Wyrok - III SA/Po 143/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 22 wrześniUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 22 wrześni
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zmieniono orzeczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
środki zabezpieczające / KOZZD
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Józef Maleszewski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 22 października 2025 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 22 września 2025 r. ([...]) w przedmiocie uchylenia decyzji o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego.Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.J. W. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") – decyzją Wójta Gminy [...] z 10 marca 2025 r. ([...]) – nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na tzw. nowych zasadach, obowiązujących od 1 stycznia 2024 r., w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, N. K. (zwaną dalej "Małoletnią"), na okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2027 r. [pkt 1 decyzji].Następnie, przywołaną na wstępie decyzją z 22 września 2025 r. Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji’) orzekł uchylić ww. decyzję własną z 10.03.2025 r. w części dotyczącej prawa Strony do świadczenia pielęgnacyjnego (wg brzmienia obowiązującego od 1 stycznia 2024 r.) w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, N. K.. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z 13 czerwca 2025 r. o sygn. akt [...], w dniu 17 czerwca 2025 r. Małoletnia została umieszczona w Specjalnym Ośrodku Wychowawczym [...] (w skrócie "SOW" lub "Ośrodek") w trybie zabezpieczenia. Z informacji pozyskanych z SOW wynika, że Małoletnia przebywa pod całodobową opieką od poniedziałku do piątku, a w dni wolne od nauki szkolnej i w weekendy jest urlopowana i zabierana przez matkę do domu rodzinnego. W ocenie Wójta, z dniem umieszczenia Małoletniej w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, tj. 17.06.2025 r., Strona zaprzestała faktycznego sprawowania opieki nad córką. Tym samym ustały przesłanki materiaInoprawne uprawniające Stronę do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.Strona złożyła odwołanie od opisanej decyzji Wójta, wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości i wskazując, że zapewniona córce opieka w Ośrodku stanowi jedynie środek doraźny, który nie stanowi w pełni całodobowej opieki nad nią.Utrzymując w mocy decyzję Wójta z 22.09.2025 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 22.10.2025 r. – SKO wyjaśniło w uzasadnieniu, że zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności z 14 lutego 2025 r. Małoletnia (ur. [...].) jest niepełnosprawna od 6 lutego 2021 r., a orzeczenie wydaje się do 6 marca 2027 r. W sierpniu 2025 r. wyszły na jaw okoliczności mające wpływ na prawo do pobieranego przez Stronę świadczenia – organ I instancji powziął informację o pobycie Małoletniej od 17.06.2025 r. w SOW, na podstawie postanowienia SR w [...] z 13.06.2025 r. Z treści pisma otrzymanego przez organ z SOW wynika, że Strona urlopuje córkę w dni wolne od nauki szkolnej i w każdy weekend, troszczy się o nią, często ją odwiedza w Ośrodku, przywozi potrzebne rzeczy i leki oraz regularnie opłaca pobyt córki w placówce, tj. [...] zł miesięcznie. Z kolei z treści umowy zawartej 17 czerwca 2025 r., której przedmiotem są zasady pobytu Małoletniej w SOW, wynika, że Ośrodek zapewnia wychowankowi m.in. wspomaganie jego rozwoju poprzez podejmowanie działań w zakresie opieki wychowawczej, całodobową opiekę podczas pobytu dziecka w Ośrodku, a także częściowo odpłatne korzystanie z całodziennego wyżywienia. Przywoławszy następnie treść art. 17 ust. 5 pkt 2 i ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1208; w skrócie "u.ś.r."), organ II instancji skonkludował, że warunkiem uzyskania prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego jest faktyczne sprawowanie opieki nad osobą, która tej opieki wymaga. Z akt sprawy wynika, że Małoletnia przebywa w OSW, który zapewnia wychowankowi całodobową opiekę podczas pobytu dziecka w Ośrodku. A zatem, jeśli dziecko zostało objęte ww. całodobową opieką instytucjonalną, to opieka sprawowana przez rodzica ma jedynie charakter sporadyczny, przez czas, kiedy niepełnosprawne dziecko może w wyjątkowych sytuacjach przebywać w domu. Wobec tego, z dniem umieszczenia Małoletniej w placówce zapewniającej całodobową opiekę, tj. 17 czerwca 2025 r., Strona zaprzestała faktycznego sprawowania bezpośredniej opieki nad córką.