Wyrok - III OSK 1511/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ochrona środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1457/22 w sprawie ze skargi K.D. na postanowienie Generalnego Dyrektora OchrOddalono skargę kasacyjną. Ochrona środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1457/22 w sprawie ze skargi K.D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Sławomir Pauter
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1457/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi K.D. (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej także jako: "GDOŚ", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 1 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku oddalił skargę.Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.Pismem z 10 grudnia 2020 r. K.D. i Z.K. zgłosili możliwość wystąpienia szkody w środowisku w związku z przedsięwzięciem przeprowadzonym przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako: "Spółka"), polegającym na budowie farmy wiatrowej [...], z przyłączeniem kablowym SN i abonencką stacją elektroenergetyczną w sąsiedztwie GPZ [...]. W zgłoszeniu podniesiono, iż wydana przez Starostę [...] decyzja z dnia 14 października 2015 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę tej farmy zawiera rozwiązania odmienne od zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 lutego 2015 r., nr [...]. W piśmie tym podano, iż budowa, jak i eksploatacja farmy wiatrowej może spowodować zmianę struktury gruntu, wystąpienie udarów, wibracji i drgań w trakcie budowy i eksploatacji, zmianę stosunków wodnych, zwiększoną ilość odpadów, płoszenie zwierząt. Dodatkowo powyższe działania mogą oddziaływać na tereny rolne poprzez zmianę stosunków wodnych wywołanych posadowieniem budowli na fundamentach palowych. Podano również, iż budowla będzie oddziaływać na tereny zabudowy mieszkaniowej poprzez wytwarzanie ponadnormatywnego hałasu. Zgodnie z powyższym wniesiono "o zabezpieczenie terenu inwestycji przed możliwością wystąpienia szkody w środowisku w wyniku realizacji inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę oraz niezwłoczne podjęcie działań zapobiegawczych, z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub możliwości zaistnienia nieodwracalnych szkód w środowisku".Pismem z 29 grudnia 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej także jako: "RDOŚ", "organ I instancji") wezwał zgłaszających do uzupełnienia formalnego wniosku, w zakresie przedłożenia:- informacji na temat czasu wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku;- opisu stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku oraz określenie ich rodzajów;- wskazania nazw substancji powodujących ryzyko oraz załączenia wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami.W piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r. Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, przedstawiła stanowisko odnoszące się do przedmiotowego zgłoszenia. Spółka obszernie wskazała, iż w jej opinii brak jest podstaw do twierdzenia istnienia zagrożenia wystąpienia szkodą w środowisku. Do pisma dołączona została m.in. opinia firmy [...] z dnia 22 grudnia 2020 r., w której odniesiono się do argumentów przedłożonych przez K.D. i Z.K. w piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r.W odpowiedzi na wezwanie RDOŚ z dnia 29 grudnia 2020 r., K.D. i Z.K. wystosowali pismo z dnia 18 stycznia 2021 r., w którym podniesiono, iż zagrożenie szkodą w środowisku dotyczyć ma wód i klimatu akustycznego oraz możliwości zaistnienia szkody w środowisku, jeżeli dojdzie do wykonania robót budowlanych w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia 14 października 2015 r., nr [...]. W związku z powyższym ponownie wniesiono o bezzwłoczne podjęcie działań poprzez przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r., nr [...], RDOŚ odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187; dalej jako: "ustawa szkodowa") po rozpatrzeniu zażalenia K.D. i Z.K. – organ odwoławczy (GDOŚ) utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ z dnia 29 stycznia 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego możliwości wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku.Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji podniósł, że art. 3 ust. 1 ustawy szkodowej stanowi katalog zamknięty działalności stwarzających ryzyko szkody w środowisku, co oznacza, że inne rodzaje działalności, które nie są w nim wymienione, nie mogą być zaliczane do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku.Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem działalności Spółki [...], zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, jest wytwarzanie energii elektrycznej (35.11.Z), nie zaliczane do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku.Sąd pierwszej instancji podkreślił, że szkoda lub zagrożenie jej wystąpienia jest ściśle związane z działalnością prowadzoną przez podmiot korzystający ze środowiska. Działalność ta musi zatem bezpośrednio poprzedzać wystąpienie zdarzenia, jakim jest szkoda w środowisku. Wprawdzie w przypadku szkód w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych przesłanką konieczną do uznania wystąpienia takiej szkody nie jest działalność stwarzająca ryzyko wystąpienia szkody, ale każda działalność w powiązaniu z winą podmiotu, jednak analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że chodzi o taką działalność, która stanowi ingerencję w elementy przyrodnicze.W ocenie Sądu pierwszej instancji, zasadnie organ wskazał, że ocenie wpływu określonego przedsięwzięcia na środowisko służy postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Równocześnie nie należy zapominać, że szkoda