Wyrok - I SA/Sz 362/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Pomoc publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Elżbieta Dziel po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wraz z odsetkami za zwłokę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od SamorządowegoUchylono zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Pomoc publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Elżbieta Dziel po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wraz z odsetkami za zwłokę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Elżbieta Dziel
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (14)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Zaskarżoną do sądu decyzją z 8 kwietnia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy [...] (Dyrektor WUP, organI instancji) z [...] stycznia 2025 r. znak [...] określającą T. L. (Strona, Skarżący) przypadającą do zwrotu kwotę główną [...] zł wraz z odsetkami z uwagi na brak rozliczenia otrzymanych środkówna rzecz ochrony miejsc pracy.Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.j. ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 15gg ust. 23a, ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych(Dz.U.2021.2095 ze zm.; dalej: "ustawa covid").Strona na podstawie złożonego drogą elektroniczną wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z 10 września 2020 r. nr [...], otrzymała dofinansowanie w wysokości [...] zł obejmujące świadczenia na rzecz12 pracowników przez okres trzech miesięcy, począwszy od 1 września 2020 r.We wniosku wskazała, że siedziba przedsiębiorcy znajduje się pod adresem: [...], ul. [...] nr [...], miejsce wykonywania działalnościjest pod adresem: [...], ul. [...] nr [...].Strona złożyła do organu I instancji formularz rozliczeniowy z 30 grudnia2020 r. przyznanych środków na podstawie art. 15 gg, wskazując, że dotyczyon wniosku nr [...]W skierowanym do Strony, na podstawie art. 15g ust. 17b w związku z art. 15gg ust. 21 ustawy covid, wezwaniu z 24 lutego 2023 r. organ I instancji wskazałna stwierdzone w wyniku weryfikacji nieprawidłowości i zobowiązał Stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. Poinformował jednocześnie Stronę, że brak ww. oświadczenia będzie oznaczało, że przedsiębiorca skorzystał z pomocy w trybie art. 31zo i 31zy dla tych samych pracowników za okres łącznie 3 miesięcy i w związku z powyższym nie powinien otrzymać dofinansowania z art. 15gg.Wezwanie zostało wysłane na adres miejsca wykonywania działalnościprzez Stronę (ul. [...] w S.). Przesyłka pocztowa zawierającaww. wezwanie została zwrócona do nadawcy.Następnie, organ I instancji skierował do Strony kolejne wezwanie z 30 marca 2023 r. (o treści tożsamej z treścią wezwania tego organu z 24 lutego 2023 r.), które zostało skierowane na adres w B. ([...])i odebrane 20 kwietnia 2023 r. przez K.. N..W piśmie z 14 listopada 2024 r. organ I instancji zawiadomił następnie Stronęo wszczęciu postępowania administracyjnego z uwagi na brak rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy otrzymanych na podstawie wnioskuo przyznanie świadczeń nr [...] oraz zawiadomił o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów w terminie 7 dni od doręczenia tego pisma.Powyższe zawiadomienie z 14 listopada 2024 r. skierowano do Strony na adres [...] w S.. Przesyłkę zawierającą ww. zawiadomienie poczta zwróciła do nadawcy jako niepodjętą przez adresata.Następnie, organ I instancji ww. zawiadomienie z 14 listopada 2024 r. skierował dodatkowo na ww. adres w B. . Przesyłka została wydana pod tym adresem11 grudnia 2024 r. (nieczytelny podpis osoby potwierdzającej odbiór przesyłki).Strona w piśmie z 17 grudnia 2024r. złożonym do organu drogą elektroniczną, wyjaśniła, w odpowiedzi na ww. zawiadomienie z 14 listopada 2023 r., że wykonuje obowiązki zawodowe i regularnie jest obecna pod adresem wskazanym jako miejsce wykonywania działalności, jak również pod adresem do doręczeń. Systematycznie sprawdza skrzynkę, w której nie znalazła żadnego awiza. Oświadczyła,że po prawidłowym doręczeniu wezwania, uzupełni rozliczenie do umowynr [...] Jednocześnie zwróciła się do organu z prośbąo udostępnienie akt sprawy i przesłanie ich na adres poczty elektronicznej epuap: [...].Dyrektor WUP 9 stycznia 2025 r. wydał opisaną na wstępie decyzję, którą doręczył Stronie na adres miejsca wykonywania działalności: "[...],ul. [...] [...], [...]". Przesyłkę zwrócono nadawcy z uwagina niepodjęcie jej w terminie przez adresata. W aktach sprawy znajduje się kopia wydruku wskazującego na doręczenie 30 stycznia 2025 r. przesyłki zawierającejww. decyzję na adres w B. (adres do doręczeń).Strona złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego,za pośrednictwem Dyrektora WUP, drogą elektroniczną (e-PUAP), 13 lutego 2025 r. odwołanie od ww. decyzji Dyrektor WUP z 9 stycznia 2025 r.W odwołaniu Strona zakwestionowała prawidłowość doręczenia kierowanejdo niej korespondencji z 30 marca 2023 r. (wezwanie do uzupełnienia braków rozliczenia).Zarzuciła naruszenie:1) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez dowolną,a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego, które skutkowało wydaniem przez organI instancji decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu całości świadczeń przysługujących Skarżącemu na podstawie art. 15gg ustawy covid z uwagina przyjęcie, że Skarżący nie rozliczył wniosku, w sytuacji gdy nie otrzymałon nigdy wezwania do rozliczenia wniosku, a także braku weryfikacji,czy korespondencję z 30 marca 2023 r. wysłaną na adres do doręczeń w B. wskazany w CEIDG odebrała 20 kwietnia 2023 r. osoba uprawnionaoraz czy o wydaniu przesyłki innej osobie powiadomiono Skarżącego, a nadtoczy korespondencję należało zgodnie z zawartą umową dostarczać przez portali dlaczego w portalu brak wzmianki o złożeniu złożonego rozliczenia;2) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do administracji publicznej;3) art. 43 K.p.a. poprzez wydanie