Wyrok - III SAB/Kr 5/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 25 marca 2026
Teza
Stwierdzono bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw OrzStwierdzono bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
powód
organ rentowy / ZUS
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewelina Dziuban
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezczynność organu
UZASADNIENIE
B. W. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia.Stan sprawy przedstawiał się następująco:1. Wniosek skarżącego o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia wpłynął do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie – w dniu 30.06.2024 r.2. W dniu 2.10.2025 r. skarżący złożył ponaglenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.3.1. Pismem z 13.10.2026 r. organ zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie przewidzianym w art. 6b[4] ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych "z powodu nieadekwatnej liczby etatów do liczby wpływających wniosków oraz znacznej liczby czynności postępowania niezbędnych do weryfikacji informacji zawartych we wniosku (...) bez których nie jest możliwe wydanie decyzji". Nowy termin rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom wsparcia wyznaczony został na 30.06.2026 r., przy czym organ wyjaśnił, że jest to termin orientacyjny i może ulec skróceniu.3.2. Pismem z tej samej daty organ wezwał skarżącego o przedłożenie ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności. W wezwaniu podano, iż zgodnie z art. 6b4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych uznawane są ważne orzeczenia: ustalające stopień niepełnosprawności (np. orzeczenia PZON.WZON); orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów (np. orzeczenia KIZ przy ZUS, MON, MSWiA, KRUS) wydane przed 1.01.1998 r.; orzeczenia o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym wydane przed 1.01.1998 r. oraz orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy, niezdolności do samodzielnej egzystencji, częściowej niezdolności do pracy oraz celowości przekwalifikowania.4. W dniu 4.11.2025 r. organ wystąpił do ZUS o przekazanie orzeczenia o niepełnosprawności wydanego skarżącemu.5. W dniu 7.11.2025 r. skarżący wystosował drugie ponaglenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie. Przedłożył też orzeczenie o niepełnosprawności.6.1. W tej samej dacie (7.11.2025 r.) skarżący wniósł skargę do sądu na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia.6.2. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6b2 i 6b4 ust. 1,3 i 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 7,7b, 8,12, 35,36, 64 § 2 k.p.a. poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie oraz wniósł o zobowiązanie organu do podjęcia niezwłocznych działań mających na celu wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia oraz stwierdzenie, że Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał na wadliwość wyznaczenia rocznego terminu rozpoznania wniosku (por. punkt 3.1. uzasadnienia), co jest szczególnie krzywdzące w sytuacji osoby ciężko chorej. Zwrócił też uwagę, że art. 6n4 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej (...) wymaga jedynie złożenia wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia oraz kwestionariusza samooceny – nie zaś dokumentów potwierdzających niepełnosprawność, a to oznacza, że wezwanie skarżącego o ten dokument nie miało oparcia w przepisach. Organ miał obowiązek pozyskać ten dokument we własnym zakresie.7. W dniu 29.12.2025 r. organ skierował do skarżącego zawiadomienie, że w dniu 31.01.2026 r. w godzinach od 08:00 do 20:00 zostanie rozpatrzony jego wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Powyższe zawiadomienie organ poprzedził wyznaczeniem składu ustalającego poziom potrzeby wsparcia 29.12.2025 r.8. Decyzją z 10.02.2026 r. (12/021402/2025/1) organ ustalił skarżącemu poziom potrzeby wsparcia. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że ocena codziennego funkcjonowania skarżącego miała miejsce w dniu 31.01.2026 r.9. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia. Opisał stan sprawy podając przy tym m.in., że wnioskodawca w dniu 12.11.2025 r. uzupełnił braki formalne wniosku i przedłożył kopię wypisu z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, z którego wynika, że wnioskodawca orzeczeniem z 05.03.1998 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy. Organ podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 11.12.2023 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia oraz wzoru kwestionariusza samooceny trudności w zakresie wykonywania czynności związanych z funkcjonowaniem - w przypadku orzeczeń wydanych przed 1998 r. o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów przez ZUS, KRUS, MON lub MSWiA oraz orzeczeń o całkowitej niezdolności do pracy, o niezdolności do samodzielnej egzystencji, o częściowej niezdolności do pracy wydanych przed 2011 r. przez ZUS oraz orzeczeń wydanych przed 2007 r. przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz inne organy - należy załączyć kopię danego orzeczenia. Wojewódzki Zespół nadmienił, że obowiązkiem strony jest dołączenie do wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia wymienionego wyżej orzeczenia wydanego przed 2011 r. Organ powołał art. 6b4 ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej (...), który określa maksymalny, 3 miesięczny termin załatwienia sprawy z wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia liczony od dnia wpływu wniosku do wojewódzkiego zespołu. Po powołaniu art. 36 k.p.a. organ wskazał, że sygnalizacja, której dokonał 13.10.2024 r. (zob. punkt 3.1. uzasadnienia) nie była skuteczna, ponieważ nastąpiła po upływie 3-miesięcznego terminu na dokonanie sygnalizacji, który upłynął 30.09.2025 r. Wojewódzki Zespół przyznał, że pozostawał w bezczynności w załatwieniu tej sprawy od 01.10.2025 r. do 12.10.2025 r., która jednak nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem trwała 12 dni.