Wyrok - II GSK 2212/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Kara administracyjna, Transport. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 214/22 w sprawie ze skargi "O." Sp. z o.Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Kara administracyjna, Transport. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 214/22 w sprawie ze skargi "O." Sp. z o.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2022 r., III SA/Kr 214/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi O. sp. z o.o. w D., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 listopada 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 stycznia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.Decyzją z 18 stycznia 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na O. Sp. z o.o. w D. karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za naruszenie wykazane w protokole kontroli z [...] czerwca 2020 r., określone w lp.1.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 209, dalej u.t.d.), w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.Decyzją z 10 listopada 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ podał, że podczas kontroli zespołu pojazdów składających się z pojazdu samochodowego marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej [...] czerwca 2020 r. w P. ustalono, że kierujący Z. D. przewoził ww. pojazdem [...]. Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, zaświadczenie ADR o przeszkoleniu kierowcy, dowody rejestracyjne, wypis nr 2 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, dowód wydania towaru nr [...]. Dalej organ podał, że z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynikało, że przewóz wykonywany był w imieniu strony skarżącej. Na podstawie ww. wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, organ odwoławczy ustalił, że dokument ten został wydany skarżącej [...] maja 2020 r., z terminem ważności do [...] maja 2023 r. Ponadto, na podstawie okazanych dowodów rejestracyjnych ustalono, że ww. zespół pojazdów pozostawał w dyspozycji strony skarżącej. Z okazanego przez kierowcę dokumentu wydania towaru nr [...] z [...] czerwca 2020 r. wynikały w szczególności następujące informacje: rodzaj i ilość towaru, dane zleceniodawcy, tj. O. Sp. z o.o. z siedzibą w P., dane odbiorcy, miejsce dostawy, właściciel produktu w chwili przekazania – tj. P. Sp. j. w G. Jednocześnie kierujący nie okazał w trakcie kontroli żadnych innych dokumentów uprawniających do wykonywania przewozu. Protokół kontroli został przez kierującego podpisany bez wnoszenia zastrzeżeń.Organ odwoławczy ustalił, że w toku postępowania strona skarżąca wskazała, że podczas przeprowadzonej kontroli drogowej przewoziła [...] z R. do własnej W. w G., tj. wykonywała transport na potrzeby własne. Podała, że zakupiła [...] od firmy P. na zasadach [...] i towar został odebrany własnym transportem. Na potwierdzenie powyższego strona skarżąca przedłożyła: upoważnienie z P. na odbiór towaru z R. z [...] czerwca 2020 r. upoważniające do wjazdu na R. i odbioru towaru ze zlecenia nr [...]; dowód wydania [...]. Strona skarżąca wyjaśniła, że co prawda odbiorcą towaru był P., lecz ten sprzedał następnie [...] stronie skarżącej na warunkach [...] czyli w R. z odbiorem własnym. Strona skarżąca przedłożyła też fakturę na potwierdzenie transakcji zakupu towaru od P. w R. Zdaniem strony skarżącej adnotacja na fakturze "Odbiór własny O." niezaprzeczalnie potwierdzała, że była końcowym odbiorcą towaru. Przedkładając z kolei dokument przewozowy – strona skarżąca wskazała, że dokumentem tym w trakcie przewozu dysponował kierowca i stwierdzał on jednoznacznie, że towar wieziony był do W. w G. będącej własnością strony skarżącej, a także że po dostawie zostało to potwierdzone pieczęcią i podpisem kierownika W.Zdaniem GITD analiza okazanych dokumentów wskazywała, że strona skarżąca nabyła towar od P. Sp. j. Jednocześnie powyższe nie uzasadniało w ocenie organu odwoławczego, twierdzenia, że w chwili zatrzymania do kontroli towar stanowił własność strony skarżącej i że wykonywała ona przewóz na potrzeby własne. Zdaniem organu, faktura VAT mogła zostać wystawiona zbiorczo i później. Ponadto, odnośnie do argumentu, że towar miał trafić bezpośrednio do w. w G., organ odwoławczy wskazał, że powyższe nie wynikało z dokumentu okazanego do kontroli. Jednocześnie w protokole kontroli została wskazana trasa przewozu z miejscowości P. do miejscowości G. Powyższe nie zostało zakwestionowane przez stronę skarżącą w czasie kontroli. Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Jednocześnie podczas kontroli kierowca nie okazał ani upoważnienia, ani dokumentu przewozowego. Tym samym organ odwoławczy nie dał wiary, że skarżąca wykonywała przewóz na potrzeby własne. Organ wskazał, że z dokumentu wydania towaru jednoznacznie wynikało, że odbiorcą towaru i jego właścicielem w chwili przekazania była P. Sp. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki przewozu na potrzeby własne z art. 4 pkt 4 u.t.d., a przewóz stanowił krajowy transport drogowy rzeczy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga spółki zasługiwała na uwzględnienie ponieważ organy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego ustaliły stan faktyczny, co doprowadziło do automatycznego przyjęcia, że strona skarżąca nie przewoziła [...] dla swoich potrzeb w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d.Sąd zauważył, że od samego początku strona skarżąca wyjaśniała, że w dacie kontroli przewoziła zakupiony [...] z R. w P. do swojej W. w G. (wyjaśnienia z [...] lipca 2020 r. – k. 15). W praktyce przewóz ten miał polegać na odebraniu przez zatrudnianego kierowcę, poruszającego się samochodem należącym do strony skarżącej – [...], który z uwagi na techniczne aspekty transportu, nie mógł być nigdzie składowany – przewożony był więc z P. do G.Treść protokołu kontroli drogowej, wbrew twierdzeniom organów, nie jest przy tym jednoznaczna. W formularzu protokołu wskazano jako miejsce zakończenia przewozu miejscowość "G." (k. 1) co zbieżne jest z siedzibą firmy P.; natomiast już w załącznikach do protokołu (k. 2 str. 2 i k. 3) wskazano, że transport materiału niebezpiecznego dokonywany jest z P. do D., co zbieżne jest z kolei z siedzibą strony skarżącej.Organ w istocie nie kwestionował faktów na które powołała się strona skarżąca, tj., że prowadzi ona działalność w zakresie W. Co więcej, już w protokole kontroli znalazły się dokumenty potwierdzające, że transport był dokonywany pojazdami strony skarżącej (dowody rejestracyjne) na potrzeby własne (wypis z zaświadczenia). Tak jak protokół kontroli tak i zaświadczenie wydawane w trybie art. 33 ust. 8 u.t.d. jest dokumentem urzędowym.Kluczowy dla sprawy jest art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d., który wymaga, aby w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone były własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin.W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca twierdziła, że przewożony [...] kupiła dla własnych potrzeb. W ocenie Sądu zgromadzony przez organ materiał dowodowy nie podważył tych twierdzeń. Organ sugerując antydatowanie przedłożonej faktury zbiorczej (cztery transporty z [...] czerwca 2020 r. - k. 17) i upoważnienia do odbioru zlecenia (k. 16) właściwie ani nie powołał żadnych przepisów prawa, ani też dowodów, które świadczyłyby o tym, że upoważnienie takie nie zostało okazane w R.Zgodnie z art. 106i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 z późn. zm.) obowiązujące przepisy nie zawierają zakazu wystawienia zbiorczej faktury dzień po wykonaniu dostawy. Pośrednio z adnotacji księgowych na fakturze VAT nr [...] (k. 17) wynika, że całość czterech dostaw [...] została opłacona [...] czerwca 2020 r., a więc wystawienie zbiorczej faktury następnego dnia, a przed końcem miesiąca w którym dostarczono towar i otrzymano zapłatę – również nie naruszała ww. przepisów. Właściwie nie wiadomo więc dlaczego organ kwestionował fakt posługiwania się przez kierowcę upoważnieniem wystawionym przez stronę skarżącą. Skoro kierowca poruszał się samochodami należącymi do strony skarżącej (wpisy w dowodach rejestracyjnych i na DW wystawionym przez O. Sp. z o.o. – k. 7 i 11 przy protokole kontroli), to oczywistym jest, że kierowca przy odbiorze [...] powinien był posiadać upoważnienie do wydania [...] wystawione przez formalnego nabywcę tj. P. (k. 16). Z dokumentów znajdujących się już przy protokole kontroli wynikało, jaki pracownik ze strony O. Sp. z o.o. potwierdzał wydanie towaru. W ocenie Sądu, w razie wątpliwości, czy rzeczywiście kierowca strony skarżącej działał również za zgodą pośredniczącego w sprzedaży P. – można było przesłuchać tego pracownika. W razie gdyby organy miały wątpliwości co do daty przejścia własności sprzedawanego towaru na rzecz strony skarżącej to należało wezwać o przedstawienie stosownej umowy potwierdzającej wyjaśnienia, że sprzedaż następowała na warunkach [...] w P.W ocenie Sądu I instancji, jeżeli transport zgodnie z zawartą umową jest dokonywany przez pracowników i taborem finalnego odbiorcy z miejsca załadunku do miejsca finalnego odbioru, to jeżeli finalny odbiorca wykorzystuje zakupiony towar (tu: [...]) do własnej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. – to uprawnione