Wyrok - III OSK 1417/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Opłaty za korzystanie ze środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 852/22 w sprawie ze skargi P.R. na decyzję Samorządowego Kolegium OdwoławczeOddalono skargę kasacyjną. Opłaty za korzystanie ze środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 852/22 w sprawie ze skargi P.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
świadek
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Sławomir Pauter
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 7
akpa
art. 9
kpa
art. 186
fkpa
art. 16
kpa
art. 189
fkpa
art. 151
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 852/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę P.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy) z 4 października 2022 r., nr 408.123/F-24/XV/22 utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Podlaskiego (dalej: Marszałek, organ I instancji) z 2 września 2022 r., znak DOS-II.7252.6.2022 w sprawie wymierzenia opłaty podwyższonej z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza oraz poboru wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych w 2016 r. i w 2017 r., a także z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego za lata 2018-2021.Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się P.R. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1. naruszenie prawa materialnego, tj.:1) naruszenie przepisów art. 281, 292, 321 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z przepisami działu III Ordynacji podatkowej w szczególności art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji ustalającej wysokość podwyższonej opłaty za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza oraz poboru wody bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego za okres 2016-2019 podczas gdy, na skutek przedawnienia upłynęło uprawnienie do wydania decyzji ustalającej, gdyż może być ona wydana w odniesieniu do opłat, co do których obowiązek zapłaty powstał co najwyżej 3 lata wstecz licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty,2) art. 2 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie w sprawie i uznanie, że brzmienie przepisów dot. wymierzania opłat za korzystanie ze środowiska jest kategoryczne i nie daje organowi żadnych możliwości wartościowania przyczyn korzystania ze środowiska, podczas gdy odpowiedzialność za korzystanie ze środowiska jest odpowiedzialnością obiektywną, a nie absolutną i powinna być ustalana z uwzględnieniem przyczyn leżących u podstaw zaistniałego naruszenia, co w rezultacie doprowadziło do nałożenia na skarżącego opłaty o charakterze represyjnym, sprzecznie z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego,2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że organy administracji naruszyły normy zawarte w przepisach art. 7 i art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustaliły one faktów, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli miały w niniejszej sprawie znaczenie dla zastosowania normy prawa materialnego nakładającej na skarżącego obowiązek publicznoprawny, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody i złożył wnioski dowodowe - na fakt ustalenia głębokości studni - dowód z oględzin, na fakt ustalenia ilości pobieranej wody - dowód z opinii biegłego, na fakt ustalenia terminu wykonania studni - dowód ze świadków,2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że organy administracji naruszyły normy zawarte w przepisie art. 7a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych co do treści normy prawnej na korzyść skarżącego, podczas gdy przedmiotem postępowania administracyjnego było nałożenie na stronę obowiązku, a istniały wątpliwości, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy będą w ogóle miały zastosowanie przepisy prawa ochrony środowiska dotyczące obciążenia skarżącego opłatą za korzystanie ze środowiska,3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że organy administracji naruszyły normy zawarte w przepisie art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego w trakcie kontroli, że może zostać przeciwko niemu wszczęte postępowanie o wymierzenie opłat,4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 186f § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że organy administracji naruszyły normy zawarte w przepisie art. 186f § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy nakaz wprowadza odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej w przypadku nałożenia kary pieniężnej prawomocną decyzją innego organu, tak jak w przedmiotowym stanie faktycznym kara nałożona przez Wody Polskie - dowody w aktach sprawy, poprzez nieuprawnione przyjęcie iż wymiar opłat w decyzji nie jest tożsamy przedmiotowo z wymiarem kar Wód Polskich,5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 16 k.p.a. gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że organy administracji naruszyły normy zawarte w przepisie art. 16 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie związania administracyjnego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, "Starostwa Powiatu Wysokomazowieckiego" z 2 lipca 2015 r. K.6220.2.2015, postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku nr WOOŚ-II.4240.97.2015.RG z 19 marca 2015 r. i załącznika w postaci Raportu Oddziaływania na Środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika o obsadzie 158 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr geodezyjnym [...] w sąsiedztwie kurnika o obsadzie 156 DJP na działce [...], z których wynika brak obowiązku uzyskiwania pozwolenia zintegrowanego.Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, iż organy administracji naruszyły normy zawarte w przepisach art. 7 i art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustaliły one faktów, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli miały w niniejszej sprawie znaczenie dla zastosowania normy prawa materialnego nakładającej na skarżącego obowiązek publicznoprawny. W ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął, iż organy nie przeprowadziły uzupełniającego postępowania dowodowego, wnioskowanego przez odwołującego się, na fakt daty wykonania studni, czy jest ona głębinowa i jaką ilość wody na dobę z niej pobierano w poszczególnych latach, a bez przedmiotowych ustaleń nie sposób ustalić czy istniał obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W tej sytuacji ustalenia organu są dowolne.Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie do przyjęcia jest ustalenie organu, że skoro strona nie kwestionowała faktów w protokole kontroli to należało je uznać za niesporne, brak jest przepisu prawa uprawniającego do takiego wniosku i ustalenia. Skarżący ma prawo kwestionować nieprawidłowo ustalone fakty w odwołaniu, a organ II instancji weryfikuje poprawność wydania rozstrzygnięcia nie tylko na zarzuty strony, a dokonuje oceny poprawności prowadzenia całego postępowania administracyjnego.Wskazano również, że postępowanie dowodowe nie zostało w całości przeprowadzone, co Wojewódzki Sąd Administracyjny pomija. Dodatkowo Sąd nie uwzględnił przyjęcia do wyliczeń opłaty za korzystanie ze środowiska ilości sztuk wstawionych w miejsce sztuk przekazanych do ubojni. Liczba drobiu wchodząca do stada mogłaby zostać zweryfikowana poprzez złożenie wyjaśnień przez stronę.Odnośnie wymiaru opłaty za korzystanie ze środowiska według stawki podwyższonej to wskazano, że zdaniem skarżącego w stanie faktycznym brak było obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie hodowli drobiu w dwóch obiektach kurników na działce o nr geodezyjnym [...] oraz na działce [...], z uwagi na to, że Starostwo Powiatowe w Wysokiem Mazowieckiem oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku po analizie Raportu Oddziaływania na Środowisko, z uwagi na niepowiązanie ze sobą instalacji stwierdził brak obowiązku ubiegania się o decyzję zintegrowaną w dniu 2 lipca 2015 r. i wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że załącznikiem do przedmiotowej decyzji jest raport oddziaływania na środowisko, nie można się zgodzić z ustaleniem organu II instancji, że rzekomo organ wydając decyzję ustalił inne warunki realizacji inwestycji niż określone w raporcie oddziaływania na środowisko. Skarżący nie ukrywał przed organem faktu funkcjonowania w sąsiedztwie instalacji, opisując to w raporcie, a organ uznał, że ich łączne funkcjonowanie jest dopuszczalne i udzielił zezwolenia na budowę, ale również na eksploatację oraz likwidację, nie określając w decyzji żadnych dodatkowych warunków. Wszystkie te uwarunkowania prawne organ II instancji rozpoznający odwołanie oraz sąd rozpoznający skargę pominął.W powyższej sytuacji faktycznej i prawnej wymiar sprawiedliwości i organy orzekające w sprawie są związane orzeczeniami Starostwa, dopuszczającymi eksploatację w/w instalacji.Ostatecznie wskazano, że nawet gdyby uznać, ze skarżący winien legitymować się pozwoleniem zintegrowanym, to posiadał równolegle decyzję o środowiskowych warunkach realizacji inwestycji, stąd wymiar opłat winien być wyliczony w oparciu o stawkę podstawową.W piśmie dołączonym do skargi kasacyjnej skarżący wniósł o wstrzymanie wykonalności decyzji Marszałka Województwa Podlaskiego z 2 września 2022 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 4 października 2022 r. w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza oraz poboru wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych, wskazując, że wymiar opłat w wysokości stawki podwyższonej może spowodować utratę płynności finansowej gospodarstw do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej.Postanowieniem z 7 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że prawomocnym postanowieniem z 19 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu wniosku skarżącego zawartego w skardze, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania tej decyzji jest bezprzedmiotowe.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.W odniesieniu do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jego konstrukcja nie odpowiada wymaganiom jakie zostały postawione przed skargą kasacyjną. W zarzucie tym został bowiem wymieniony ciąg przepisów, które po pierwsze nie tworzą jednej normy prawnej, a po drugie składają się z wielu jednostek redakcyjnych. Autor skargi kasacyjnej nie dookreślił, które konkretnie jednostki redakcyjne powołanych w zarzucie przepisów, to jest art. 281, art. 292 p.o.ś. stanowią podstawę skargi kasacyjnej. Ponadto zarzut ten dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarga kasacyjna wbrew treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie wskazuje w jakiej formie doszło do naruszenia powyższych przepisów, a więc czy zarzut dotyczy błędnej wykładni, czy też niewłaściwego zastosowania określonej normy prawnej.W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) wskazano, że z uwagi na upływ 3-letniego terminu organ nie posiadał już uprawnienia do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty podwyższonej.Zauważyć należy, że zgodnie z art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.; dalej: p.o.ś.) do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to należy w pełni podzielić. Zauważyć bowiem należy, że przepis ten dotyczy przedawnienia powstania zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a więc zobowiązania podatkowego, które do jego powstania wymaga doręczenia stronie decyzji konstytutywnej, a więc kreującej powstanie tej należności.Tymczasem przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest opłata podwyższona. W myśl art. 284 ust. 1 p.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę za korzystanie ze środowiska ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce i wnosi w ustawowo określonym terminie (art. 285 ust. 1 i 2 p.o.