Postanowienie - II GSK 2388/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Z. we W. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi kasacyjnej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt. VI SA/Wa 2964/22 w sprawie ze skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 wrześniOdmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Z. we W. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi kasacyjnej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt. VI SA/Wa 2964/22 w sprawie ze skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 wrześni
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
nie uwzględniono wniosku
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Wojciech Kręcisz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji: stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz zasądził od Bankowego Funduszu Gwarancyjnego na rzecz R. S.A. w W. 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Bankowy Fundusz Gwarancyjny (dalej: BFG, Fundusz).Pismem z dnia 6 marca 2026 r. Zarządcy Masy Sanacyjnej V. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą we W. (dalej też: wnioskodawca) wniósł o dopuszczenie go do udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II GSK 2388/25, dotyczącym kontroli zgodności z prawem przeprowadzonej restrukturyzacji G. S.A., na prawach uczestnika postępowania, na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako: "p.p.s.a.", z uwagi na to, iż wynik tego postępowania dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy.W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wierzytelności G. S.A. w W. wobec V. S.A. (poprzednio: I. S.A.) zostały nabyte przez P. S.A. w W. (dalej: P. S.A.). Na podstawie decyzji BFG z dnia 27 października 2023 r., P. S.A. nabył wierzytelności wobec V. S.A. od VB. S.A., który jest podmiotem powstałym w procesie resolution G. S.A. Po wdrożeniu procedury resolution, na podstawie zaskarżonej decyzji BFG z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji G. S.A., doszło do wypowiedzenia umowy ramowej przez VB. S.A. (następcę prawnego G. S.A.), co skutkowało brakiem finansowania działalności V. S.A. we W. W związku z uprzednim zbyciem na rzecz I. S.A. i G. S.A. wierzytelności z tytułu umów leasingu (wraz z częścią odpowiadającą podatkowi VAT), zaskarżona decyzja o resolution skutkowała koniecznością złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego, który został uwzględniony postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabryczna z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt [...]). Przed resolution działalność V. S.A. w restrukturyzacji była finansowana w ramach Grupy Kapitałowej G. S.A. i I. S.A. Finansowanie oparte było przede wszystkim na wykupie wierzytelności leasingowych i pożyczkowych realizowanych przez G. S.A. oraz I. S.A. i odbywało się na podstawie tzw. umowy generalnej, która przewidywała szczegółowe zasady rozliczeń. Umowa generalna została wypowiedziana po wydaniu zaskarżonej decyzji BFG o resolution G. S.A. Wnioskodawca wskazał również, że zgłosił swoje wierzytelności w postępowaniu upadłościowym (zgłoszenie wierzytelności z dnia 15 maja 2024 r. oraz z 25 lipca 2024 r. sygn. [...]). Zdaniem wnioskodawcy, stwierdzenie przez sąd administracyjny wydania przez BFG decyzji z naruszeniem prawa skutkuje odpowiedzialnością odszkodowawczą (art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji Dz. U. z 2025 r. poz. 643 ze zm.; dalej: "ustawa o BFG"), która jest "ograniczona do wysokości poniesionej straty" (szkoda rzeczywista - damnum emergens), z tym zastrzeżeniem, że naprawienie szkody przez BFG następuje wyłącznie in valuta, a więc ogranicza się do świadczenia pieniężnego (art. 105 ust. 5 ustawy o BGF).Powyższe okoliczności, w ocenie wnioskodawcy, wskazują że posiada on interes prawny w dopuszczeniu do udziału w tym postępowaniu w charakterze uczestnika.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowym orzecznictwie odnosił się już do występującego na gruncie rozpatrywanej sprawy problemu prawnego (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 stycznia 2025 r., II GSK 2388/25 oraz 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II GZ 720/25, II GZ 721/25, II GZ 722/25; publ. CBOSA). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych postanowień, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.W punkcie wyjścia należy przypomnieć, że rozpoznawany wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania został złożony w sprawie ze skargi kasacyjnej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego od wyroku WSA w Warszawie stwierdzającego wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonej decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji – którą wszczęto przymusową restrukturyzację wobec G. S.A. w Warszawie, umorzono według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji enumeratywnie wskazane instrumenty kapitałowe, wyemitowane przez Bank wraz z należnymi odsetkami (akcje i obligacje), zastosowano wobec Banku instrument przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej, do której z dniem 3 października 2022 r. przeniesiono wymienione w decyzji składniki majątkowe z wyjątkiem, między innymi, praw majątkowych wynikających z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących umów kredytów i pożyczek denominowanych we franku szwajcarskim (CHF) lub indeksowanych kursem franka (CHF) oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia oraz z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących kredytów hipotecznych denominowanych w walucie obcej lub indeksowanych kursem waluty obcej oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia.Zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2025 r. poz. 643 ze zm.), do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub rozporządzeniu nr 2021/23, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.W tym kontekście za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ocena zakresu oraz konsekwencji odesłania, o którym jest mowa w art. 11 ust. 5 i ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie może abstrahować nie dość, że od szczególnego przedmiotu, to zwłaszcza od celów tej ustawy, o których – podobnie jak i o intencjach samego ustawodawcy w tym zakresie – w pełni zasadnie należy wnioskować na podstawie uzasadnienia do jej projektu (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji, w szczególności s. 1, s. 84 - 89). Uwzględniając doniosły, a co za tym idzie złożony charakter materii regulowanej wymienioną ustawą należy przyjąć, że determinowała ona treść szczególnego rodzaju rozwiązań prawnych przyjętych na jej gruncie zarówno w odniesieniu do decyzji, o których jest mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, w tym decyzji w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, jak i – co trzeba podkreślić – w odniesieniu do postępowania w sprawie skarg na te decyzje, co w zakresie odnoszącym się do kwestii stanowiącej źródło sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści przepisów art. 100 - 107 przywołanej ustawy.Uwzględniając powyższe, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20).Stąd też właśnie taka, a nie inna – bo determinowana funkcją, przedmiotem oraz celami regulacji – konstrukcja oraz treść zawartych w ustawie o BFG przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania zarówno przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również – co nie mniej istotne z punktu widzenia spornej kwestii – przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.Wymaga więc przypomnienia, że z art. 11 ust. 5 ustawy o BFG wynika, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie lub w rozporządzeniu nr 2021/23 do decyzji, o których mowa w ust. 4 pkt 1 - 15 oraz 17 - 30, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej jako: "k.p.a.", z wyłączeniem art. 9, art. 10, art. 13, art. 31, art. 35 § 2 - 5, art. 36 - 38, art. 391, art. 48, art. 49, art. 61 § 4, art. 66a, art. 73, art. 78, art. 79, art. 81, art. 89 - 96, art. 105 § 2, art. 106, art. 109, i art. 127 - 140 tej ustawy.Z odsyłającego przepisu art. 11 ust. 6 wymienionej ustawy wynika natomiast, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub rozporządzeniu nr 2021/23, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685), z wyłączeniem art. 61 § 2 i § 3 tej ustawy.Uwzględniając konwencję językową, którą na gruncie przywołanych przepisów prawa operuje ustawodawca za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przepisy k.p.a., jak i przepisy p.p.s.a. tylko i wyłącznie w zakresie inaczej lub w ogóle nieuregulowanym ustawą o BFG (lub rozporządzeniem nr 2021/23) mają odpowiednie zastosowanie.Mianowicie, w pierwszym przypadku – co trzeba podkreślić – do decyzji, o których jest mowa w ust. 4 pkt 1 - 15 oraz 17 - 30 art. 11 tej ustawy – a więc, co nie mniej istotne, nie w "postępowaniu", które najogólniej rzecz ujmując miałoby poprzedzać ich wydanie, co jest aż nadto oczywiste w świetle logiki oraz treści art. 100 - 102 tej ustawy – zaś w drugim przypadku, do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których jest mowa w ust. 4 art. 11 tej ustawy.Treściowy zakres tak ukształtowanych odesłań do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów p.p.s.a. w sprawach poddanych regulacji ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie jest więc szeroki.Wobec przywołanego powyżej zakresu odesłania do odpowiedniego stosowania do decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji przepisów k.p.a. – który wyłącza, co nie jest bez znaczenia, stosowanie art. 31 k.p.a. dotyczącego udziału organizacji społecznej oraz art. 61 § 4 k.p.a. dotyczącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie – wymaga przypomnienia, że z art. 33 § 2 p.p.s.a. wynika, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.Uwzględniając, że na gruncie art. 33 § 2 p.p.s.a. ustawodawca odwołuje się – co jest jedną z przesłanek jego stosowania, o czym mowa dalej – do postępowania administracyjnego w którym dana osoba nie brała udziału, wobec określonego w art. 11 ust. 5 ustawy o BFG zakresu odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. oraz jednoczesnego stanowczego wyłączenia stosowania art. 61 § 4 k.p.a., trzeba stwierdzić, że już logika oraz treść rozwiązań prawnych przyjętych w przepisach art. 100 - 102 oraz art. 103 ust. 1 i ust. 2 tejże ustawy – które regulują postępowanie poprzedzające wydanie przez BFG decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz określają jego stronę – sprzeciwia się wnioskowi o aktualizacji wymienionej przesłanki (odpowiedniego) stosowania instytucji uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym inicjowanym skargą na wskazaną decyzję restrukturyzacyjną, a co za tym idzie wnioskowi o odpowiednim stosowaniu w tym postępowaniu wymienionego przepisu p.p.s.a. (zob. dla porównania postanowienia NSA z dnia: 28 kwietnia 2011 r., II OZ 362/11, 26 sierpnia 2011 r., II