Postanowienie - II GZ 501/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Nadzór sanitarny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 565/23 w zakresie odrzucenia skargi na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNOddalono zażalenie. Nadzór sanitarny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 565/23 w zakresie odrzucenia skargi na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną postanawia: oddalić zażalenie. UZASADN
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 565/23, odrzucił skargę D. P. (dalej: Skarżący) na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z 21 grudnia 2021 r. w przedmiocie objęcia Skarżącego kwarantanną, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.W uzasadnieniu Sąd I instancji uznał, że czynność objęcia kwarantanną należy zakwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Badając natomiast terminowość wniesionej skargi, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 53 § 2 p.p.s.a., WSA przyjął, że termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o podjęciu kwestionowanej czynności. W niniejszej sprawie Skarżący dowiedział się o objęciu go kwarantanną w dniu otrzymania takiej informacji na elektronicznym portalu pacjenta, tj. 21 grudnia 2021 r., co wynikało zarówno z akt administracyjnych sprawy, jaki z oświadczenia samego Skarżącego, zawartego treści skargi. W konsekwencji, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 20 stycznia 2022 r. Skarga została natomiast złożona do WSA za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 31 lipca 2023 r., tj. po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że tak znaczne uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Skarżącego, który nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.Stwierdzenie powyższego obligowało WSA do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie kosztów wynikłych z wniesienia zażalenia.W uzasadnieniu wywiódł, że organ rozstrzygnął o objęciu Skarżącego kwarantanną bez zachowania formy procesowej decyzji administracyjnej. Skarżący wyjaśnił, że zwracał się do organu o doręczenie decyzji w sprawie kwarantanny, jednak wnioski te były odrzucane jako bezprzedmiotowe. Natomiast informacja o objęciu kwarantanną uzyskana z portalu pacjenta nie była dla Skarżącego wiarygodna i spełniająca wymogi określone w postępowaniu administracyjnym. W dalszej części Skarżący zakwestionował prawidłowość ustalenia przez WSA terminowości wniesienia skargi, jak również wskazał na okoliczności uzasadniające w jego ocenia brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.Postanowieniem z 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II GZ 501/23, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. zawiesiłz urzędu postępowanie zażaleniowe, do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów przedstawionego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 360/23, zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości: "Czy konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej czy też następuje w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)?".Naczelny Sąd Administracyjny podjął 27 października 2025 r. w sprawie II GPS 1/25 uchwałę: "Konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)".W związku z tym, że ustała przyczyna zawieszenia postępowania sądowego, postanowieniem z 14 stycznia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił podjąć z urzędu zawieszonew niniejszej sprawie postępowanie.Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:Zażalenie Skarżącego nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co słusznie zauważył Sąd I instancji, przedmiotem niniejszego postępowania jest czynność materialno-techniczna organu inspekcji sanitarnej dotycząca objęcia Skarżącego kwarantanną. Za prawidłowy należy uznać prezentowany w judykaturze pogląd (także w dacie wnoszenia skargi), że wskazana czynność stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ma ona bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2024 r. sygn. akt II GZ 246/24 LEX nr 3726254). Wpływa ona bowiem na prawa i obowiązki Skarżącego, stanowiąc władczą konkretyzację materialnego prawa administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 1447/22 (opubl. LEX nr 3439029): "Wobec tego również, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia i odpowiadają formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, "Państwo i Prawo" 2010, z. 11, s. 29), to zestawiając powyższe z § 5 rozporządzenia w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, tym bardziej za uzasadniony należało uznać wniosek, że działanie organu administracji publicznej polegające na nałożeniu na stronę kwarantanny nastąpiło w formie czynności, o której mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.".Aprobatą tej oceny jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanej w powyżej uchwale składu siedmiu sędziów z 27 października 2025 r., sygn. akt II GPS 1/25, w której wskazano, iż "(...) można w sposób kategoryczny stwierdzić, że akt (czynność) objęcia (skierowania) danej osoby na obowiązkową kwarantannę na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z 5.12.2008 r. ma wszystkie cechy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem: 1) jest aktem imperatywnym o charakterze niejurysdykcyjnym (innym niż decyzja i postanowienie, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.); 2) ma charakter publicznoprawny (ściślej: administracyjnoprawny), albowiem konkretyzuje (aktualizuje) normy prawa administracyjnego; 3) jest podejmowany w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (indywidualnej sprawie administracyjnej sensu largo); 4) dotyczy podlegającego indywidualizacji obowiązku poddania się kwarantannie, który wynika bezpośrednio z przepisów