Wyrok - II GSK 2272/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 468/22 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora TransportuOddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 468/22 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
art. 189
dkpa
art. 189
fkpa
art. 189
akpa
art. 105
kpa
art. 61
akpa
art. 145
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Po 468/22 oddalił wniesioną przez S. P. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej GITD) z dnia8 kwietnia 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 października 2021 r., nr [...] nakładającą na S. P. karę pieniężną w wysokości 2 600 zł z tytułu naruszeń warunków wykonywania transportu drogowego, określonych w art. 92a ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1490, zwanej dalej u.t.d.). Naruszenia obejmowały: a) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, gdy wydłużenie go w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 30 minut (o 13 minut, w dniu 8 września 2021 r., w okresie od 1710 do 2250, poprzez prowadzenie pojazdu przez 4 godz. i 43 minuty, pomimo przerwy wymaganej po 4,5 godzinach; lp. 5.11.1 zał. nr 3 do u.t.d., zagrożone karą 100 zł), b) przekroczenie maksymalnego 2-tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin (o 1 godzinę i 31 minut, w okresie rozliczeniowym od 6 do 19 września 2021 r., podczas gdy czas prowadzenia pojazdu nie mógł przekroczyć 90 godzin; lp. 5.4.1 zał. nr 3 do u.t.d., zagrożone karą 250 zł), c) dwukrotne przekroczenie w danym tygodniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji gdy jego wydłużenie ponad 9 godzin w danym tygodniu było dozwolone nie częściej niż 2 razy w tygodniu, o czas do mniej niż 1 godziny (o 55 minut w dniu 24 sierpnia 2021 r., kiedy to kierujący prowadził pojazd od 557 do 2035, i o 52 minuty w dniu 17 września 2021 r., kiedy to kierujący prowadził pojazd od 619 do 2039; lp. 5.2.1 zał nr 3 do u.t.d., zagrożone karą 100 zł za jeden czyn) oraz d) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem (naczepą nr rej. [...]) nieposiadającym aktualnego okresowego nadania technicznego (podczas gdy badania techniczne utraciły ważność 28 sierpnia 2021 r. zgodnie z danymi Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierujących; lp. 9.1 zał nr 3 do u.t.d., zagrożone karą 2000 zł). Naruszenia te stwierdzono w dniu 21 września 2021 r. w trakcie kontroli drogowej zespołu pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] nr rej. [...] i naczepy marki [...] nr rej [...], którym kierował S. P. wykonując przewóz krajowy we własnym imieniu (w ramach przedsiębiorstwa F.), na drodze ekspresowej [...] (MOP [...]). W wyroku tym, z powołaniem się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano prawidłowo stosując art. 92a ust. 1, 3 i 7, art. 92b i art. 92c oraz lp.: 5.11.1 zał. nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 7 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.Urz. UL Seria L z 2006 r. Nr 102, s. 1, zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006), lp. 5.4.1 zał. nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006, lp. 5.2.1 zał. nr 3 do u.r.d. w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 oraz lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251). Sąd I instancji stwierdził, że wielkości przekroczeń limitów czasowych prowadzenia pojazdu prawidłowo ustalono na podstawie karty kierowcy i tachografu oraz utrwalono w protokole kontroli, do czego skarżący nie zgłaszał zastrzeżeń w trakcie kontroli. W sprawie nie mogły być zastosowane przepisy o miarkowaniu kary z art. 189d k.p.a. i o odstąpieniu od nałożenia kary z art. 189f k.p.a., bowiem nie podlegały one zastosowaniu z uwagi na art. 92c ust. 1 u.t.d., który odrębnie od k.p.a. reguluje problematykę uwalniania od kary. Równocześnie strona nie wykazała jakichkolwiek okoliczności wyłączających jej wpływ na powstanie naruszeń, lub też zdarzeń albo okoliczności, których nie można było przewidzieć; stąd nie było podstaw zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżący nie wykazał też sposobu organizacji pracy kierowcy, który zgodnie z art. 92b u.t.d. zwalniałby od kary za delikty związane z naruszeniem czasu prowadzenia pojazdu. Samo zaś twierdzenie skarżącego, że zleca innym osobom pilnowanie terminów i weryfikację dokumentów okazały się niewystarczające.Z wyrokiem tym nie zgodził się S. P. składając od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucił wyrokowi wydanie z naruszeniem:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d i art. 189f (w tym § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. tychże przepisów k.p.a., pozwalających miarkować karę i odstąpić od niej poprzestając na pouczeniu, podczas gdy można było odstąpić od nałożenia kary, skoro waga naruszenia była znikoma, co powodowało, że kara w wysokości 2 600 zł okazała się nieproporcjonalna do naruszenia orazb) art. 12 rozporządzenia nr 651/2006, polegające na nieuchyleniu decyzji pomimo tego, że wydruki tachografu wskazywały przyczyny przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu, choć kierujący nie posiadał ich przy sobie i nie okazał w trakcie kontroli.