sygn. II SA/Po 789/25 25 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

Wyrok - II SA/Po 789/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru BudowOddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budow
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna planowanie przestrzenne samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący Izabela Paluszyńska
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.

UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej jako PINB) decyzją z 3 lipca 2025 r., nr [...] ([...].), działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej K.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 j.t. z późn. zm., dalej Pr. bud.) nakazał inwestorowi W. D. (dalej też jako skarżący lub strona), będącemu współwłaścicielem niżej opisanej działki - rozbiórkę ogrodzenia, zlokalizowanego w rejonie ulic: [...] w P., wykonanego wzdłuż granic działki o nr ewid. [...], obręb [...], arkusz 33, posiadającego wysokość 2 m.W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 12 maja 2025 r. do organu wpłynęło zgłoszenie dotyczące wykonania ogrodzenia placu zabaw, zlokalizowanego w rejonie ul. [...] w P..Na podstawie danych pozyskanych z Systemu Informacji Przestrzennej ZGiKM [...] oraz księgi wieczystej nr [...] ustalono, że przedmiotowa nieruchomość usytuowana jest w rejonie ulic: [...] w P. (działka o nr ewid. [...], obręb [...], arkusz 33), a jej właścicielami są: W. D., M. D., Ł. D., K. T. oraz R. T.. Ponadto, w toku postępowania ustalono, że nieruchomość ta nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.Zawiadomieniem z dnia 15 maja 2025 r. PINB poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z przepisami wykonanego ogrodzenia. W dniu 6 czerwca 2025 r. pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne na ww. nieruchomości. W toku kontroli stwierdzono istnienie ogrodzenia o wysokości 2,0 m, wykonanego z paneli stalowych, montowanych na betonowych podstawach. Lokalizację ogrodzenia naniesiono na załącznik nr 1 do protokołu z kontroli. Obecny podczas czynności kontrolnych M. D. oświadczył, że inwestorem budowy tego ogrodzenia był W. D., a ogrodzenie to wykonano w maju 2025 r. W toku kontroli nie okazano dokumentów świadczących o legalności wykonanego ogrodzenia.Organ w trakcie postępowania pozyskał z Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] akta archiwalne dotyczące przedmiotowej nieruchomości, brak jest w nim jednak śladu po tym by kiedykolwiek wnioskowano o budowę ogrodzenia ww. nieruchomości.PINB wskazał, że wykonanie ogrodzenia, z uwagi na wysokość poniżej 2,20 m (art. 29 ust. 2 pkt 20 Pr. bud.) nie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonania zgłoszenia.Dalej organ wskazał, że wprawdzie dla tego terenu nie obowiązuje plan miejscowy, ale Rada Miasta [...] w dniu 11 lipca 2023 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie P. (Dz. U. Woj. [...]. poz. [...] dalej jako Uchwała), która jest aktem prawa miejscowego. W uchwale tej nieruchomość w rejonie ulic: [...] w P. (działka o nr ewid. [...], obręb [...], arkusz 33) zaklasyfikowana została jako obszar zurbanizowany Z1. Organ wskazał, że teren inwestycji jest niezabudowany żadnym budynkiem. W związku z tym uchwała Rady Miasta [...] nie przewiduje możliwości wykonywania ogrodzeń dla tego typu nieruchomości.W ocenie organu sprzeczność zrealizowanego ogrodzenia z przepisami może zostać rozwiązana jedynie poprzez dostosowanie stanu faktycznego, istniejącego na przedmiotowej nieruchomości, tj. poprzez wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Adresatem obowiązku rozbiórki PINB uczynił inwestora W. D., będącego jednocześnie współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości.W. D. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie od decyzji nr [...] wydanej przez PINB, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7a § 1 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z § 9 pkt 1, 2 i 3 uchwały i art. 51 ust. 1 i ust. 7 Pr.bud. poprzez wydanie decyzji nakazującej stronie rozbiórkę ogrodzenia, podczas gdy obowiązek ten nie wynika wprost z przepisów wskazanych jako podstawa wydanego orzeczenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WWINB) decyzją z 28 sierpnia 2025 r., nr [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanego adresata obowiązku i w to miejsce orzekł "nakazuję współwłaścicielom: Panu W. D., Panu M. D., Panu Ł. D., Pani K. T. i Panu