jest powoływanie się na wykonywanie transportu w warunkach przewidzianych przez ten przepis.Z logiki twierdzeń organów wynikałoby, że strona skarżąca przewoziła zakupiony [...] na potrzeby nabywcy tj. P., skoro nie robiła tego na potrzeby własne - przy czym ustalenia faktyczne zostały dokonane przez organy z naruszeniem art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy nie wskazały bowiem jakichkolwiek przepisów, z których wynikałoby, że nie może zostać wystawiona faktura VAT dzień po wykonaniu usługi i jej opłaceniu. Nie wiadomo też jaki właściwie dowód organy uznały za wskazujący, że strona skarżąca wykonywała na rzecz P. usługi transportu.Zawarte w zaskarżonych decyzjach ustalenia organów podważające prawidłowość powoływania się na zaświadczenie o przewozie na potrzeby własne nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami.W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył ww. wyrok w całości, podnosząc zarzuty naruszenia:1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku dokonania przez Sąd I instancji wnikliwej i pełnej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy nie ustaliły do kogo należał przewożony towar i nie zweryfikowały przesłanek z art. 4 ust. 4 u.td., podczas gdy, aby skorzystać z wyłączenia z art. 4 ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 3 u.t.d. w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego, to strona podczas kontroli musi wykazać, iż rzeczy przewożone są jej własnością lub zostały przez nią sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a z dokumentu (dowód wydania) okazanego podczas kontroli drogowej wynika, że kupcem oraz odbiorcą towaru była spółka P. Spółka Jawna a Skarżąca podczas kontroli nie wykazała w żaden sposób, że towar stanowi jej własność lub został przez nią kupiony albo celem przejazdu był przewóz rzeczy do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby - zatem przewóz ten nie mógł być uznany przez organy za przewóz na potrzeby własne (brak spełnienia przesłanki z art. 4 pkt. 4 lit. c u.t.d.), lecz za przewóz drogowy wymagający uzyskania przez Skarżącą licencji;2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuzasadnionym przyznaniu przez Sąd I instancji prymatu dowodom przedstawionym przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego (po kontroli) i nieuzasadnionym zdeklasowaniu wagi dowodu z protokołu kontroli i okazanego do kontroli drogowej, przy jednoczesnym braku oceny okoliczności, iż wskazane przez stronę po kontroli drogowej miejsce docelowe wykonywania przewozu nie wynikało z żadnych dokumentów przedstawionych do kontroli, co więcej kierujący nie zaprzeczył treści protokołu, skarżąca nie przedstawiła podczas kontroli drogowej dokumentów np. z których wynikałoby, że w momencie odbioru towaru ([...]) w imieniu P. Sp.j. z R. jego własność natychmiast bądź później przechodzi na Skarżącą (kontrola miała miejsce po ponad godzinie od wystawienia dokumentu wydania towaru był to więc niewątpliwie wystarczający czas na skompletowanie dokumentacji), co więcej faktura przedstawiona po kontroli wskazuje na odbiór własny towaru od P. Sp.j. a siedziba Spółki znajduje się w G. tym samym ta okoliczność wskazuje na prawidłowość wskazania miejsca docelowego kontrolowanego przejazdu zawartego w protokole kontroli;3. art. 4 pkt 4 lit. c w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że nie jest istotne, czy rzeczy w momencie przejazdu zostały już "kupione" (czynność dokonana) albo czy cel przejazdu został przed rozpoczęciem przejazdu wyraźnie określony "przewóz rzeczy do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby" podczas, gdy zarówno literalna, jak i funkcjonalna wykładnia ww. przepisu wskazuje na konieczność dokonania i udokumentowania ww. czynności i ustaleń przed dokonaniem przejazdu, a nie w jego trakcie bądź po dokonanej kontroli, co istotne zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 87 ust. 2 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, tym samym okazany podczas kontroli dokument wydania przy braku okazania innych dokumentów dotyczących przewożonego [...] świadczy o braku spełnienia warunku z art. 4 pkt 4 lit. c w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 3 u.t.d.;4. art. 87 ust. 2 i 3 u.t.d. poprzez ich nieuzasadnione pominięcie i przyjęcie, że Skarżąca może dostarczyć dokumenty po dokonaniu przejazdu i tym samym uwolnić się od odpowiedzialności, podczas gdy z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie dokumenty wymagane przy takim przewozie, a przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.W oparciu o powyższe organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Spółka