sygn. III OSK 2795/24 25 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 2795/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Wodne prawo, Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 595/24 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2024 r., znakOddalono skargę kasacyjną. Wodne prawo, Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 595/24 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2024 r., znak
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
świadek biegły uczestnik postępowania apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Sławomir Pauter
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 595/24 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2024 r., znak SKO.PW/4171/6/2024 w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 595/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 21 lutego 2024 r., znak SKO.PW/4171/6/2024 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z 22 grudnia 2023 r., znak GK.6331.1.1.2022 w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...] (własność K.W. i B.W. – dalej: uczestnicy postępowania).Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się R.K. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 234 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1478), poprzez jego niezastosowanie wobec błędnego przyjęcia, iż na działce nr [...] obr. [...] nie nastąpiły zmiany na gruncie powodujące lub mogące powodować szkody na gruncie sąsiednim - działce nr [...], stanowiącej własność skarżącego, a w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję SKO, którą utrzymano w całości w mocy decyzję Wójta, którą odmówiono nakazania przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie i wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom, na działce nr [...] położonej w m. S., obręb geodezyjny [...];2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sposób umożliwiający kontrolę zaskarżonego wyroku, w zakresie stwierdzenia braku naruszenia przez organy administracji art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 Konstytucji, poprzez rażące naruszenie zasady legalności, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania polegające na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego, pomimo spełnienia wszelkich przesłanek do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego.Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie oświadczył ponadto, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że spełnione są w pełni przesłanki do zastosowania art. 234 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, wobec zmian, jakich dokonali na swoim gruncie właściciele działki nr [...] w marcu 2022 r., skutkujących tym, iż nieruchomość skarżącego została w większym stopniu narażona na zalewanie, co też miało miejsce po dokonaniu zmian na gruncie. W ocenie skarżącego Sąd I instancji błędnie podzielił stanowisko organu I instancji, jak i organu odwoławczego, iż podniesienie gruntu na działce nr [...] o wysokość od 13 cm do 33 cm, jak wynika z opinii sporządzonej przez geodetę P.T., nie spowodowało zmiany kierunku wód, nadto iż pomimo nawiezienia ziemi na działce uczestników postępowania, spadek terenu pozostał w kierunku działki nr [...] i nie został zmieniony, poza tym przyjęto błędnie, iż nasypanie ziemi nie spowodowało zmiany kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na gruncie wód opadowych lub roztopowych za szkodą dla gruntów sąsiednich. W efekcie prac polegających na nawiezieniu na ciek wodny m.in. ziemi, wykonanych przez uczestników postępowania w dniu 19 marca 2022 r., doszło do zasypania cieku wodnego, co skutkuje zmianą stosunków wodnych i stanowi poważne zagrożenie dla zabudowań znajdujących się na działce skarżącego. Działka nr [...] przed nasypaniem ziemi w dniu 19 marca 2022 r. była położona niżej, gdyż tam był naturalny spływ wód. Nawieziona ziemia od miedzy do miedzy spowodowała podniesienie terenu i zasypanie naturalnego spływu wód. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącego kasacyjnie nie sposób przyjąć za trafne wnioski opinii biegłego.Następnie skarżący kasacyjnie zauważył, że prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym już choćby oświadczeń stron, prowadzić musi do zakwestionowania wniosków opinii biegłego. Niezgodne z podstawowymi zasadami wiedzy jest przyjmowanie, iż spływająca woda płynie wyłącznie w obrębie granicy działki, a takie wnioski wynikają z opinii stanowiącej podstawę wydanych w sprawie decyzji, a następnie wyroku WSA.W ocenie skarżącego, błędnie przyjęto, tak w decyzji organu I instancji, jak i organu odwoławczego, iż podczas pomiarów geodezyjnych w dniu 2 marca 2023 r. skarżący nie był obecny, względnie nie zgłaszał zastrzeżeń co do przyjętych przez biegłego punktów pomiarowych. Skarżący był obecny podczas tych pomiarów i chciał zgłosić uwagi, ale biegły kazał mu się odsunąć pod rygorem wezwania policji.Zdaniem skarżącego kasacyjnie istnieje oczywisty związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy podniesieniem terenu przez uczestników postępowania a szkodą dla nieruchomości skarżącego. Gdyby nie podniesienie terenu, nie doszłoby do tak dramatycznych w skutkach zalewań działki skarżącego. W piśmie z 7 lutego 2024 r. skarżący opisał i załączył zdjęcia obrazujące skutki obfitych opadów w dniu 5 lutego 2024 r.: zalania posesji za stodołą, ogrodu przydomowego, zagrożenie zalania zabudowań. Gdyby woda miała odpływ, jak wynika z opinii biegłego geodety, to tego zalania i zagrożenia by nie było. Podkreślono również, iż sytuacja z początku lutego 2024 r. była na tyle poważna, że gdyby nie przestało padać, woda spłynęłaby po zachodniej stronie stodoły skarżącego i zalałaby stodołę oraz garaż. Co istotne - wymienione budynki zostały wzniesione zgodnie z prawem, na podstawie stosownych decyzji o pozwoleniu na budowę.Kolejno wskazano, iż opinie hydrologiczne dołączone do akt przedstawiały ukształtowanie terenu i naturalny spływ wód przed nawiezieniem ziemi przez uczestników postępowania, natomiast opinie te, a w szczególności opinia biegłego Ż., w punkcie K2 obrazuje, jak woda ma prawidłowo płynąć. Natomiast aktualnie tak spływać nie może, ponieważ za stodołą na działce [...] i do 250 metrów w pole został podniesiony teren, przez nawiezienie ziemi, co potwierdził geodeta robiąc mapy wysokościowe.Skarżący kasacyjnie podniósł, iż nie polega na prawdzie stwierdzenie z opinii hydrologa G., że działka [...] leży na terenach zalewowych. Na tej działce żyli rodzice, dziadkowie i pradziadkowie skarżącego i nigdy wcześniej problemu z zalewaniem nie było. Stodoła i garaż zostały wybudowane w 1971 roku i nigdy nie były nawet zagrożone zalewaniem. Wcześniej w miejscu obecnej stodoły stała stara drewniana stodoła zbudowana w 1945 roku i też nigdy nie była zalewana.W opinii skarżącego istnieje oczywisty związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy podniesieniem terenu przez uczestników postępowania w marcu 2022 r. a szkodą dla nieruchomości skarżącego. Gdyby nie podniesienie terenu, nie doszłoby do tak dramatycznych w skutkach zalewań działki skarżącego. Jako zupełnie dowolne należy uznać zdaniem skarżącego, twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż fakt zalewania nieruchomości skarżącego wynikać może ze zmian klimatycznych skutkujących długotrwałymi suszami czy intensywnymi opadami deszczu, a udokumentowane przez skarżącego szkody były wynikiem zdarzenia o nadzwyczajnym charakterze.Podniesiono nadto, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sposób umożliwiający jego kontrolę, w zakresie stwierdzenia braku naruszenia przez organy administracji art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji, poprzez rażące naruszenie zasady legalności, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania polegające na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego, pomimo spełnienia wszelkich przesłanek do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Pomimo podniesienia przez skarżącego w skardze powyższego zarzutu, w uzasadnieniu wyroku brak jest odniesienia się do niego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się wydania decyzji, o której mowa w art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm.; dalej: Prawo wodne). Zastosowanie tego przepisu możliwe jest po ustaleniu, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż zastosowanie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne uzależnione jest od wystąpienia skutku w postaci szkody, zatem pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.Sprawy z zakresu