sygn. I GZ 91/26 25 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - I GZ 91/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono zażalenie. Wyłączenie sędziego, Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Go 264/25 oddalającego wniosek o wyłączenie: Sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka w sprawie ze skargi F. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium OdwołOddalono zażalenie. Wyłączenie sędziego, Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Go 264/25 oddalającego wniosek o wyłączenie: Sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka w sprawie ze skargi F. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoł
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania apelujący / skarżący
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Bogdan Fischer
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Go 264/25 oddalającego wniosek o wyłączenie: Sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka w sprawie ze skargi F. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Pismem z dnia 12 kwietnia 2025 r. F. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. nr [...] z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r.Zarządzeniem o wyznaczeniu rozprawy z dnia 11 lipca 2025 r. Przewodniczący Wydziału II wyznaczył S. WSA Krzysztofa Rogalskiego, S. WSA Jarosława Piątka oraz S. WSA Michała Ruszyńskiego do składu orzekającego w sprawie zainicjowanej ww. skargą, o czym Sąd zawiadomił stronę skarżącą pismem z dnia 11 lipca 2025 r. Wystosowane do F. zawiadomienie zostało skutecznie doręczone skarżącej dnia 28 lipca 2025 r.W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 16 września 2025 r. (złożonym w siedzibie Sądu dnia 17 września 2025 r.) F. sformułowała wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie z jej skargi Sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka, jako nie dających "gwarancji niezawisłości i bezstronności w okolicznościach swojego powołania na urząd Sędziego WSA", uzasadniając powyższe okolicznością ich powołania na wniosek wadliwie ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa.Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 września 2025 r., powyższy wniosek został uznany za wniosek, o którym mowa w art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), dalej "p.u.s.a." i odrzucony postanowieniem z dnia 30 września 2025 r.Kolejnym pismem z dnia 23 października 2025 skarżąca wniosła o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie: Sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka. Jako podstawę wniosku skarżąca podała art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła między innymi, że w jej ocenie rozpoznanie sprawy w takim składzie nie daje gwarancji niezawisłości i bezstronności. Uzasadniając powyższe okolicznością powołania ww. sędziów na wniosek wadliwie ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa. We wniosku odwołano się też do orzecznictwa Sądu Najwyższego, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.W dniu 7 listopada 2025 r. Sędzia WSA Krzysztof Rogalski oraz Sędzia WSA Jarosław Piątek złożyli oświadczenia, że nie dostrzegają podstaw do wyłączenia od rozpoznawania sprawy ze skargi F. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, wskazanych w art. 18 § 1 p.p.s.a. oraz nie zachodzą również okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w sprawie (art. 19 p.p.s.a.). WSA postanowieniem z 13 listopada 2025 r. oddalił wniosek wskazując, że we wniosku nie wykazano, aby istniała jakakolwiek okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziów objętych wnioskiem w niniejszej sprawie. Uwzględnienia wniosku nie uzasadniało w szczególności subiektywne przeświadczenie strony skarżącej co do konieczności wyłączenia Sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka. Analiza argumentów zawartych we wniosku nie potwierdziła, że obiektywnie zachodzi w sprawie którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 18 § 1 p.p.s.a. lub w art. 19 p.p.s.a.Następnie skarżąca złożyła zażalenie, w którym zarzuciła:1. Nieważność postępowania i prowadzących do wydania orzeczenia przez skład ukształtowany w sposób naruszający art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 EKPC oraz art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 KPP (uchwała składu połączonych Izb Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.),2. prowadzących do uznania orzeczenia wydanego przez taki skład za niebyłe jako niepochodzącego od składu w rozumieniu art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz art. 47 KPP (uchwała składu połączonych Izb Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Podstawowym celem instytucji wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa (art. 18 § 1 i 3 p.p.s.a.), jak i na wniosek strony (art. 19 p.p.s.a.) jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 53/04, OTK-A z 2005 r. Nr 11, poz. 134). Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się więc do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 19/02, OTK-A z 2004 r. Nr 7, poz. 67).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że brak jest podstaw by przyjąć, że w przypadku wymienionego we wniosku sędziów zachodziła którakolwiek z okoliczności uzasadniających jego wyłączenie. Przepis art. 19 p.p.s.a., który skarżący wymienił wraz z art. 18 p.p.s.a. jako podstawę wniosku, zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia. Wskazuje mianowicie, że niezależnie od wymienionych w art. 18 p.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Oznacza to, że wniosek o wyłączenie sędziego powinien odnosić się do określonego sędziego i wskazywać na istnienie takich okoliczności, które mogą rodzić wątpliwość co do jego bezstronności.W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o wyłączenie, jak zasadnie stwierdził sąd pierwszej instancji, nie wykazał okoliczności podważających prawdziwość złożonego przez sędziego w tej sprawie oświadczenia i tym samym nie uzasadnił zastosowania instytucji wyłączenia sędziego.Zauważyć również należy, że samo zażalenie, poza powołanym żądaniem uchylenia objętego nim postanowienia, nie wskazywało w jakikolwiek sposób na jego niezgodność ze stanem faktycznym lub prawnym sprawy. Autor zażalenia skupia się na zasadniczym, w jego ocenie uzasadnieniu wyłączenia wymienionych we wniosku sędziów, a mianowicie braku gwarancji niezawisłości i bezstronności z uwagi na powołanie tych sędziów na wniosek wadliwie ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa.Należy zauważyć, że uczestnictwo w składzie sądu osoby nieuprawnionej oznacza przykładowo: uczestnictwo osoby niepełniącej funkcji sędziego, uczestnictwo w składzie orzekającym sędziego z innego sądu, poza przypadkami przewidzianymi ustawowo. Osobą nieuprawnioną jest w szczególności osoba, która zgodnie z przepisami ustawy nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach konkretnego sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie (por. postanowienia NSA: z dnia 19 października 2007 r., I OSK 1543/07 i z dnia 26 września 2014 r., I OSK 636/14, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).Mając na uwadze regulacje ustrojowe sądownictwa administracyjnego, osobą nieuprawnioną jest osoba niebędąca sędzią, a więc ten, kto nie posiada kwalifikacji sędziowskich i nie został powołany na stanowisko sędziego sądu administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej "p.u.s.a." lub ten, kto wprawdzie posiada kwalifikacje sędziowskie, jednak nie został powołany na stanowisko sędziego, a także osoba, która zgodnie z ustawą nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach danego sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie. Przez akt powołania osoba staje się sędzią, czyli jest uprawniona do orzekania. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego – osoba powołana przez Prezydenta RP jest uprawniona do orzekania w określonym sądzie.Zgodnie z art. 179 Konstytucji RP, sędziowie są powoływani przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na czas nieoznaczony. Tę normę konstytucyjną w sądownictwie administracyjnym realizuje art. 5 ust. 1 p.u.s.a., z którego wynika, że sędziów sądów administracyjnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim powołuje Prezydent, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Akt powołania sędziego stanowi konstytucyjną i ustawową kompetencję Prezydenta, która nie wymaga kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów (art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP).Pozycja ustrojowa Prezydenta RP została określona w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja zalicza wprawdzie Prezydenta do organów władzy wykonawczej (art. 10 ust. 2 Konstytucji RP), ale nie oznacza to, że należy on do organów administracji publicznej. W zakresie, w jakim Prezydent RP działa jako głowa Państwa Polskiego, symbolizując majestat Państwa, jego suwerenność, wykracza poza sferę działalności administracyjnej. Kompetencja Prezydenta RP określona w art. 179 Konstytucji traktowana jest jako uprawnienie osobiste (prerogatywa) Prezydenta, a zarazem sfera jego wyłącznej gestii i odpowiedzialności (vide: wyrok TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt K 18/09, OTK-A 2012/6/63; postanowienia NSA z 17 października 2012 r.: sygn. akt I OSK 1876/12, I OSK 1877/12, I OSK 1889/12).Powoływanie sędziów przez Prezydenta RP nie jest uprawnieniem z zakresu administracji publicznej lecz stosowaniem norm konstytucyjnych. Jest to rozstrzygnięcie dyskrecjonalne Prezydenta PR, mieszczące się w zakresie jego osobistej prerogatywy. Spełnienie przez kandydata wymogów określonych w przepisach prawa nie oznacza uprawnienia do powołania przez Prezydenta RP na stanowisko sędziego.W ramach kompetencji Prezydenta RP z art. 179 Konstytucji RP mieści się uprawnienie do odmowy uwzględnienia wniosku KRS. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma sporu co do tego, że prawo odmowy powołania sędziego powinno być rezultatem wykonywania przez Prezydenta zadań, jakie postawiła przed nim Konstytucja, a więc czuwania nad przestrzeganiem Konstytucji, stania na straży suwerenności państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. Jak to wyżej podniesiono Prezydent RP ma prawo odmowy uwzględnienia wysuniętych przez KRS wniosków, jeżeli sprzeciwiłaby się one wartościom, na straży których postawiła go Konstytucja (vide: wyrok TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt K 18/09, Paweł Sarnecki [w:] "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", pod red. L. Garlickiego, pkt 10 do art. 126).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro Prezydent RP powołał na podstawie art. 179 Konstytucji RP sędziego WSA Krzysztofa Rogalskiego oraz Sędziego WSA Jarosława Piątka do pełnienia urzędu sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogą być oni osobami nieuprawnionymi, o czym mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a.Ponadto należy zauważyć, że strona mogła w toku postępowania sądowego wystąpić na podstawie art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych z wnioskiem o zbadanie niezawisłości i bezstronności sędziego w kontekście okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu. Przepis ten został dodany do ustawy w wyniku nowelizacji p.u.s.a. dokonanej na mocy ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1259). Z akt sprawy jasno wynika, że z tego uprawnienia skorzystała, o czym świadczy wniosek z dnia 16 września 2025 r., który został następnie odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 września 2025 r.,Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut systemowego naruszenia prawa do sądu niezawisłego i bezstronnego z racji udziału neo-sędziów w składzie orzekającym NSA (art. 19 TUE w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych UE, Dz. U. UE. C 202/389 z 7 czerwca 2016 r.; dalej jako: KPP), co podważa podstawową wartość państwa prawnego (art. 2 TUE).W dalszej kolejności wskazać należy, że art. 19 ust. 1 TUE (określający funkcje, skład i organizację Trybunału Sprawiedliwości) w żaden sposób nie może być łączony z kwestią nienależytej obsady wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przepisie tym przyjęto, że Trybunał Sprawiedliwości UE obejmuje Trybunał Sprawiedliwości, Sąd i sądy wyspecjalizowane. Zapewnia on poszanowanie prawa w wykładni i stosowaniu Traktatów. Państwa Członkowskie ustanawiają środki zaskarżenia niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii. To ostatnie zostało ustanowione w art. 285a § 3 p.p.s.a., co jest realizowane w niniejszym postępowaniu.Identycznie należy odnieść się do treści art. 2 TUE, który wskazuje, że Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne Państwom Członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn.Z kolei art. 47 KPP stanowi: każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy. Każdy ma możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela. Pomoc prawna jest udzielana osobom, które nie posiadają wystarczających środków, w zakresie w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.W kwestii naruszenia tego przepisu prawa należy zauważyć, że problem skuteczności powołań sędziów w procedurze prowadzonej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa (dalej jako: KRS) ukształtowanej po 2017 r. był już przedmiotem wypowiedzi, przy czym składy orzekające NSA, choć zwracały uwagę na wątpliwości związane z funkcjonowaniem KRS w takim kształcie, nie podważały skuteczności samych powołań sędziowskich.Tak np. w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1713/18, NSA stwierdził, że uprawnienia w zakresie powoływania sędziów są osobistymi uprawnieniami Prezydenta, a Konstytucja nie zna prawa podmiotowego dostępu do służby sędziowskiej. To przesądza o niemożności sprawowania kontroli przez sądy administracyjne w zakresie aktów związanych z taką procedurą. Podobnie w wyroku z 11 października 2021 r., sygn. akt II GOK 9/18, stwierdzono, że w aktualnym stanie prawnym prezydenckie akty powołań do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego nie podlegają sądowej weryfikacji i nie są wzruszalne (pkt 133 i pkt 145 wyroku TSUE z 19 listopada 2019 