korespondencji z 30 marca 2023 r. wysłanejna adres do doręczeń w B. wskazany w CEIDG osobie nieuprawnioneji niepowiadomienie o tym Skarżącego;4) art. 81 a § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której istnieją niedające się usunąć wątpliwości w stanie faktycznym w zakresie okoliczności dotyczących doręczenia pisma wzywającego do uzupełnienia rozliczenia;5) art. 73 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie udostępnienia Skarżącemu akt sprawy, pomimo że w piśmie z 17 grudnia 2024 r. wskazał swój adres e-mail celem udostępnienia mu akt sprawy;6) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie z jakich powodów organnie uwzględnił wyjaśnień Skarżącego w zakresie, w jakim wskazywał on,że wezwanie nigdy nie zostało mu doręczone i braku skorzystaniaz art. 81a § 1 K.p.a.;7) art. 15gg ust. 23a ustawy covid poprzez jego niezasadne zastosowanie i wydanie decyzji o zwrocie kwoty [...]zł wraz z odsetkami z uwagi na brak rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy Skarżącynie został skutecznie wezwany do wywiązania się z obowiązku określonegow art. 15gg ust. 19 lub 20 ustawy covid w dodatkowym terminie, a w konsekwencji nie zaszły podstawy do wydania decyzji przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy.Skarżący wniósł o uchylenie decyzji z 9 stycznia 2025 r. w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości; ewentualnie, gdyby organ II instancjinie przychylił się do ww. wniosku, wniósł o uchylenie decyzji 9 stycznia 2025 r.w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Strona podała w odwołaniu adres do doręczeń: [...], B. oraz wskazała na stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej: ul. [...]/[...], [...].Zaskarżoną decyzją z 8 kwietnia 2025 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Dyrektora WUP.SKO wskazało w jej uzasadnieniu, że Dyrektor WUP w S. całą swą korespondencję kierował dwutorowo tj. na adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej ul. [...]/ [...],[...] oraz na adresdo korespondencji wskazany w CEiDG - [...] B. .Na wskazane powyżej dwa adresy, zostały wysłane:- wezwanie do rozliczenia się z otrzymanej z FGŚP pomocy finansowej, opisane powyżej, niepodjęte pod adresem: [...] S. ,lecz prawidłowo awizowane; natomiast na adres -[...] B. " odebrane 20 kwietnia 2023 r., potwierdzone przez osobę odbierającą przesyłkę czytelnym podpisem "K. N.";- zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z 14 listopada 2024 r. - skierowane na adres: ul. [...] lok. [...] , [...] S., które nie zostało podjęte, będąc przesyłką rejestrowaną dwukrotnie awizowaną,tj. 19 listopada 2024 i 27 listopada 2024 r., (przesyłka przekazana do zwrotudo nadawcy 4 grudnia 2024 r.), oraz skierowana na adres "[...] B. ", które zostało odebrane 11 grudnia 2024 r. przez osobę składającą nieczytelny podpis;- decyzja z 9 stycznia 2025 r. nieodebrana pod adresem: [...] S. - dwukrotnie awizowana 13 stycznia 2025 r. i 21 stycznia2025 r. przekazana do zwrotu do nadawcy 28 stycznia 2025 r.; oraz skierowana na adres "[...] B. " - odebrana [...] stycznia 2025 r. - data ustalona na podstawie systemu pocztowego, na potwierdzeniu odbioru brak daty).SKO zwróciło uwagę, że w piśmie opatrzonym datą 17 grudnia 2024 r. T. L. wskazał, że wykonuje obowiązki zawodowe i regularnie jest obecnypod adresem wskazanym jako miejsce wykonywania działalności, jak równieżpod adresem do doręczeń oraz że systematycznie sprawdza skrzynkę pocztową,lecz żadne awizo się w niej nie znalazło. Mając to na uwadze oświadczył,że po prawidłowym doręczeniu mu wezwania uzupełni rozliczenie do umowynr [...] w zakreślonym terminie. Powołując się na art. 15 gg ust. 22 ustawy covid podnosił, że Dyrektor WUP nie przeprowadził w okresie 3 latod zakończenia pobierania przez niego świadczeń żadnej kontroli, wywodząc,że w okresie tym nie zostało skutecznie doręczone mu wezwanie,ani nie pozostawiono żadnego awiza.SKO stwierdziło, że Skarżący nie odebrał żadnej korespondencji wysłanejdo niego na adres stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, co z kolei podważa wiarygodność jego zapewnień, że systematycznie sprawdzał swoją skrzynkę pocztową i nie ujawnił żadnego awiza. Według SKO, wszystkie przesyłki wysyłanena adres: [...] S. zawierają adnotację o stwierdzonejprzez doręczyciela nieobecności adresata i pozostawieniu zawiadomieniaw oddawczej skrzynce adresata - o możliwości odbioru przesyłki w terminie 14 dniw placówce Agencji Pocztowej ul. [...].SKO wskazało dalej na treść art. 42 § 1 K.p.a. określającego sposób doręczania pism osobie fizycznej, stwierdziło, że dostarczenie korespondencji do miejsca pracy adresata stanowi wypełnienie dyspozycji przepisu.Organ ten podkreślił, że " miejsce pracy" użyte w art. 42 § 1 k.p.a. oznaczadla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą - miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przez T. L. jest: "S., [...]".Organ, że użyte przez ustawodawcę określenie zawarte w art. 42 K.p.a."w mieszkaniu" w orzecznictwie sądowym tłumaczy się w ten sposób, że chodzio każde miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego pobytu, umożliwiającego doręczenie mu pisma (tak np. WSA w Szczecinie w wyrokuz 12 grudnia 2024 r., II SA/Sz 764/24). Ustawodawca w przepisach K.p.a nie zastrzegł kolejności miejsc dla dokonania doręczenia - miejsce zamieszkania czy miejsce pracy. W związku z dwutorowym kierowaniem korespondencji do Strony postępowania, zaistniała sytuacja, że odwołanie wniesione przez Skarżącego 13 lutego 2025 r. licząc od daty doręczenia decyzji na adres "miejsca pracy" w trybie art. 44 K.p.a. ,tj. z dniem 27 stycznia 2025 r. należałoby uznać za złożone z uchybieniem ustawowego terminu (upływ terminu nastąpił z dniem 10 stycznia 2025 r.), zaś licząc od daty doręczenia decyzji na adres "[...] B. " - za złożone w terminie.W ocenie Kolegium, o ile stosowanie dualizmu doręczeń na etapie wysyłania wezwań do wykonania ustawowego obowiązku rozliczenia się pobranej