ś.). W przypadku opłaty zachodzi więc sytuacja tzw. samonaliczenia i uiszczenia opłaty podwyższonej. Natomiast wszczęcie postępowania w tych sprawach z urzędu i wydanie przez właściwy organ decyzji o charakterze deklaratoryjnym następuje dopiero w przypadku braku realizacji powyższego obowiązku nałożonego z mocy prawa na dany podmiot korzystający ze środowiska (art. 288 ust. 1 i 2 p.o.ś.). Powstanie zobowiązania podatkowego (w tym przypadku opłaty podwyższonej), jest tu następstwem określonego stanu faktycznego i nie wymaga ingerencji organu państwa. Potrzeba podjęcia autorytatywnej czynności pojawia się jedynie wówczas, gdy istniejące już zobowiązanie i związana z nim powinność świadczenia nie są należycie wykonywane (por. B. Brzeziński, Zobowiązania podatkowe w świetle orzecznictwa sądów, Toruń 1993, s. 25-26; W. Olszowy, Decyzja podatkowa – podejmowanie i kontrola, Warszawa 1997, s. 19-29).Decyzja wymierzająca opłatę, w tym opłatę podwyższoną, jest decyzją deklaratywną wydawaną w założeniu wyjątkowo i stanowiącą przejaw wtórnej konkretyzacji prawa. Decyzja wymierzająca opłatę nie "nakłada" tej opłaty ani nie kreuje powinności jej wniesienia – powinność ta istnieje już wcześniej; jej geneza i prawny byt są od wspomnianej decyzji niezależne.Do powstania powyższego zobowiązania – opłaty podwyższonej nie jest wymagane wydanie decyzji ustalającej jej wysokość. Jest to więc zobowiązanie, które swym charakterem odpowiada zobowiązaniu z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Powstało ono bowiem w chwili zaistnienia zdarzenia, to jest korzystania ze środowiska bez uzyskania stosownego pozwolenia. Przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej nie może mieć w sprawie zastosowania.Zasadnie natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w sprawie ma zastosowanie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym obowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Opłatę za korzystanie ze środowiska wnosi się za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku (art. 285 ust. 2 p.o.ś.). Zatem opłata podwyższona za 2016 rok powinna zostać wniesiona do 31 marca 2017 r., a termin jej przedawnienia upłynął z dniem 31 grudnia 2022 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 września 2022 r., a decyzja organu drugiej instancji w dniu 4 października 2022 r., a co za tym idzie nie doszło do przedawnienia zobowiązania i organ był uprawniony do wydania decyzji. Tym bardziej nie ekspirowały terminy przedawnienia opłat za lata 2017 – 2021.Powyższe rozważania przesądzają więc o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie.Odnosząc się zaś do powołanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 321 p.o.ś. to przepis ten odnosi się do odroczenia terminu płatności opłaty, co nie stanowiło przedmiotu rozpoznawanej sprawy.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Wbrew powyższemu zarzutowi możliwe jest łagodzenie skutków związanych z koniecznością ponoszenia opłaty podwyższonej, co znalazło odzwierciedlenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11 zgodnie z którą "W sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji, na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres". W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodzi. Skarżący kasacyjnie nie wystąpił bowiem z wnioskiem o wydanie stosownych pozwoleń na korzystanie ze środowiska. Nie istnieją więc okoliczności wskazujące na zaistnienie przesłanek wyjątkowych z powodu, których skarżący kasacyjnie nie posiadał pozwolenia na korzystanie ze środowiska.Nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej w sprawie nie ustalono w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, albowiem nie przeprowadzono dowodu z oględzin na okoliczność głębokości studni, dowodu z opinii biegłego na okoliczność ilości pobranej wody oraz dowodu z zeznań świadków na okoliczność ustalenia terminu wykonania studni.Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności te zostały ustalone i potwierdzone w protokole kontroli, a strona skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała tych okoliczności. Ilość pobranej wody w toku kontroli ustalono w oparciu o dokumentację dotyczącą potrzeb hodowli drobiu i literaturę fachową wskazującą na przeciętne zużycie wody dla potrzeb hodowli drobiu.W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły bowiem żadne wątpliwości interpretacyjne stosowanych w niej przepisów.Nie miało także miejsca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7a § i art. 9 k.p.a. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że zarzut ten nie odnosi się do postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty podwyższanej, lecz dotyczy przeprowadzenia kontroli, w oparciu o którą wydano zarządzenie pokontrolne.Nie był także usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. (mylnie wskazany w zarzucie, jako art. 186f § 1 pkt 2 k.p.a., a prawidłowo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako 189 § 1 pkt 2 k.p.a.).W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z administracyjną karą pieniężną, lecz z opłatą podwyższoną, w odniesieniu do której co do zasady nie mają zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych.Ponadto zasadnie Sąd I instancji zauważył, że wymierzone przez organy Wód Polskich opłaty podwyższone za usługi wodne dotyczą okresu 2018-2020, a w rozpoznawanej sprawie opłatę podwyższoną za pobór wód nałożono za lata 2016-2017. Okresy te nie są więc tożsame.Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 16 k.p.a. Zasadnie podkreślił Sąd I instancji, że z postanowienia RDOŚ z 19 marca 2015 r. wynika wprost, że budowa tego kurnika spowoduje kumulacje oddziaływań tego samego rodzaju, zwłaszcza w zakresie emisji szkodliwych gazów i pyłów. Przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było określenie uwarunkowań realizacji tego przedsięwzięcia. Brak jest więc przesłanek do stwierdzenia, że w sprawie naruszono art. 16 k.p.a.Wobec powyższych rozważań, skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a..