Wyrok - I GSK 1398/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Oświata. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (sprawozdawca) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 231/22 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dniaOddalono skargę kasacyjną. Oświata. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (sprawozdawca) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 231/22 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
skarżący wykonawca
zamawiający
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 231/22 oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "strona", "skarżący", "spółka", "beneficjent") na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawySkarżący otrzymał dofinansowanie na realizacje projektu nr [...] pt. "Podnieś swoje kwalifikacje na nowy start!". Celem projektu był wzrost i/lub uzupełnienie kwalifikacji 360 osób po 18 roku życia (mieszkańców m. st. Warszawy i powiatu legionowskiego) zgłaszających z własnej inicjatywy chęć kształcenia. W ramach projektu beneficjent zaplanował kursy kończące się formalnym potwierdzeniem nabytych kwalifikacji, co miało zwiększyć szanse uczestników na zatrudnienie. Projekt opierał się na istniejących, wysokiej jakości materiałach edukacyjnych dostępnych na zasadzie wolnych licencji oraz zakładał szkolenie w kierunkach zgodnych z zapotrzebowaniem rynku pracy.W toku weryfikacji wniosków o płatność organ I instancji zakwestionował prawidłowość przeprowadzonych zamówień i nałożył korekty odpowiadające zakresowi naruszeń, z którymi beneficjent się nie zgadzał, dlatego wielokrotnie wnioskował o odstąpienie od nałożonych korekt finansowych. Argumenty beneficjenta nie przekonały jednak organu I instancji i wobec bezskutecznego upływu terminu na dokonanie zwrotu środków w dniu 16 marca 2021 r. wszczęto postępowanie administracyjne mające na celu określenie kwoty do zwrotu i terminu od którego nalicza się odsetki. Po rozpoznaniu sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] czerwca 2021 r. decyzję nr [...] zobowiązującą spółkę do zwrotu kwoty 31 803, 96 zł wraz z odsetkami.Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. W wyniku jego rozpoznania organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. uchylił w części dotyczącej naliczania odsetek decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 231/22 ją oddalił. Sąd I instancji podkreślił, że organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 305), dalej: "u.f.p.", jak również przepisy dotyczące udzielania dofinansowania z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020 w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020, w szczególności odnoszące się do Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 19 lipca 2017 r.Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami k.p.a. Organ zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i przedstawił swoje stanowisko w wydanej decyzji. Uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowy i wyczerpujący opis stanu faktycznego, odniesienie do argumentów podniesionych przez stronę oraz stanowisko organu odnośnie wysokości środków podlegających zwrotowi, wreszcie odniesienie powyższego do definicji nieprawidłowości zawartej w rozporządzeniu 1303/2013 i przepisów dotyczących nieprawidłowości.Sąd w całości podzielił stanowisko obu organów, iż opis przedmiotu zamówienia był bardzo ogólny i nie dający rękojmi wyboru materiałów najwyższej jakości, ponieważ jedynym kryterium wyboru była cena. Słusznie też zauważył organ odwoławczy, że nieprecyzyjny opis przedmiotu zamówienia, tj. lista produktów bez gramatury, pojemności ani ilości poszczególnych przedmiotów uniemożliwiał porównanie ofert. Jednocześnie organ prawidłowo ustalił, że z analizy rynku produktów będących przedmiotem zamówienia wynikało, iż nazwa marki nie definiuje jakości produktu, bowiem do oceny produktu należy przyjąć parametry jakości np. krycie, samopoziomowanie, trwałość lub inne adekwatne dla każdego z zamawianych produktów. Jednocześnie w ocenie Sądu, oba organy w prawidłowy sposób wyliczyły wysokość korekty, posiłkując się przepisami § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju oraz dokonały w prawidłowy sposób jej obniżenia – i co wymaga podkreślenia – do najniższej możliwej wysokości – zaledwie 5%. Natomiast odnosząc się do zamówienia nr [...], Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowym zamówieniu doszło natomiast do ograniczenia potencjalnych wykonawców. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082) placówkami są jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-8 i 10 tej ustawy.Następnie skarżący wniósł skargę kasacyjną w której zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2023 r. w przedmiocie oddalenia skargi na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:- naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 107 kpa poprzez brak przeprowadzenia należytej kontroli decyzji zaskarżonej w toku postępowania sądowoadministracyjnego zmierzającej do uchylenia tej decyzji w całości, a zamiast tego oddalenie skargi ECS, co nastąpiło w związku z dokonaniem przez Sąd błędnej oceny stanu faktycznego i uznanie, że w ramach zamówienia nr [...], ECS przywołał grupę znaków towarowych, ale nie dopuścił rozwiązań równoważnych co mogło zniechęcić potencjalnych wykonawców do złożenia oferty, podczas gdy w treści ogłoszenia o przedmiotowym zamówieniu, wskazane są marki zamawianych produktów, jednak ujęte są w katalogu otwartym poprzez użycie sformułowania "m.in.", a zatem wymagana równoważność produktów została przez Zamawiającego dopuszczona oraz nie może być mowy o wykluczeniu potencjalnych zainteresowanych wykonawców;- naruszenie art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych w zw. z postanowieniem pkt 6.5.2 ppkt 5) Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014- 2020 w brzmieniu obowiązującym w okresie, kiedy ogłoszenie o zamówieniu nr [...] zostało opublikowane, poprzez brak przeprowadzenia należytej kontroli decyzji zaskarżonej w toku postępowania sądowoadministracyjnego zmierzającej do uchylenia tej decyzji w całości, a zamiast tego oddalenie skargi ECS, co nastąpiło w związku z błędnym zastosowaniem zarzucanych przepisów, co doprowadziło do stwierdzenia naruszenia procedur dotyczących sposobu formułowania ogłoszenia o zamówieniu, podczas gdy do takiego naruszenia nie doszło, gdyż poprzez sformułowanie otwartego katalogu marek produktów (poprzez użycie sformułowania "m.in."), ECS dopuścił możliwość zamówienia równoważnych produktów zgodnie zobowiązującymi wymogami;- naruszenie art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych w zw. z postanowieniem pkt 5.2 pkt 1) i pkt 2) lit f) Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 w brzmieniu obowiązującym w okresie, kiedy ogłoszenie o zamówieniu nr [...] zostało opublikowane, poprzez brak przeprowadzenia należytej kontroli decyzji zaskarżonej w toku postępowania sądowoadministracyjnego zmierzającej do uchylenia tej decyzji w całości, a zamiast tego oddalenie skargi ECS, co nastąpiło w związku z błędnym zastosowaniem zarzucanych przepisów, co doprowadziło do stwierdzenia rzekomego naruszenia zasady konkurencyjności, podczas gdy sformułowanie ogłoszenia o przedmiotowym zamówieniu było realizacją wniosku zaakceptowanego na etapie kwalifikowalności do projektu, a zatem działanie wbrew temu wnioskowi, stanowiłoby naruszenie zawartej umowy o dofinansowanie, co spotkałoby się ze stwierdzeniem nieprawidłowości;W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o:- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,- rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej po przeprowadzeniu rozprawy,- zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego prawem przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest niezasadnaNaczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy beneficjent naruszył zasady konkurencji w zakresie wyboru wykonawcy.Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą i powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. I OSK 1420/14, tamże).Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu).Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.Zauważyć w kontekście powyższego jeszcze należy, że skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, żeby nie stwarzała żadnych wątpliwości, a intencje strony winny być wyartykułowane w sposób jednoznaczny (por. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1491/11, tamże). Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 151/12, tamże).Także w piśmiennictwie prezentowany jest tożsamy pogląd na temat obowiązku wskazania konkretnych przepisów w podstawach kasacyjnych skargi kasacyjnej. H. Knysiak-Sudyka zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny jest co do zasady związany granicami skargi kasacyjnej, niezbędne jest zatem wskazanie w niej konkretnych przepisów, które zdaniem skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Powyższe wskazanie powinno obejmować numer artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innych jednostek redakcyjnych ustawy. Powołanie się na całość przepisu, który został podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne, nie pozwala bowiem na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia. Taka sama sytuacja ma miejsce, gdy skarżący wskazuje jako podstawę skargi kasacyjnej cały akt prawny lub tylko jego tytuł (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu..., s. 472) (zob. H. Knysiak-Sudyka, Komentarz do art. 176 p.p.s.a., stan prawny 1 września 2021 r., LEX). B. Dauter stwierdza zaś, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz tego, na czym to naruszenie polegało. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny - art. 183 § 1 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Komentarz do art. 176 p.p.s.a., stan prawny 1 sierpnia 2021 r., LEX).Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, tamże).Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że autor skargi kasacyjnej nie sprostał wskazanym wymogom. Wprawdzie wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy (zob. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09), jednakże w znacznym stopniu ogranicza kontrolę Sądu.Ocenie merytorycznej nie poddawały się sformułowane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, bowiem nie precyzują, czy autor skargi kasacyjnej stoi na stanowisku, iż doszło do naruszenia prawa procesowego, czy też materialnego (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Konsekwencją powyższego, jest brak wskazania postaci naruszenia prawa, jego formy (np. błędna wykładnia, albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Nawet nie jest możliwe znalezienie sformułowania wskazanego przez autora skargi kasacyjnej, że zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie mające istotny wpływ na jego treść.W sprawie niniejszej autor skargi kasacyjnej nie dokonał ww. określenia postaci naruszenia prawa, tj. wskazania czy naruszenie polegało na błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu wskazanych wyżej przepisów ustawy i finansach publicznych. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie w zasadzie sprowadza się do krótkiego zrelacjonowania stanu faktycznego bez odniesienia się do postawionych zarzutów i dotyczy faktów nie zaś wykładni bądź stosowania prawa. Z treści omawianych zarzutów i z całej treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie w istocie przez zarzut naruszenia prawa materialnego podejmuje polemikę z ustaleniami stanu faktycznego. W związku z tym należy podkreślić, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego generalnie jest co najmniej przedwczesny.Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie udziela odpowiedzi na pytanie, na czym dokładnie – w tym zwłaszcza w świetle przedstawionych wymogów – miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów w relacji do określonych nimi i adresowanych do wojewódzkiego sądu administracyjnego wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie jest skorelowane z wskazywanymi zarzutami. Innymi słowy brak adekwatnego ich uzasadnienia. Przepisy mają zróżnicowaną treść normatywną, a zatem chcąc wykazać, że doszło do ich naruszenia, należało każdy z nich uzasadnić argumentacją adekwatną do treści przepisu oraz okolicznościami sprawy rozpoznanej przez Sąd I instancji, czego zabrakło w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W zarzucie nr 1 petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów kpa, wymieniając w nim między innymi przepis art. 77 jak i 107 k.p.a. Należy podkreślić, że przepisy te mają jednostki redakcyjne których nie wskazał skarżący kasacyjnie. Jeśli nawet założyć (czego nie może robić NSA), że pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przepisów postępowania i tak brak uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia - to znaczy gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Natomiast tak sformułowane zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności.Co również istotne, w każdym z trzech zarzutów jej autor podnosi naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut odnoszący się do tego przepisu jest w sprawie niniejszej całkowicie niezrozumiały. Należy też wskazać, że przepisy art. 3 § 1 p.p.s.a. definiują pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej i stanowią, że Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wyłącznie wówczas, gdy rozpozna sprawę inną niż sądowoadministracyjna, oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej lub zastosuje środki prawne nieznane przepisom p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2021r., sygn. akt I OSK 398/21, tamże). W doktrynie oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że to, czy ocena legalności zaskarżonego aktu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem powyższej regulacji (vide: R. Hauser, A. Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 345/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2015r., sygn. akt II GSK 2991/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2016r., II GSK 912/15, tamże).Art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie może ona zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez Sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena legalności decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2021r., sygn. akt I OSK 691/21, tamże). Ponadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje w całości na uwzględnienie, to nie można Sądowi oddalającemu skargę zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naruszenie tego rodzaju przepisów ogólnych jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2022r., sygn. akt III OSK 5028/21, tamże). Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie, nie może być uznane za tożsame z uchybieniem powołanej normie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał w przedmiotowej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swą oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Należy bowiem podkreślić na podstawie analizy sformułowanych zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej że skarżący kasacyjne nie kwestionuje wykładni powyższych przepisów, lecz ocenę stanu faktycznego sprawy, która doprowadziła Sąd I instancji do oddalenia skargi.Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do nieprawidłowości w toku wykorzystywania środków europejskich, poprzez rzekome naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 i art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i wystąpienia potencjalnej lub rzeczywistej szkody w budżecie Unii Europejskiej (zarzut nr 3 petitum skargi kasacyjnej). W ocenie składu orzekającego zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do uznania, że spółka dopuściła się naruszenia zasady konkurencyjności poprzez wyłączenie z możliwości udziału w postępowaniu części potencjalnych wykonawców.