pomocy, można uznać za dążenie do maksymalnego zabezpieczenia Beneficjentaprzed sankcją zwrotu pobranego dofinansowania wobec braku tego rozliczania,to już na etapie wdrożonego postępowania administracyjnego, stosowanie podwójnego mechanizmu doręczeń nie jest zabieganiem prawidłowym. Stan taki wywołuje bowiem wątpliwości w zakresie rozpoczęcia biegu terminów proceduralnych i powoduje konieczność rozstrzygnięcia, czy wniesione przez Skarżącego zarzuty odwoławcze mogą w ogóle stać się przedmiotem merytorycznej oceny organu odwoławczego.Tak więc, Kolegium podając analizie zaistniały stan rzeczy uznało, że skoro Strona zgłaszając swój udział w postępowaniu administracyjnym w piśmiez 17 grudnia 2024 r. zidentyfikowała się adresem "[...] B. ", to obliczenie 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania winno nastąpićw odniesieniu do terminu doręczenia decyzji wysłanej na wskazany w tym piśmie adres "[...] B. ", a więc przyjmując datę 30 stycznia 2025 r.(ustaloną na podstawie systemu pocztowego "śledzenie przesyłek" i to na zasadzie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść Skarżącego, gdyż osoba odbierająca przesyłkę nie zadbała o oznaczenie daty odbioru przesyłki, zaś data wskazana w systemie oraz data złożonego odwołania stanowi o zachowaniu ram czasowych wynikającychz art. 129 § 2 K.p.a.). Nadto adres ten, Skarżący również w odwołaniu wskazuje jako adres dla doręczeń, a przy tym jest to również adres dla doręczeń ujawnionyw rejestrze działalności gospodarczej i to pod tym adresem faktycznie była odbierana korespondencja od Dyrektora WUP.SKO zwróciło uwagę, że w świetle powyżej przywołanego przepisu art 42 K.p.a "adresem do korespondencji " jest adres wskazany w bazie adresów elektronicznych, nie zaś adres pod którym adresat zamieszkuje (czy też jedynie wyraził gotowość odbioru korespondencji przesyłanej do niego za pośrednictwem operatora pocztowego). Wskazało przy tym na pogląd NSA zaprezentowany w wyrokuz 10 września 2024 r., III FSK 1096/23 zgodnie z którym "Jakkolwiek przepisy k.p.a. nie przewidują wprost możliwości wskazania przez stronę adresudo korespondencji lub adresu do doręczeń, to nie oznacza to jednak, że wskazanie przez stronę tego rodzaju adresu nie jest wiążące dla organów".Kolegium dostrzegło również, że Skarżący w odwołaniu oprócz adresudo doręczeń zarazem wskazał także adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, stwierdziło, że nie ma żadnych przesłanek ani podstaw prawnych,by kierować decyzję administracyjną na oba adresy wskazane przez Skarżącego.Przechodząc do rozstrzygnięcia podniesionych przez Skarżącego zarzutów odwoławczych w zakresie doręczenia wezwania do rozliczenia pobranej w FGŚP pomocy finansowej, Kolegium nie podzieliło stanowiska Skarżącego, że Dyrektor WUP miał obowiązek weryfikowania czy wezwanie z 30 marca 2023 r. wysłanedo Strony na adres "[...] B. " odebrała osoba uprawniona, albo też, że miał obowiązek zawiadomić Skarżącego, że wezwanie odebrała inna osoba (nieuprawniona). W ocenie tego organu, skoro Skarżący twierdzi, że przesyłkę odebrała osoba nieuprawniona, to na nim spoczywa ciężar dowodzenia tej okoliczności. Powołując się na wyrok NSA z 24 października 2024 r.,III FSK 1462/22 wyjaśnił, że jeśli zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki nie budzi wątpliwości, organ administracji publicznej nie ma obowiązku podejmowania jakichkolwiek dodatkowych czynności, albowiem doręczenie zostało dokonane prawidłowo i skutecznie. Domniemanie to, jak każde domniemanie, może zostać obalone, gdy faktyczny adresat udowodni, że pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych.SKO wskazało, że Skarżący jedynie ograniczył się do zaprzeczenia,że korespondencja została mu przekazana próbując obciążyć Dyrektora WUP obowiązkiem dowodzenia doręczenia przesyłki osobie uprawnionej. Nadto, SKO zwróciło uwagę, że Skarżący oczekuje zastosowania w sprawie art. 81a K.p.a.,z czego wywiodło, że nie sposób uznać, iż w jakikolwiek sposób, doprowadziłon do obalenia domniemania skuteczności doręczenia tej przesyłki. Co więcej powoływanie się przez Skarżącego na "niedające się usunąć wątpliwości w stanie faktycznym" pozwalało w ocenie SKO przyjąć, że adresat przesyłki nie dysponuje złożonym w swojej placówce pocztowej zastrzeżeniem w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej (art. 37 ustawy Prawo pocztowe). Poza tym, SKO zwróciło uwagę, że Dyrektor WUP skierował wezwanie także na adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, a zatem ponad wszelką wątpliwość zapewnił Beneficjentowi możliwość zapoznania się z treścią wezwania.SKO nie podzieliło zarzutu zaniechania udostępnienia akt sprawy i wskazałona znajdujące się w aktach sprawy dokumenty zapewniające Stronie dostęp do całej dokumentacji składającej się na akta sprawyZa niezasadny uznano także zarzut, że w sprawie nie zaistniały przesłankido wydania decyzji o zwrocie całości pobranego dofinansowania wraz odsetkamijak dla zaległości podatkowych, skoro Strona nie rozliczyła się z pobranych świadczeń i środków, zaś Dyrektor WUP [...] przedsięwziął czynności mające na celu zawiadomienie Strony o stwierdzonych brakach i konieczności uzupełnienia dokumentacji w terminie dodatkowym, pod rygorem zwrotu pobranego dofinansowania. Wyjaśnił, że jeżeli Strona nie wywiąże się z obowiązku określonego w art. 15gg ust. 19 lub 20, w dodatkowym 30 dniowym terminie, musi liczyćsię z obowiązkiem zwrotu całości dofinansowania wraz z odsetkami w całości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków,co wynika z przytoczonego powyżej art. 15gg ust.23a ustawy covid.W ocenie SKO, nie ma racji Skarżący, że nie otrzymał skutecznie wezwaniado rozliczenia się z otrzymanej pomocy przed upływem 3 lat od zakończenia pobierania świadczeń. Organ wyjaśnił, że III transzę pomocy Beneficjent otrzymał30 listopada 2020 r. zaś formularz rozliczeniowy złożył 30 grudnia 2020 r. Beneficjent przedłożył jedynie formularz, ale bez załączonej dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu, a tym samym Dyrektor WUP nie dysponował dokumentacją służącą do rozliczenie przekazanych Beneficjentowi środków pieniężnych. Stwierdzenie istotnych braków w dokumentacji nastąpiło przed upływem terminuna dokonanie zatwierdzenia złożonego rozliczenia, zaś efektem weryfikacji dokumentacji rozliczeniowej jest powyżej opisane wezwanie do rozliczenia się wrazz pouczeniem o skutkach nierozliczenia się w dodatkowym 30 dniowym terminie wynikającymi z art. 15gg ust. 23a ustawy covid. SKO zwróciło uwagę, że z treści przytoczonego powyżej art. 15g ust. 17b wynika, że końcowe rozliczenie wykorzystania środków winno nastąpić w okresie 3 lat od dnia upływu terminudo złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu, przy czym ustalanie tego terminu musi nastąpić z uwzględnieniem treści art. 15ggust. 