w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych nie obejmuje uprzednio zidentyfikowanego negatywnego wpływu, wynikającego m.in. z działania podmiotu korzystającego ze środowiska zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Takie stanowisko wynika również z analizy definicji działań naprawczych oraz z definicji działań zapobiegawczych, a także z analizy przepisów dotyczących tychże działań, zawartych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie działań naprawczych (Dz. U. 2016. poz. 1396). Otóż, przez działania naprawcze, zdefiniowane w art. 6 pkt 3 ustawy szkodowej należy rozumieć działania podejmowane w celu naprawy lub zastąpienia w równoważny sposób elementów przyrodniczych lub ich funkcji, które uległy szkodzie (...). Natomiast w definicji działań zapobiegawczych mowa jest o działaniach podejmowanych w związku ze zdarzeniem, działaniem lub zaniechaniem (...), w celu zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia szkody, w szczególności wyeliminowanie lub ograniczenie emisji. Jak wynika z tych definicji, a także z opisu rodzajów działań naprawczych, przepisy ustawy szkodowej nie upoważniają do wstrzymania realizacji danej inwestycji, czy do zakazu jej realizacji. Ustawa szkodowa ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w których doszło już do szkody w środowisku lub do bezpośredniego nią zagrożenia. Przy czym za takie nie uznaje się planowania przedsięwzięcia, a jedynie konkretne działania prowadzące bezpośrednio do wystąpienia szkody w środowisku.Dalej, Sąd pierwszej instancji podniósł, że słusznie organ przyjął, że poza przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie pozostaje ocena skuteczności rozwiązań przyjętych w decyzji środowiskowej, a przepisy ustawy szkodowej w żadnym przypadku nie służą zastępowaniu nimi innych obowiązujących przepisów. Bez względu więc na to, czy obowiązki nałożone decyzją środowiskową są realizowane czy też nie, ustawa szkodowa w przedmiotowej sprawie nie będzie mieć zastosowania. Wreszcie, za działalność podmiotu korzystającego ze środowiska nie mogą zostać uznane żadne uzgodnienia, ani uzyskiwanie decyzji administracyjnychSąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu. przepisy ustawy szkodowej w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania. Ze względu na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której zostało zidentyfikowane negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, wykluczono możliwość nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych. Wobec powyższego odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z uwagi na brak przesłanki "działalności" powodującej szkodę, czy też bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku.Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata, skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:1. naruszenie art. 6 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., polegające na:1.1. braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, który to brak kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych regulacji in ius skutkował:1.2. dokonaniem przez Sąd I instancji, zawężającego zakresu przedmiotowego materialno-prawnej kognicji Organów ochrony środowiska wynikającego z lex specialis w postaci ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, wyrażającego się w:1.3. uznaniu przez Sąd I instancji, iż zakres wskazanej materialno-prawnej kognicji stanowić może w świetle regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, obejmować może jedynie sytuacje zaistnienia skonkretyzowanej, określonej i wykazanej szkody w środowisku wywołanych przez podmiot określony na kanwie art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 rzeczonej ustawy, a finalnie uznaniem przez Sąd I instancji, iż:1.4. sytuacja, w której nie występuje wskazana skonkretyzowana szkoda w środowisku, a zachodzi jedynie wysokie zagrożenie zaistnienia takiej szkody, uzasadnione rzeczywistymi działaniami podmiotu określonego na kanwie art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 rzeczonej ustawy (w tym określonym sposobem realizacji prac) nie jest objęta hipotezą materialno-prawnej kognicji Organów ochrony środowiska określonej w ustawie z 13 kwietnia 2007 r.oraz:1.5. uznaniem przez Sąd I instancji, iż Organ I oraz Organ II instancji in casu przedmiotowej sprawy prawidłowo uznały, iż zachodzi ujemna przesłanka do wszczęcia postępowania w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku,a finalnie:1.6. uznaniem przez Sąd I instancji, iż wyszczególnione Postanowienia Organów obydwu instancji mają charakter propter legem oraz wydaniem przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w materii oddalenia skargi Skarżącego kasacyjnie,w sytuacji gdy:1.7. w świetle prawidłowej egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie:A) zakres materialno-prawny ustawy z 13 kwietnia 2007 r. obejmuje nie tylko konkretne szkody w środowisku zrealizowane przez podmiot określony w art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 rzeczonej ustawy,lecz:B) przedmiotowy zakres obejmuje także sytuacje zaistnienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku rozumianego jako wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia szkody w środowisku w dającej się przewidzieć przyszłości,w tym w szczególności:1.8. w świetle prawidłowej egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, organ ochrony środowiska jest obowiązany przyjąć od każdego zgłoszenie o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, zaś przedmiotem postępowania prowadzonego na skutek zgłoszenia dokonanego w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie jest zbadanie, czy wystąpiło bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku,a w konsekwencji:1.9. w świetle prawidłowej egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, aspekty zawarte w pierwotnym wniosku Skarżącego kasacyjnie skierowanym do RDOŚ w [...], winny zostać objęte przedmiotem badania przez RDOŚ w [...] oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska , albowiem:A) dotyczyły one zaistnienia wysokiego prawdopodobieństwa wystąpienia szkody w środowisku dającej się przewidzieć przyszłości, determinowanego zainicjowanym uprzednio sposobem realizacji przez [...] Sp. z o.o. przedsięwzięcia w postaci budowy farmy wiatrowej [...] wraz z przyłączeniem kablowym SN, w tym wskazanym przez Skarżącego kasacyjnie sposobem posadowienia fundamentów elektrowni stanowiących integralną część [...], w tym głębokością oraz metodą wykonania fundamentów, a wyrażającego się w:* zaistnieniu zanieczyszczenia wód gruntowych,* nieodwracalną zmianą stanu wód gruntowych,* trwałymi zmianami stosunków glebowym, w tym nieodwracalnymi zmianami na terenach o przeznaczeniu rolniczych,* zakłóceniu prawidłowej egzystencji gatunków zwierząt,* zwiększeniem stężenia odpadów,a zatem:B) stanowiły aspekty, które w świetle prawidłowej egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie objęte są zakresem ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. oraz zakresem kognicji materialno-prawnej Organów ochrony środowiska, określonych w art. 24 ust. 1 rzeczonej ustawy,a w rezultacie:1.9.1. w świetle prawidłowej egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie Postanowienia Organów obydwu instancji winny zostać objęte rozstrzygnięciem w materii uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,a finalnie:1.9.2. w świetle prawidłowej egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu I instancji ma charakter błędny i winno zostać objęte uchyleniem na podstawie art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.2. naruszenie art. 6 pkt 11a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na:2.1. dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni regulacji art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie wyrażający się w:2.2. uznaniu przez Sąd I instancji, iż w świetle wyszczególnionej regulacji art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. każdorazowe uprzednie uzyskanie przez podmiot któremu zarzucone jest prowadzenie działań kreujących szkodę lub zagrożenie szkody w środowisku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stanowi per se przesłankę eliminującą możliwość wszczęcia postępowania w sprawie bezpośredniego wystąpienia szkody w środowisku w stosunku do gatunków chronionych lub chronionych siedlisk przyrodniczych oraz możliwość wydania w takim wypadku stosownej Decyzji merytorycznej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r.,a która to ocena Sądu I instancji skutkowała:2.3. uznaniem przez Sąd I instancji, iż Postanowienia Organów I oraz II instancji uznające brak możliwości wszczęcia postępowania w sprawie bezpośredniego wystąpienia szkody w środowisku na podstawie wniosku Skarżącego kasacyjne ze względu na uprzednie uzyskanie przez [...] sp. z o.o. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci [...], mają charakter proter legem oraz oddaleniem skargi Skarżącego kasacyjnie,w sytuacji gdy:2.4. w świetle prawidłowej egzegezy regulacji art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. oraz kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionej regulacji z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r., sam fakt uprzedniego uzyskania przez podmiot, któremu zarzucone zostało prowadzenie działań kreujących szkodę lub zagrożenie szkody w środowisku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie stanowi przesłanki tamującej wszczęcie postępowania w sprawie bezpośredniego wystąpienia szkody w środowisku w odniesieniu do gatunków chronionych oraz chronionych siedlisk przyrodniczych oraz wydania merytorycznej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,w szczególności:2.5. w świetle prawidłowej egzegezy regulacji art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. oraz kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionej regulacji z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r., brak podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie bezpośredniego wystąpienia szkody w środowisku w odniesieniu do gatunków chronionych oraz chronionych siedlisk przyrodniczych oraz wydania merytorycznej decyzji w przedmiotowym postępowaniu zachodzi jedynie w przypadku gdy:A) w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych został in extenso określony i zidentyfikowany negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazane w tym zakresie określone warunki realizacji przedsięwzięcia mające na celu unikanie, zapobieganie i ograniczanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowiskoB) podmiot realizuje przedsięwzięcie zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych,natomiast:2.6. w świetle prawidłowej egzegezy regulacji art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. oraz kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionej regulacji z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. nie zachodzi przeszkoda do wszczęcia postępowania w sprawie bezpośredniego wystąpienia szkody w środowisku w odniesieniu do gatunków chronionych oraz chronionych siedlisk przyrodniczych oraz wydania merytorycznej Decyzji w przedmiotowym postępowaniu w sytuacji gdy:A) negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na gatunki chronione oraz chronione siedliska przyrodnicze powodujące szkodę lub zagrożenie powstania szkody nie zostało uprzednio określone i zidentyfikowane