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO z 22.10.2025 r. Strona – zarzuciwszy organowi, który wydał zaskarżoną decyzję, przeprowadzenie niewłaściwego postępowania dowodowego oraz naruszenie zasad postępowania – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie SKO do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i pozostawienie prawa do przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu skargi jej autorka wyjaśniła, że Ośrodek, w którym przebywa córka Skarżącej, jest – zgodnie z opisem dostępnym na jego stronie internetowej – placówką oświatową, niepubliczną, katolicką, w której realizowany jest program opiekuńczo-wychowawczy. Przyjmowane są wyłącznie dzieci i młodzież ucząca się, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim lub umiarkowanym oraz zagrożona niedostosowaniem społecznym. Ośrodek jest placówką całoroczną i całodobową, zapewniającą wychowankom zakwaterowanie, wyżywienie i wychowanie. Dalej Skarżąca wskazała, że jej córka "niby" przebywa w OSW od każdej niedzieli od godziny 19:00 do piątku do godziny 16:00, a więc maksymalnie 117 godzin tygodniowo. W pozostałym czasie (szkolnym) jest wyłącznie pod opieką Skarżącej w domu rodzinnym. Poza tym Małoletnia przebywa w domu również we wszystkie święta i inne dni wolne od nauki szkolnej. Co więcej, przy pojawieniu się każdej oznaki chorobowej jest ona odsyłana do domu. Zatem tak naprawdę, faktycznie, to w domu rodzinnym jest jej zapewniana prawidłowa opieka opiekuńczo-lecznicza, na jaką Małoletnia nie może w pełni liczyć w Ośrodku. Dalej autorka skargi podkreśliła, że wszystkie główne opłaty związane z wychowaniem, leczeniem i pielęgnacją córki ponosi ona z domowego budżetu. Także wszystkie obowiązki ciążą na niej i ona je należycie wypełnia. Opieka nad Małoletnią w OSW jest jedynie "prowizoryczna". Skarżąca nie widzi i nie odczuwa żadnej zmiany w obowiązkach sprawowania opieki nad córką w czasie jedynie tak naprawdę "formalnego" umieszczenia córki w Ośrodku. Dlatego odebranie jej świadczenia pielęgnacyjnego jest niezasadne i nie powinno się utrzymać.W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. nie stawił się nikt.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane.Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.Przeprowadziwszy tak sprawowaną kontrolę sądową zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 października 2025 r. ([...]) oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z 22 września 2025 r. ([...]) – uchylającej decyzję tegoż Wójta z 10 marca 2025 r. ([...]) w części dotyczącej prawa Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną Małoletnią – Sąd doszedł do przekonania, że decyzje te nie mogą się ostać w obrocie prawnym, z uwagi na naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, jakich dopuściły się organy przy ich wydaniu.Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że przywołaną wyżej decyzją z 10.03.2025 r. Wójt orzekł zmienić decyzję własną z 13.02.2025 r. ([...]) w ten sposób, że:1. przyznać Stronie świadczenie w formie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (ówcześnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 323, z późn. zm.; w skrócie "u.ś.r.") – według brzmienia obowiązującego od 1 stycznia 2024 r. – w związku ze sprawowaniem opieki nad dzieckiem, N. K., w kwocie [...]zł miesięcznie, na okres od 2025-01-01 do 2027-03-31;2. wysokość świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad dzieckiem, N. K., podwyższyć o 100%, tj. o [...] zł miesięcznie, w związku ze sprawowaniem opieki nad drugim dzieckiem, D. W., w okresie od 2025-03-01 do 2027-01-31.Z kolei kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją z 22.09.2025 r. Wójt orzekł uchylić ww. decyzję własną z 10.03.2025 r. "w części dotyczącej Pani [tj. Strony] prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (wg