R. T. a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.Uzasadniając decyzję WWINB wskazał, że na działce nr [...] (co wynika z dokumentacji fotograficznej wykonanej przez PINB ewidencji gruntów i budynków dostępnej w Geoportalu) znajduje się plac zabaw, który zgodnie z art. 3 pkt 3 Pr.bud. jest obiektem budowlanym stanowiącym budowlę. Plac zabaw ogrodzony został przeszłości ogrodzeniem o wysokości do 1 m (kolor niebieski) w kształcie okręgu. Natomiast zrealizowane ogrodzenie panelowe w części przecina istniejące ogrodzenie placu i wykracza poza jego obszar, co przedstawione zostało na załączniku do protokołu kontroli. Ogrodzenie panelowe nie posiada wejścia, zatem uniemożliwia korzystanie z placu zabaw poprzez brak dostępu na jego teren. Nie można zatem uznać, że ogrodzenie panelowe pełni funkcje zapewniającą możliwość użytkowania obiektu (placu zbaw) zgodnie z jego przeznaczeniem, tym samym należy je potraktować jako odrębny obiekt budowlany.W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zakwalifikowano wykonane roboty budowlane jako wybudowanie ogrodzenia, które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 20 Pr.bud. Z uwagi na wysokość poniżej 2,20 m zwolnione jest z obowiązku dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej jednak brak obowiązku uzyskania zgłoszenia czy też pozwolenia na budowę nie zwalania organów nadzoru budowlanego od sprawdzenia inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami w tym zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.Zgodnie z § 41 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. W przypadku placów zabaw wymóg bezpieczeństwa należy interpretować w świetle normy PN-EN 1176 składającej się z m.in. PN-EN 1176-1:2017-12 - Wyposażenie placów zabaw i nawierzchnie. Część 1: Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań, która określa, że elementy konstrukcyjne, w tym ogrodzenia stanowiące część przestrzeni zabaw, nie mogą zawierać ostrych krawędzi, elementów grożących zakleszczeniem ciała dziecka ani otworów umożliwiających zaklinowanie głowy, tułowia lub kończyn, a ponadto muszą być stabilne i odporne na uszkodzenia.W ocenie organu odwoławczego ogrodzenie panelowe zastosowane na działce nr [...] nie spełnia powyższych wymogów. W szczególności: oczko o wymiarach 100 na 300 mm stwarza ryzyko zakleszczenia głowy, tułowia lub kończyn dziecka, druty o grubości 3 mm oraz rury o ściankach 1,1 mm są podatne na odkształcenia, co prowadzi do powstawania niebezpiecznych szczelin, ostre zakończenia elementów stalowych mogą powodować urazy, brak bramy lub furtki uniemożliwia bezpieczne korzystanie z placu zabaw i utrudnia ewakuację oraz dostęp w sytuacjach nagłych.WWINB stwierdził, że ogrodzenie panelowe stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Pr.bud., który został zrealizowany w sposób stwarzający zagrożenie dla zdrowia i życia użytkowników, w szczególności dzieci. Okoliczność ta uzasadnia zastosowanie wobec inwestora środków przewidzianych w art. 50 ust. 1 pkt 2 pr. bud. oraz podjęcie działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a wobec zastosowanej konstrukcji ogrodzenia jedynym sposobem ich usunięcia jest rozbiórka przedmiotowego ogrodzenia.Organ odwoławczy stwierdził jednak, że PINB błędnie uznał, że działka nr [...] jest niezabudowana, a tym samym wykluczył możliwość sytuowania na niej ogrodzeń na podstawie uchwały Rady Miasta [...] z 11 lipca 2023 r. Stanowisko to jest nieprawidłowe, ponieważ na działce znajduje się plac zabaw, będący obiektem małej architektury, a więc obiektem budowlanym. Oznacza to, że teren ten należy uznać za zabudowany, niezależnie od braku budynku. W konsekwencji dopuszczalne jest sytuowanie ogrodzeń zgodnie z uchwałą, o ile spełniają one określone w niej wymagania.Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe uchybienie organu I instancji nie ma jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy bowiem podkreślić, że podstawa prawna wydanej decyzji została prawidłowo określona - jednak z przyczyn innych niż wskazanych przez organ powiatowy. Decyzja nie wymaga zatem wyeliminowania z obrotu prawnego, a jedynie zmiany uzasadnienia w tym zakresie.Końcowo organ wskazał, że skoro roboty budowlane zostały zakończone, to zasadnym jest nałożenie obowiązku na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości ujawnionych w księdze wieczystej, a tym samym zachodzi konieczność wydania decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.).W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. D. reprezentowany