w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w tym objęte określonymi warunkami mającymi na celu kanie, zapobieganie i ograniczanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowiskoB) podmiot, któremu zarzucane jest działanie powodujące bezpośrednią szkodę lub zagrożenie powstania szkody, realizuje rzeczone działania niezgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia,a w konsekwencji:2.7. w świetle prawidłowej egzegezy regulacji art. 6 pkt 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. oraz kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionej regulacji z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. nie zachodzi przeszkoda do wszczęcia postępowania w sprawie bezpośredniego wystąpienia szkody w środowisku w odniesieniu do gatunków chronionych oraz chronionych siedlisk przyrodniczych wskazanej we wniosku Skarżącego kasacyjne oraz wydania merytorycznej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,albowiem:2.8. wskazane przez K.D. zagrożenie zaistnienia szkody w środowisku w odniesieniu do gatunków chronionych zwierząt (fauna glebowa i ssaki ziemne) nie zostało uprzednio poddane identyfikacji w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla [...], a dodatkowo stanowi następstwo niezgodnego z normami ochrony środowiska realizacji działań w zakresie realizacji przedsięwzięcia powodującymi bezpośrednie zagrożenie szkody w środowisku,a finalnie:2.9. w świetle prawidłowej egzegezy regulacji art. 6 pkt 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. oraz kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionej regulacji z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. egzegezy oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie Postanowienia Organów obydwu instancji winny zostać objęte rozstrzygnięciem w materii uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,a finalnie:2.9.1. w świetle prawidłowej egzegezy art. 6 pkt 11a ustawy z 13 kwietnia 2007 r. oraz kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu I instancji ma charakter błędny i winno zostać objęte uchyleniem na podstawie art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.3. naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 5b w zw. z art. 6 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na:3.1. braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, skutkującej:3.2. uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości stanowiska sformułowanego uprzednio w Postanowieniach Organów obydwu instancji, iż zakresem przedmiotowym ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r., a finalnie zakresem kognicji materialno-prawnej Organów ochrony środowiska w oparciu o regulacje wskazanej ustawy, nie są objęte bezpośrednie szkody w środowisku lub zagrożenia bezpośrednimi szkodami w środowisku powstałe wskutek odziaływań akustycznych, w szczególności oddziaływania hałasu,a finalnie:3.3. uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości stanowiska sformułowanego uprzednio w Postanowieniach Organów obydwu instancji, iż zaistniały przesłanki tamujące wszczęcie postępowania w sprawie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku oraz oddaleniem skargi Skarżącego kasacyjnie,w sytuacji gdy:3.4. w świetle kumulatywnej subsumpcji art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 5b w zw. z art. 6 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187), bezpośrednia szkoda w środowisku lub zagrożenie powstania szkody w środowisku może być także wywołane emisją hałasu wprowadzanego bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi,a finalnie:3.5. w świetle kumulatywnej subsumpcji art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 5b w zw. z art. 6 pkt 1, w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187), wskazany przez Skarżącego kasacyjnie aspekt dotyczący zaistniałego zagrożenia bezpośredniej szkody w środowisku dotyczącej wskazanych gatunków zwierząt, obejmujących płoszenie zwierząt (fauna glebowa i ssaki ziemne) wskutek emitowanego wtoku czynności realizacji przedsięwzięcia [...] drgania i wibracje winien zostać poddany badaniu na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,a finalnie:3.6. w świetle kumulatywnej subsumpcji art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 5b w zw. z art. 6 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187), rozstrzygnięcia zawarte w Postanowieniach Organów obydwu instancji miały charakter błędny, kreując podstawę do uchylenia wskazanych Postanowień przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,a w konsekwencji:3.7. w świetle kumulatywnej subsumpcji art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 5b w zw. z art. 6 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. z 2020 r., poz. 2187), rozstrzygnięcie Sądu I instancji oddalające skargę ma charakter contra legem oraz winno zostać uchylone na podstawie art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w powyższym zakresie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, wywołanego złożeniem niniejszej skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w niniejszym postępowaniu wedle norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 p.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Co oczywiste, stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które regulacje zostały w jego ocenie naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa, aby domyślać się jaka była rzeczywista intencja autora skargi kasacyjnej. Nie może również uzupełniać ani interpretować niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, względnie uzupełniać argumentacji zaprezentowanej przez autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony (jej pełnomocnika) i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych albo też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest bowiem wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki wpływ określone naruszenie miało na wynik sprawy. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie przez wnoszącego ten środek prawny, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Z kolei w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).Przytoczenie powyższych zapatrywań jest istotne z uwagi na to, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie spełniają w pełni wskazanych wyżej wymogów. Nadmienić należy, że w sytuacji, gdy określona jednostka redakcyjna aktu prawnego (np. artykuł) dzieli się na kilka mniejszych jednostek (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony, gdy wskazuje ona jaki naruszono konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok NSA z 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, CBOSA; postanowienie NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10, CBOSA).Dla uporządkowania zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że kasator zarzucił naruszenie prawa materialnego wskazując na następujące podstawy prawne:– "art. 174 par. 1 pkt 1" p.p.s.a., a prawidłowo powinno być: "art. 174 pkt 1" p.p.s.a.";– "art. 6 pkt 11a" ustawy szkodowej, a prawidłowo powinno być: "art. 6 pkt 11 lit. a" ustawy szkodowej;– "art. 145 par. 1 pkt 1 a" p.p.s.a., a prawidłowo powinno być: "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a" p.p.s.a.Konstrukcja zarzutów sformułowanych przez skarżącego kasacyjnie umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem ich istota sprowadza się do próby zakwestionowania merytorycznego stanowiska Sądu pierwszej instancji leżącego u podstaw konkluzji, że przepisy ustawy szkodowej w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania, tym samym należało odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak przesłanki "działalności" powodującej szkodę, czy też bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku. Autor skargi kasacyjne w zasadzie sformułował trzy grupy zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj.:I) "art. 6 pkt 1, art. 6 pkt 11a oraz art. 24 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2" ustawy szkodowej w zw. z "art. 145 par. 1 pkt 1a" p.p.s.a. w zw. z "art. 135" p.p.s.a.;II) "art. 6 pkt 11a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1" ustawy szkodowej w zw. z "art. 145 par. 1 pkt 1a" p.p.s.a. w zw. z "art. 135" p.p.s.a.;III) "art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 5b w zw. z art. 6 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1" ustawy szkodowej w zw. z "art. 145 par. 1 pkt 1a" p.p.s.a. w zw. z "art. 135" p.p.s.a.Analizując przedmiotowe zarzuty skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnego zestawienia (modułu) przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. Pogląd taki był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. w tej materii m.in. wyroki z dnia: 18 października 2011 r.; sygn. akt II FSK 797/10; z dnia 20 stycznia 2022 r.; sygn. akt III FSK 2147/21 oraz z dnia 14 lipca 2022 r.; sygn. akt III OSK 1434/21) i Sąd w składzie rozpoznającym wniesioną skargę kasacyjną w pełni ten pogląd aprobuje.Ponadto zwrócić należy uwagę, że Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Nadto przepis ten ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd administracyjny jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Otóż Sąd pierwszej instancji skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., co oznacza, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego skargą kasacyjną rozstrzygnięcia.Natomiast naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ przedmiotowy przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Dyspozycja art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2025 r., II OSK 2364/24, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2025 r., III FSK 347/24, Legalis), co prowadzi do wniosku, że warunkiem jego stosowania jest stwierdzenie braku zgodności z prawem zaskarżonego aktu w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, innymi słowy uwzględnienie skargi, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.Niezależnie od powyższego w odniesieniu do przedmiotowych zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumpcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 30 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 3049/23). Odnosząc się do konstrukcji omawianych zarzutów wskazać należy, że – w ocenie autora skargi kasacyjnej – w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki "działalności" powodującej szkodę, czy też bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku, a w konsekwencji w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy szkodowej. Treść omawianych zarzutów prowadzi do wniosku, że skarżący kasacyjnie w rzeczywistości kwestionuje ustalenia odnoszące się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, powołując się też przy tym na bliżej nieokreśloną koncepcję kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych regulacji prawnych, odwołująca się do niespójnego zestawienia (modułu) przepisów – szeregu norm prawnych.Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Jeżeli strona uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, a zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu.Dlatego również z tego powodu omawiane zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się w niniejszej sprawie nieskuteczne.Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.Skoro więc podniesione zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a..