ustawowych (art. 34 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z 5.12.2008 r.); 5) nie jest objęty wyłączeniem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie jest podejmowany w postępowaniach administracyjnych, o których mowa w tym przepisie".Powyższy pogląd, jednoznacznie wyrażony w ww. uchwale: "Konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)" ma, z uwagi na treść art. 269 § 1 p.p.s.a., charakter wiążący, co oznacza, że uchwała ta pozostaje wiążąca również dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejsze zażalenie. Ogólna moc wiążąca uchwał abstrakcyjnych (art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) i konkretnych (art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) nie pozwala na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Możliwość wzruszenia poglądu wyrażonego w uchwale wymagałaby zainicjowania nowej procedury uchwałodawczej poszerzonego składu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma jednak ku temu jakichkolwiek podstaw. Stanowisko zawarte w powołanej uchwale zasługuje bowiem w pełni na akceptację, a wnioski składane w uzupełnieniu wniesionego zażalenia stanowią jedynie polemikę i subiektywną ocenę wyrażoną przez Skarżącego wobec przywołanej uchwały.W tym kontekście jako niezasługujące na aprobatę należało uznać argumenty Skarżącego przemawiające za przyjęciem, iż objęcie kwarantanną powinno następować w drodze decyzji administracyjnej, której wydania - jak sam podnosił - domagał się od organów inspekcji sanitarnej.Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w zażaleniu, dotyczących ustalenia terminowości wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę przyjmując, że wynikający z art. 53 p.p.s.a. termin na jej wniesienie nie został zachowany.Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Kierując się przytoczoną regulacją, Sąd odwoławczy konstatuje, że Skarżący, wnosząc skargę 31 lipca 2023 r., uczynił to z oczywistym naruszeniem terminu ustawowego wynikającego z p.p.s.a.Niesporne w przedmiotowej sprawie jest, na co wskazywał wprost sam Skarżący zarówno w wywiedzionej skardze jak również w zażaleniu, że o nałożonym na niego obowiązku odbycia kwarantanny dowiedział się 21 grudnia 2021 r. z pisemnej informacji zamieszczonej w systemie teleinformatycznym - elektronicznym portalu pacjenta. Pomimo kwestionowania wiarygodności tej informacji, Skarżący w zażaleniu (pkt 3 uzasadnienia) przyznał, iż mógł domniemywać, że taki obowiązek został na niego nałożony i w okresie od 21 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 r. nie opuszczał miejsca zamieszkania. Powyższe oświadczenie implikuje dwie kwestie. Po pierwsze, wynika z niego, że Skarżący miał świadomość nałożonego na niego obowiązku, czasu jego trwania oraz konsekwencji niezastosowania się do niego, a zatem posiadał wiedzę w zakresie podjęcia wobec niego innej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym za spełnioną należało uznać przesłankę warunkującą rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Subiektywne przeświadczenie Skarżącego o konieczności wydania decyzji administracyjnej, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W toku całego postępowania, Skarżący nie przedstawił dokumentów na podnoszoną okoliczność prowadzenia korespondencji z organami inspekcji sanitarnej, mającą w jego ocenie uzasadniać ponad półtoraroczne powstrzymywanie się z wniesieniem skargi, a tym samym ziszczeniem się przesłanki wykazania braku winy w uchybieniu terminu, skutkującym przyjęciem przez Sąd skargi do rozpoznania (art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a.). Powyższych ustaleń nie zmienia znajdujący się w aktach sprawy wniosek z 20 czerwca 2023 r. o wydanie przez organ inspekcji sanitarnej zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści i jego ponaglenie z 25 lipca 2023 r. w tym przedmiocie, również złożony po ponad półtora roku od nałożenia na Skarżącego obowiązku kwarantanny. Tym samym, wniesienie skargi w dniu 31 lipca 2023 r., z półtorarocznym naruszeniem ustawowego terminu do jej wniesienia, skutkować musiało odrzuceniem skargi, co prawidłowo rozstrzygnął Sąd I instancji.Po wtóre, Internetowe Konto Pacjenta (IKO), o którym mowa w art. 7a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2020 r. poz. 702), to: "narzędzie w systemie ochrony zdrowia, ma ułatwić pacjentom wygodne korzystanie z usług cyfrowych i uporządkować rozproszone dotąd informacje medyczne o naszym stanie zdrowia w jednym miejscu. To bezpłatne konto ma każdy, kto ma PESEL" (informacje dostępne na: www pacjent.gov.pl). W portalu tym, udostępniane są dane m.in. z EWP – czyli systemu informatycznego Centrum e-Zdrowia, w którym lekarze POZ, sanepid oraz laboratoria wykonujące testy na obecność SARS-CoV-2, wpisują aktualne informacje o zleceniach na testy, ich wynikach oraz o umieszczeniu pacjenta na kwarantannie lub izolacji domowej. Mając na względzie powyższe oraz brzmienie § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861 ze zm.), zgodnie z którym: "informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon", za bezpodstawne należy uznać kwestionowanie przez Skarżącego wiarygodności informacji, transferowanych przez organy administracji publicznej do tego systemu. Podkreślenia wymaga również, że dostęp do IKO oparty jest na zasadzie dobrowolności, co powoduje, że zapoznawanie się z zawartymi w nim informacjami i danymi ma charakter świadomego i intencjonalnego działania.Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując wniesione w niniejszej sprawie zażalenie, kontrolował prawidłowość, tj. zgodność z prawem rozstrzygnięcia Sądu I instancji i uznał, że w oparciu o zaistniały stan faktyczny WSA zobowiązany był do odrzucenia wniesionej skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.