23a ustawy covid. Z kolei zgodnie z art. 15gg ust.23d ustawy covid do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2 stosujesię odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a zatem do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. oraz odpowiednio przepisy działu 111 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, która reguluje instytucje przedawnienia w rozdziale 8 działu III. W ocenie SKO, bieg terminu przedawnienia orzeczenia o obowiązku zwrotu w całości nierozliczonych świadczeń na podstawie art. 15gg ust, 23a ustawy covid rozpoczął się z końcem roku 2020i zakończy się z dniem 31 grudnia 2025 r., tj. po upływie 5 lat licząc od 31 grudnia2020 r. SKO powołało się przy tym na pogląd orzecznictwa sądowego zaprezentowany w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 22 stycznia 2025 r., II SA/Go 602/24,że przepisy art. 15gg ust.22 ustawy covid, art. 15g ust. 17b nie ograniczają terminu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu świadczenia, odnoszą się one natomiast do terminów w jakich może zostać przeprowadzona kontrola przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy. Jak stwierdził ten Sąd: Termin dochodzenia zwrotu świadczenia wynika natomiast z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879), który znajduje w sprawie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art. 67 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.Decyzja SKO z 8 kwietnia 2025 r. została skierowana do Skarżącegona wskazany w odwołaniu adres do doręczeń (B. ).W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję Skarżący zarzucił naruszenie:1) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez dowolną,a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego, które skutkowało wydaniem przez organII instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającej obowiązek zwrotu całości świadczeń przysługujących Skarżącemu na podstawie art. 15gg ustawy covid z uwagi na przyjęcie, że Skarżący nie rozliczył wniosku,w sytuacji gdy nie otrzymał on nigdy wezwania do rozliczenia wniosku, a także braku weryfikacji, czy korespondencję z 30 marca 2023 r. wysłaną na adresdo doręczeń w B. wskazany w CEIDG odebrała 20 kwietnia 2023 r. osoba uprawniona oraz czy o wydaniu przesyłki innej osobie powiadomiono Skarżącego;2) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do administracji publicznej;3) art. 43 K.p.a. poprzez wydanie korespondencji z 30 marca 2023 r. wysłanejna adres do doręczeń w B. wskazany w CEIDG osobie nieuprawnioneji niepowiadomienie o tym Skarżącego;4) art. 81a § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której istnieją niedające się usunąć wątpliwości w stanie faktycznym w zakresie okoliczności dotyczących doręczenia pisma wzywającego do uzupełnienia rozliczenia;5) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie z jakich powodów organnie uwzględnił wyjaśnień Skarżącego w zakresie, w jakim wskazywał on,że wezwanie nigdy nie zostało mu doręczone i braku skorzystaniaz art. 81a § 1 K.p.a.;6) art. 15gg ust. 22 i 23a ustawy covid poprzez ich niezasadne zastosowaniei wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję o zwrocie kwoty [...]zł wraz z odsetkami z uwagi na brak rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy Skarżący nie został skutecznie wezwanydo wywiązania się z obowiązku określonego w art. 15gg ust. 19 lub 20 ustawy covid w dodatkowym terminie, a w konsekwencji nie zaszły podstawy do wydania decyzji przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy;7) art. 38 ust. 2 Ustawy prawo pocztowe poprzez przyjęcie, że organI instancji spełnił wszelkie wymogi związane z doręczeniem przesyłki z 30 marca 2023 r., podczas gdy przesyłka zawierająca wezwanie nie została wydana skarżącemu;8) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organuI instancji.Skarżący wniósł w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postepowania.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje.Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 2 ustawyz dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.2026.143 t.j.; dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznaniaw trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dniod zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.Na podstawie art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawyna posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na mocy przytoczonych przepisów niniejszą sprawę sąd rozpoznał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stronoraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodnośćz prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargioraz powołaną podstawą prawną.Jak wynika z akt sprawy, Skarżący złożył do Dyrektora WUP 10 września2020 r. wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Świadczenia zostały przekazane na rachunek bankowy Skarżącego 16 września 2020 r., 30 października 2020 r., 30 listopada 2020 r. Skarżący nadesłał do Dyrektora WUP 30 grudnia 2020 r. formularz rozliczeniowy wniosku i umowy nr [...] Dyrektor WUP wezwał Skarżącego do wywiązania się z obowiązku rozliczenia pomocy kierując korespondencję na adres miejsca prowadzenia działalności (wezwanie z 24 lutego 2023 r.) oraz na adres do doręczeń wskazany w CEIDG (wezwanie z 30 marca2023 r.).W związku z brakiem przedłożenia przez Skarżącego załączników potwierdzających prawidłowość wykorzystania pobranych świadczeń i środkówz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, Dyrektor WUP, po uprzednim doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, wydał opisaną na wstępie decyzję z 9 stycznia 2025 r.Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy Dyrektor WUP, prowadzący wobec Skarżącego czynności kontrolne w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wypłaconych Skarżącemu na podstawie wniosku nr [...], skutecznie doręczył kierowaną do Skarżącego korespondencję, a w szczególności wezwanie z 30 marca 2023 r., zobowiązujące Skarżącego do przedłożenia stosownych rozliczeńw odniesieniu do otrzymanej pomocy, na adres wskazany jako adres do doręczeń wskazany w CDEIG (B. ). Wskazać w tym miejscu należy, że we wnioskuo przyznanie świadczeń Skarżący wskazał adres siedziby ([...] S. ,ul. [...]) oraz adres miejsca wykonywania działalności ([...] S. ,ul. [...]). Z kolei w odwołaniu, kwestionując skuteczność doręczenia wezwania z 30 marca 2024 r., podniósł, że: "zgodnie z zawartą umową korespondencja miała być dostarczana przez portal".Zdaniem SKO, dwutorowe doręczanie korespondencji poprzedzającej wszczęcie postępowania administracyjnego na adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (ul. [...] w S.) oraz na adres do doręczeń wskazany w CDEIG (adres w B. ) można uznać za dążenie do maksymalnego zabezpieczenia Beneficjenta przed sankcją zwrotu pobranego dofinansowania wobec braku takiego rozliczenia, ale na etapie wdrożonego postępowania administracyjnego stosowanie podwójnego mechanizmu doręczeń nie jest zabiegiem prawidłowym. Organ ten, utrzymując w mocy decyzję Dyrektora WUP, nie podzielił stanowiska Skarżącego wskazującego na obowiązek zweryfikowania przez Dyrektora WUP skutecznego doręczenia wezwania z 30 marca 2023 r. na adres w B. , którato przesyłka została doręczona osobie trzeciej (K. N.). Organ odwoławczy nie odniósł się w jakimkolwiek zakresie do podnoszonej w odwołaniu okoliczności wskazania w "umowie" jako adresu do korespondencji poczty elektronicznej ("portal").Podkreślenia wymaga, że Skarżący, który wszelką korespondencję w toku postępowania przed organem I i II instancji składał do organów za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (e-PUAP), akcentował w odwołaniu i skardze,że zgodnie z zawartą umową, korespondencja miała być dostarczana przez portal.Przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 15 gg ust. 1 ustawy covid, podmioty,o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócićsię z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względuna swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19,o którym mowa w art. 15g ust. 5.Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawyz 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (ust.2).Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 (ust.3).Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku,o którym mowa w ust. 1 (ust.4).Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku (ust.5).Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (ust.6).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (ust.7).Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczytych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwróciłsię z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników (ust. 7a).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (ust.8).Wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności:1) informacje o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie pracowników, której to świadczenie dotyczy;2) dane wnioskodawcy oraz numer telefonu lub adres poczty elektronicznej umożliwiające kontakt z wnioskującym;3) numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie;4) oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 1 i kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3;5) oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 5;6) oświadczenie, że wysokość wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników spełnia warunki określone w ust. 4;7) oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i jednocześnie zobowiązujesię dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów (ust.9).Oświadczenia, o których mowa w ust. 9, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (ust.10).Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy po stwierdzeniu kompletności wnioskui spełnienia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, warunków, o których mowaw ust. 1, i kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezwłocznie występuje w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń, o których mowa w ust. 1, i środków, o których mowa w ust. 2. (ust.11). Dysponent Funduszu przekazuje dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy, na podstawie limitu/zapotrzebowania, środki Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (ust.12).W przypadku stwierdzenia przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy złożenia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 9, oraz potwierdzenia we właściwych rejestrach prowadzenia działalności przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy przekazuje na rachunek bankowy podmiotu wskazanego we wniosku wnioskowaną kwotę na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników (ust.13). Wypłata dofinansowania następuje w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych we wniosku (ust.14).Świadczenia, o których mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowa w ust. 1, wypłaca pracownikom po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych ze środków ubezpieczonego, składek na ubezpieczenie zdrowotne, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach określonychw przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także należności alimentacyjnych na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, dotyczących potrącania tych należności z wynagrodzenia za pracę (ust.15).