przez adwokata zaskarżył w całości decyzję WWINB z 28 sierpnia 2025 r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a ewentualnie, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z 3 lipca 2025 roku oraz o umorzenie postępowania w sprawie ze względu na rażące naruszenie przepisów prawa oraz przepisów postępowania.W ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, polegające na objęciu decyzją osób niebędących stronami w postępowaniu przed organem I instancji, a także art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie tych osób czynnego udziału w postępowaniu. W konsekwencji naruszono również art. 138 K.p.a., wydając decyzję reformatoryjną zamiast uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto organ naruszył art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 140 K.p.a., nie wyjaśniając w sposób należyty stanu faktycznego i dokonując błędnej oceny materiału dowodowego, przyjmując, że ogrodzenie stanowi ogrodzenie placu zabaw, podczas gdy w rzeczywistości ogrodzenie to dotyczy działki skarżącego.Nadto doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 1 Pr. bud. poprzez bezpodstawne objęcie decyzją wszystkich współwłaścicieli, § 41 rozporządzenia oraz norm PN-EN 1176 poprzez ich błędne zastosowanie do ogrodzenia niezwiązanego z placem zabaw, a także art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne uznanie, że ogrodzenie stwarza zagrożenie i nakazanie jego rozbiórki.W skardze wskazano, że plac zabaw został bezprawnie posadowiony częściowo na działce stanowiącej własność skarżącego. Korzystając z uprawnień wynikających z art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej w treści niniejszego uzasadnienia K.c.) oraz art. 222 K.c., skarżący postawił na granicy swojej działki ogrodzenie, które nie miało w żadnym stopniu stanowić ogrodzenia placu zabaw. To właściciel placu zabaw (Miasto [...]) winien przestrzegać norm odnoszących się do tego typu zabudowy i w tym zakresie podjąć stosowne działania, tj. w szczególności posadowić obiekt w granicach administracyjnych działki [...], bez ingerencji w prawo własności nieruchomości sąsiedniej, tj. [...]. Gdyby plac zabaw znajdował się wyłącznie w granicach działki należącej do Miasta [...], przy zachowaniu wymogów prawa co do odległości od płotu, itd., ogrodzenie postawione przez skarżącego nie stwarzałoby zagrożenia dla jego użytkowników.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko podkreślając, że płot nie służy ogrodzeniu placu zabaw, a jedynie wyznacza granice nieruchomości skarżącego.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Sądowa kontrola obejmuje swoją kognicją m.in. decyzje administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej P.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, choćby nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.Spór pomiędzy organami nadzoru budowlanego a skarżącym dotyczy oceny, tego czy należało orzec nakaz rozbiórki ogrodzenia przy zlokalizowanego w rejonie ulic: [...] w P. na działce nr [...] w P. (obręb [...]), w sytuacji, gdy na budowę ogrodzenia nie było wymagane ani zgłoszenie zamiaru budowy ani pozwolenie na budowę.Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 21 Pr.bud. pozwolenia na budowę nie wymaga, natomiast wymaga zgłoszenia budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W świetle art. 29 ust. 2 pkt 20 budowa ogrodzenia o wysokości poniżej 2,20 m, nie wymaga przed rozpoczęciem robót zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Co za tym idzie w sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy art. 48-49 i art. 49b Pr.bud., które dotyczą obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, bądź wybudowanego pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.Słusznie wobec tego organy uznały, że ocena legalności spornego ogrodzenia może nastąpić na podstawie przepisów art. 50-51 Pr.bud. Przywołać w tym miejscu należy pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2016 r. (sygn. akt: II OPS 1/16), że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine Pr.bud., a także art. 51 ust. 7 Pr.bud., jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Innymi słowy, dany obiekt może być poddany ocenie również pod kątem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Pr.bud.).W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego nie naruszyły art. 7, 77 i 80 K.