Postanowienie - II OZ 296/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Po 125/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r. nrOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Po 125/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r. nr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Wawrzyniak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej "SKO") z dnia 22 września 2025 r. w przedmiocie zakazu zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym.W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nieznane pozostają zakres rzeczywistej działalności Stowarzyszenia, wysokość kosztów jakie ta działalność generuje oraz środków niezbędnych na funkcjonowanie W. (dalej "Stowarzyszenie"), w tym kontekście nie wykazano wielkości szkody finansowej z wykonania decyzji, czyli ubytku jaki w ogólnym przychodzie Stowarzyszenia spowoduje zaprzestanie wykorzystywania spornej nieruchomości jako miejsc postojowych do przechowywania pojazdów. W uzasadnieniu wniosku całkowicie pominięta została kwestia "odwrócenia skutków" wykonania decyzji. Argumentacja wniosku unika kwestii i nie wyjaśnia dlaczego Stowarzyszenie uznaje, że nieodwracalny charakter miałaby mieć likwidacja stwierdzonego w decyzji stanu zagospodarowania spornej nieruchomości, a więc przywrócenie jej zagospodarowania sprzed dokonanej zmiany lub doprowadzenie do zagospodarowania nieruchomości w sposób dopuszczalny planem miejscowym.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie, zastępowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik żalącego podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż skarżący nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na brak przedłożenia dostatecznych dowodów co do wysokości grożącej szkody oraz jej znaczenia dla finansów skarżącego (tj. udziału w dochodach stowarzyszenia), w konsekwencji czego Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej, podczas gdy skarżący przedstawił konkretne okoliczności faktyczne i relacje gospodarcze, z których jednoznacznie wynika istotne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji, co powinno skutkować wstrzymaniem jej wykonania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że w sprawie nie wykazano wielkości szkody finansowej jaką spowoduje zaprzestanie wykorzystywania spornej nieruchomości jako miejsc postojowych do przechowywania pojazdów.Sąd dostrzega, że powyższą okoliczność trudno jest udokumentować, lecz nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż wskazanie, że decyzja zakazująca dalszego zagospodarowania określonej działki pozbawi stronę skarżącą przychodów z najmu tej nieruchomości, które to przychody stanowią "istotne" źródło finansowania jej działalności statutowej, stanowi uprawdopodobnienie ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zupełnie innym rodzajem szkody byłoby całkowite wyłączenie możliwości działania przez skarżącą, a innym rodzajem jest pozbawienie jej bliżej nieokreślonej części dochodów niezwiązanych bezpośrednio z jej działalnością statutową. NSA wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że szkoda finansowa co do zasady jest odwracalna, lecz nawet pomijając ten aspekt Sąd musi dodatkowo ocenić czy szkoda ta ma charakter znaczny, a nawet przekraczający możliwości finansowe strony skarżącej. Tylko bowiem w takim wypadku można mówić o spełnionych kryteriach wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Takiej szkody Stowarzyszenie nie wykazało w niniejszej sprawie.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.