Postanowienie - III OSK 149/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 10 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 295/25 o odrzuceniu skargi D.J. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2025 r., nr XI/50/2025 w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa RegionalnOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 295/25 o odrzuceniu skargi D.J. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2025 r., nr XI/50/2025 w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionaln
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
nie uwzględniono wniosku
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
10 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Teresa Zyglewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 30 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 295/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę D.J. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy (dalej: Kolegium RIO, organ) z 16 kwietnia 2025 r., nr XI/50/2025 w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej.W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że skarżący wnosząc skargę zarzucił Kolegium działanie bez podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa oraz, że Kolegium naruszyło jego interes prawny poprzez nieuprawnione pozbawienie prawa do bycia powołanym na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy, jak też prawa sprawowania obowiązków prezesa izby, o którym stanowi art. 16 ust. 11 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 7; dalej: u.r.i.o.). W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały, stosownie do art. 16 ust. 2 u.r.i.o. został przeprowadzony konkurs na Prezesa RIO w Bydgoszczy. Konkurs został ogłoszony na podstawie uchwały Kolegium RIO z [...] r. nr [...] i zakończył się podjęciem przez Kolegium RIO uchwały z [...] r. nr [...] w sprawie zaopiniowania i wyboru kandydata na Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy. W uchwale tej Kolegium pozytywnie zaopiniowało i wybrało skarżącego jako kandydata na Prezesa RIO w Bydgoszczy.Uchwała Kolegium RIO z [...] r. została 21 grudnia 2023 r. przesłana Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. W odpowiedzi do Prezesa RIO w Bydgoszczy 10 października 2024 r. wpłynęło pismo Tomasza Szymańskiego – Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji informujące, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał Prezesowi Rady Ministrów uchwałę Kolegium RIO z [...] r. w sprawie zaopiniowania i wyboru kandydata na Prezesa RIO w Bydgoszczy, jednakże "przedstawiona kandydatura nie uzyskała pozytywnej rekomendacji ministra właściwego ds. administracji publicznej", w związku z czym "Prezes Rady Ministrów poinformował, że oczekuje przedstawienia kandydatury spełniającej wszelkie wymogi niezbędne do pełnienia funkcji Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej, po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa".Po ww. piśmie Sekretarza Stanu Kolegium RIO, na posiedzeniu w dniu 29 stycznia 2025 r., odrzuciło wniosek o ponowne przeprowadzenie konkursu na stanowisko Prezesa RIO.Po poinformowaniu o ww. stanowisku Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Tomasz Szymański w piśmie z 7 kwietnia 2025 r., skierowanym do Prezesa RIO oraz Przewodniczącego Kolegium RIO, wezwał "do zrealizowania przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy ustawowego obowiązku tj. ogłoszenia konkursu na prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy – w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma" podkreślając, że "brak wykonywania wymaganych ustawowo obowiązków przez Kolegium Izby skutkować będzie wdrożeniem adekwatnych działań nadzorczych, w kierunku rozwiązania Kolegium Izby". Sekretarz Stanu zwrócił się także o "zapoznanie z treścią niniejszego pisma wszystkich członków Kolegium".Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności należy mieć na uwadze przy ocenie, czy zaskarżona uchwała Kolegium RIO z 16 kwietnia 2025 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy rażąco naruszyła prawo.Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 16 ust. 3 u.r.i.o. przesłanką podjęcia uchwały w sprawie ogłoszenia konkursu na prezesa RIO jest upływ kadencji urzędującego prezesa RIO, a w świetle art. 16a ust. 5 u.r.i.o. – także odwołanie prezesa RIO lub jego śmierć. Zdaniem skarżącego przedstawiony stan faktyczny nie pozwala stwierdzić, że ww. przesłanki ogłoszenia konkursu wystąpiły. Prezes RIO żyje, nie został odwołany i na podstawie art. 16 ust. 11 u.r.i.o. po upływie kadencji (która zakończyła się [...] r.) pełni swoje obowiązki do czasu powołania nowego prezesa.Skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała Kolegium RIO z 16 kwietnia 2025 r. narusza jego interes prawny, gdyż stanowi odmówienie mu prawa do powołania na stanowisko Prezesa RIO po przeprowadzonym w [...] r. konkursie na to stanowisko (który skarżący wygrał). Ponadto pozbawia skarżącego (jako poprzedniego Prezesa RIO w Bydgoszczy) możliwości sprawowania obowiązków prezesa Izby do czasu ustania "obstrukcji" organów i powołania go na stanowisko Prezesa.W odpowiedzi na skargę Kolegium RIO wskazało, że jego stanowisko nie uległo zmianie i zaskarżona uchwała z 16 kwietnia 2025 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Kolegium RIO pozostaje w obrocie prawnym.Odrzucając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że dostrzega szczególną sytuację prawną skarżącego, wynikającą z faktu, że nie tylko brał on udział w przewidzianej prawem (tj. art. 16 u.r.i.o.) procedurze konkursowej powołania na stanowisko prezesa regionalnej izby obrachunkowej, ale także został wybrany przez kolegium RIO kandydatem na prezesa izby (stosownie do art. 16 ust. 7 u.r.i.o.).Następnie zauważono, że stanowisko przedstawione w pismach Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wskazuje na żaden przepis prawa pozwalający na podjęcie opisanych w nich czynności. Sąd I instancji podniósł, że przepisy ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych przewidują narzędzia kontroli ministra i Prezesa Rady Ministrów nad działalnością regionalnej izby obrachunkowej w rozważanej sferze tj. przewidują możliwość stwierdzenia nieważności konkursu wyłaniającego kandydata na prezesa regionalnej izby obrachunkowej (art. 16 ust. 9 u.r.i.o., a ponadto § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzania konkursu na prezesa regionalnej izby obrachunkowej (Dz. U. Nr 10, poz. 93), a także przewidują możliwość rozwiązania kolegium regionalnej izby obrachunkowej przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw administracji publicznej – "w razie powtarzającego się naruszania przez izbę prawa" (art. 2 ust. 2 u.r.i.o.). Jednakże ani w ustawie o regionalnych izbach obrachunkowych ani w przepisach ww. rozporządzenia prawodawca nie przewidział takiego aktu administracyjnego jak "wyrażenie rekomendacji przez ministra" czy "wyrażenie przez Prezesa Rady Ministrów oczekiwania ponownego przeprowadzenia konkursu". WSA podkreślił, że art. 16 ust. 1 u.r.i.o. nie wskazuje żadnych kryteriów na mocy których minister mógłby "nie udzielić rekomendacji" a Prezes Rady Ministrów mógłby "wyrażać oczekiwanie ponownego przeprowadzenia konkursu". Bez takich kryteriów, zdaniem Sądu I instancji, działania wskazanych organów stają się działaniem dowolnym, a nie swobodnym – co budzi uzasadnione wątpliwości odnośnie zachowania wymaganego przez art. 7 Konstytucji RP standardu działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. W ocenie WSA, słusznie także zwraca uwagę skarżący, że postępowanie ministra i Prezesa Rady Ministrów należałoby rozważyć pod kątem wkraczania w ustawową, wyłączną kompetencję kolegium RIO do wyboru kandydata na prezesa Izby (art. 18 ust. 1 pkt 5c u.r.i.o.). W istocie bowiem do takiego efektu (tj. wyboru kandydata przez ministra i Prezesa Rady Ministrów) prowadziłoby tak długie odrzucanie kandydatów wybranych przez kolegium RIO, aż zostałby wybrany ten kandydat, który odpowiada ministrowi i Prezesowi Rady Ministrów.Dostrzeganie powyższej sytuacji nie zwalnia jednak Sądu z konieczności rozważenia, czy skarżący może, ze względów formalnych, zrealizować swoje konstytucyjne prawa w wybranej przez niego procedurze tj. poprzez zaskarżenie podjętej na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 uchwały Kolegium RIO w sprawie ogłoszenia konkursu na prezesa RIO. WSA zauważył, że wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi wykazać interes prawny wyrażający się istnieniem związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Podkreślono, że uchwała w sprawie ogłoszenia konkursu co do zasady nie wkracza w sferę indywidualnych praw i obowiązków obywateli, w szczególności wynikających z ich konstytucyjnego prawa do służby publicznej. Uchwała taka bowiem jedynie otwiera każdemu obywatelowi możliwość ubiegania się o stanowisko w służbie publicznej, wskazuje że w konkretnej instytucji została zainicjowana procedura, w której może zrealizować swoje prawa. Sama taka uchwała nie rodzi po stronie jakiegokolwiek obywatela prawa, aby być wybranym na wskazane w ogłoszeniu stanowisko czy też aby być "wybranym kandydatem". To dopiero czynności i akty podejmowane w ramach ogłoszonego konkursu, w celu powierzenia stanowiska, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. ww. wyrok NSA z 23 marca 2016 r., I OSK 2501/15 oraz przywołane w nim orzecznictwo NSA i Sądu Najwyższego). Żaden przepis prawa nie daje także podstawy do twierdzenia, że samo zainicjowanie konkursu oznacza ustanie konieczności zapewnienia sprawnego działania RIO w okresie po zakończeniu kadencji poprzedniego prezesa RIO. Ogłoszenie konkursu nie ma tym samym wpływu na realizację praw i obowiązków wynikających z art. 16 ust. 11 u.r.i.o. Co do zasady zatem nie ma możliwości wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu takiej uchwały, jak wskazana w skardze. Zdaniem Sądu I instancji powyższego stanowiska nie może zmienić szczególna sytuacja prawna, w jakiej znalazł się skarżący.Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:1) naruszenie art. 2, art. 7 oraz art. 60 Konstytucji RP poprzez faktyczne usankcjonowanie sprzecznych z porządkiem prawnym działań organów państwa, tj. Kolegium RIO, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Prezesa Rady Ministrów skutkujących pozbawieniem skarżącego prawa dostępności do służby publicznej,2) naruszenie art. 58 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi, w sytuacji gdy z okoliczności wynika, że skarga powinna być uwzględniona,3) błędną interpretację art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.r.i.o. polegającą na uznaniu, że skarżący nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę Kolegium RIO, w sytuacji gdy już był wybrany kandydat, czyli skarżący, a obowiązkiem organów państwa było jego powołanie na stanowisko Prezesa RIO.Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.W ocenie skarżącego kasacyjnie WSA zastosował błędną interpretację art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.r.i.o. polegającą na uznaniu, że skarżący nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę. Zdaniem skarżącego należy mieć na uwadze, że w niniejszym przypadku samo wszczęcie postępowania konkursowego uruchamia procedurę, która uniemożliwia lub przynajmniej ogranicza skarżącego realizację swoich praw wynikających z poprzedniego konkursu, który skarżący wygrał. Uruchomiona procedura konkursowa poprzez kolejne etapy zmierza bowiem do usankcjonowania faktów dokonanych, czyli ewentualnego wyboru Prezesa RIO w sytuacji, gdy skarżący jest prawidłowo wybranym kandydatem na to stanowisko. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał między innymi postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2025 r., sygn. akt II GSK 1331/25, w którym uznano, że nieodwołany w sposób przewidziany prawem dotychczasowy kierownik podmiotu leczniczego posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Zarządu Powiatu w przedmiocie powierzenia obowiązków dyrektora zakładu opieki zdrowotnej.Reasumując wskazano, że WSA w zaskarżonym postanowieniu w zawężający sposób określa na czym polega interes prawny skarżącego, tymczasem pojęcie interesu prawnego powinno być rozumiane w znacznie szerszy sposób, ponieważ każda czynność dokonana w postępowaniu konkursowym wpływa na prawa i obowiązki skarżącego. W ocenie skarżącego kasacyjnie przepisy prawa nie ustalają hierarchii ważności poszczególnych etapów postępowania konkursowego, a WSA nie uzasadnił w sposób należyty, który etap postępowania mógłby być kwestionowany przez skarżącego. Należy mieć na uwadze, że wszystkie czynności w ramach tego postępowania konkursowego są sprzeczne z prawem, ponieważ już pierwsza czynność, tj. wszczęcie postępowania jest dotknięta taką wadą. Pomimo tego, że WSA dostrzega wadliwość procedury, to jednak błędnie ocenia, że skarżący nie może jej kwestionować.W piśmie z 15 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – Kolegium RIO wniosło o jej oddalenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu.Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny dopuszczalności zaskarżenia przez skarżącego do sądu administracyjnego uchwały w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę prawną Sądu I instancji odnoszącą się do przesłanki interesu prawnego, w szczególności jej wykładnię i zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, i przyjmuje ją za własną, co czyni zbędnym ponowne szczegółowe jej przytaczanie w niniejszym uzasadnieniu.Wskazać jedynie należy, że legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (vide postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 722/13 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Kolegium RIO w Bydgoszczy z 16 kwietnia 2025 r., nr XI/50/2025 w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy nie narusza bezpośrednio żadnego interesu prawnego skarżącego. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uchwała ta ma na celu wyłącznie wszczęcie postępowania konkursowego i jako taka nie rozstrzyga o prawach, czy obowiązkach strony skarżącej. Zaskarżoną uchwałą Kolegium formalnie ogłosiło konkurs na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej, obowiązek ten wynika bowiem z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 7).Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, uchwała ta nie wkracza w sferę indywidualnych praw i obowiązków obywateli, w szczególności wynikających z ich konstytucyjnego prawa do służby publicznej. Uchwała taka nie kreuje żadnych indywidualnych uprawnień, a jedynie stwarza ogólną możliwość ubiegania się o stanowisko w służbie publicznej. Informuje ona o wszczęciu procedury konkursowej, w ramach której każdy zainteresowany może dochodzić realizacji przysługujących mu praw. Sam fakt podjęcia uchwały nie rodzi jednak po stronie jakiegokolwiek obywatela roszczenia o powołanie na wskazane w ogłoszeniu stanowisko ani o uzyskanie statusu "wybranego kandydata". Kontroli sądowoadministracyjnej podlegają dopiero konkretne czynności i akty podejmowane w toku ogłoszonego konkursu, zmierzające do powierzenia stanowiska (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2501/15, wraz z przywołanym tam orzecznictwem Naczelny Sąd Administracyjny oraz Sąd Najwyższy).W konsekwencji zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie brak jest indywidualnego interesu skarżącego, który mógł być naruszony. Oznacza to, że Sąd nie może przyjąć, że skarżący posiada legitymację procesową do zaskarżenia ww. uchwały.Ponownego pokreślenia wymaga, że zaskarżona uchwała ma charakter generalny i abstrakcyjny, adresowana jest do nieoznaczonego kręgu podmiotów i jedynie otwiera każdemu obywatelowi możliwość ubiegania się o stanowisko w służbie publicznej. Wobec powyższego całkowicie chybione jest powoływanie przez skarżącego w skardze kasacyjnej orzecznictwa dotyczącego skarg na akt powołania osoby pełniącej obowiązki kierownika jednostki sektora finansów publicznych, a zatem akt o charakterze indywidualnym, skierowany do oznaczonego adresata i wywołujący bezpośrednie skutki w jego sferze praw i obowiązków. Orzeczenia te zapadły zatem na tle odmiennych stanów faktycznych i prawnych i nie mogą znaleźć adekwatnego zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy.Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę, tym samym zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej należy uznać za chybione.W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.Stosownie do art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Znajdując podstawę do zastosowania powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy i rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Znajdując podstawę do zastosowania powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy i rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.