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:10. Ocena zasadności skargi na bezczynność (przewlekłość) organu administracji poprzedzona jest – dokonywaną przez Sąd – oceną dopuszczalności tego środka prawnego. Stosownie bowiem z art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej p.p.s.a.) skargę o wskazanym wyżej przedmiocie można wnieść w każdym czasie po uprzednim wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W tej sprawie należy stwierdzić, że analizowany warunek dopuszczalności skargi został spełniony, albowiem pismo skarżącego z 2.10.2025 r. miało taki właśnie charakter.11.1. Definicja "bezczynności" organu administracji publicznej zawarta jest w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, bezczynność występuje wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (zobacz punkt 11.4 uzasadnienia). Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności, gdy mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Bezczynność to zatem brak aktywności organu w danej sprawie. W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca (por. niżej).11.2. Z kolei "przewlekłość" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) definiowana jest jako stan, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przeciwieństwie do bezczynności, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego, które obejmuje to, czy organ administracji publicznej prowadził postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy. Przewlekłość to sytuacja, w której organ mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dn. 16 lipca 2020 r. sygn. I GSK 631/20). Przewlekłość obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.11.3. Zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Rozwinięcie zasady szybkości postępowania wyrażonej cytowanym wyżej przepisem zawarte jest w art. 35 § 1-3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).11.4. Na gruncie kontrolowanej sprawy zwrócić należy uwagę na art. 6b[4] ust. 5 ustawy z 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2025 r., poz. 913; dalej "ustawa"), który przewiduje, że wniosek o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia rozpatrywany jest terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Jest to zatem przepis szczególny w stosunku do przywołanego wyżej art. art. 35 § 3 k.p.a., który modyfikuje kodeksowe terminu załatwiania spraw.11.5. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki oraz wskazać nowy termin załatwienia sprawy.12. Stosownie do art. 149 par. 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do – pkt 1) wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do par. 1a przywoływanego wyżej przepisu, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.13. W kwestii użytego w cytowanym wyżej art. 149 par. 1a p.p.s.a. pojęcia "rażącego naruszenia prawa" wskazać należy, iż przesłankę tę realizować będzie takie bezsporne i wyraźne działanie organu, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako "rażące" musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W judykaturze trafnie wskazuje się, że dla uznania "rażącego naruszenia prawa" nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok WSA w Krakowie z 26.01.2024 r., III SAB/Kr 69/23; wyrok WSA w Krakowie z 28.11.2022 r., III SAB/Kr 53/22).14.1. Analiza uwarunkowań kontrolowanej sprawy prowadziła do wniosku, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie pozostawał w bezczynności.14.2. Jak wyżej wskazano, bezczynność organu administracji publicznej oceniana jest poprzez obiektywne kryterium, czy organ załatwił sprawę w terminie. W tej sprawie, wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 30.06.2025 r. Wynikający z cytowanego wyżej art. 6b[4] ust. 5 ustawy (por. punkt 11.4. uzasadnienia) – 3 miesięczny termin załatwienia sprawy upływał w dniu 30.09.2025 r. i do tego czasu sprawa niewątpliwie nie została załatwiona poprzez wydania orzeczenia kończącego to postępowanie, co jednoznacznie wskazuje na wystąpienie stanu bezczynności.Uwzględniając stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę rozważyć należało, czy bezczynność organu "przerwana" została poprzez wydanie, w oparciu o art. 36 par. 1 k.p.a., zawiadomienia z 13.10.2025 r. (por. punkt 3.1. uzasadnienia) informującego skarżącego o niemożności załatwienia sprawy w terminie i odroczeniu wydania rozstrzygnięcia o rok od dnia wpływu wniosku - tj. do 30.06.2026 r. Oceniając to zagadnienie wskazać należy, że opisane wyżej zawiadomienie wydane zostało już po wynikającym z przepisów terminie