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjneji zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d i art. 189f (w tym § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. tychże przepisów k.p.a., pozwalających miarkować karę i odstąpić od niej poprzestając na pouczeniu, podczas gdy można było odstąpić od nałożenia kary, skoro waga naruszenia była znikoma, co powodowało, że kara w wysokości 2 600 zł okazała się nieproporcjonalna do naruszenia. Zarzut ten zupełnie pomija, że zgodnie z art. 189a § 2 zd. końcowe k.p.a., przepisów działu IVa, zatytułowanego Administracyjne kary pieniężne, nie stosuje się, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru kary, odstąpienia od nałożenia kary, terminów przedawnienia nakładania kary i przedawnienia egzekucji, odsetek od kary oraz udzielania ulg w wykonaniu kary. W myśl art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary, o której mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot została nałożona kara przez inny organ lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lata.Relacja zachodząca pomiędzy przepisami regulującymi zasady podleganiai niepodlegania karze zawartymi w art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz przepisami działu IVa k.p.a., pośród których ulokowano art. 189f k.p.a. normujący zasady uwalnianiaz odpowiedzialności osób, które spełniły warunki ukarania, jest wyraźna. Nie ulega kwestii, że relacja ta została przez ustawodawcę uregulowana, a więc nie wymaga sięgania do zależności zachodzących między lex geralis i lex specialis. Spór powstał na tle tego, czy w stosunku do skarżącego działa wyłączenie stosowania działu IVa k.p.a., czy też nie, bowiem uważa, że z naruszeniem prawa nie oceniano w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją czy zasługuje na odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz czy wynik miarkowania kary w trybie art. 189d k.p.a. powinien sprawić, że kara powinna zostać obniżona, jako nieprzystająca do znikomej wagi popełnionych czynów. Co do art. 189d k.p.a. konkluzja jest jednoznaczna. Przepisy u.t.r., a dokładniej kolejno zastosowane przez Sąd I instancji lp. 5.11.1, 5.4.1, 5.2.1 i 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. przewidują dla określonych naruszeń bezwzględnie obowiązującą jednoznacznie wskazaną wartość kary. Decyzja wymierzająca takie kary jest zatem decyzją związaną co do wymiaru kary i już z tej przyczyny kara nie poddaje się miarkowaniu, o jakim mowa w art. 189d k.p.a. Dla orzekającego organu nie przewidziano ani uznaniowości, ani też przedziału kwotowego, w jakim winien poszukiwać odpowiedniej wysokości kary.W zakresie zastosowania art. 189f k.p.a. ustalenia natomiast wymaga, czy instytucja uwolnienia od należnej stronie postępowania administracyjnego kary pieniężnej uregulowana w art. 92c ust. 1 u.t.d. jest jedną z instytucji "uregulowanych odrębnie" względem działu IVa k.p.a., a więc, czy konkuruje z którąś z instytucji zwalniających osobę popełniającą delikt ujęty w katalogu art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a. i z mocy art. 189a § 2 zd. końcowe k.p.a. zostaje do niej zamknięta droga w postępowaniu toczącym się w przedmiocie wymierzenia kary. Wbrew ocenie skarżącego, do takiej konkurencyjności, skutkującej wyłączeniem stosowania art. 189f k.p.a. w sprawie doszło. Użyte w art. 189a § 2 zd. końcowe i art. 189a ab initio k.p.a. wyrażenia "przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się" oraz "w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych" nie obrazują – jak chciałby tego skarżący – wyłącznie semantyki nazw instytucji prowadzących do uwolnienia od kary, raz to przyjmującej postać niewszczynania lub umorzenia postępowania (art. 92c ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.), raz to odstąpienia od nałożenia kary (art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.). Wolą ustawodawcy było aby rozstrzygające znaczenie miał "zakres" (".. w tym z a k r e s i e nie stosuje się"; art. 189a § 2 zd. końcowe k.p.a.). Ten "zakres" to nie nazwa instytucji, procesowej czy materialnoprawnej, ale skutek jurydyczny, efekt mierzony głębokością ingerencji w sytuację prawną osoby naruszającej prawo i zasługującej a limine na ukaranie. Jeżeli ten zakres obejmuje uwolnienie od kary pomimo ustalenia faktów prawotwórczych rodzących odpowiedzialność administracyjnoprawną strony, to jest to ten sam zakres. A jeżeli jest to ten sam zakres, to dochodzi do konkurencji obydwu ustaw, niedającej się pogodzić w postępowaniu jurysdykcyjnym i wymagającej – z mocy wyraźnego nakazu ustawowego płynącego z art. 189a § 2 zd. końcowe k.p.a. – udzielenia pierwszeństwa regulacji pozakodeksowej, którą na tle badanej sprawy jest art. 92c u.t.d. Podstawą zakazu stosowania regulacji działu IVa k.p.a. w sprawach o wymierzenie kary za przewóz z naruszeniem przepisów u.t.d. jest upadek skutku ukarania, na jakie w świetle ustaleń orzekającego organu, zasługuje adresat decyzji. Ten rezultat ustawodawca realizuje na różne sposoby, wykorzystując konstrukcje materialnoprawne, np. tworząc samoistne instytucje, zwolnienia (przyznawane już w trakcie procesu, jak ma to miejsce w wypadku odstąpienia od wymierzenia kary). Może jednak do tego samego celu wykorzystać konstrukcje prawa procesowego, jak ma to miejsce w wypadku niewszczynania postępowania (co jest "urzędowym" odpowiednikiem odmowy wszczęcia postępowania z art. 61a k.p.a.) lub umorzenia postępowania, a więc decyzji z art. 105 § 2 k.p.a. Zakres treściowy i aksjologia wszystkich tych instytucji są wspólne. To względy natury losowej (brak wpływu na naruszenie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.) lub stopnia negatywnego oddziaływania deliktu na relacje społeczne w tym konkretnym przypadku (znikoma waga naruszenia z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) - w drodze wyjątku od zasady ponoszenia odpowiedzialności za naruszenia prawa, przesądzają o końcowym uwolnieniu strony od ciężaru, jakim jest kara pieniężna. Metodyka wartościowania ustawodawcy jest dla wszystkich tych rozwiązań wspólna; opiera się na zatamowaniu konieczności wymierzania kary ze względu na wyjątkowe położenie życiowe sprawcy naruszenia. Niewątpliwie rozwiązania takie świadczą o tym, że ustawodawca nie generuje kar administracyjnych w sposób mechaniczny, ale organom administracji publicznej powierzył jeszcze dodatkowo ocenę, czy aby inne doniosłe dla porządku prawnego wartości (o aksjologii równie mocnej, jak nakaz ponoszenia odpowiedzialności za sprowadzenie ryzyka, niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia człowieka uczestniczącego w ruchu drogowym), nie ulegną wskutek wymierzeniai wykonania kary zatraceniu. Zakres takich wyjątków pozwalających uniknąć kary nie może być zbyt szeroki, stąd ustawodawca tworzy zapory, jak ta wyrażona w art. 189a § 2 zd. końcowe k.p.a., do wywodzenia podstaw uwolnienia od kary ze zbyt licznych, zawartych w wielu aktach normatywnych, regulacji. W tym zakresie podzielić należy pogląd prezentowany dotychczas w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt II GSK 1006/22, CBOSA).Nie mógł być uwzględniony także drygi zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 12 rozporządzenia nr 651/2006, polegającego na nieuchyleniu decyzji pomimo tego, że wydruki tachografu wskazywały przyczyny przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu, choć kierowca nie posiadał tych dokumentów przy sobie i nie okazał w trakcie kontroli. Zgodnie z tym przepisem, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 tego rozporządzenia, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykreskówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój (akapit pierwszy). Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego, w wyjątkowych okolicznościach kierowca może także odstąpić od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu wypoczynku (akapit drugi). Na tych samych warunkach, kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku (akapit trzeci). Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykreskówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju (akapit trzeci). Każdy wydłużony okres pracy musi być kompensowany równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu (akapit czwarty).Rację przyznać należy Sądowi I instancji oraz GITD, że to już w trakcie kontroli kierowca obowiązany jest wykazać wymaganym przez prawo dokumentem (wykreskówką lub wydruk z urządzenia rejestrującego z odręcznym zapisem) usprawiedliwioną przyczynę odstępstwa od norm czasu pracy kierowcy sporządzoną po przybyciu do najbliższego miejsca postoju, bowiem art. 87 ust. 1 u.t.d. w sposób bezwzględny wymaga, aby tak wykreskówki, jak i zapisy odręczne kierowcy wymagane przepisami prawa (a więc również przez art. 12 rozporządzenia nr 651/2006) kierujący pojazdem obowiązany jest ",mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli". Nie mógł zatem okazać się skutecznym zarzut nieuprawnionego wymierzenia kary za przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu, tj. pomimo zajścia podstaw odstąpienia od wymogów temporalnych czasu pracy kierowcy. Dokument w postaci wykreskówki wraz z odręcznym zapisem nawiązującym do przyczyny naruszenia (uznanej przez kierowcę za usprawiedliwioną w świetle art. 12 rozporządzenia nr 651/2006) kierowca winien, zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. posiadać przy sobie w trakcie jazdy i okazać funkcjonariuszowi w chwili kontroli; naturalnie pod rygorem późniejszego nieuwzględnienia okazanych lub sporządzonych z opóźnieniem adnotacji kierowcy. Unormowanie to w pełni koresponduje z art. 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE Seria L z 2014 r. Nr 60, s. 1), zgodnie z którym kierowca musi być w stanie okazać na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki z tachografu.Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).. i § 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).