brzmienia obowiązującego od 1 stycznia 2024 r.) w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, N. K.", wyjaśniając jeszcze w samej sentencji decyzji, że "[p]owodem uchylenia decyzji jest umieszczenie i pobyt osoby wymagającej opieki, tj. małoletniej N. K. w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym".Decyzję Wójta z 22.09.2025 r. utrzymało w mocy SKO – zaskarżoną decyzją z 22.10.2025 r. – w której podzieliło w pełni ustalenia i ocenę prawną zawarte w decyzji organu I instancji.Pomijając nawet w tym miejscu wadliwość ww. decyzji Wójta z 22.09.2025 r., wynikającą już z niezupełności jej rozstrzygnięcia – tj. objęcia nią tylko pkt 1 decyzji Wójta z 10.03.2025 r., co spowodowało, że pkt 2 tej decyzji, sformułowany na podstawie art. 17 ust. 3e u.ś.r. i odwołujący się do jej pkt 1 (następnie uchylonego właśnie ww. decyzją Wójta z 22.09.2025 r.), zawisł niejako w próżni – należy stwierdzić, że decyzja ta jest dotknięta wadą polegającą na niewłaściwym odczytaniu i zastosowaniu art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r.W myśl tego przepisu w aktualnym brzmieniu (obowiązującym od 1 stycznia 2024 r.): "Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: [...] 2) osoba wymagająca opieki została umieszczona lub przebywa w domu pomocy społecznej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej, zakładzie karnym, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym albo schronisku dla nieletnich".Wcześniej – tj. w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. – odpowiadające cytowanemu przepisowi unormowanie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. stanowiło, że: "Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: [...] 2) osoba wymagająca opieki: [...] b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu".Porównanie obu przywołanych wyżej przepisów, tj.: art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. w aktualnym brzmieniu – od razu dodajmy: znajdującym zastosowanie w kontrolowanej sprawie – oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., pokazuje, że w obu ustawodawca posłużył się wyrażeniem "placówka zapewniająca całodobową opiekę", z tym że w każdym z nich w nieco innym znaczeniu. W art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. wyrażenie to stanowi bowiem samodzielne określenie typu placówki – uzupełnione przykładowym ("w tym") wskazaniem placówki tego typu, jaką jest specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy – natomiast w art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. analizowane wyrażenie jest fragmentem bardziej rozbudowanego określenia, które w pełnym rozwinięciu brzmi: "placówka zapewniająca całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej".Organy obu instancji nominalnie odwołały się w swych decyzjach do aktualnego brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. – pisząc o "placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym" – ale faktycznie, badając czy Specjalny Ośrodek Wychowawczy [...] zapewnia osobom niepełnosprawnym "całodobową opiekę", w istocie prowadziły postępowania wyjaśniające w sposób właściwy dla wcześniejszego brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 (lit. b) u.ś.r. Albowiem to w tamtym stanie prawnym badaniu podlegało to, czy konkretne placówka, w której umieszczono osobę wymagającą opieki, rzeczywiście zapewnia "całodobową opiekę" (tu: osobom niepełnosprawnym).Tymczasem w aktualnym stanie prawnym istotny jest przede wszystkim aspekt formalny – a mianowicie to, czy dany ośrodek jest placówką zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym (lub przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku), "o której mowa w przepisach o pomocy społecznej". Liczy się zatem formalnoprawny status danego ośrodka, który należy ustalać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1214, z późn. zm.; w skrócie "u.p.s.") oraz przepisy aktów wykonawczych do tej ustawy. W konsekwencji tylko pobyt w takiej placówce (o której mowa w przepisach o pomocy społecznej), a już nie w innej – niewymienionej w art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. – choćby nawet zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, aktualizuje