Postanowienie - II ONP 1/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2025 r. sygn. akt II OZ 1947/25 oddalającego zażalenie B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 paźOdrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2025 r. sygn. akt II OZ 1947/25 oddalającego zażalenie B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 paź
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Jurkiewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 18 grudnia 2025 r. sygn. akt II OZ 1947/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. K. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 23 października 2025 r. sygn. akt II SA/Ke 536/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 sierpnia 2025 r. w przedmiocie nakazu wykonania czynności i robót budowlanych.Pismem z 11 marca 2026 r. (data nadania) skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego "postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2025 r. sygn. akt II OZ 1947/25 oraz poprzedzającego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 października 2025 r. sygn. akt II SA/Ke 536/25".Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu.W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a."), w przypadkach nieuregulowanych przepisami Działu VIIA tej ustawy, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednym z przepisów, który znajduje odpowiednie zastosowanie do wskazanego środka zaskarżenia, jest art. 175 § 1 P.p.s.a. wprowadzający tzw. przymus adwokacko-radcowski. W myśl tego przepisu skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 P.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a.W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a. Oznacza to, że skarga ta nie spełnia wymogów formalnych wynikających z art. 285l w zw. z art. 175 P.p.s.a., co uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie i obliguje sąd do jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z art. 285f § 3 P.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesioną z naruszeniem art. 175 P.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.Niezależnie od powyższego dodać należy w przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wnoszona jest od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezgodność z prawem musi dotyczyć norm prawa Unii Europejskiej i musi przybierać formę kwalifikowaną, tj. rażącego naruszenia prawa (art. 285a § 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że skarga nie może dotyczyć każdego naruszenia prawa, ale tylko takiego, które polega na oczywistej i rażącej obrazie prawa, mającej elementarny i kwalifikowany charakter, niewymagającej głębszej analizy prawniczej. Naruszenie norm prawa Unii Europejskiej powinno przy tym dotyczyć konkretnej normy prawnej, która była stosowana w danej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy musi mieć charakter rażący (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2017 r., sygn. akt I FNP 3/16 i z 12 maja 2017 r., sygn. akt I GNP 1/17 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest rażąco niezgodne (art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Konieczne jest również podkreślenie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie stanowi kolejnego narzędzia procesowego mającego na celu kontynuację polemiki z oceną dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Jej istotą, gdy jest wnoszona od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest bowiem ustalenie, czy sąd krajowy w sposób rażący naruszył normy prawa Unii Europejskiej.W rozpoznawanej skardze nie wskazano jakiegokolwiek przepisu prawa Unii Europejskiej, który zostałby (a przy tym rażąco) naruszony na skutek wydania postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2025 r. Nie został więc spełniony wymóg formalny, o jakim mowa w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jak natomiast wynika z art. 285h § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu prze sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w zw. z art. 285e § 1 pkt 3 oraz art. 285f § 3 i art. 285l w zw. z art. 175 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.