Wyrok - II OSK 2597/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 146/23 w sprawie ze skargi G. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego InspektOddalono skargę kasacyjną. rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 146/23 w sprawie ze skargi G. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspekt
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Jurkiewicz
Podstawa prawna
art. 97
kpa
art. 123
kpa
art. 138
kpa
art. 3
ppsa
art. 145
ppsa
art. 170
ppsa
art. 106
ppsa
art. 193
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 21 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 146/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2022 r., nr [...] znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania, uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.Zaskarżonym postanowieniem Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB) uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego - ziemskiego w Krakowie z dnia 10 października 2022r., nr [...] znak: [...], którym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne znak: [...] w sprawie obiektu budowlanego (muru kamiennego) zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], do czasu zakończenia sprawy o rozgraniczenie działek [...] i [...] prawomocnym wyrokiem Sądu powszechnego.Skargą G. S. zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.Uwzględniając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania, które dotyczy budowy obiektu bez pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem taka sytuacja, że jedna ze stron kwestionuje z pewnych subiektywnych przyczyn ustalony i zastany przebieg granicy między nieruchomościami, lecz że przebieg tej granicy jest obiektywnie niewiadomy, a obiekt budowlany, którego postępowanie dotyczy znajduje się "w granicy" tych nieruchomości. Taki stan wynika w szczególności z przedłożonego przez skarżącą do akt niniejszego postępowania sądowego pisma, z Wydziału Geodezji Kartografii i Katastru Starostwa Powiatu Krakowskiego z dnia 23 marca 2023 r. W piśmie tym obszernie opisano, na czym polegają nieprawidłowości związane z dotychczas dokonanymi czynnościami mającymi na celu ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], stwierdzając m.in., że: "dokumentacja sporządzona w ramach ww. operatu jest niespójna tj. szkic oraz protokół graniczny wskazują inny przebieg granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami a współrzędne punktów granicznych z ww. operatu – inny przebieg granicy." Uwzględniając powyższe, czyli nieprawidłowości w postępowaniach z zakresu geodezji, w wyniku których przyjęto przebieg granic pomiędzy w/w działkami, należy zdaniem Sądu wyrazić pogląd, że w aktualnej sytuacji nie da się jednoznacznie ustalić jaki jest przebieg tej granicy. Biorąc natomiast pod uwagę, że obiekt którego dotyczy postępowanie znajduje się "w granicy" tych działek, a postępowanie legalizacyjne go dotyczące wymaga dla swojej ważności skierowania stosownych nakazów do właściwych podmiotów, tj. właścicieli nieruchomości, na której/których obiekt ten się znajduje, w aktualnej sytuacji ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...] w ramach toczącego się postępowania przed sądem powszechnym, stanowi przesłankę prejudycjalną dla toczącego się postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy zachodziły przesłanki do jego zawieszenia. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji – o ile w sprawie nie nastąpi zmiana mających w tym zakresie znaczenie okoliczności faktycznych lub prawnych - utrzyma zaskarżone postanowienie w mocy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie.Skargą kasacyjną P. J. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2021.1990) w zw. z §14 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U.2021.820) poprzez brak należytej kontroli Sądu nad postępowaniem dowodowym przeprowadzonym przez organ a przez to wyciąganiem błędnych wniosków z przeprowadzonych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego założenia, że zalegające w aktach sprawy administracyjnej pismo Wydziału Geodezji Kartografii i Katastru Starostwa Powiatu Krakowskiego z 23 marca 2023r. stanowi o tym, iż "dokumentacja sporządzona w ramach ww. operatu jest niespójna tj. szkic oraz protokół graniczny wskazują inny przebieg granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami a współrzędne punktów granicznych z ww. operatu - inny przebieg granicy." dając tym podstawę do zawieszenia postępowania, gdy tymczasem art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2021.1990) w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U.2021.820) wprowadza specjalny tryb w którym dochodzi do wyłączenia materiałów przyjętych do zasobu z uwagi na nieprzydatność i jest to jedyny tryb, który umożliwia organowi geodezyjnemu uznać, że materiały zasobu są nieprzydatne a uczestnikom obrotu prawnego zignorować nieprzydatne dokumenty. Tym samym prawidłowa ocena dowodów wskazuje, iż pismo z 23 marca 2023 r. nie zostało wydane w wyniku przeprowadzonego odpowiedniego postępowania w którym organ geodezyjny jest władny wyłączać z zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumenty, a wobec tego nie może być podstawą powzięcia przez Sąd jakichkolwiek wątpliwości w zakresie przebiegu granicy ewidencyjnej;- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że sprawa tocząca się przed organem wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zawieszenia postępowania;- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez niedokonanie przez Sąd I instancji właściwej oceny rozstrzygnięcia organu II instancji na gruncie poczynionych przez ten organ ustaleń faktycznych i prawnych oraz wyciągniętych z nich wniosków, w szczególności poprzez nieuznanie zasadności twierdzenia o braku podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na fakt, iż wynik postępowania rozgraniczeniowego nie ma charakteru zagadnienia wstępnego dla przedmiotowej sprawy;- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 170 p.p.s.a poprzez nie mające podstaw naruszenie przez Sąd I instancji zasady trwałości orzeczeń Sądu administracyjnego w sytuacji gdy wobec tego samego "zagadnienia wstępnego" tj. postępowania rozgraniczeniowego i wobec tych samych stron postępowania w innym wyroku tamtejszego Sąd orzekł, iż owo postępowanie rozgraniczeniowe nie stanowi zagadnienia wstępnego.Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: decyzji nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie; wydruku z systemu sentencji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1039/22 - na okoliczność rozstrzygnięcia organu II instancji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tożsamej w zakresie stanu faktycznego sprawie dotyczącej przekroczenia granic działki w trakcie wznoszenia budynku oraz uznania, iż wynik postępowania rozgraniczeniowego nie ma charakter zagadnienia wstępnego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzoną osobiście przez G. S., skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna, w jej okolicznościach, nie zasługiwała na uwzględnienie.Przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed Sądem pierwszej instancji, było ostateczne postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylające w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego-ziemskiego w Krakowie z 10 października 2022 r., którym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne dot. samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - muru kamiennego –na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie [...], do czasu zakończenia sprawy o rozgraniczenie tej działki z działką skarżącej nr [...], prowadzonej przed Sądem Rejonowym Kraków-Krowodrze, I Wydział Cywilny – sygn. akt I NS 622/22/K.Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone kasacyjne postanowienie organu odwoławczego wskazując, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania, które dotyczy budowy obiektu bez pozwolenia na budowę, bowiem przebieg tej granicy jest obiektywnie niewiadomy, a obiekt budowlany, którego postępowanie dotyczy znajduje się "w granicy" tych nieruchomości.Z tym stanowiskiem w realiach tego postępowania należy się zgodzić, stąd też uchylając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące to stanowisko, w ocenie Sądu odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym niezasadne pozostają zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez WSA w Krakowie przepisów: art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., czy obrazy art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 170 p.p.s.a. w sposób opisany w jej petitum.Wyjaśniając przesłanki oddalenia wniesionej kasacji na wstępie należy podkreślić, iż w orzecznictwie Sądów administracyjnych początkowo rozbieżności interpretacyjne budziła kwestia zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę czy też w postępowaniu legalizacyjnym, w sytuacji gdy toczy się sądowy spór o rozgraniczenie nieruchomości, na której zaprojektowano/zlokalizowano obiekt budowlany. Część judykatury opowiada się za stanowiskiem, zgodnie z którym spór o granice działki stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do takiego postępowania administracyjnego (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26.07.2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1432/98, z 13.09.2001 r., sygn. akt IV SA 420/99). Zwolennicy odmiennego poglądu podnosili zaś, że kwestia dotycząca rozgraniczenia działek nie może być postrzegana jako zagadnienie wstępne wobec postępowania w sprawie pozwolenia na budowę czy w postępowaniu legalizacyjnym. Zapatrywanie to opierało się na przyjęciu, że żaden przepis ustawy nie uzależnia wydania decyzji w tym przedmiocie od wyniku postępowania rozgraniczeniowego – patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.03.2012 r., sygn. akt II OSK 2554/10, z 24.