przesłankę negatywną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, przewidzianą w tym przepisie.W ustawie o pomocy społecznej placówkom zapewniającym całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku poświęcony został jej rozdział 3 (art. 67–69), zatytułowany: "Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku". Wynika zeń w szczególności, że wojewoda prowadzi rejestr takich placówek, który jest jawny, na bieżąco aktualizowany i udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego (zob. art. 67 ust. 3 zd. pierwsze u.p.s.).W konsekwencji, dla właściwego zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 u.p.s. w kontrolowanej sprawie, rzeczą organów orzekających w tej sprawie było uprzednie wyjaśnienie, czy SOW, w którym przebywa Małoletnia, ma status placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej – czego organy, błędnie, nie uczyniły, a co w konsekwencji uzupełnią, ponownie rozpoznając sprawę w razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku.Dlatego jedynie ubocznie godzi się zauważyć, że w świetle materiałów dotychczas zebranych w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych sprawy, taki status Ośrodka wydaje się mało prawdopodobny. Dość powiedzieć, że w piśmie z 15 września 2025 r. skierowanym do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (w skrócie "GOPS") Dyrektor SOW wskazał, że Ośrodek nie jest placówką opiekuńczą, lecz oświatową, a także należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1043, z późn. zm.) system oświaty (współ)tworzą m.in. specjalne ośrodki wychowawcze.Ostateczne wyjaśnienie statusu SOW, na tle przepisów ustawy o pomocy społecznej, należeć będzie do organu administracji ponownie rozpoznającego sprawę. Póki co, należy stwierdzić, że zastosowanie w kontrolowanej sprawie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 u.p.s. było co najmniej przedwczesne.Podobnie jako przedwczesne trzeba ocenić stwierdzenie przez organy obu instancji, że skoro Małoletnia przebywa w OSW, który zapewnia "całodobową opiekę instytucjonalną" podczas pobytu dziecka w Ośrodku, to tym samym z dniem umieszczenia w nim Małoletniej, jej matka (Skarżąca) zaprzestała faktycznego sprawowania bezpośredniej opieki nad córką.W tym zakresie, zdaniem Sądu, można i należy odwołać się do wcześniejszego brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 u.p.s. (obowiązującego do 31 grudnia 2023 r.), w świetle którego (lit. b) nie pozbawiał prawa do świadczenia pielęgnacyjnego fakt korzystania przez podopiecznego ("osobę wymagającą opieki") z całodobowej opieki w związku z umieszczeniem w placówce zapewniającej taką opiekę – przez nie więcej niż 5 dni w tygodniu. W ocenie Sądu, pomimo nowelizacji art. 17 ust. 5 pkt 2 u.p.s. powyższa reguła zachowała obecnie moc wskazówki interpretacyjnej, w świetle której umieszczenie dziecka w placówce zapewniającej całodobową opiekę i korzystanie przez nie z takiej opieki – ale przez maksymalnie 5 dni w tygodniu – nie pozwala jeszcze przyjąć, że opiekun dziecka, który zajmuje się nim poza okresem pobytu w owej placówce w ww. wymiarze, zaprzestał faktycznego sprawowania bezpośredniej "opieki nad osobą niepełnosprawną" (dzieckiem) w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. – warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.W konsekwencji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy – w razie ustalenia, że SOW, w którym została umieszczona córka Skarżącej, nie ma statusu placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej – rzeczą organu będzie wyjaśnienie czy Małoletnia korzystała (korzysta) w Ośrodku z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu. W razie odpowiedzi negatywnej – tj. w przypadku ustalenia, że Małoletnia korzystała (korzysta) z całodobowej opieki w SOW przez nie więcej niż 5 dni w tygodniu – Organ będzie zobligowany przyjąć, że Skarżąca nie zaprzestała sprawować nad córką opieki, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r.Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.Rozpoznając sprawę ponownie, organ administracji uwzględni uwagi, wskazania i oceny prawne Sądu wyrażone w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.)..).