OZ 695/11, 28 marca 2012 r., II OZ 216/12, 19 maja 2016 r., II GZ 478/16; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 2597/15; zob. dla porównania również J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 9, 2025, art. 33, Nb 10; M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 33).Zwłaszcza, gdy podkreślić, że koniecznym warunkiem stosowania instytucji, o której jest mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. jest również to, aby wynik postępowania sądowego dotyczył interesu prawnego osoby występującej z wnioskiem o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika na prawach strony, co siłą rzeczy wymaga również – co jest nie mniej oczywiste – wykazania przez wnioskodawcę istnienia tego interesu prawnego oraz jego źródła. Jeżeli w tym też kontekście – i abstrahując już nawet od tego, że nie czyni zadość obowiązkowi wykazania istnienia interesu prawnego oraz źródła tego interesu prawnego lakoniczna argumentacja prezentowana w uzasadnieniu wniosku (sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika), która co należy podkreślić, nie wskazuje żadnego przepisu prawa materialnego, który miałby stanowić źródło interesu prawnego wnioskodawcy oraz która (w pkt 3 tego wniosku) eksponuje argument z wypowiedzenia umowy ramowej przez VB. S.A., a co za tym idzie brak finansowania działalności, co siłą rzeczy uzasadnia kwalifikowanie tak rozumianego interesu jako faktycznego a nie prawnego – ponownie należy podkreślić, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie o BFG lub rozporządzeniu nr 2021/23, art. 11 ust. 6 tej ustawy krajowej odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, to siłą rzeczy nie sposób jest pomijać znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z art. 103 tej ustawy.W tej zaś mierze wymaga przypomnienia, że zgodnie z ust. 5 art. 103 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, od decyzji o której w nim mowa "[...] rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją".Taki sposób ukształtowania legitymacji skargowej z całą pewnością nie jest przypadkowy. Został bowiem – jak należałoby przyjąć – zdeterminowany przedmiotem regulacji ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz jej funkcjami, co uzasadniało przyjęcie szczególnych rozwiązań prawnych wyrażających się – między innymi – w tym, że podmiotem, zasadniczo, legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji jest rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji, która jest stroną tego postępowania. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją, co także stanowi dowód szczególnego charakteru rozwiązań prawnych zdeterminowanych materią regulowaną wymienioną ustawą.Tak ukształtowany krąg podmiotów legitymowanych do zainicjowania postępowania przez sądem administracyjnym nie jest bez znaczenia dla wniosku – co trzeba podkreślić w korespondencji do powyżej przedstawionych argumentów ze znaczenia konsekwencji wynikających z art. 11 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz art. 100 - 102 i art. 103 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy – że w postępowaniu w sprawie skarg na wydaną przez BFG decyzję restrukturyzacyjną nie ma odpowiedniego zastosowania art. 33 § 2 p.p.s.a.Jeżeli bowiem – jak podniesiono powyżej – koniecznym warunkiem stosowania przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. jest wykazanie, że wynik postępowania sądowego dotyczy interesu prawnego osoby występującej z wnioskiem o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika na prawach strony, co wymaga wykazania istnienia tego interesu prawnego oraz jego źródła, a – co trzeba podkreślić – tożsamy co do istoty obowiązek spoczywa na podmiocie, o którym jest mowa w zdaniu drugim art. 105 ust. 3 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – albowiem jest on zobowiązany do wykazania posiadania interesu prawnego, który został naruszony decyzją restrukturyzacyjną – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że cel oraz funkcje wskazanego sposobu ukształtowania legitymacji skargowej, a co za tym idzie warunków udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skarg na decyzje, o których jest mowa w ust. 4 art. 11 ww. ustawy w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, sprzeciwiają się odpowiedniemu stosowaniu w tym postępowaniu przywołanego przepisu p.p.s.a.W rekapitulacji – i zarazem w korespondencji do przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia pojęcia "odpowiedniego stosowania", które w zależności od celu odesłania oraz przedmiotu regulacji zawierającej to odesłanie może oznaczać, że na jej gruncie przepisy prawa, do których odnosi się to odesłanie, będą miały zastosowanie wprost lub z modyfikacjami lub w ogóle nie będą miały zastosowania – trzeba więc stwierdzić, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie jest objęty zakresem odesłania, o którym stanowi art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, a co za tym idzie, że wniosek VB. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą we W. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II GSK 2388/25, dotyczącym kontroli zgodności z prawem przeprowadzonej restrukturyzacji G. S.A., na prawach uczestnika postępowania, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., nie mógł zostać uwzględniony.W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2 w związku z art. 63 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.. orzekł, jak w sentencji postanowienia.