r. oraz pkt 122 i pkt 128 wyroku TSUE z 2 marca 2021 r.). W wyrokach z 4 listopada 2021 r., III FSK 3626/21 i III FSK 4104/21, NSA stwierdził wprost, że sędzia sądu administracyjnego bądź asesor sądowy w wojewódzkim sądzie administracyjnym, powołany do sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest sędzią Rzeczypospolitej Polskiej i sędzią europejskim w rozumieniu art. 2 i art. 19 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 KPP, a także art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami. Innymi słowy, w aspekcie unijnych i konwencyjnych standardów prawa do sądu można uznać, że jeżeli w składzie orzekającym wojewódzkiego sądu administracyjnego zasiada sędzia bądź asesor sądowy spełniający konstytucyjne standardy niezależności, niezawisłości i bezstronności, nawet jeżeli został powołany przez Prezydenta na wniosek KRS w składzie ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., to taki sąd należy uznać za sąd europejski w rozumieniu art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE, art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 KPP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. NSA podkreślał w tych orzeczeniach, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa krajowego przy powoływaniu sędziów sądów administracyjnych, nawet w kontekście wątpliwości co do konstytucyjności KRS. Proces powołania sędziów/asesorów był zgodny z wymogami Konstytucji RP, a nawet jeśli KRS nie spełniała pełnych wymogów konstytucyjnych, proces ten podlegał kontroli sądowej, a Prezydent RP dokonał merytorycznej oceny. W związku z tym nie można uznać, że naruszenie dotyczyło normy kluczowej dla procesu powołania sędziów.Także w najnowszym orzecznictwie NSA wskazuje się, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest wystarczającej podstawy prawnej, która pozwoliłaby jednoznacznie i precyzyjnie podważyć twierdzenie, że sędzia sądu administracyjnego powołany przez Prezydenta RP na urząd jest sędzią Rzeczypospolitej Polskiej oraz sędzią europejskim, nawet jeśli procedura jego powołania mogła zawierać pewne wady (wyroki NSA: z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt III FSK 1389/22; z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 561-563/24, tamże).Podstawą do kwestionowania statusu sędziego sądu administracyjnego nie może być orzecznictwo Europejskiego Trybunału Prawa Człowieka (ETPCz) oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), przywołane w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem. Jak wyjaśniła to Europejska Komisja na rzecz Demokracji przez Prawo (tzw. Komisja Wenecka) w opinii z dnia 14 października 2024 r., nr 1206/2024, zarówno orzeczenia Europejskiego Trybunału Prawa Człowieka, jak i orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie mają bezpośredniego skutku w systemie prawa. Orzeczenia ETPCz są wiążące na mocy artykułu 46 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i muszą zostać wdrożone przez państwo pozwane, ale za pośrednictwem procedury, która ma zostać ustalona przez to państwo (punkt 24 opinii). Również orzeczenia TSUE nie mają automatycznie skutku unieważniającego w polskim systemie prawnym (punkt 25 opinii). Komisja Wenecka uważa, że ani orzeczenia ETPCz i TSUE, ani decyzje polskich sądów najwyższych nie unieważniły ex tunc decyzji w sprawie powołań podejmowanych przez Krajową Radę Sądownictwa (punkt 28 opinii). Podobny pogląd w odniesieniu do kwestionowania skuteczności powołań sędziów sądów administracyjnych wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 561-564/24, tamże.I jeszcze jedna uwaga odnośnie do zarzutu naruszenia art. 47 KPP. Przepis ten państwa członkowskie Unii Europejskiej obowiązane są stosować wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii (art. 51 ust. 1 Karty). Karta nie rozszerza bowiem zakresu zastosowania prawa Unii poza kompetencje Unii, nie ustanawia nowych kompetencji ani zadań Unii, ani też nie zmienia kompetencji i zadań określonych w Traktatach (art. 51 ust. 2 Karty). Z tych względów przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisów KPP niezbędne jest wskazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia innych przepisów prawa unijnego, których naruszenie skutkowało naruszeniem przepisów Karty (por. postanowienia NSA z dnia 25 sierpnia 2017 r., II ONP 3/17, z dnia 20 czerwca 2018 r., II ONP 2/18; wyroki NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r., II ONP 2/18, z dnia 15 listopada 2023 r., II FNP 4/23, tamże).Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, uznając że jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również pozbawione jest wad w zakresie oceny zasadności wniosku skarżącego.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.