stosunków wodnych co do zasady wymagają dla zastosowania art. 234 ustawy Prawo wodne wiadomości specjalnych przekraczających wiedzę wynikającą z doświadczenia życiowego oraz zwykłego zakresu wiedzy posiadanej przez pracowników organów administracji o właściwości ogólnej. Są to postępowania specyficzne i skomplikowane, wymagające odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, a ewentualnie również przeprowadzenia badań, analiz i obliczeń. Inne dowody takie jak oględziny, czy zeznania świadków nieposiadających fachowej wiedzy, nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. dla wyjaśnienia, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy między dokonaną zmianą, a wynikłą szkodą. Regułą w sprawach tego rodzaju powinien być dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wód na gruncie, czy na gruncie sąsiednim nastąpiła szkoda (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 286/18 i przywołane w nim orzecznictwo sądów administracyjnych, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2983/20 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).Dodatkowo wymaga wyjaśnienia, że art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), dotyczą obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. W myśl z kolei art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast m.in. ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przeciwieństwie do twierdzeń skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki miał podstawy, aby uznać, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Organy przeprowadziły bowiem kompletne postępowanie dowodowe, spełniające wymogi wskazane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym zebrany został wystarczający materiał dowodowy, w tym opinia biegłego w postaci analizy geodezyjnej. W sprawie przeprowadzona została również wizja w terenie, z której sporządzono protokół oraz zdjęcia. Na tej podstawie Kolegium dokonało właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie można w tym zakresie zarzucić mu uchybień. Precyzyjnie zostały wyjaśnione przyczyny rozstrzygnięcia, a także jasno wskazano dlaczego nie mogły zadziałać zarzuty odwołania. Co więcej, organ odwoławczy podkreślił, że miał na uwadze informacje wynikające z załączonych do akt sprawy kopii opinii hydrologicznych: 1) działka nr [...] leży na terenach zalewowych, wobec tego w okresie intensywnych opadów czy też dużych roztopów może dochodzić do jej zalewania i powstawania zastojów wodnych (opinia z września 2010 r, s. 5); 2) na działce nr [...] miały miejsce zmiany na gruncie od 2004 r. (przyznał to sam wnioskodawca); 3) na działce nr [...] doszło do zmiany przebiegu drogi, co również przyczyniło się do częściowej zmiany kierunku spływu wody z tej działki (opinia z września 2010 r., s. 5, uzupełnienie do opinii z marca 2018 r., s. 11).Zauważyć należy również, że zakres postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych organów w przedmiotowej sprawie był wyznaczony przesłankami wynikającymi z art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Podzielić należy w tej mierze stanowisko Sądu I instancji, który nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Ma rację Sąd Wojewódzki twierdząc, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie organy zgromadziły bowiem materiał dowodowy, który był wystarczający do oceny, czy spełnione zostały przesłanki, od których uzależnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne.Ponownego podkreślenia wymaga, że w postępowaniach tego rodzaju jednym z podstawowych dowodów jest - co do zasady - dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wód na gruncie, czy na gruncie sąsiednim nastąpiła szkoda. Aby opinia była miarodajna musi być ona kompletna, precyzyjna, jasna i logiczna. