Wyrok - II SA/Rz 1629/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 14 października 2025 r. nr SKO.405.ŚR.1341.229.2025 w przedmiocie uznania wypłaconych świadczeń pielęgnacyjnych za świadczenia nienależnie pobrane i obowiązku ich zwOddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 14 października 2025 r. nr SKO.405.ŚR.1341.229.2025 w przedmiocie uznania wypłaconych świadczeń pielęgnacyjnych za świadczenia nienależnie pobrane i obowiązku ich zw
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący / ubezpieczony
organ rentowy / ZUS
uczestnik postępowania
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Jolanta Kłoda-Szeliga
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi MT (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "SKO", "Kolegium") z 14 października 2025 r. nr SKO.405.ŚR.1341.229.2025 wydana w przedmiocie uznania wypłaconych świadczeń pielęgnacyjnych za nienależnie pobrane i zobowiązania do ich zwrotu.W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.").Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy SKO w Tarnobrzegu decyzją z 13 sierpnia 2019 r. nr SKO.405.ŚR.1366.628.2019 przyznał Skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką ST bezterminowo od 1 lipca 2019 r.W związku z oświadczeniem Skarżącego o rezygnacji z pobierania świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z [...] maja 2025 r. nr [...] Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") uchylił od 1 maja 2025 r. decyzję SKO w Tarnobrzegu z 13 sierpnia 2019 r.Następnie po uzyskaniu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informacji o przyznaniu ST świadczenia wspierającego i jego wypłacie Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nienależnie pobranych świadczeń a następnie decyzją z [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w pkt 1. uznał wypłacone MT świadczenie pielęgnacyjne za okres od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. w łącznej wysokości 24 900,80 zł za nienależnie pobrane; w pkt 2. zobowiązał MT do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 24 900,80 zł.W odwołaniu Skarżący zwrócił się o uchylenie decyzji Burmistrza. Wyjaśnił, że świadczenie zostało pobrane w dobrej wierze i było potrzebne do opieki nad matką. Zarzucił naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (DZ. U. z 2025 r., poz. 1208 ze zm. – dalej: "u.ś.r.") poprzez błędne uznanie, że świadczenie zostało pobrane nienależnie, mimo że spełniał przesłanki do jego przyznania i wykorzystał je zgodnie z przeznaczeniem. Wskazał na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 9 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia jego rzeczywistej sytuacji dochodowej i życiowej oraz brak uprzedzenia o jakimkolwiek błędzie czy konieczności zwrotu pobranych środków.Wskazaną na wstępie decyzją z 14 października 2025 r. SKO w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.Kolegium podzieliło stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wskazało na treść art. 63 ust. 6, 9 i 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. 2023 r. poz.1429 ze zm. - dalej: "u.ś.w.") oraz art. 30 u.ś.r. Wyjaśniło, że organ I instancji uzyskał informację o posiadaniu przez ST ustalonego prawa do świadczenia wspierającego od 3 września 2024 r. do 20 maja 2025 r. Świadczenie to zostało wypłacone. Odwołujący zobowiązany był do poinformowania organu o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Informacja taka zawarta była w części II wniosku (pouczenia) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, który to wniosek Skarżący złożył do Burmistrza i osobiście go podpisał.SKO wyjaśniło, że w związku z wejściem z dniem 1 stycznia 2024 r. przepisów ustawy o świadczeniu wspierającym odwołujący pismem z 20 września 2023 r. został pouczony o konieczności poinformowania o złożeniu wniosku przez osobę podlegającą opiece o świadczenie wspierające, a także o konsekwencjach pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w warunkach otrzymywania świadczenia wspierającego. Pismo to odwołujący otrzymał 25 września 2023 r., co potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zarzut o braku wiedzy o skutkach wywołujących obowiązek zwrotu świadczenia Kolegium uznało za nieuzasadniony.MT złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie a mianowicie:1. art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i złamanie zasady pogłębienia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i nakazanie zwrotu świadczenia w sytuacji, gdy Skarżący nie ukrywał faktu, że pobiera świadczenie pielęgnacyjne a dodatkowo został poinformowany, że składając wniosek o świadczenie wspierające nie musi osobiście informować właściwej jednostki o tym fakcie;2. art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji złamanie zasady pogłębienia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i uznanie, w jednej decyzji, że świadczenie jest nienależne i nakazanie jego zwrotu, w sytuacji, gdy wydanie decyzji co do uznania świadczenia za nienależnie pobranie i nakazanie obowiązku ich zwrotu nie może mieć miejsca w jednej decyzji, z uwagi na fakt, że dopiero prawomocność decyzji stwierdzającej nienależne pobranie świadczeń upoważnia do żądania ich zwrotu;3. art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, brak należytego i wyczerpującego poinformowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oraz brak wyjaśniania zasadności przesłanek wydania decyzji, jak również niewywiązanie się z obowiązku czuwania nad tym, abym strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i nieudzielenie skarżącemu w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;4. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez zażądanie zwrotu świadczenia nienależnego, w sytuacji, gdy żaden z przepisów stanowiących podstawę decyzji nie przewidywał dla organu takiego uprawnienia, co powoduje, że w części dotyczącej zwrotu świadczenia zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności w tej części, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.5. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony realnej możliwości czynnego udziału w postępowaniu w jego końcowej fazie. Organ nie umożliwił stronie ustosunkowania się do toku postępowania i oceny dokumentacji przed wydaniem decyzji;6. art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o zobowiązaniu do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. w sytuacji, gdy faktycznie obowiązek poinformowania organu o okoliczności uzasadniającej zaprzestania pobierania świadczenia rozpoczął bieg od dnia 6 maja 2025 roku tj. z datą, w której Skarżący otrzymał decyzję co do uchylenia decyzji w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;7. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego organ uznał za zasadne aby w jednej decyzji stwierdzić, że świadczenia zostały pobrane nienależnie oraz zobowiązać do ich zwrotu;8. art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o jednoczesnym stwierdzeniu, że świadczenia zostały pobrane nienależnie oraz zobowiązaniu do ich zwrotu;9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i nieuwzględnienie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;10. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy tj. brak przesłuchania Skarżącego i nieustalenie czy został on odpowiednio pouczony o konieczności poinformowania o zmianie sytuacji uzasadniającej przyznanie świadczenia, czy zostało mu wyjaśnione co stanowi zmianę sytuacji, niezweryfikowanie prawidłowości zawartego w decyzji pouczenia, zaniechanie ustalenia faktycznego przeznaczenia środków przez skarżącego a w konsekwencji bezpodstawne i błędne przyjęcie, że skarżący został pouczony i nie wykonał obowiązku a świadczenie pobrane zostało nienależnie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało niezasadnym uznaniem zaistnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r.Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:1. art. 32 ust. 1 u.ś.r. poprzez nakazanie zwrotu świadczenia nienależnie pobranego w tej samej decyzji, w której nastąpiło uznanie świadczenia za nienależnie pobrane, w sytuacji gdy dopiero prawomocna decyzja uznająca świadczenie rodzinne za nienależnie pobrane, można nakazywać jego zwrot przez osobę, która je pobrała;2. art. 30 ust 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez uznanie, że świadczenie pobrane przez skarżącego w okresie od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. było świadczeniem nienależnym, w sytuacji, gdy we wskazanym okresie skarżącemu nie zostało wypłacone jakiekolwiek świadczenie;3. art. 30 ust 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez uznanie, że świadczenie pobrane przez skarżącego w okresie od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. było świadczeniem nienależnym w sytuacji, gdy faktyczna podstawa do zaprzestania pobierania świadczenia pielęgnacyjnego miała miejsce z datą wydania przez Burmistrza decyzji w sprawie uchylenia prawa do świadczenie pielęgnacyjnego w dniu 6 maja 2025 r.Wobec powyższych zarzutów Skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zwrócił się także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę SKO w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Na wstępie należy podkreślić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.Przedmiotem sporu jest ustalenie wysokości nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. w kwocie 24.900,80 zł i zobowiązanie Skarżącego do jego zwrotu.Zakreślając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429, dalej: "u.ś.w."). Jak stanowi art. 3 ust. 1, celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. Według art. 3 ust. 2, świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej: "u.r.z.s.z.o.n.").Z treści art. 4 ust. 1 u.ś.w. wynika, że świadczenie wspierające wynosi od 40 do 220 proc. aktualnej wysokości renty socjalnej. Wysokość świadczenia jest uzależniona od poziomu potrzeby wsparcia, określanego w wartościach punktowych w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 u.r.z.s.z.o.n.Decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół o spraw orzekania o niepełnosprawności (dalej: "WZON") na wniosek osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2, albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, dotyczący osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2 (art. 6b3 ust. 1 u.r.z.s.z.o.n.).Przepis art. 65 ust. 1 u.