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty odnoszące się do przedmiotu sporu koncentrują się na ogłoszeniu zamówienia nr [...] i zamówienia nr [...].Jak trafnie wskazał Sąd I instancji w przedmiotowym zamówieniu nr [...] doszło do ograniczenia potencjalnych wykonawców. Sąd I instancji, powołując się na katalog placówek wymieniony w art. 4 ust. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082), słusznie wskazał, że skarżący zawęził grono potencjalnych wykonawców do niepublicznych placówek kształcenia praktycznego, co jest sprzeczne z art. 2 pkt 3-8 i 10 tej ustawy który wskazuje szeroki katalog placówek publicznych, który jest na tyle otwarty i szeroki, że samo ograniczenie ogłoszenia jedynie do jednej z tych placówek mogło przynajmniej teoretycznie - ograniczyć zasadę konkurencji, co uprawniało organ do nałożenia korekty. Zatem działanie skarżącego jako zamawiającego miało wpływ na konkurencyjność postępowania, mogło wpłynąć na ilość ofert, cenę oferty, mogło także skutkować poniesieniem wyższego wydatku na zamówienie, niż miałoby to miejsce w sytuacji, gdyby zamawiający przeprowadził zamówienie w sposób prawidłowy, nie dopuszczając do stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd I instancji za organem zasadnie stwierdził, że oferty innych wykonawców mogłyby być tańsze, a możliwość otrzymania tańszej oferty w postępowaniu dofinansowanym z funduszy unijnych powoduje wystąpienie potencjalnej szkody finansowej w budżecie UE, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013. Wobec powyższego WSA nie naruszył prawa akceptując pogląd organu, że wyżej wskazane nieprawidłowości mogły doprowadzić do nieuzasadnionego wydatkowania środków unijnych, a zatem zaistniała nieprawidłowość o jakiej mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, czego konsekwencją była konieczność wydania orzeczenia o zwrocie udzielonego dofinansowania, stosownie do art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.Zdaniem składu orzekającego, zarówno Sąd I instancji. Jak i organy wyjaśniły, że istotne jest, że w sprawie niniejszej beneficjent udzielając zamówień w ramach zamówienia nr [...] zobowiązany był, zgodnie z dyspozycją § 22 ust. 1, 2 i 3 Umowy o dofinansowanie, do stosowania ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020. Sąd I instancji słusznie za organami uznał, że zamawiający opisując przedmiot zamówienia powinien zgodnie z podrozdziałem 6.5.2 pkt. 5 opisać go w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Opis przedmiotu zamówienia nie może odnosić się do określonego wyrobu, źródła, znaków towarowych, patentów lub specyficznego pochodzenia, chyba że takie odniesienie jest uzasadnione przedmiotem zamówienia i dopuszczono rozwiązania równoważne. Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowym zamówieniu zamawiający w opisie materiałów szkoleniowych powołał się na grupę znaków towarowych, ale nie przewidział możliwości składania ofert równoważnych, ani nie wskazał zakresu równoważności. Skarżący nie wykazał przy tym, że było to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia. Sama okoliczność, że zamówienie dotyczy pozyskania materiałów szkoleniowych w zakresie kursów szeroko rozumianej branży beauty, nie uzasadnia przyjęcia, że dopuszczalne było użycie w opisie przedmiotu zamówienia nazw wskazujących na producentów różnorodnych produktów niezbędnych do zrealizowania tego procesu, z powołaniem się na specyfikę przedmiotu zamówienia. Skarżący nie wykazał, aby poszczególne przypadki takiego opisu znajdowały uzasadnienie w specyfice przedmiotu zamówienia. Na skarżącym kasacyjnie, jako zamawiającym, który dokonał opisu przedmiotu zamówienia spoczywał ciężar wykazania, że zostały spełnione przewidziane tym przepisem warunki. Posłużenie się przy opisie przedmiotu zamówienia nazwami własnymi wymaganych materiałów powoduje niewątpliwe ograniczenie konkurencyjności potencjalnych wykonawców i tym samym narusza art. 29 ust. 3 p.z.p. Podkreślić należy, że zamawiający korzystając w opisie przedmiotu zamówienia ze znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, nie tylko musi stosować ustawowy zwrot "lub równoważnych", ale nadto ma wykazać, że ze względu na specyfikę zamówienia nie można było opisać przedmiotu w sposób określony w art. 29 ust. 1 p.z.p. Brak tego elementu jest również naruszeniem zasad Prawa zamówień publicznych. Sąd I instancji celnie zauważył, że strona nie wykazała też, że zaistniała wyjątkowa sytuacja, uzasadniająca opis przedmiotu zamówienia nr [...] w ten skonkretyzowany sposób. Opisane działanie strony w sposób ewidentny narusza art. 7 ust. 1 p.z.p., w myśl którego zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców. Obowiązkowi temu skarżący w niniejszej sprawie niewątpliwie nie sprostał, co przesądzało o naruszeniu art. 29 ust. 3 i ust. 2 p.z.p.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).. w związku z w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).