązało tych zastrzeżeń z konkretnymi fragmentami uzasadnienia i nie wykazało, jakie skutki procesowe miałby wywoływać wskazywany brak. Nie zmienia tej oceny to, że w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2026 r. Stowarzyszenie przedstawiło bardzo obszerne uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej. Wywód ten ma jednak charakter teoretyczny i nie usuwa podstawowej wady skargi kasacyjnej, którą jest brak dostatecznej konkretyzacji podnoszonych wątpliwości w odniesieniu do elementów stanu faktycznego sprawy i treści zaskarżonego wyroku.Z tych samych przyczyn nie mogły odnieść skutku zarzuty czwarty, piąty, szósty, siódmy i dwunasty, dotyczące art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 pkt 2 lit. a, b i d, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., art. 2 pkt 1, 3 i 10 u.p.z.p., a także powiązanych z nimi przepisów P.p.s.a. i K.p.a. W tej części skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie utrzymuje, że organy oraz Sąd pierwszej instancji nie wykazały, na czym polega analiza ładu przestrzennego, wpływu inwestycji na środowisko, dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury współczesnej, a także nie wykazały, w jaki sposób chronione są interesy osób trzecich. Tak ujęte zarzuty nie odpowiadają jednak kasacyjnemu modelowi kontroli wyroku sądu administracyjnego.Jeżeli strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika twierdzi, że analiza z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. była wadliwa albo pozorna, powinna wskazać, które konkretne warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z określonych przepisów odrębnych, wymagały odmiennej oceny w realiach tej właśnie inwestycji. Samo ogólne odwołanie się do ładu przestrzennego, środowiska, dóbr kultury współczesnej czy interesów osób trzecich nie jest wystarczające. Naczelny Sąd Administracyjny nie może za stronę poszukiwać abstrakcyjnych braków w materiale sprawy i samodzielnie konstruować hipotezy co do postaci ewentualnych naruszeń prawa.Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie przyjął, że z akt sprawy wynika, iż przeprowadzono analizę, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., oraz dokonano wymaganych uzgodnień na podstawie art. 53 ust. 4 tej ustawy. Sąd wskazał przy tym, że organ pierwszej instancji uzyskał uzgodnienia ze Starostą, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie oraz Powiatowym Zarządem Dróg, a także że w sprawie sporządzono dokument zatytułowany "Analiza", odnoszący się do parametrów planowanej inwestycji, stanu faktycznego i prawnego terenu oraz zgodności przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. W skardze kasacyjnej nie wykazano, jaki konkretny element tej analizy pozostawał niewystarczający z perspektywy wskazanych przepisów prawa.Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. Przepis ten wymaga, aby decyzja określała warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie wymienionym w lit. a-d. Nie oznacza to jednak konieczności prowadzenia w uzasadnieniu wyroku odrębnego, abstrakcyjnego wykładu dotyczącego każdego z tych obszarów problemowych, niezależnie od stanu sprawy. Wystarczające jest wykazanie, że decyzja zawiera wymagane elementy i że brak jest przepisu odrębnego, który w okolicznościach sprawy sprzeciwiałby się lokalizacji inwestycji. Tak właśnie uczynił Sąd pierwszej instancji, wskazując, że po korekcie dokonanej przez Kolegium decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków, zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W szczególności skarżąca kasacyjnie nie wskazała żadnego dobra kultury współczesnej, o którym mowa w art. 2 pkt 10 u.p.z.p., znajdującego się w obszarze analizowanym w sprawie. Zarzut siódmy ma więc charakter czysto potencjalny.W tym miejscu trzeba przypomnieć, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. Jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym stanowi art. 56 u.p.z.p. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na utrwalone orzecznictwo w tym zakresie zaznaczając, że odmowa jej wydania musi wynikać z wyraźnej sprzeczności inwestycji z konkretnym przepisem prawa. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała takiego przepisu odrębnego, który przy ustalonych okolicznościach sprawy wykluczałby lokalizację danej inwestycji.Wbrew wywodom skarżącej kasacyjnie nie jest również usprawiedliwiony zarzut jedenasty, odnoszony do art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz § 3 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Skarżąca kasacyjnie twierdzi w nim, że w wyroku nie wskazano przepisów, z których wynikał sposób ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz charakter tego oddziaływania. Zarzut ten pomija jednak, że art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. dotyczy treści wniosku inwestora, a nie samej decyzji lokalizacyjnej. W realiach sprawy kwestia ta była objęta wnioskiem. Jak wynika z akt sprawy, na karcie 6. akt administracyjnych określono obszar oddziaływania inwestycji przez wskazanie obszaru występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, z podaniem sumarycznego zasięgu pól dla radiolinii i anten sektorowych. Stowarzyszenie nie wykazało, aby Sąd pierwszej instancji pominął konkretny brak w tym zakresie lub błędnie odczytał treść dokumentacji. Twierdzenie, że nie wiadomo, czy chodzi o oddziaływanie lokalne czy ponadlokalne, pozostaje w tych warunkach twierdzeniem ogólnym.Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty ósmy i dziewiąty, konfrontujące zaskarżony wyrok z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 60 i art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. oraz przepisami Konstytucji i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. W tej części skarga kasacyjna sprowadza się w istocie do twierdzenia, że przyjęte przez prawodawcę rozwiązania nie zapewniają należytej ochrony środowiska, zdrowia i życia, a zatem nie powinny stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Taka argumentacja nie mogła jednak doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku.W dacie wydania decyzji Kolegium z dnia 14 kwietnia 2023 r. obowiązywał stan prawny, w którym instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, z wyjątkiem radiolinii, nie były zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że wniosek, który wpłynął do organu w dniu 25 listopada 2022 r., nie wymagał poprzedzenia decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wywiódł z tego, że kwestia zgodności inwestycji z dopuszczalnymi poziomami pól elektromagnetycznych będzie wobec tego weryfikowana na dalszych etapach procesu inwestycyjnego albo po rozpoczęciu użytkowania instalacji w ramach instrumentów Prawa ochrony środowiska. Trafnie wskazał też na regulacje Działu VI tej ustawy, w tym art. 122a i art. 123, które przewidują mechanizmy pomiarów oraz kontroli poziomów pól elektromagnetycznych po rozpoczęciu użytkowania instalacji.Nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że sama krytyczna ocena rozwiązań przyjętych w rozporządzeniach z dnia 5 maja 2022 r. i z dnia 17 grudnia 2019 r. prowadzi do stwierdzenia naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności zaskarżonych aktów przy zastosowaniu obowiązujących źródeł prawa. W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie nie wykazało takich podstaw, które pozwalałyby odmówić zastosowania wskazanym regulacjom albo przyjąć, że mimo zmiany stanu prawnego nadal istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niezależnie od tego Sąd pierwszej instancji nie pominął tła normatywnego tej zmiany, skoro odnotował związek rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. z dyrektywą 2011/92/UE oraz wskazał, że projekt tej regulacji został skierowany do konsultacji publicznych w dniu 12 stycznia 2022 r. Zarzuty te mają więc w znacznej mierze charakter polemiczny i aksjologiczny, a nie ściśle prawny.Nie są również usprawiedliwione zarzuty dziesiąty i trzynasty, odnoszące się do art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c i art. 54 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 144c ust. 1, art. 144c ust. 3 pkt 5, art. 144c ust. 4 pkt 1 i art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. a-e P.t. Skarżąca kasacyjnie utrzymuje, że wobec niewskazania w decyzji konkretnych mocy EIRP radiolinii nie określono dostatecznie przedmiotu inwestycji, a ponadto że wpis do rejestru prowadzonego przez Prezesa UKE ma dowodzić, iż inwestor zamierza użytkować stację bazową w innej konfiguracji niż podana we wniosku lokalizacyjnym. Stanowiska tego nie można podzielić.Po pierwsze, Kolegium, korygując decyzję Wójta, sprecyzowało skład inwestycji przez wskazanie liczby anten sektorowych i parabolicznych, wysokości ich zawieszenia, azymutów oraz pasm częstotliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie ocenił, że taki opis pozwala na identyfikację rodzaju inwestycji w rozumieniu art. 54 pkt 1 u.p.z.p. Twierdzenie, że nie określono inwestycji jako całości użytkowej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany, nie wskazuje na naruszenie konkretnego obowiązku normatywnego, skoro decyzja identyfikuje elementy inwestycji w stopniu wymaganym przez ustawę. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała też przepisu, który w realiach tej sprawy nakazywałby zamieszczenie w samej decyzji lokalizacyjnej konkretnych wartości EIRP poszczególnych anten radioliniowych.Po drugie, jak już wyjaśniono wyżej, po zmianie stanu prawnego od dnia 4 czerwca 2022 r. tego rodzaju inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla zakresu danych niezbędnych na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie można więc skutecznie twierdzić, że samo niewskazanie wartości EIRP w decyzji lokalizacyjnej oznacza wadliwość rozstrzygnięcia, skoro skarżąca kasacyjnie nie wykazała przepisu nakazującego taki sposób redakcji decyzji.Po trzecie, Sąd pierwszej instancji zasadnie odwołał się do uchwały z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w której Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, w szczególności w innym układzie i nachyleniu anten, niż wynika to z dokumentacji przedstawionej przez inwestora. Zagadnienie to oczywiście może być różnie rozpatrywane w szczególnych okolicznościach konkretnych spraw, jednakże w niniejszej sprawie próba podważenia legalności decyzji lokalizacyjnej przez odwołanie się do wpisu w rejestrze Prezesa UKE nie mogła odnieść skutku. Decyzja lokalizacyjna funkcjonuje w ramach procesu inwestycyjnego i podlega ocenie według materiału sprawy stanowiącego podstawę jej wydania. Zgłoszenia dokonywane na gruncie Prawa telekomunikacyjnego nie mogą same przez się prowadzić do zakwestionowania decyzji lokalizacyjnej, zwłaszcza gdy skarżąca kasacyjnie nie wskazała nawet, które konkretne parametry wpisane do rejestru miały pozostawać w sprzeczności z danymi ze wniosku inwestora i jaki miałoby to wywołać skutek prawny w niniejszej sprawie.W konsekwencji żadna z podniesionych podstaw kasacyjnych nie podważa trafności zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna w przeważającej mierze odnosi się do teoretycznych aspektów lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującego stacje bazowe telefonii komórkowej. Odwołuje się do zagadnień dotyczących ochrony środowiska, ładu przestrzennego i promieniowania elektromagnetycznego, lecz nie wykazuje w sposób dostatecznie skonkretyzowany, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie ocenił zastosowanie albo wykładnię przepisów decydujących o wyniku tej sprawy. Stowarzyszenie koncentrując się na identyfikacji braków w zakresie oceny przedsięwzięcia w wymienionych wyżej obszarach nie wykazało w sposób przekonujący, jakie konkretne parametry przedsięwzięcia naruszają prawo, względnie jakie zidentyfikowane wartości ochrony środowiska, ładu przestrzennego czy interesy osób trzecich – w sprecyzowanym otoczeniu danej inwestycji – mogły zostać naruszone z uwagi na te elementy zaskarżonej decyzji, które Stowarzyszenie uważa za niedostatecznie sprecyzowane.W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a..