ś.w. precyzuje, że wnioski o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, o których mowa w art. 6b3 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 39 (u.r.z.s.z.o.n.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, składa się od dnia 1 stycznia 2024 r. Decyzje ustalające poziom potrzeby wsparcia (...) wydaje się od dnia 1 stycznia 2024 r. (ust. 2). W decyzjach (...) wydanych w wyniku rozpatrzenia wniosków złożonych w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r., poziom potrzeby wsparcia, o którym mowa w art. 4b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 39 (u.r.z.s.z.o.n.), ustala się od dnia złożenia wniosku (ust. 3).Ustalenie prawa do świadczenia wspierającego oraz jego wypłata następują na wniosek osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2, lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek składa się nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 9 ust. 1-3 u.ś.w.). Przyznanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych świadczenia wspierającego nie wymaga wydania decyzji. ZUS wydaje decyzję w sprawach odmowy przyznania świadczenia wspierającego, uchylenia lub zmiany prawa do świadczenia wspierającego oraz nienależnie pobranego świadczenia wspierającego (art. 13 ust. 1 i 4).Rozdział 7 u.ś.w. reguluje przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy. Stosownie do art. 63 ust. 1 u.ś.w., w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustęp 2 stanowi, że osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.Co istotne, świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego (art. 63 ust. 6 u.ś.w.). Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego (ust. 9).Zgodnie z brzmieniem art. 63 ust. 11 u.ś.w., za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające.Z wykładni powyższych przepisów wynika, że świadczenie wspierające oraz świadczenie pielęgnacyjne są świadczeniami konkurencyjnymi. Ustawodawca wprowadził bowiem regulację, zgodnie z którą opiekun osoby niepełnosprawnej traci prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w czasie, gdy osoba z niepełnosprawnością pobiera świadczenie wspierające. Innymi słowy, skorzystanie przez osobę z niepełnosprawnością z prawa do świadczenia wspierającego wiąże się z tym, że jej opiekun traci prawo do dotychczas pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego.Należy zaznaczyć, że wypłata opiekunowi osoby z niepełnosprawnością świadczenia pielęgnacyjnego powinna zostać wstrzymana z chwilą złożenia przez osobę z niepełnosprawnością wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego. Jak już wskazano, taki wniosek może zostać złożony do ZUS dopiero po wydaniu przez WZON ostatecznej decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Ponadto, z cyt. przepisów wynika, że świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać uchylone po przyznaniu osobie z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego - od dnia, od którego ZUS przyznał tej osobie świadczenie wspierające.Z przepisu art. 63 ust. 11 u.ś.w. jednoznacznie zaś wynika, że świadczeniem pielęgnacyjnym nienależnie pobranym jest świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres przyznanego osobie z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego. Opiekun osoby z niepełnosprawnością będzie zatem zobowiązany do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne za okres, za który przyznano osobie z niepełnosprawnością świadczenie wspierające.W sprawie od 2019 r. ustalono Skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką. Ostatnio decyzją z [...] stycznia 2025 r. w sprawie zmiany wysokości świadczenia pielęgnacyjnego.W dniu 30 kwietnia 2025 r. Skarżący złożył wniosek o uchylenie od 1 maja 2025 r. decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Decyzją z [...] maja 2025 r. rozstrzygnięto zgodnie z żądaniem.Jednocześnie 18 sierpnia 2025 r. poinformowano o przyznaniu świadczenia wspierającego ST na okres:Od 3 września 2024 r. do 30 września 2024 r. w wysokości 1.995,50 zł,Od 1 października 2024 r. do 28 lutego 2025 r. w kwocie 2.138,00 zł,Od 1 marca 2025 r. do 30 kwietnia 2025 r. w kwocie 2.225,00 zł miesięcznie.Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w okresie od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. Skarżący otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne. Doszło przy tym do jednoczesnego wypłacenia świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz Skarżącego oraz świadczenia wspierającego na rzecz matki.Podzielić zatem należy stanowisko organu, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za ten okres miało charakter świadczenia pobranego nienależnie, stosownie do treści art. 63 ust. 11 u.ś.w.W dotychczasowym orzecznictwie na tle przepisów ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przyjęto rozróżnienie pomiędzy zwrotem "świadczenie nienależne", które jest pojęciem obiektywnym od "świadczenia nienależnie pobranego" czyli wypłaconego osobie, której można przypisać określone cechy dotyczące świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania).W przedmiotowej sprawie należy jednak uznać, że art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest przepisem szczególnym i niezależnym od regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 30 ust. 2 u.