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie biegły sporządził opinię spełniającą powyższe wymagania. Sąd I instancji dokonał gruntownej analizy znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego i przedstawił wnioski z niego płynące zasadnie wskazując, że z treści opinii nie można wyciągnąć wniosku o naruszeniu stosunków wodnych, w rozumieniu art. 234 ustawy Prawo wodne skutkujących zalewaniem działki należącej do skarżącego kasacyjnie.W niniejszej sprawie organ pozyskał opracowanie "Pomiary Rzeźby Terenu" mgr inż. geodety P.T., który sporządził ją w marcu 2023 r. Opracowanie to składa się z mapy, na której naniesiono wysokości terenu obu działek - skarżącego (nr [...]) oraz B.W. (nr [...]) oraz z 3 profili podłużnych i 13 poprzecznych obu tych działek. Biegły dysponował pomiarami wysokości działek z 2018 r., wykonanych na potrzeby poprzednio prowadzonych postępowań z zakresu stosunków wodnych, dlatego mógł na jednej mapie przedstawić pomiary wykonane w 2023 r. i w 2018 r., przy czym wspólne pomiary dotyczą około 90 metrów długości działki licząc od zabudowań gospodarczych, w pozostałym zakresie brak było danych z 2018 r. (nie wykonywano wówczas pomiarów na odległość ponad 90 metrów).Z opracowania geodety wynika, że co do zasady wysokości terenu na obu działkach są podobne. Kilkucentymetrowe różnice mogą wynikać z błędów pomiaru, nieznacznej zmiany ukształtowania terenu w wyniku wykonywanych prac polowych, wypłukiwania gruntu przez wody opadowe. Różnice te nie powodują zmiany kierunku spływu wody, nadto widoczne są na obu działkach.Dalej biegły w swoim opracowaniu wskazał, że na trzech przekrojach (nr 1, nr 5, nr 6) pojawiają się różnice w stosunku do roku 2018: na przekroju nr 6 różnica wynosi na działce nr [...] - 26 cm oraz 13 cm na działce nr [...]. Na przekroju nr 5, według stanu na 2018 r., na działce nr [...] widoczne jest zagłębienie, którego nie widać w trakcie pomiarów z 2023 r. Różnica wysokości wynosi 26 cm. Na przekroju nr 1 działka jest podniesiona o około 33 cm, przy czym spadek terenu pozostaje nadal w kierunku działki nr [...], przy zabudowaniach gospodarczych.Biegły nie dopatrzył się związku przyczynowo-skutkowego między nawiezieniem ziemi na działce nr [...] (fakt niesporny między stronami) a zalewaniem działki nr [...] czy też innymi szkodami na tej działce. Co więcej, w dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, jak również w dacie oględzin działek wnioskodawca nie wskazał żadnych szkód, które powstały w wyniku nawiezienia ziemi na działkę nr [...]. Konkludując biegły uznał, że nawiezienie ziemi na działkę nr [...] i wynikające z tego zmiany ukształtowania terenu (podniesienie poziomu gruntu punktowo od 13,00 do 33,00 cm) nie miały takiego charakteru, który skutkowałoby naruszeniem stosunków wodnych na działce nr [...] i powodowałoby zmianę naturalnego kierunku spływu wód opadowych. Nawiezienie ziemi zostało wykonane z zachowaniem naturalnych spadów terenu i utrzymaniu dotychczasowego kierunku spływu wody. Podniesienie poziomu działki nr [...] nie skutkowało zmianą kierunku spływu wody.Na tym opracowaniu i wynikających z niego wnioskach organ oparł swoją decyzję, którą słusznie Sąd I instancji uznał za prawidłową. Opracowanie biegłego sporządzone jest rzetelnie, pomiary i mapy wykonane zostały dokładnie i czytelnie, umożliwiając rzeczywiste porównanie stanu z 2018 r. i 2023 r.Słusznie zauważył również organ odwoławczy, że incydentalne zalewanie działki nr [...] (wrzesień 2022 r., luty 2024 r.) wynikało z czynników atmosferycznych (intensywnych opadów deszczu) i naturalnego ukształtowania terenu, ale być może także dokonanych wcześniejszych zmian na terenie działek nr [...] i nr [...]. Brak jest jednak dowodów, aby na działce nr [...] doszło do zmiany stanu wody, w tym zmiany kierunku odprowadzania wód opadowych w stosunku do istniejącego, a faktycznie naturalnego spływu wód przechodzących przez tę działkę. Z akt sprawy wynika, że odpływ wody powierzchniowej z działki nr [...] w 2018 r. i w 2023 r. nie uległ zmianie. Nawiezienie ziemi w 2022 r. nie miało też wpływu na zwiększenie intensywności spływu wody w kierunku działki nr [...].Podkreślić przy tym należy (na co słusznie wskazuje skarżący w skardze kasacyjnej), że organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną treść opinii biegłego. Opinia biegłego jest dokumentem zawierającym oceny i informacje oparte na wiedzy specjalistycznej. Obowiązkiem organu jest weryfikacja opinii pod kątem jej kompletności, rzetelności, logiczności i zrozumiałości. Natomiast rolą sądu w przypadku wniesienia skargi na decyzję organu jest dokonanie oceny, czy z powyższych obowiązków organy prowadzące postępowanie administracyjne w sposób należyty się wywiązały, a także czy ewentualnie stwierdzone naruszenia powyższych przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W konsekwencji zakwestionowanie opinii biegłego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu opinii doszło do naruszenia prawa albo zawiera ona ewidentne błędy, które dyskwalifikują jej walory dowodowe. Obowiązkiem organu, a także sądu administracyjnego, jest dokonanie oceny opinii biegłego, lecz tylko pod względem spełnienia określonych warunków formalnych, a nie weryfikacji wiadomości specjalnych przedstawionych przez biegłego.Konkludując uznać należało, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 234 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy Prawo Wodne. Wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, że szkoda w postaci zalewania nieruchomości skarżącego kasacyjnie wynikała z działania właścicieli nieruchomości sąsiadującej. Nie sposób wskazać, że podjęte przez nich działania stanowiły warunek sine qua non dla zaistniałej szkody.Wobec powyższego, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzut dotyczący naruszenia art. 234 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne.W realiach niniejszej sprawy nie doszło do skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych, na których WSA oparł stan sprawy. Skarżący kasacyjnie nie podniósł zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego kształtujących kodeksowy reżim gromadzenia i oceny materiału dowodowego, na podstawie którego czyni się istotne ustalenia w sprawie. W skardze kasacyjnej podniesiono natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w ramach którego zarzuca się Sądowi I instancji, iż nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn nie przyjął, że organy naruszyły art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP.Tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.Konstrukcja zarzutu nakazuje przyjąć, że skarżący kasacyjnie nie podważa podstawy faktycznej wyroku WSA, nie twierdzi, iż jest ona wadliwa, wywodzi natomiast, że Sąd I instancji nie ujawnił w uzasadnieniu racji dla ocen prawnych sformułowanych wobec ustaleń poczynionych przez organy. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku, WSA szczegółowo analizuje fakty istotne w sprawie, poddaje je ocenie, wykazuje wzajemne zależności i formułuje ostateczne konkluzje potwierdzające stanowisko orzekających w sprawie organów.Skarżący kasacyjnie polemizuje ze stanowiskiem WSA, nie uzasadnia jednak w istocie sformułowanego zarzutu, poza powołaniem treści regulacji art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz tezy z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.Treść podniesionego zarzutu dowodzi jednak, że skarżący kasacyjnie wchodzi w merytoryczny spór z przyjętymi przez WSA ustaleniami faktycznymi. Nie można się zatem zgodzić, że uzasadnienie wyroku WSA nie realizuje rygorów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono wszystkie wymagane treścią przedmiotowego przepisu elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi i stanowisk pozostałych stron, jak też podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zidentyfikować wszystkie elementy wnioskowania prawniczego konieczne do przeprowadzenia procesu weryfikacyjnego stosowania prawa, właściwego dla jurysdykcji sądów administracyjnych. Sąd I instancji ustalił przedmiot zaskarżenia oraz wszelkie faktyczne oraz normatywne uwarunkowania jego legalnościowej kontroli. Wywód sądu jest spójny i racjonalizujący wydane rozstrzygnięcie. WSA powiązał poszczególne elementy podstawy faktycznej z adekwatnymi dyrektywami prawnymi wywiedzionymi z powołanych przepisów prawa. Nie można wobec powyższego przyjąć, że uzasadnienie wyroku WSA narusza art. 141 § 4 p.p.s.a.Należy jednocześnie zaznaczyć, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można zarzucać niekompletność uzasadnienia, tj. braki w jego prawem wymaganej strukturze. Nie można natomiast kwestionować poszczególnych ocen prawnych wyrażonych przez sąd, albowiem wówczas nie wytyka się strukturalnej wadliwości uzasadnienia, do której odnosi się art. 141 § 4 p.p.s.a., lecz wchodzi się w merytoryczną polemikę ze stanowiskiem sądu, co w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest wykluczone. Również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym.Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a..