załatwienia sprawy, a więc choćby z tego względu nie mogło rzutować na przyjęcie braku dopuszczenia się przez organ bezczynności w prowadzonym postępowaniu. Nadto podkreślić należy, iż określony przez organ w trybie art. 36 k.p.a. – w sposób wyżej zaprezentowany – nowy termin załatwienia sprawy (roczny od wpływu wniosku) wyznaczony został wadliwe. Co prawda art. 36 § 1 k.p.a. nie określa sposobu w jaki wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy ma nastąpić, niemniej jednak, jeżeli organ nie wskazuje konkretnych i usprawiedliwionych stanem sprawy, czasochłonnych czynności dowodowych, które ma zamiar przeprowadzić w postępowaniu, to wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy winno nastąpić w sposób uwzględniający przede wszystkim zasadę szybkości wyrażoną w art. 12 k.p.a. (por. wyżej). Przyjęcie natomiast rocznego terminu – od dnia wpływu wniosku – na załatwienie tej sprawy, nie wpisuje się w procedowanie uwzględniające oczekiwaną od organu dynamikę rozstrzygania czynności podejmowanych w postępowaniu i świadczy o instrumentalnym wykorzystaniu instytucji z art. 36 § 1 k.p.a. Stanowska tego nie zmienia fakt powołania się przez organ w piśmie informującym stronę o niemożności załatwienia jej sprawy w terminie - na możliwość skrócenia wyznaczonego czasu (terminu) rozstrzygnięcia sprawy. Wszak dostrzec trzeba, że istotną wyznaczenia nowego terminu jest wskazanie nowej, granicznej daty załatwienia sprawy, co siłą rzeczy oznacza, że i przed tą datą sprawa może zostać zakończona. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że dokonane przez organ zawiadomienie z 13.10.2025 r. nie mogło świadczyć o eliminacji stanu istniejącej bezczynności. Konsekwencją tego było przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w pkt 2. sentencji na podstawie art. 149 par. 1 pkt 3 p.p.s.a.15. Mimo stwierdzonej bezczynności brak było, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uzasadnionych podstaw by przyjąć, że stan ten wystąpił z rażącym naruszeniem prawa. Takie orzeczenie, jak już wyżej zaznaczono jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, będąc przejawem oczywistego lekceważenia prawa. W ocenianym przypadku natomiast organ, choć z opóźnieniem, to jednak podejmował czynności w postępowaniu (zobacz punkt 3.2 oraz punkt 4 i 7 uzasadnienia), a nadto, wydał decyzję kończącą sprawę (por. punkt 8 uzasadnienia). Te uwarunkowania przemawiały przeciwko uznaniu, że prawo w ocenianym przypadku zostało rażąco naruszone. Wskazać należy, iż specyfika postępowania w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia wymusza na organie dokonanie wielu koniecznych czynności zmierzających do weryfikacji informacji zawartych we wniosku inicjującym takie postępowanie i w kwestionariuszu samooceny. Nadto, odnotować trzeba, że w zawiadomieniu z 13.10.2025 r. (punkt 3.1) organ, jako powód niemożności załatwienia wniosku skarżącego, wskazał nieadekwatną liczbę etatów do liczby wpływających wniosków. Sformułowanie to wskazuje na istotne obciążenie organu sprawami o ocenianym przedmiocie. Według Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania powyższej informacji, w szczególności jeśli dostrzeże się, że decyzja o wydanie której zwrócił się do organu skarżący, jest koniecznym etapem zmierzającym do uzyskania świadczenia wspierającego, które - od 2024 r. - zastąpiło świadczenie pielęgnacyjne. Ilość natomiast sporów powstających do 2024 r. na tle ostatnio wskazanego świadczenia, stanowiła istotne obciążenie sądów administracyjnych. Z urzędu więc jest Sądowi wiadomym, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, który w obecnym stanie prawnym wydaje decyzję niezbędną do dalszego procedowania w kwestii pomocy finansowej udzielanej osobie niepełnosprawnej, jest znacząco obciążony pracą. O ile zatem kłopoty organizacyjne, czy kadrowe organu nie mogą wykluczać przyjęcia bezczynności organu, to jednak sygnalizowane kwestie mogą mieć już znaczenie z perspektywy ocen dotyczących przesłanki "rażącego naruszenia prawa" – o której mówi art. 149 par. 1a p.p.s.a. Stanowisko zbliżone do przedstawionego wyżej, na gruncie analogicznych przypadków pasywności Wojewódzkich Zespołów do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności – prezentują sądy administracyjne w dotychczasowym orzecznictwie – por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 26.11.2025 r. (III SAB/Gl 307/25), wyrok WSA w Lublinie z 9.10.2025 r. (III SAB/Lu 41/25), czy wyrok WSA w Poznaniu z 28.01.2026 r. (II SAB/Po 273/25).W przyjętych więc uwarunkowaniach ocenianego przypadku, bezczynność organu nie była wywołana ewidentnym lekceważeniem obowiązków, lecz czynnikiem obiektywnym w postaci gwałtownego wzrostu liczby wniosków o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia, których organ nie jest zdolny rozpoznać w ustawowym terminie. Z tego też względu Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1ap.p.s.a.16. Z uwagi na wydanie przez organ administracji decyzji kończącej postępowanie (z 10.02.2026 r., por. punkt 8 uzasadnienia), uznać należało, iż w dacie wyrokowania przez Sąd brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego, zatem w tym zakresie należało postępowanie sądowe umorzyć, o czym Sąd orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a..