ś.r.) co oznacza, że poza przesłanką jednoczesnego pobierania dwóch świadczeń (pielęgnacyjnego i wspierającego) nie wymaga spełnienia innych warunków dla uznania, że świadczenie pielęgnacyjne zostało nienależnie pobrane, zawiera bowiem definicję świadczenia nienależnie pobranego. W świetle treści powyższego przepisu bez znaczenia pozostaje świadomość Skarżącego co do faktu nienależnie pobranego świadczenia.Z akt sprawy wynika także, że informację o złożeniu wniosku o przyznanie świadczenia wpierającego, organ pozyskał dopiero w dniu 25 lipca 2025 r. z raportu Centralnej Bazy Beneficjentów – świadczenie wspierające, a więc po zrealizowanej już wypłacie za okres od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. Tym samym dopiero z dniem 25 lipca 2025 r. mógł zastosować procedurę wskazaną w art. 63 ust. 9 ustawy o świadczeniu wspierającym, tj. wstrzymanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego.Poza sporem jest także, że realizując obowiązek informacyjny mocą art. 63 ust. 16 ustawy o świadczeniu wspierającym, pismem z dnia 20 września 2023 r. poinformował MT o zmianach w systemie świadczeń dla osób z niepełnosprawnością oraz ich opiekunów, które zaczęły obowiązywać od dnia 1 stycznia 2024 r.W informacji tej zawarte było również pouczenie, iż świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwać, jeżeli osoba wymagająca opieki będzie miała przyznane prawo do świadczenia wspierającego, a także, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone opiekunowi za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzyma świadczenie wspierające uznane będzie za świadczenie nienależnie pobrane.Jednocześnie w piśmie tym zawarta była informacja, że osoba z niepełnosprawnością, składając w ZUS wniosek w świadczenie wspierające, będzie mogła zdecydować do jakiego miesiąca chce mieć przyznane przez ZUS świadczenie wspierające, dzięki czemu może nie dopuścić do sytuacji otrzymania świadczenia wspierającego za ten sam okres, za który jej opiekun otrzymał świadczenie pielęgnacyjne i tym samym uniknąć sytuacji powstania nienależnych świadczeń po stronie jej opiekuna.Informacja ta została przez MT odebrana osobiście w dniu 25 września 2023 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru zalegające w aktach sprawy.Tym samym zalegający w sprawie materiał dowodowy wskazuje niezbicie, iż MT miał wiedzę, iż wydanie dla ST decyzji o świadczeniu wspierającym spowoduje ustanie prawa do przyznanego mu świadczenia pielęgnacyjnego oraz będzie skutkować uznaniem wypłaconego za nienależnie pobrane. Dodatkowo należy wskazać, że MT poinformowany został również o możliwości uniknięcia sytuacji powstania nienależnie pobranych świadczeń poprzez możliwość zdecydowania przez ST od jakiego miesiąca chce mieć przyznane świadczenie wspierające.W konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania decyzji wydanych w sprawie przez organy obu instancji. Wobec brzmienia art. 63 ust. 11 u.ś.w. organy słusznie bowiem przyjęły, że świadczenie pielęgnacyjne zostało przez Skarżącego pobrane nienależnie. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że całość kwoty świadczenia pielęgnacyjnego została przeznaczona na bieżące wydatki związane z opieką nad matką, to zwrócić należy uwagę na to, że przyznanie świadczenia wspierającego na podstawie informacji z 18 sierpnia 2025 r. za okres od 3 września 2024 r. oznacza wypłatę tego świadczenia wstecz. Tym samym w realiach sprawy została niejako zapewniona ciągłość świadczeń związanych z niepełnosprawnością matki. Przez okres trwającego postępowania o przyznanie świadczenia wspierającego bo od 3 września 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. miał wypłacane świadczenie pielęgnacyjne.Decyzja przyznająca świadczenie pielęgnacyjne została uchylona od 1 maja 2025 r.Nie kwestionując trudnej sytuacji osób niepełnosprawnych, jak również ich opiekunów stwierdzić należy, że z prawnego jak też społecznego puntu widzenia decyzja jest prawidłowa.Nie można bowiem abstrahować od sytuacji innych osób ubiegających się od tego rodzaju świadczenie. Gdyby przyznać rację Skarżącemu oznaczałoby to jednoczesne korzystanie z dwóch konkurencyjnych świadczeń, podczas gdy tego rodzaju sytuacje wykluczają przepisy prawa .Znaczenie dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane ma bowiem wyłącznie wskazany wyżej fakt jednoczesnego pobierania obu świadczeń. W powyższym zakresie brak więc podstaw do kwestionowania wydanych w sprawie przez organy decyzji. Organy słusznie zatem przyjęły, że stosownie do art. 63 ust. 6 i ust. 11 u.ś.w. świadczenie pielęgnacyjne zostało nienależnie pobrane.Chybione jest również stanowisko co do nieprawidłowości decyzji uznającej świadczenia pielęgnacyjne za świadczenia nienależnie pobrane i jednocześnie zobowiązującą do zwrotu, podczas gdy w ocenie Skarżącego dopiero po uprawomocnienie się decyzji dotyczącej nienależnie pobranego świadczenia można było wydać decyzję o ich zwrocie.Kwestię tą rozstrzyga art. 30 ust. 5 u.ś.r. statuując obowiązek wydania decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego zasadą jest wydanie jednej decyzji ustalającej, że świadczenia są nienależne i zobowiązującej do ich zwrotu.Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a..