nie skorzystała z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które zdaniem organu miało istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji co do zasady Sąd w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sformułowane jednak w niniejszej sprawie zarzuty przemawiają za łącznym ich rozpoznaniem.Istota sporu między stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wykonywany w dniu [...] czerwca transport stanowił przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d.Jak wynika z art. 4 pkt 4 u.t.d. przewozem na potrzeby własne (niezarobkowym przewozem drogowym) jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowany lub bez ładunku, przeznaczony do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.Z powołanego przepisu wynika, że aby przejazd mógł być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, musi spełniać warunki wymienione w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d. łącznie. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że przejazd nie może być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne, a w konsekwencji stosownie do art. 4 pkt 3 u.t.d. jest transportem drogowym.Jak wynika z akt sprawy, kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, zaświadczenie ADR o przeszkoleniu kierowcy, dowody rejestracyjne, wypis nr 2 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, dowód wydania towaru nr [...].Z okazanego przez kierowcę w trakcie czynności kontrolnych dokumentu wydania towaru nr [...] z [...] czerwca 2020 r. wynikały w szczególności następujące informacje: rodzaj i ilość towaru, dane zleceniodawcy, tj. O. Sp. z o.o. z siedzibą w P., dane odbiorcy, miejsce dostawy, właściciel produktu w chwili przekazania – tj. P. Sp. j. w G.Ostatnia z informacji zawartych w dokumencie wydania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, determinuje prawidłowość ustaleń poczynionych przez organy inspekcji transportu drogowego, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. Ponadto, nie można tracić z pola widzenia faktu, że odbierając towar z R. kierowca skarżącej kasacyjnie spółki przedstawił upoważnienie z P. Sp. j. z dnia [...] czerwca 2020 r. upoważniające do wjazdu na teren R. i do odbioru towaru ze zlecenia nr [...], co oznacza, że działał w imieniu właściciela towaru.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, że o ile strona skarżąca wykazała, iż finalnie nabyła towar od P. Sp. j., to jednak w chwili zatrzymania do kontroli towar nie stanowił własności skarżącej, co daje asumpt do twierdzenia, że wykonywany przewóz nie mógł zostać zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne. Powinnością spółki było wyposażenie kierowcy w takie dokumenty, które z momentem rozpoczęcia transportu świadczyłyby o tym, że jest on wykonywany na potrzeby własne.Ustawodawca wymaga bowiem – co wynika z art. 87 ust. 1 pkt u.t.d. – aby podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego miał przy sobie i okazywał, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem. Z kolei podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. O ile w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kierowca posiadał wypis zaświadczenia, to jednak nie dysponował dokumentami związanymi z przewożonym ładunkiem, z których wynikałoby, że ładunek ten stanowi własność O. sp. z o.o. w D.Zarzuty skargi kasacyjnej musiały zatem wywołać skutek w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, jako że nieprawidłowo przyjął Sąd I instancji, że organy nie ustaliły do kogo należał przewożony towar i nie zweryfikowały przesłanek z art. 4 ust. 4 u.t.d. W konsekwencji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wadliwie uznał, że organy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego ustaliły stan faktyczny, co doprowadziło do automatycznego przyjęcia, że strona skarżąca nie przewoziła [...] dla swoich potrzeb w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d.W myśl art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, Sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy daje możliwość oceny legalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgromadzone w toku postępowania dowody pozwalają na przyjęcie, że transport wykonywany w dniu [...] czerwca 2020 r. nie stanowił transportu wykonywanego na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d., wobec czego zaskarżona decyzja odpowiadała prawu.Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, a następnie rozpoznając skargę, uznał, że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118 z późn. zm.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118 z późn. zm.).