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, który zasadniczo był niesporny co do faktów. Ogrodzenie zostało wykonane w maju 2025 r., posiada wysokość 2,0 m, wykonanego z paneli stalowych, montowanych na betonowych podstawach. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący był inwestorem robót prowadzących do powstania ogrodzenia. Skarżący stoi jednak na stanowisku, że budowa ogrodzenia była dopuszczalna, gdyż służy ono wygrodzeniu granic należącej do niego (na zasadzie współwłasności) nieruchomości.Co jest również istotnym elementem stanu faktycznego, na ww. nieruchomości znajduje się publiczny plac zabaw, który również jest ogrodzony niskim, niebieskim ażurowym ogrodzeniem. Wykonane przez skarżącego ogrodzenie w niektórych miejscach przecina ogrodzenie placu zabaw. (zob. zdjęcia k. 106-130).Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z 3 lipca 2025 r., nr [...], nakazano inwestorowi W. D., jako jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości, rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia.Po rozpoznaniu odwołania Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 28 sierpnia 2025 r., nr [...], uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej adresata obowiązku i orzekł o nałożeniu obowiązku rozbiórki na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, utrzymując ją w mocy.Organy nadzoru budowlanego były zatem zgodne co do konieczności rozbiórki ogrodzenia, jednak oparły swoje rozstrzygnięcia na odmiennej argumentacji oraz skierowały obowiązek do różnych adresatów – organ I instancji wyłącznie do inwestora, będącego jednocześnie współwłaścicielem nieruchomości, natomiast organ odwoławczty do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanowiska organu powiatowego, Sąd zauważa, iż była ono co do zasady trafne, aczkolwiek w niepełny sposób uzasadnione.W swoich rozważaniach PINB wskazał, że obowiązek rozbiórki jest związany z tym, że ogrodzenie jest niezgodne z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie [...] (Dz. U. Woj. [...]. poz. [...], w tekście dalej jako "Uchwała"). Uchwała krajobrazowa jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że jej przepisy są powszechnie obowiązujące na terenie danej gminy. W uchwale działka o nr ewid. [...], obręb [...], arkusz 33 zaklasyfikowana została jako obszar zurbanizowany Z1.Stosownie do § 9 Uchwały który odnosi się do zasad i warunków usytuowania ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, w obszarze m. in. zurbanizowanym:1) ustala się sytuowanie ogrodzeń:a) ażurowych nie wyższych niż 2,2 m lub ogrodzeń pełnych nie wyższych niż 1,2 m dla terenów zabudowanych oraz ogrodów działkowych,b) ażurowych:- o wysokości nie większej niż 1 m zabezpieczających place zabaw,- o wysokości nie większej niż 0.5 m, zabezpieczających niską zieleń,- o wysokości nie większej niż 1 m dla ogródków gastronomicznych,c) w strefie ochrony konserwatorskiej oraz dla terenów i obiektów wpisanych do rejestru zabytków nawiązujących wysokością oraz stopniem ażurowości do ogrodzeń historycznych i zabytkowych;2) dopuszcza się sytuowanie ogrodzeń:a) wyższych niż wymienione w pkt 1 lit. a dla:- obiektów sportu,- terenów ogrodów zoologicznych,- terenów schronisk dla zwierząt,- terenów nieruchomości zabudowanych, o powierzchni nie mniejszej niż 20 ha,- terenów stanowiącym magazyny zewnętrzne towarzyszące budynkom handlowo- usługowym, których powierzchnia zabudowy przekracza 10 tys. m2,- terenów, których sposób ogrodzenia uregulowany jest w przepisach odrębnych,b) na terenach lasów, zgodnie z planem urządzenia lasu,c) na terenach związanych z prowadzeniem gospodarki rolnej,d) służących zapewnieniu bezpieczeństwa infrastruktury technicznej,e) dla niskich budynków o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej;3) zakazuje się sytuowania ogrodzeń:a) na obszarze przyrodniczym, z wyłączeniem pkt 1 oraz pkt 2 lit. a,b) na terenach zabudowy wielorodzinnej, z wyłączeniem pkt 1 b. pkt 2 lit, e oraz zabezpieczających wybiegi dla zwierząt i obiekty sportu,c) ciągów pieszych i pieszo-rowerowych,d) na terenach zieleni, z wyłączeniem ogrodzeń zabezpieczających wybiegi dla zwierząt, place zabaw, niską zieleń, ogródki gastronomiczne oraz tereny ogrodów działkowych, ogrodów botanicznych i ogrodów zoologicznych;4) zakazuje się stosowania:a) prefabrykowanych betonowych przęseł,b) tworzyw sztucznych, z wyłączeniem imitujących materiały naturalne, o podwyższonej odporności na oddziaływanie czynników zewnętrznych,c) elementów refleksyjnych, odblaskowych.Słusznie