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2102/10.Aktualnie w dorobku judykatury w przedmiocie wpływu sądowego sporu o rozgraniczenie na toczące się postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę czy postępowania legalizacyjnego dominuje pogląd o braku w tym zakresie prejudykatu. Ustalenie granic nieruchomości, co do zasady, nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę czy w postępowaniu legalizacyjnym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem kwestia rozgraniczenia działek nie może być postrzegana jako zagadnienie wstępne wobec ww. postępowań. Z analizy zaskarżonego wyroku wyraźnie wynika, iż Sąd pierwszej instancji miał na uwadze to, że w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że postępowanie rozgraniczające nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę jednak to właśnie szczególne okoliczności przedmiotowej sprawy wskazały na potrzebę zawieszenia go do czasu rozstrzygnięcia sporu o rozgraniczenie działek nr [...] i [...] w miejscowości [...] w gminie [...], przed Sądem Rejonowym Kraków-Krowodrze, I Wydział Cywilny –sygn. akt I NS 622/22/K.Tym samym z reguły sprawy dotyczące rozgraniczenia nieruchomości nie stanowią kwestii prejudycjalnej dla rozstrzygania spraw w przedmiocie pozwolenia na budowę czy legalizowania samowoli budowlanej, niemniej jednak stan faktyczny tej sprawy w pełni uzasadnia właśnie zastosowanie przed wydaniem decyzji ostatecznej w postępowaniu legalizacyjnym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. właśnie przy uwzględnieniu indywidualnych okoliczności tej sprawy.Przedmiotowa sprawa dotyczy samowoli budowlanej – muru kamiennego znajdującego się na granicy działek [...] i [...] należących do skarżącego kasacyjnie i skarżącej. Sporny obiekt ma charakter liniowy i skoro znajduje się w granicy ww. działek to kwestie własnościowe są niewątpliwie bardzo istotne a przecież prawa własności nie można domniemywać.Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenie na budowę czy w ramach postępowania legalizacyjnego nie jest właściwy do samodzielnego ustalania przebiegu granic nieruchomości. Organy te opierają się na materiałach z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych (w tym w kwestii granic między nieruchomościami) wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Stąd organy administracji orzekając, nie mają możliwości dokonywania samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu, jego granic, z pominięciem dowodu w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Niemniej jednak są sytuacje, gdzie oparcie się na takim dokumencie nie jest wystarczające w szczególności w sprawach gdzie ujawnione dowody pozwalają na stwierdzenie, że w dokumentacji geodezyjnej uprawdopodobniono błędy a toczące się postępowanie rozgraniczające może prowadzić do właściwego uregulowania stanu prawnego nieruchomości.Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie stąd też zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z §14 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego poprzez brak należytej kontroli Sądu nad postępowaniem dowodowym przeprowadzonym przez organ a przez to wyciąganiem błędnych wniosków z przeprowadzonych dowodów, nie mogły uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku.Przede wszystkim w okolicznościach tej sprawy jest niesporne, iż w odniesieniu do granic działek nr [...] i [...] gdzie zlokalizowany jest sporny obiekt liniowy – mur kamienny oraz działką nr [...] występuje wieloletni spór graniczny (wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego zgłosiła skarżąca już w 2019 r.-przypomnienie NSA) a ujawnione w sprawie dowody wskazują na nieprawidłowości w postępowaniu z zakresu geodezji.W piśmie z upoważnienia Starosty Krakowskiego Kierownika Referatu Ewidencji Gruntów w Wydziale Geodezji, Kartografii i Katastru Powiatu Krakowskiego z 23 marca 2023 r. nawiązującego do wcześniejszego pisma tego organu z dnia 29 marca 2022 r., wynika, że w ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] przebieg granic działek [...] i [...] i nr [...] wskazują punkty graniczne z operatu numer [...]. Protokół graniczny znajdujący się w tym operacie wskazuje, że granica podziału biegnie "od p.H do p.J przez p.I - mur oporowy betonowy wys. 1 m. Od p.I po ścianie budynku gospodarczego, a dalej ogrodzeniem trwałym granica biegnie w kierunku południowym do p. K-granica bezpieczna". Natomiast współrzędnymi punktów granicznych, które znajdują się w ww. operacie nie są zgodne z przebiegiem tej granicy opisanym w protokole. Z powyższego wynika, że dokumentacja sporządzona w ramach ww. operatu jest niespójna tj. szkic oraz protokół graniczny wskazują inny przebieg granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami a współrzędne punktów granicznych z ww. operatu inny przebieg granicy. W piśmie tym organ wyjaśnił także, że do aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie zmiany przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] konieczne jest przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji geodezyjnej sporządzonej w ramach postępowania rozgraniczeniowego oraz prawomocne orzeczenie sądowe wydane w sprawie.Z powyższego wynika, że granica między przedmiotowymi działkami jest sporna, a wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nie jest pozorne - na potrzeby postępowania legalizacyjnego, lecz jest obiektywnie uzasadnione. Wskazany w cytowanym piśmie przebieg granicy pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami odbiega od przebiegu granicy wieloletniego spokojnego stanu posiadania. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], co jest istotne w okolicznościach tej sprawy pozostaje obiektywnie niewiadomy. Stąd istotne znaczenie toczącego się postępowania rozgraniczeniowego, bowiem do wydania decyzji legalizacyjnej konieczne jest złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego statuuje, iż przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.Oczywistym jest zatem, że do zalegalizowania samowolnie wybudowanego muru kamiennego inwestor winien posiadać prawo do dysponowania tym gruntem na cele budowlane. Stąd ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] w ramach toczącego się postępowania przed sądem powszechnym, stanowi przesłankę prejudycjalną dla prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego. Jeżeli istnieje rzeczywisty (jak w tej sprawie), a nie pozorny, spór prawny co do przebiegu granicy, organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości zweryfikowania oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też należało w okolicznościach niniejszej sprawy zastosować art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co trafnie przyznał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, właściwie stosując przepis art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec zaskarżonego postanowienia. Odmienne stanowisko skarżącego kasacyjnie stanowi jedynie w realiach tej sprawy nieuprawioną polemikę z trafnym wyrokiem Sądu pierwszej instancji.Należy informacyjnie zauważyć, iż w niemalże tożsamej sprawie a dotyczącej postępowania legalizacyjnego wobec budynku garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], podjęto tożsame postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego do czasu zakończenia sprawy o rozgraniczenie działek nr [...] i [...] prawomocnym wyrokiem Sądu powszechnego. Potwierdzono to prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1508/23 gdzie oddalono skargę P. J. na ostateczne postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 25 września 2023 r. znak [...]. To rozstrzygnięcie Sądu I instancji wskazuje na jednolitość rozstrzygania spraw w tożsamym stanie faktycznym.W skardze kasacyjnej zawnioskowano o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: decyzji nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie; wydruku z systemu sentencji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 października 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1039/22 - na okoliczność rozstrzygnięcia organu II instancji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tożsamej w zakresie stanu faktycznego sprawie dotyczącej przekroczenia granic działki w trakcie wznoszenia budynku oraz uznania, iż wynik postępowania rozgraniczeniowego nie ma charakter prejudycjalnego.W powołanej przez skarżącego decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr [...] z dnia 18 lipca 2022 r. organ odwoławczy uchylił w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję organu I instancji legalizującą skarżącej obiekt garażu. Wyrokiem WSA w Krakowie z 17 października 2022 r. sygn. II SA/Kr 1039/22 sprzeciw od tej decyzji został oddalony. W sprawie nie zostało sporządzone uzasadnienie wyroku, tak więc jedynym uprawnionym wnioskiem wynikającym z tego wyroku jest taki, że Sąd decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 18 lipca 2022 r. uznał za zgodną z art. 138 § 2 k.p.a. W sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1039/22 WSA w Krakowie nie zajął bowiem wiążącego stanowiska w kwestii, czy wynik postępowania rozgraniczeniowego ma charakteru zagadnienia wstępnego dla uproszczonego postępowania legalizacyjnego - skoro postępowanie w sprawie tego garażu zostało zawieszone z uwagi na postępowanie rozgraniczające- patrz prawomocny wyrok WSA Krakowie z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1508/23.Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona i na mocy art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji o jej oddaleniu.Dodatkowo podnieść należy, iż mimo zamieszczenia w udzielonej odpowiedzi na skargę kasacyjną przez skarżącą wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie zamieścił rozstrzygnięcia w tym zakresie w sentencji wyroku bowiem nie znalazł podstaw do ich zasądzenia. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie tylko nie brała udziału w rozprawie przed NSA ale także nie wykazał, aby poniosła koszty sądowe w postępowaniu kasacyjnym, a złożona przez nią odpowiedź na skargę kasacyjną została sporządzona i podpisana osobiście.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji,.). W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie tylko nie brała udziału w rozprawie przed NSA ale także nie wykazał, aby poniosła koszty sądowe w postępowaniu kasacyjnym, a złożona przez nią odpowiedź na skargę kasacyjną została sporządzona i podpisana osobiście.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji,