Wyrok - III SA/Gl 723/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Policja, Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowyc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 27 maja 2025 r. nr 21/LOK/2025 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach nUchylono zaskarżoną decyzję. Policja, Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowyc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 27 maja 2025 r. nr 21/LOK/2025 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach n
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
osoba uprawniona do alimentów
organ rentowy / ZER MSWiA
zmarły emeryt/funkcjonariusz
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Adam Gołuch
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej organ II instancji, KWP) decyzją z 27 maja 2025 r. nr 21/LOK/2025, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735); zwanej dalej k.p.a., w zw. z art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 145), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2024 poz. 519), po rozpatrzeniu odwołania K. T. (dalej: skarżący, strona) od decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: organ I instancji, KMP) z dnia 12 marca 2025 r. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu wskazał, iż lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w B. stanowi własność gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B. Lokal ten składa się z 3 pokoi, kuchni i przynależności o powierzchni mieszkalnej 32,28 m2 i powierzchni użytkowej 47,69 m2.Decyzją nr [...] Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego MO ds. Administracyjno - Gospodarczych w B. z dnia 1 lipca 1978 r. przedmiotowy lokal mieszkalny przydzielono M. T. – funkcjonariuszowi KWP w B.. W decyzji o przydziale lokalu uwzględnieni zostali członkowie rodziny: żona C. T., syn K. T. oraz córka J. T. Główny najemca M. T. zmarł w dniu 21 marca 2013 r., natomiast jego żona C. T. zmarła w dniu 5 grudnia 2024 r. W lokalu mieszkalnym pozostał syn K. T., który w dniu 17 stycznia 2025 r. wystąpił z prośbą do Komendanta Miejskiego Policji w B. o wyrażenie zgody na ewentualne dalsze zamieszkiwanie w tym mieszkaniu.Na tej podstawie Komendant Miejski Policji w B., działając na podstawie art. 61 k.p.a., w dniu 28 stycznia 2025 r. wszczął w stosunku do skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...]. Ponadto poinformował stronę o prawie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz złożenia stosownych wyjaśnień. Strona zapoznała się z całością dokumentacji w dniu 7 marca 2025 r. i nie wnosiła uwag do zebranej dokumentacji.W wyniku rozpatrzenia sprawy Komendant Miejski Policji w B. decyzją nr [...] z dnia 12 marca 2025 r. zobowiązał skarżącego do opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w B.. Jako podstawę prawną żądania opróżnienia mieszkania organ I instancji powołał art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Od powyższej decyzji skarżący złożył w terminie odwołanie.W toku postępowania odwoławczego organ II instancji w celu zweryfikowania uprawnień skarżącego do dalszego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym wystąpił do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z zapytaniem, czy strona posiada prawo do policyjnej emerytury lub renty inwalidzkiej - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centrum Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2025 r. uzyskano informację, że skarżący nie jest uprawniony do policyjnej emerytury ani policyjnej renty inwalidzkiej.Po dokonaniu oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie KWP wskazał, że w przypadku lokali mieszkalnych będących - jak przedmiotowy - w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów zastosowanie znajdują uregulowania rozdziału 8 ustawy o Policji. Stosuje się je bezpośrednio do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Przepisy te w sposób szczególny, odrębny uregulowały krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji.Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji "Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Z powołanego przepisu wynika, iż policjantowi w służbie stałej przy dzieła się na podstawie decyzji administracyjnej lokal mieszkalny wskazany w art. 90 ustawy. Oznacza to, że podstawę do uzyskania lokalu mieszkalnego przez policjanta z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 90 ustawy stanowi decyzja administracyjna właściwego organu administracji publicznej, która jest tytułem prawnym uprawniający funkcjonariusza Policji do zajmowania lokalu mieszkalnego.Zgodnie z art. 97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji " przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2 - 4 następuje w formie decyzji administracyjnej". Katalog przyczyn, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego jest zawarty w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy pragmatycznej.Na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 (będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów), przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.Zdaniem organu skarżący nie posiada jakikolwiek tytułu prawnego uprawniającego do zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organu Policji przy ul. [...] w B.. W szczególności nie dysponują decyzją administracyjną o przydziale lokalu mieszkalnego, wydaną przez właściwy organ Policji i nie figuruje w ewidencji czynnej i archiwalnej świadczeniobiorców ZER MSWiA. Zaś na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby; do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. (Z dalszych ustępów art. 29 wynika, iż do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej, prawo do lokalu mieszkalnego - dalszego korzystania z mieszkań przyznanych w drodze decyzji administracyjnych - przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury łub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach).Powołany przepis ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) przyznaje prawo do zajmowania mieszkań pozostających w dyspozycji organów Policji, poza policjantami w służbie stałej, jedynie emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach.Organ zauważył, iż strona nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania policyjnej renty rodzinnej, nie posiada również samoistnego prawa do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organu Policji.W ocenie KWP nie dysponuje tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Ponadto przedmiotowy lokal mieszkalny przy ul. [...] w B. stanowi własność gminy i pozostaje w dyspozycji KMP. Lokal ten należy do szczególnej kategorii mieszkań, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie, tj. rozporządzenie MSWiA z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.Do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego mają zastosowanie w ograniczonym zakresie. Art. 3 ust. 2 tej ustawy stanowi, że do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Zatem w stosunku do przedmiotowego lokalu zastosowanie mają unormowania zamieszczone w ustawach o Policji i o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, a unormowania o charakterze generalnym muszą ustąpić pierwszeństwa regulacjom szczególnym. Dlatego też sprawy przydziałów i opróżniania lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych zostały wyłączone spod działania Prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego i przekazane wyłącznie do właściwości organów spraw wewnętrznych, działających w tym przypadku jako organy administracyjne.Mając zatem powyższe na uwadze, organ stwierdził, że sporny lokal mieszkalny usytuowany w B. przy ul. [...] jest wyłączony spod działania ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego jak i przepisów ustawy Kodeks cywilny.W tej sytuacji do przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie ma zastosowania instytucja wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu lokalu mieszkalnego przewidziana w art. 30 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., a tym samym art. 691 § 1 Kodeksu cywilnego.Według organu postanowienia ustawy o Policji i obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów nie przewidują - w następstwie opróżnienia mieszkania - przeznaczenia na przekwaterowanie osób innego lokalu mieszkalnego.Organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. akt. SK 29/16, opub. w OTK-A 2017/75, który na pytanie o to, czy art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust.4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w zakresie, w jakim nakazują w drodze decyzji administracyjnej opróżnienie lokalu mieszkalnego znajdującego się w chwili jej wydania w dyspozycji organu podległego Ministrowi Spraw Wewnętrznych ze wszystkim zamieszkujących w nim, innych niż policjant czy też członek jego rodziny osób, w tym osób małoletnich w sytuacji, gdy osobom, które zajmują tenże lokal bez tytułu prawnego, nie został wskazany lokal, do którego miałoby nastąpić przekwaterowanie, nawet tymczasowy, a nie są one w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych, a decyzja o opróżnieniu w zakresie legalności podlega kognicji sądów administracyjnych, z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji orzekł w ten sposób, że - art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzję, z których wynika obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego, obowiązku badania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw o niskich dochodach należy do gminy, a nie do organów administracji publicznej realizujących zadania publiczne w zakresie swojej właściwości.Organ II instancji zaznaczył, iż wydana na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzja zobowiązująca policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby zajmujące bez tytułu prawnego lokal mieszkałby, o którym mowa w art. 90 ustawy, tj. będący w dyspozycji organów podległych Ministrowi spraw Wewnętrznych, jest decyzją związaną. Bez wpływu na prawidłowość wydawanych decyzji administracyjnych pozostaje sytuacja socjalno-bytowa, problemy zdrowotne, wiek, czy też nawet brak innego lokalu mieszkalnego osób będących ich adresatami. Właściwy w sprawie organ Policji - organ będący dysponentem lokalu mieszkalnego, jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej jego opróżnienie zawsze, kiedy stwierdzi, że jest on zajmowany przez osoby nieuprawnione. Przepisy ustawy o Policji nie pozostawiają uznaniu organu administracyjnego możliwości zobowiązania osób zajmujących mieszkanie bez tytułu prawnego do jego opróżnienia albo odstąpienia od zobowiązania ich do opróżnienia lokalu bez względu na żadne inne okoliczności.W skardze do WSA w Gliwicach skarżący organowi II instancji zarzucił:I. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:a) art. 95 ust, 3 pkt 3 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 6 lutego 1990 r. o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w B. jest niezbędny Policji (Komendantowi Miejskiemu Policji w B.), w sytuacji, gdy lokal ten pozostawał w dyspozycji rodziny skarżącego od 1978 r. zaś decyzja nakazująca opróżnienie lokalu została wydana dopiero w roku 2025, co świadczy o braku zapotrzebowania na lokal przez Policję, jego niezbędność Policji, a tym samym stanowi rażące naruszenie przez organy administracji art. 7 k.p.a., który nakazuje uwzględnianie w toku załatwiania sprawy słusznego interesu obywatela;b) art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ administracji zasadnie stwierdził, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w B. , podczas gdy taki tytuł posiada, albowiem jest zameldowany w przedmiotowym lokalu od urodzenia, jego rodzice zaś mieli .zawartą umowę o najmie lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. od 1978 r, ;c) art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieposzanowanie prawa do mieszkania i nieuwzględnienie tytułu do zajmowania go, wynikającego z faktu zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu od urodzenia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie prawa do mieszkania i orzeczenie wobec skarżącego opróżnienia lokalu mieszkalnego,d) art. 75 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do naruszenia dyrektyw prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w tym w szczególności przeciwdziałania bezdomności oraz obowiązkowi szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej.II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. art. 77 § 1 oraz 107 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego polegające na pominięciu faktów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. faktu, iż skarżący jest zameldowany w przedmiotowym lokalu od urodzenia.W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że zarówno z decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. jak i z decyzji Komendanta Głównego Policji nr 21/LOK/2025 z dnia 27 maja 2025 r. nie wynika, aby przedmiotowy lokal mieszkalny był Policji niezbędny do zapewnienia funkcjonariuszowi policji warunków mieszkalnych i po jego opróżnieniu przez skarżącego, zostanie na te cele przeznaczony.Ponadto skarżący wskazał, iż jego sytuacja osobista i bytowa jest bardzo trudna. Jest osobą samotną, nie ma najbliższej rodziny z którą mógłby zamieszkać. Jak wskazał w odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. jego stan zdrowia, z uwagi na wypadek w pracy, jest ciężki. Skarżący, w wyniku wybuchu gazu, uległ rozległemu poparzeniu. Doznał oparzeń ciała w 47 %.W związku z wypadkiem w pracy był leczony:1) w Centrum Oparzeń w S., gdzie miał wykonywany przeszczep skóry na rękach, przeszczepy powiek, leczenie blizn po oparzeniach oraz był rehabilitowany, 2) w Poradni Okulistycznej w Szpitalu Wojewódzkim w B., gdzie był leczony z powodu popękania gałek ocznych oraz były ponownie operowane przeszczepione powieki,3) w Poradni Lekarskiej [...] w B. z powodu zdiagnozowanej dny moczanowej oraz nadciśnienia tętniczego,4) w Poradni Dermatologicznej w B. z uwagi na poparzoną twarz.Z uwagi na zły stan zdrowia, zagwarantowanie stałego miejsca zamieszkania jest dla skarżącego gwarancją życiowej stabilizacji, umożliwiającym dalszą egzystencję i dalsze leczenie.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.), lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).Sąd nie jest natomiast związany ani zarzutami, ani granicami skargi, ani też powołaną przez skarżącego podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona.Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia decyzją z 27 maja 2025 r. nr 21/LOK/2025, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 marca 2025 r. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w B..Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania, wynikające z innych regulacji prawnych, rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725, dalej jako "ustawa o ochronie praw lokatorów") stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej.W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2024 r. poz. 1121 dalej jako "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym"), mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego.Stąd też do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, w tym art. 30 tej ustawy, zgodnie z którym osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego do dnia wejścia w życie ustawy przez okres nie krótszy niż 10 lat wstępuje z mocy prawa w stosunek najmu tego lokalu po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli właściciel nie wniesie w