organ odwoławczy wskazał, że działka o nr ewid. [...], obręb [...], arkusz 33, nie może być uznana za niezabudowaną, w sytuacji w której znajduje się na niej plac zabaw.Jednocześnie w ocenie sądu działkę nr [...] uznać jednak należy za teren zabudowy wielorodzinnej.Wskazać trzeba, że zabudowa wielorodzinna stanowi złożony układ funkcjonalny, który – obok samych budynków mieszkalnych (takich jak np. bloki, kamienice czy punktowce) – obejmuje również niezbędną infrastrukturę towarzyszącą. Tworzą ją m.in. zagospodarowane tereny, drogi dojazdowe, miejsca postojowe, ciągi piesze, tereny zielone, place zabaw oraz elementy małej architektury. Jest to przestrzeń o charakterze wspólnym, kształtowana i użytkowana przez społeczność mieszkańców. Podobne stanowisko przyjmuje się w aktualnym orzecznictwie dotyczącym zwrotu wywłaszczonych nieruchomości na potrzeby budowy osiedli mieszkaniowych. Przy ocenie realizacji celu publicznego za jaki uznaje się budowę osiedla mieszkaniowego (w ramach planowanej dzielnicy mieszkaniowej) sądy wskazują, że należy uwzględnić nie tylko budowę typowych budynków mieszkalnych, ale również wszystkich innych obiektów i urządzeń technicznych składających się na infrastrukturę tego osiedla – takich jak budynki handlowe, usługowe, urządzenia towarzyszące, ciągi komunikacyjne, parkingi, szkoły, boiska sportowe, garaże, zieleń osiedlową i ciągi piesze (chodniki) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2013 roku (IV SA/Po 145/13); wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2007 roku (III SA/Po 648/07); wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 roku (I OSK 1049/06); wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 1999 roku (IV SA 2033/96).Przyjmując więc szeroką interpretację pojęcia zabudowy mieszkaniowowej wielorodzinnej i nie ograniczając go tylko do budynków, działkę nr [...] uznać należy również za teren zabudowy wielorodzinnej, na którym — zgodnie z § 9 pkt 3 lit. b uchwały — wybudowanie ogrodzenia jest co do zasady niedopuszczalne, za wyjątkiem ogrodzeń wprost dopuszczonych w § 1 pkt 1 tej samej uchwały, a wiec zabezpieczających płace zabaw czy niską zieleń.Sporne ogrodzenie nie spełnia żadnej z tych funkcji, a jednocześnie niewątpliwie jest zlokalizowane na terenie zabudowy wielorodzinnej, do którego podzielenia prowadzi. Stoi zatem w oczywistej i rażącej sprzeczności z celami, którym służy wprowadzona w uchwale krajobrazowej regulacja zakazująca grodzenia terenów zabudowy wielorodzinnej.Z tego względu zasadnie organ I instancji sięgnął do przepisów uchwały krajobrazowej i uznał, iż sprzeciwia się ona lokalizacji przedmiotowego ogrodzenia, mimo, iż nieprawidłowo przyjął, że teren działki nr [...] jest niezabudowany.Sąd podziela również argumenty organu II instancji, wedle których ogrodzenie stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i z tego względu winno zostać rozebrane.W przepisie art. 5 Pr.bud. sformułowana została zasada ogólna Prawa budowlanego, określająca, jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, jak również ich budowa i użytkowanie.Należy podkreślić, że nadanie przepisowi rangi zasady ogólnej (generalnej) oznacza, że jego postanowienia wymagają uwzględnienia przy interpretowaniu innych postanowień ustawy oraz przepisów wykonawczych.Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 lit.c Pr.bud. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania. Weryfikacja warunków bezpieczeństwa eksploatacji obiektów budowlanych dla jego przyszłych użytkowników polega nie tylko na zweryfikowaniu zgodności zrealizowanej inwestycji z treścią zgłoszenia, pozwolenia na budowę (o ile były wymagane), czy też przepisami prawa reglamentującymi kwestię warunków technicznych, ale także polega ona na analizie całokształtu aktualnych okoliczności faktycznych dotyczących zakończonej inwestycji, które bezpośrednio oddziaływają lub potencjalnie mogą oddziaływać na bezpieczeństwo jej użytkowania.W związku z powyższym należy podkreślić, że nawet inwestycja zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia może podlegać kontroli organów nadzoru budowlanego w zakresie spełnienia wymogów bezpieczeństwa użytkowania. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem to, że w ramach realizacji inwestycji wykonano panelowe ogrodzenie z metalowych elementów osadzonych w betonowych kotwach, które może stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Organ argumentował, że wielkość oczek (100 × 300 mm) stwarza realne ryzyko zakleszczenia części ciała dziecka; zastosowane elementy (druty o grubości 3 mm oraz rury o cienkich ściankach) są podatne na odkształcenia, co może prowadzić do powstawania niebezpiecznych szczelin; ostre zakończenia elementów stalowych zwiększają ryzyko urazów, a brak bramy lub furtki uniemożliwia bezpieczne korzystanie z placu zabaw (a de facto wejście na plac zabaw), a także utrudnia dostęp w sytuacjach awaryjnych i ewakuację.W ocenie Sądu organ nadzoru budowlanego trafnie zidentyfikował zagrożenia wynikające z samowolnego posadowienia przez skarżącego ogrodzenia, które mogą oddziaływać na osoby przebywające na placu zabaw i jego pobliżu, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci, dla których użytku tego rodzaju obiekt jest przeznaczony. Zasadnie również organ II instancji w swoich rozważaniach odwołał się do § 41 pkt 1 i 2 warunków technicznych, zgodnie z którym ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.W celu zapewnienia dzieciom bezpiecznych warunków do zabawy wszystkie urządzenia zamontowane na placu zabaw muszą spełniać wymagania przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2003r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (t. j. Dz. U. z 2021r. poz. 222), implementującej dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001r. (Dz.Urz.UE.L 2002 Nr 11, str. 4). Stosowane europejskie normy dla placów zabaw to: EN 1176 oraz EN 1177 (ich polskie wersje oznaczone są: PN-EN 1176 dla urządzeń na placach zabaw oraz PN-EN 1177 dla nawierzchni). Zgodnie z tymi normami elementy konstrukcyjne – w tym ogrodzenia – nie mogą posiadać ostrych krawędzi, elementów powodujących ryzyko zakleszczenia ani otworów umożliwiających uwięźnięcie głowy, tułowia lub kończyn dziecka, a ponadto powinny cechować się odpowiednią stabilnością i odpornością na uszkodzenia (zob. https://placezabaw.uokik.gov.pl/files/ Poradnik_dla_zarzadcow_i_ wlascicieli.pdf str. 8-9, dost. na dzień sporządzania niniejszego uzasadnienia).Podkreślić zaś należy, iż niezależnie od kierującej inwestorem motywacji do wzniesienia przedmiotowego płotu doszło właśnie na terenie urządzonego , działającego i powszechnie dostępnego placu zabaw, co oznacza, że powinien on spełniać wszelkie wymogi bezpieczeństwa przewidziane dla tego rodzaju obiektów.W konsekwencji należy uznać, że przedmiotowe ogrodzenie panelowe – mimo braku obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia – stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Pr. bud., który został wykonany w sposób zagrażający zdrowiu i życiu użytkowników, w szczególności dzieci. Okoliczność ta uzasadnia zastosowanie środków przewidzianych w art. 50 ust. 1 pkt 2 pr. bud. oraz podjęcie działań mających na celu usunięcie nieprawidłowości, przy czym dla zapewnienia bezpieceństwa jedynym skutecznym rozwiązaniem pozostaje rozbiórka przedmiotowego ogrodzenia.Z powyższych względów wydane przez organy rozstrzygnięcia odpowiadały prawu i zasadnie orzeczono obowiązek rozbiórki.Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących nieważności decyzji, opartych na twierdzeniu, że została ona skierowana do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, podczas gdy decyzja organu I instancji była adresowana wyłącznie do skarżącego, należy uznać je za bezzasadne.Po pierwsze, skarżący nie posiada interesu prawnego w podnoszeniu zarzutu nieważności decyzji z powodu rzekomego braku udziału w postępowaniu, albowiem uprawnienie takie przysługuje wyłącznie podmiotowi, który faktycznie został tego udziału pozbawiony.Po drugie, skarżący pomija okoliczność, że pozostali współwłaściciele nieruchomości brali udział w postępowaniu administracyjnym przed organem I instacji jako uczestnicy, a zatem nie można mówić o naruszeniu ich praw procesowych.Po trzecie, Sąd podziela stanowisko WWINB, zgodnie z którym w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już zakończone, a nieruchomość stanowi współwłasność, zasadne jest nałożenie obowiązku na wszystkich współwłaścicieli. Takie rozstrzygnięcie zwiększa bowiem realne możliwości wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki, niezależnie od tego, że skarżący był jedynym inwestorem realizowanych robót.Z powyższych względów podnoszone w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione. Sąd nie znalazł podstaw ani do stwierdzenia nieważności decyzji, ani do jej uchylenia.Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.., orzekł o oddaleniu skargi.