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, po dokonaniu potrąceń ze świadczeń, odprowadza należne składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodniez obowiązującymi przepisami (ust.16).Środki, o których mowa w ust. 1 i 2, przekazane na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy mogą podlegać egzekucji prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których zostały przekazane (ust.17).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do powiadamiania na piśmie w terminie 7 dni dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o zmianie mającej wpływna wysokość wypłacanej transzy środków (ust.18).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczychna wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dniod zakończenia okresu pobierania świadczeń (ust.19).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności:1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środkówz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodniez przeznaczeniem;2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku (ust.20).Do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowaw ust. 2, przepisy art. 15g ust. 17b i 17c stosuje się odpowiednio (ust.21).Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać, w okresie pobierania świadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz w okresie 3 lat po zakończeniu tego okresu, kontrole podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień. Kontrola może być prowadzona w kontrolowanym podmiocie lub w wojewódzkim urzędzie pracy (ust.22).Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów,o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkamiw wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (ust.23).Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązałsię z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niegow dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonejjak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (ust.23a).W przypadku niewywiązania się z obowiązku określonego w ust. 8 podmiotjest obowiązany do zwrotu całego otrzymanego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, któremu wypowiedziano umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie (ust. 23b).W przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnielub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (ust. 23c).Do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot,o którym mowa w ust. 1, niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (art. 23d).Zgodnie z treścią art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm).Zatem ocena prawidłowości doręczeń w sprawie wymaga odwołaniasię do treści przepisów K.p.a., na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Ocena skuteczności doręczenia pisma przez organ administracji publicznej zależyod dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy.I tak, przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 39 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od 7 lipca 2022 r., organ administracji publicznej doręcza pismana adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresemdo doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (§ 1). Zgodnie zaśz art. 39 § 2 K.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r.o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W kolei w myśl art. 39 § 3 K.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820i 1456), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osobylub organy. W przypadku doręczenia decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny, organ administracji publicznej może doręczyć decyzję w sposób określony w § 3. Przepisów § 1 i § 2 pkt 1 nie stosuje się (art. 39 § 4 K.p.a.).Przepis art. 39 K.p.a. uzyskał obecnie obowiązujące brzmienie z dniem 7 lipca 2022 r. Z dniem 5 października 2021 r. w miejsce wcześniejszej jednozdaniowej regulacji została wprowadzona regulacja, składająca się z czterech paragrafów. Komentowany przepis w poprzednio obowiązującym brzmieniu stosuje się jednakże do doręczeń dokonywanych przez organ administracji do dnia poprzedzającego dzień zaistnienia obowiązku stosowania przez dany organ przepisów ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 285 ze zm., zob. art. 158 tej ustawy). Z dniem 7 lipca 2022 r. w paragrafie 1 dodano zastrzeżenie dotyczące doręczenia na konto w systemie teleinformatycznym organu.Obowiązek doręczania przez organy administracji pism na adres do doręczeń elektronicznych pierwotnie miał być wprowadzany stopniowo. Miał on objąć od 5 lipca 2022 r. – organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługującete organy, od 1 stycznia 2023 r. szkoły wyższe i Polską Akademię Nauk; a od 1 stycznia 2024 r. – jednostki samorządu terytorialnego i ich związki. W dniu 27 maja 2022 r. weszła jednak w życie nowelizacja ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, która nałożyła obowiązek stosowania przepisów ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia określonegow komunikacie wydanym przez ministra właściwego do spraw informatyzacjina podstawie art. 155 ust. 10 tej ustawy. Termin ten pierwotnie nie mógł być późniejszy niż dzień 1 stycznia 2024 r.Minister Cyfryzacji w Komunikacie z 29 maja 2023 r. w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostępnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym (Dz.U. poz. 1077 ze zm.) określił ten termin na 30 grudnia 2023 r.W wyniku zmiany ustawy z 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, która weszła w życie z dniem 19 grudnia 2023 r., termin określony w komunikacie nie może być wcześniejszy niż dzień 30 marca 2024 r. i późniejszy niż dzień 1 stycznia 2025 r.(art. 155 ust. 11 ustawy z 2020 r. o doręczeniach elektronicznych).Minister Cyfryzacji w Komunikacie z 12 lipca 2024 r. zmienił komunikatw sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnychdo doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostępnieniaw systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym (Dz.U. poz. 1078) i wskazał 1 stycznia2025 r. jako termin wdrożenia ww. rozwiązań.Zasady doręczania pism drogą elektroniczną zostały unormowanew art. 391 k.p.a.Z kolei przywołany przez SKO przepis art. 42 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym od 5 października 2021 r. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (§ 1), pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2), a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu,gdzie się adresata zastanie (§ 3).Stosownie do treści art. 43 K.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomieniew oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.Przy doręczaniu pism do rąk sąsiada lub dozorcy ustawodawca wprowadza dodatkowy wymóg, tj. umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej lub – gdy nie jest to możliwe – w drzwiach mieszkania zawiadomienia o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu. "Brak takiego zawiadomienia prowadzi do bezskuteczności doręczenia pisma" (wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2011 r., V SA/Wa 2277/10, LEX nr 1097573).Doręczenie zastępcze dokonywane jest za pokwitowaniem, a zatem odbierający powinien złożyć swój podpis oraz wskazać datę doręczenia. Z art. 43nie wynika wymóg złożenia na potwierdzeniu odbioru oddzielnego oświadczenia przez odbierającego pismo, że zobowiązuje się on do oddania przesyłki adresatowi (wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2011 r., III SA/Kr 1315/10, LEX nr 1154150). Formularze potwierdzenia odbioru pism zawierające adnotację, komu doręczono pismo, oraz zawierające informację, że osoba, której doręczono pismo, podjęła się oddania pisma adresatowi, mają służyć eliminowaniu sporów co do okoliczności doręczenia(por. wyrok NSA z 20.12.2012 r., II OSK 1558/11, LEX nr 1367323). Brak jednakna zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacji o tym, że osoba odbierająca przesyłkę podjęła się oddania pisma adresatowi, nie oznacza braku możliwości przyjęcia,że pismo zostało we wskazanej na tym potwierdzeniu dacie doręczone adresatowi (wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2408/11, LEX nr 1337361). W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłkii potwierdza jej odbiór własnym podpisem, to oznacza, że podjął się doręczenia przesyłki adresatowi (wyrok NSA z 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, LEX nr 786594; wyrok WSA w Gliwicach z 22 sierpnia 2012 r., II SA/Gl 541/12, LEX nr 1253958; postanowienie NSA z 8 listopada 2007 r., II GSK 192/07, LEX nr 494066). "Wykładnia gramatyczna i logiczna przepisu prowadzi do wniosku, że pokwitowanie złożoneprzez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia jest następstwem aktu woli, jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma. Innymi słowy, pokwitowanie na dowodzie doręczenia faktu odbioru przesyłki stanowi uzewnętrznienie podjętej wcześniej przez odbierającego pismo woli przekazania przesyłki adresatowi [...]. Brak jest zatem również podstawy do domagania się przez pracownika operatora doręczającego przesyłkę złożenia przez odbierającego przesyłkę odrębnego zobowiązania przekazania jej" (wyrok NSA z 17 listopada2009 r., II GSK 208/09, LEX nr 785752). Pokwitowanie odbioru pisma uzasadnia bowiem przyjęcie domniemania istnienia po stronie osoby potwierdzającej odbiór pisma woli oddania pisma bezpośrednio adresatowi (wyrok WSA w Opolu z 26maja 2011 r., II SA/Op 129/11, LEX nr 1606832). "Domniemanie to może być wzruszone przez adresata pisma, ale nie jest wystarczające tylko to, że na pokwitowaniu doręczenia (potwierdzeniu doręczenia) nie ma adnotacji, że osoba, której pismo doręczono, zobowiązała się oddać pismo adresatowi" (wyrok NSA z 20 grudnia2012 r., II OSK 1558/11, LEX nr 1367323; zob. też wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r.,II OSK 2408/11, LEX nr 1337361; inaczej WSA w Łodzi w wyroku z 27 marca 2013 r., III SA/Łd 85/13, LEX nr 1299605, który przyjął, że z uwagi na brak adnotacji o podjęciu się przez domownika doręczenia przesyłki nie można przyjąć, iż dorosły domownik zobowiązanie takowe podjął, a zatem tryb zastępczy nie został w pełni dochowany).Z kolei w art. 44 § 1 K.p.a. wskazano, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta)- w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta)lub upoważnioną osobę lub organ. § 2 stawowi o tym, że zawiadomienieo pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe,na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscuprzy wejściu na posesję adresata. Natomiast § 3 wskazuje, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Z § 4 wynika, że doręczenie uważasię za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.Dla przyjęcia, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W szczególności chodzi o wskazanie dat kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, miejsca pozostawienia zawiadomień oraz przyczynę braku doręczeń przesyłki adresatowi.Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia należy dysponować kopertą z naklejonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na której znajdą się stosowne pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma (z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu). Dodatkowo konieczną jest adnotacja doręczyciela ze wskazaniem, gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Kolejne czynności z tym związane winny znaleźć odzwierciedlenie na koperciei zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W aktach sprawy musi się zatem znajdowaćsię dowód, z którego jednoznacznie i jasno wynika, jak działał doręczający.Przepisy K.p.a. regulujące doręczanie przesyłek, winny być interpretowanew sposób zgodny z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, tj. z art. 7, 8 i 9 K.p.a., które stanowią, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują działania mając na uwadze, m.in. słuszny interes obywateli, w sposób budzący zaufanie do organów państwa. Przepisy regulujące doręczenia korespondencji służą przede wszystkim zagwarantowaniu sprawności postępowania poprzez zapewnienie skuteczności doręczeń.Zasada budzenia zaufania do państwa (art. 8 § 1 K.p.a.) ma swoje zakorzenienie w konstytucyjnym standardzie demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Jest ona też uznawana za standard wyznaczający nie tyle określone rodzaje czynności organu, ale raczej za miernik rzetelności i staranności organu w prowadzonym postępowaniu.Zasada praworządności oraz budzenia zaufania do państwa wymaga od organu podjęcia czynności mających na celu jednoznaczne określenie adresu do doręczeń, aby w sprawie rozliczenia udzielonego dofinansowania działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia(art. 12 ust. 1 K.p.a. zasada szybkości i prostoty postępowania).Wymóg podania we wniosku o przyznanie dofinansowania danych wnioskodawcy, numeru telefonu lub adresu poczty elektronicznej umożliwiającej kontakt z wnioskującym ustawodawca wprowadził wprost w przywołanym wyżej przepisie art. 15 gg ust. 9 pkt 2 ustawy covid.Dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie można też zapominać, że zgodnie z wyrażoną w przepisie art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą dwuinstancyjności postępowania jest bowiem dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zasada dwuinstancyjności jest zrealizowana, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone,czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu aktu stosowania prawa.W ocenie Sądu, jako naruszające zasadę działania organu w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania, należało ocenić postępowanie organu odwoławczego w sprawie, który utrzymując w mocy decyzję organu I instancji zaaprobował dwutorowość doręczania kierowanejdo Skarżącego (przedsiębiorcy) korespondencji (na adres miejsca wykonywania działalności oraz adres do doręczeń wskazany w CEIDG) przy braku ustosunkowania się do wskazanego przez Skarżącego w odwołaniu zarzutu zaniechania rozważenia czy korespondencję należało zgodnie z zawartą "umową" dostarczać przez portali dlaczego w portalu brak wzmianki o złożeniu rozliczenia. Skarżący wprost wskazałw odwołaniu, że "zgodnie z zawartą umową korespondencja miała być dostarczana przez portal, a nadto w portalu brak jakiejkolwiek wzmianki o zastrzeżeniu złożonego rozliczenia mimo że je złożyłem".W rozpoznawanej sprawie, co wymaga podkreślenia, Skarżący, będący przedsiębiorcą, we wniosku o przyznanie świadczeń wskazał: adres siedziby - [...] S. , [...], oraz adres miejsca wykonywania działalności: [...], ul. [...] nr [...]. Zwrócenia uwagi wymaga, że formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15 gg z dnia 30 grudnia 2020 r. Skarżący nadesłał do Dyrektora WUP drogą elektroniczną. Organy obydwu instancji na żadnym etapie postępowania nie kierowały do Skarżącego korespondencji drogą elektroniczną. Korespondencja do Skarżącego (wezwanie z 30 marca 2023 r., zawiadomienie z 14 listopada 2023 r., decyzja organu I instancji,) kierowana byłana adres w B. i została uznana za skutecznie doręczoną pod tymże adresemdo doręczeń, wskazanym przez Skarżącego w CEIDG.Zarzuty Skarżącego zawarte w skardze też koncentrują się główniena naruszeniach przepisów K.p.a. skutkujących nieskutecznością doręczenia kierowanej do niego korespondencji (w szczególności wezwania z 30 marca 2023 r.) wobec braku weryfikacji, czy korespondencję wysłaną na adres do doręczeń w B. wskazany w CEIDG odebrała 20 kwietnia 2023 r. osoba uprawniona oraz czyo wydaniu przesyłki innej osobie powiadomiono Skarżącego. Skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia korespondencji na ww. adres do doręczeń.Mając na uwadze powyższe oraz nierozpoznanie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów odwołania odnoszących się do istotnej w sprawie kwestii oceny prawidłowości doręczeń kierowanej do Skarżącego korespondencji związanejz rozliczeniem przekazanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń, Sąd uznał, że w sprawie doszłodo naruszenia przepisów postępowania, to jest przede wszystkim zasady dwuinstancyjności postępowania oraz zasady zaufania do organów, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. orzecjak w sentencji.Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, SKO zobowiązane jest rozpoznaćw pełni zarzuty odwołania od decyzji Dyrektora WUP z uwzględnieniem obowiązującego w 2023 r. stanu prawnego oraz stanowiska Sądu. Podejmie stosowne czynności procesowe mające na celu ustalenie w szczególności, wobec podnoszonych w odwołaniu okoliczności o podaniu w umowie adresu doręczeń przez portal, czy Skarżący w toku czynności przed Dyrektorem WUP w związku ze złożonym wnioskiem nr [...] z 10 września 2020 r. wskazał w "umowie"lub innym dokumencie inny adres do doręczeń w sprawie. Następnie ponownie oceni skuteczność dokonanych doręczeń w sprawie w świetle przepisów K.p.a. i wyda stosowne rozstrzygnięcie.Sąd stwierdził, że do akt administracyjnych sprawy nie dołączono "umowy",na którą Skarżący jedynie ogólnikowo powołał się w odwołaniu, w której treści takie dane miałyby się znajdować.W świetle powyższych ustaleń należało stwierdzić, że przedwczesne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Koszty te, w łącznej wysokości [...] zł, stanowią uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi w sprawie.Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnychsą dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).. Koszty te, w łącznej wysokości [...] zł, stanowią uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi w sprawie.Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnychsą dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).