sygn. II SA/Bd 881/25 25 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Wyrok - II SA/Bd 881/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Planowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. WOddalono skargę. Planowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. W
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący biegły apelujący / skarżący
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący Grzegorz Saniewski
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

UZASADNIENIE
1. Decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. Wójt Gminy C. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") po rozpatrzeniu wniosku A. R. (dalej: "skarżący") z dnia 26 lutego 2025 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku rekreacji indywidualnej na terenie części działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W. , gmina C..Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wójt na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w szczególności wskazując, że niniejsza decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Toruniu (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 29 maja 2025 r. uchyliło wcześniejszą decyzję Wójta z dnia 4 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. W dalszej części rozważań organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."). Następnie organ wyjaśnił, że na terenie działki nr [...] usytuowana jest elektrownia wiatrowa o wysokości wieży 40,27 m i średnicy wirnika 27 m położona najbliżej terenu inwestycji. Ponadto w ocenie organu projektowany budynek rekreacji indywidualnej klasyfikować należy jako budynek mieszkalny jednorodzinny. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 317) w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, odległość tego budynku od elektrowni wiatrowej wynosi nie mniej niż 700 m. Dokonując stosownych ustaleń Wójt uznał, że teren inwestycji zlokalizowany jest w całości w strefie zakazu budowy budynków mieszkalnych albo budynku o funkcji mieszanej.2. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając:- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") poprzez niezastosowanie się przez organ do wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 maja2025 r.;- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, polegające na uznaniu budynku rekreacji indywidualnej za budynek mieszkalny;- naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) poprzez zmianę oceny prawnej identycznego wniosku bez zmiany stanu faktycznego i prawnego;- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, ponieważ organ I instancji pominął w swojej analizie budynki istniejące na działce sąsiedniej do objętej wnioskiem, tj. na działce nr [...], co wpłynęło na błędne ustalenie charakterystyki terenu inwestycji (wskaźnik powierzchni zabudowy, intensywność zabudowy, szerokość elewacji).W uzasadnieniu odwołania strona przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.3. Decyzją z dnia 18 września 2025 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zabudowa znajdująca się w obszarze analizowanym nie stanowi kontynuacji funkcji dla zamierzenia inwestycyjnego, a tym samym ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ I instancji są błędne, gdyż zostały one oparte na zabudowie innej niż ta planowana. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy rekreacyjnej, a istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia prowadzenie na tym terenie innej zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja nie tylko nie stanowi powtórzenia istniejącej na tym obszarze zabudowy zagrodowej, ale nie stanowi także jej uzupełnienia. Ponadto Kolegium stwierdziło, że nawet gdyby uznać planowaną inwestycję za zabudowę o charakterze mieszkaniowym stanowiącą kontynuację funkcji w obszarze analizowanym to i tak z uwagi na lokalizację terenu inwestycji w zasięgu turbiny wiatrowej nie byłaby możliwa jej realizacja.Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zabudowa na terenie działki nr [...] nie została naniesiona na mapy ewidencyjne znajdujące się w aktach sprawy. W związku z tym w ocenie Kolegium proces inwestycyjny nie został jeszcze zakończony, a powyższy budynek nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie. Tym samym nie można było ustalić parametrów nowego budynku w oparciu o parametry budynku w budowie, gdyż nie jest możliwe do przewidzenia czy budynek ten został zbudowany zgodnie z projektem budowlanym.4. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej.Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:- art. 7 w zw. z art. 77, art. 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności poprzez brak dokonania zindywidualizowanej oceny czy zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem daje się pogodzić z dotychczasową funkcją;- art. 8 § 1 k.p.a. które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na naruszeniu zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej poprzez zmianę oceny prawnej identycznego wniosku bez zmiany stanu faktycznego i prawnego;- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację, ponieważ pojęcie "kontynuacja funkcji", jakim posłużono się w tym przepisie nie oznacza tożsamości planowanej zabudowy pod względem rodzaju i charakteru, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję.W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację wspierającą podniesione zarzuty.5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:6. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Zatem Sąd, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, uznał, iż skarga jest niezasadna.7. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności wskazania jednak wymaga, że postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte w lutym 2025 r., a więc po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 - dalej: "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Na terenie gminny na dzień wydania decyzji przez organy obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C.. Tak więc w kontrolowanej sprawie na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym, zaś nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. po zmianie.Stosownie do art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1), zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2). Powyższe koresponduje z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w świetle, którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.Z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika natomiast, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;2) teren ma dostęp do drogi publicznej;3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.Podkreślenia wymaga, że określone w wyżej przywołanym art. 61 ust. 1 z.u.p.z.p. w zw. art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej przesłanki dotyczą warunków, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja powodująca konieczność uzyskania warunków zabudowy wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nałożył na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. W przypadku bowiem braku planu zagospodarowania naczelną zasadą towarzyszącą regulacji ładu przestrzennego jest jego kontynuacja. Powyższe oznacza, iż nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.Jak wynika z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu objętego wnioskiem, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 z.u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa, wynikający z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., obowiązek dokonania takiej oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi główny dowód w sprawie i pełni kluczową rolę w określaniu wymaganych parametrów i wskaźników. Tylko rzetelna i kompletnie sporządzona analiza pozwala na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisami prawa. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której to wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku, co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 14 listopada 2012 r., II OSK 1252/11, LEX nr 1291874). Zatem sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu.Ponadto wyjaśnienia również wymaga, że aktualnie obowiązującym rozporządzeniem regulującym kwestie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116).8. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że do kwestii niespornych i które nie budzą wątpliwości należy sam tryb procedowania w niniejszej sprawie z uwagi na brak planu miejscowego dla terenu, którego dotyczył wniosek. Sąd nie dostrzegł również nieprawidłowości w sposobie wyznaczenia obszaru analizowanego. Jak prawidłowo ustalił w przedmiotowej sprawie Wójt, skoro szerokość frontu terenu objętego wnioskiem wynosi 44,5 m, to stosownie do regulacji art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar o promieniu 133,5 m celem przeprowadzenia stosownej analizy.Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było natomiast ustalenie czy wnioskowana inwestycja stanowiąca budynek rekreacji indywidualnej spełnia wymogi tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą planowana inwestycja swoimi charakterystycznymi parametrami i funkcją winna nawiązywać do zabudowy sąsiedniej i stanowić jej kontynuację.W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że planowana inwestycja nie ma związku funkcjonalnego z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym.Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że ustalenie warunków zabudowy następuje zgodnie z wyrażoną w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zasadą dobrego sąsiedztwa oraz przepisami dotyczącymi zasad ustalania poszczególnych parametrów nowej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej. Natomiast zabudowa, która nie została oddana do użytkowania i naniesiona na mapy ewidencyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego (np. znajdująca się w fazie wydania warunków zabudowy, pozwolenia na budowę, w trakcie budowy czy też oczekująca na wydanie pozwolenia na użytkowanie) z formalnego punktu widzenia nie istnieje.Zatem za chybiony należy uznać argument skarżącego stanowiący, że planowana inwestycja o charakterze zabudowy rekreacji indywidualnej stanowić będzie kontynuację (uzupełnienie) funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdującej się na sąsiedniej działce nr [...]. Podkreślenie wymaga bowiem, że co prawda na ww. działce znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jednakże nie jest ona zaewidencjonowana na właściwych mapach. Natomiast jak już wskazano powyżej, jeśli zabudowa ta na chwilę orzekania przez organ odwoławczy nie znajdowała się na mapach ewidencyjnych to z formalnego punktu widzenia jest ona zabudową nieistniejącą. Podkreślenia bowiem wymaga, że niemożliwym jest jednoznaczne stwierdzenie czy budynek znajdujący się na działce nr [...] wybudowany został zgodnie z właściwymi przepisami prawa, dopóki jest on w trakcie budowy lub też oczekuje na wydanie pozwolenia na użytkowanie. Dlatego też nie można przyjąć zabudowy znajdującej się na działce nr [...] przy ocenie spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa przez planowaną inwestycję.Tymczasem, jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy obu instancji, które znajdują potwierdzenie w załączniku graficznym do decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też w sporządzonej w formie tekstowej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w całym obrębie obszaru analizowanego występuje jedynie zabudowa zagrodowa. Natomiast co do zasady Sąd podziela zaprezentowane przez organy stanowisko, iż zabudowa zagrodowa nie jest tożsamą ani pokrewną funkcji rekreacyjnej. Wskazać należy, że ustawodawca nie definiuje pojęcia "zabudowa zagrodowa" w powołanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niemniej posiłkowo możliwe jest odwołanie się do definicji legalnej sformułowanej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem, przez zabudowę zagrodową rozumie się w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwa rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych i w gospodarstwach leśnych. Definicja ta nie ma wprawdzie charakteru rozstrzygającego, niemniej może stanowić punkt wyjścia do rekonstrukcji omawianego pojęcia.Tym samym zwrot "zabudowa zagrodowa" odnosi się do pewnego zespołu obiektów budowlanych i związana jest głównie z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Nie można bowiem pominąć faktu, że na wymienioną zabudowę składają się budynki gospodarcze i inwentarskie, którym jedynie towarzyszy budynek mieszkalny. Takie rozwiązanie nie jest natomiast charakterystyczne dla zabudowy rekreacyjnej, która nie jest w żaden sposób powiązana z prowadzeniem produkcji rolnej. Dodatkowo z zabudową zagrodową wiąże się szereg różnego typu uciążliwości o charakterze immisji, które mogą uniemożliwiać swobodne korzystanie z zabudowy o funkcji rekreacyjnej czy mieszkaniowej. W konsekwencji nie można zatem przyjąć, że zabudowa rekreacyjna kontynuuje funkcję zabudowy zagrodowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2362/17; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1111/18). Podobny pogląd, ale w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej został również zaaprobowany w orzecznictwie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 316/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 951/12). W konsekwencji należy zgodzić się z Kolegium, że planowana inwestycja nie spełnia jednej z koniecznych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie kontynuuje ona występującej w obszarze analizowanym funkcji zabudowy zagrodowej, ani też jej nie uzupełnia. W tej sytuacji zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.9. Reasumując, Sąd stwierdza, że wobec braku spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. orzeczoną w niniejszej sprawie odmowę ustalenia warunków zabudowy uznać należy za prawidłową. Ponadto Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, gdyż nie narusza ona ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego wykazały wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy w sposób przewidziany przepisami art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organu co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.10. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.