tym okresie powództwa o nakazanie tej osobie przez sąd opróżnienia lokalu lub jeżeli w tym samym terminie nie wniesiono powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku najmu (ust. 1).W świetle powyższego w pierwszej kolejności należy odnieść się do wyjaśnienia pojęcia "lokale będące w dyspozycji" organów Policji na gruncie ustawy o Policji. Pojęciem tym posługuje się art. 90 ww. ustawy, stanowiąc, że; "na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów". Lokale te uzyskiwane są w wyniku działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, są to lokale stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w tezie wyroku z dnia 20 czerwca 2001 r. sygn. akt CKN 683/00 (publ. LEX nr 74801), lokalem będącym w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych w rozumieniu ww. artykułu jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Dyspozycyjność jest zatem związana z prawem organu Policji do decydowania, kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o Policji.Status zajmowanego przez skarżącego lokalu, a więc lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji, przesądza również o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują; małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. Osoby wymienione w § 1 wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci.W świetle art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis art. 29 ww. ustawy przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego, może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym i tylko na czas jej otrzymywania.W rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący nie jest osobą uprawniona do renty rodzinnej po zmarłym M.T.Rozstrzygający Sąd zauważył że organy nie odniosły się do kwestii skarżącego jako osoby częściowo niezdolnej do pracy (niepełnosprawnej) tj. do przedłożonego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 27 czerwca 2024r., ( str.12 akt administracyjnych).Sąd uważa za konieczną ocenę wpływu niepełnosprawności strony na rozstrzygnięcie w świetle art. 95 ust 5 pkt. 3 w zwz. z ust 5 ustawy o Policji z którego wynika, że w przypadku, osoby niepełnosprawnej, o której mowa w art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, lub ubezwłasnowolnioną oraz osobę sprawującą nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, organ właściwy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej. Przepisy art. 14 ust. 1-5 i 6a , art. 15 , art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.Pominięcie kwestii oceny skarżącego jako osoby niepełnosprawnej, o której mowa w ww. art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, powoduje, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu wymyka się spod kontroli Sądu.Zdaniem Sądu brak odniesienia się do wyżej wskazanego dowodu narusza art.77§1 k.p.a.Jeżeli bowiem dowody zostały przeprowadzone, organ winien postąpić zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a., rozstrzygając, czy dana okoliczność została udowodniona, czy też dowody za przyjęciem danej tezy i przeciwko niej są równoważne. W tym ostatnim przypadku postępowanie dowodowe należy prowadzić w dalszym ciągu, tak aby za przyjęciem określonej wersji stanu faktycznego przemawiały środki dowodowe o większej mocy. Jedynie w ten sposób można zrealizować wymóg sporządzenia uzasadnienia decyzji, zawierającego omówienie przyczyn, dla których niektórym dowodom odmawia się wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.), a ustalenia faktyczne opiera się na pozostałych, również szczegółowo omówionych materiałach sprawy.Oparcie ustaleń stanu faktycznego z pominięciem istotnego dowodu z punktu widzenia procedury administracyjnej oznacza, że mamy tutaj do czynienia z przekroczeniem przez organ przyznanego mu zakresu swobodnej oceny dowodów, a więc z naruszeniem wspomnianego już przepisu art. 80 k.p.a. Ocena dowodów musi być poprzedzona zebraniem odpowiedniej ich ilości.Zaskarżona decyzja jest natomiast niezgodna z prawem dlatego, iż organ ustalił stan faktyczny w oparciu o niewystarczające dane źródłowe pomijając przedłożone orzeczenie o niepełnosprawności. W ten sposób doszło do naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy miał obowiązek dążyć do wyjaśnienia wątpliwości, nie zaś jedynie do zakończenia postępowania, pomimo wyraźnej tym razem kwestii pominięcia istotnego dowodu.Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu, a zwłaszcza dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego, dać temu wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, zwłaszcza przedstawione tu uwagi co do procesowych uwarunkowań decyzji.Sąd nie przesądza czy skarżący ma, opróżnić lokal. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek rzetelnego prowadzenia postepowania administracyjnego.Mając powyższe na uwadze, Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, zwłaszcza przedstawione tu uwagi co do procesowych uwarunkowań decyzji.Sąd nie przesądza czy skarżący ma, opróżnić lokal. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek rzetelnego prowadzenia postepowania administracyjnego.Mając powyższe na uwadze, Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.