sygn. I GSK 1580/23 25 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I GSK 1580/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt III SA/Po 315/23 w sprawie ze skargi F. w P. na decyzję Zarządu Województwa WielkopolskieOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt III SA/Po 315/23 w sprawie ze skargi F. w P. na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskie
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Bogdan Fischer
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2023 r. sygn. akt III SA/Po 315/23 w sprawie ze skargi F. w P. na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 315/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji R. w P. (dalej jako "Beneficjent", "Skarżąca" lub "Fundacja") na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 31 marca 2023 r. w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu z dnia 7 października 2022 r., nr 21/2022/WRPO/WUP. W pkt II zasądził od organu na rzecz strony 3.660,00 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:Decyzją z dnia 7 października 2022 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu określił Skarżącej kwotę o zwrotu kwotę w wysokości 365.957,92 zł obejmującą kwotę wydatków związanych z naruszeniami wykrytymi podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 28.10-03.12.2021 r., w ramach projektu nr RPWP 07.01.02-30-0175/18, pt.: "Gotowi do pracy", który był realizowany Skarżącą oraz odsetek naliczanych jak dla zaległości podatkowych, a także określił terminy naliczania odsetek w wysokości jak dla zaległości podatkowych od dnia 19 lutego 2020 r. (włącznie z tym dniem), tj. od dnia przekazania transzy dofinansowania w wysokości 365 957,92 zł, do dnia zwrotu całości zobowiązania (włącznie z tym dniem).Na skutek wniesionego przez Skarżącą odwołania, Zarząd Województwa Wielkopolskiego wydał decyzję z dnia 25 sierpnia 2023 r., którą utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu. Organ uznał, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu w decyzji określającej słusznie uznał za niekwalifikowalny udział pięciu uczestników projektu z uwagi na brak zachowania 3 - miesięcznego okresu pomiędzy udziałem w projekcie, a udziałem we wcześniej realizowanych projektach, tj.: S. O., G. G., G. B., E. K., E. N.Organ II instancji wskazał, iż celem projektu była aktywizacja społeczno-zawodowa 48 osób biernych zawodowo i zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym (w tym 20 osób z niepełnosprawnościami), zamieszkujących województwo wielkopolskie poprzez wykorzystanie instrumentów aktywizacji społecznej, zawodowej i edukacyjnej.Projekt, zgodnie ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych WRPO, realizowany był w ramach Priorytetu inwestycyjnego nr 9i - Cel tematyczny, dalej jako CT, nr 9, Osi Priorytetowej 7 "Włączenie społeczne", Działania 7.1 "Aktywna integracji", Poddziałania 7.1.2 "Aktywna integracja - projekty konkursowe".W ramach wsparcia Beneficjent zaplanował realizację 7 zadań rozliczanych kwotami ryczałtowymi: Zadanie 1 - Indywidualne poradnictwo zawodowe i podpisanie kontraktów równoważnych z kontraktami socjalnymi, Zadanie 2 - Trening umiejętności i kompetencji społecznych, Zadanie 3 - Poradnictwo psychologiczne, Zadanie 4 - Szkolenia zawodowe, Zadanie 5 - Staże zawodowe, Zadanie 6 - Pośrednictwo pracy, Zadanie 7 - Poradnictwo prawne.W dalszej części uzasadnienia decyzji, po przytoczeniu treści regulacji prawnych i wyjaśnieniu kwestii właściwości, organ odwoławczy wskazał, że bezspornym jest, że 15 stycznia 2020 r. została zawarta Umowa pomiędzy Zarządem Województwa Wielkopolskiego działającym w imieniu i na rzecz Samorządu Województwa Wielkopolskiego jako IZ WRPO a Beneficjentem. Organ podniósł, iż Beneficjent zobowiązany był realizować Projekt zgodnie z zasadami określonymi w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych WRPO, Regulaminie konkursu oraz Umowie.Zdaniem Zarządu Województwa Wielkopolskiego, organ I instancji słusznie uznał za niekwalifikowalny udział pięciu uczestników Projektu z uwagi na brak zachowania 3-miesięcznego okresu pomiędzy udziałem w Projekcie, a udziałem we wcześniej realizowanych projektach, tj: S. O., G. G., G. B., E. K., E. N.Organ II instancji zwrócił uwagę, iż ww. uczestnicy zakończyli udział w innych projektach - w ramach Działania Osi Priorytetowej 6 "Rynek pracy" - Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa", dla Priorytetu inwestycyjnego 8i, dotyczące CT nr 8, a następnie w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy, zostali zrekrutowani do Projektu - w ramach Działania 7.1 "Aktywna integracji", Osi priorytetowej 7 "Włączenie społeczne", dla Priorytetu inwestycyjnego 9i, dotyczące CT nr 9.Zaznaczył, iż brak możliwości uznania kwalifikowalności pięciu uczestników Projektu wynika z wytycznych, których Beneficjent zobowiązał się przestrzegać w § 4 ust. 1 pkt 12 Umowy oraz § 4 ust. 13 Umowy. Wytyczne w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 (w wersji z 8 lipca 2019 r.), wyraźnie wskazują na demarkacje grup docelowych w ramach m.in. Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa" a Działania 7.1 "Aktywna integracja". Wytyczne te w Rozdziale 4 - Ogólne warunki realizacji CT 9 EFS, Podrozdział 4.2 Demarkacje dotyczące grup docelowych, wskazują w punkcie 1, iż w ramach Priorytetu inwestycyjnego 9i wsparcie jest kierowane do osób bezrobotnych, wobec których zastosowanie wyłącznie instrumentów i usług rynku pracy jest niewystarczające i istnieje konieczność zastosowania w pierwszej kolejności usług aktywnej integracji charakterze społecznym.Ponadto wytyczne te w punkcie 2 (Podrozdziału 4.2) wskazują iż uczestnik projektu powinien zostać zakwalifikowany do określonego rodzaju wsparcia z zakresu CT 8 lub PI 9i na podstawie oceny jego potrzeb i predyspozycji dokonanej przez beneficjenta.Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z Wytycznymi w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze rynku pracy na lata 2014-2020 (w wersji obowiązującej od 8 sierpnia 2019 r.), Podrozdział 3.2 - Sposób pomiaru kryterium efektywności zatrudnieniowej i efektywności Zawodowej w projekcie, pomiar spełnienia kryterium efektywności zatrudnieniowej uczestników projektu w ramach Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa" odnosi się do odsetka osób, które podjęły pracę w okresie do 90 dni kalendarzowych od zakończenia udziału w projekcie, natomiast w przypadku niepodjęcia pracy przez uczestnika projektu, jest on uwzględniany w mianowniku wskaźnika efektywności zatrudnieniowej, nie wcześniej jednak niż po upływie trzech miesięcy następujących po dniu zakończenia udziału w projekcie.W związku z powyższym objęcie pięciu uczestników wsparciem w ramach Projektu, w ramach Działania 7.1, które poprzedzone było wsparciem tych uczestników w ramach innych projektów z Działania 6.2 Organ I Instancji słusznie uznał za nieuzasadnione. Wytyczne określają bowiem kolejność zastosowania wsparcia, wskazując pierwszeństwo instrumentów w ramach "aktywnej integracji" przed wsparciem udzielanym w ramach "aktywizacji zawodowej".Organ odwoławczy zaznaczył, iż powyższe znajduje również odzwierciedlenie w sposobie pomiaru wskaźnika efektywności społecznej i zatrudnieniowej, określonym w Regulaminie konkursu Projektu (załącznik 8.19 - Sposób pomiaru wskaźnika efektywności społecznej i zatrudnieniowej w projekcie), który badany jest w sposób odrębny w projektach Priorytetu inwestycyjnego 9i i zakłada możliwość podjęcia dalszej aktywizacji zawodowej bezpośrednio po zakończeniu udziału w projektach dotyczących "aktywnej integracji", w tym w projektach dotyczących CT8. Wobec Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze rynku pracy na lata 2014-2020 - Podrozdział 3.2, taki sposób mierzenia efektywności zatrudnieniowej, nie jest uznany za zasadny w stosunku do uczestników, którzy zakończyli udział w projektach w ramach Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa".Organ odwoławczy podkreślił, iż strona na etapie rekrutacji winna zatem zbadać ścieżkę wcześniej udzielonego wsparcia, a następnie zidentyfikować potrzeby i udzielić właściwego wsparcia uczestnikom Projektu. Bez właściwej i szczegółowej diagnozy potrzeb uczestników nie było bowiem możliwe określenie, czy uczestnicy kwalifikują się do objęcia wsparciem w ramach Projektu. Tymczasem w Indywidualnych Ścieżkach Reintegracji, sporządzanych dla uczestników w ramach Projektu przez profesjonalnych doradców zawodowych, brak jest szczegółowej informacji na temat wcześniej uzyskanej pomocy w ramach innych projektów, pomimo jej znaczącego wpływu na sytuację zawodową samych uczestników.W zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, iż M. S. jako doradca zawodowy osobiście realizowała wsparcie dla S. O. zarówno w Projekcie, jak i w projekcie wcześniejszym nr RPWP.06.02.00-30-0074/18 pt. "Czas na zmianę 2" polegające na opracowaniu dla niej Indywidualnego Planu Działania, posiadała zatem wiedzę w zakresie jej udziału w tym projekcie i świadomość udzielonego wsparcia. Jako profesjonalnie działający doradca zawodowy powinna właściwie zdiagnozować potrzeby uczestnika Projektu, i zakwalifikować go do odpowiedniego wsparcia w ramach EFS, z uwzględnieniem różnic udzielanego wsparcia między projektami z Osi 6 "Rynek pracy" a Osi 7 "Włączenie społeczne".Wskazano również na powielanie w ramach Projektu udzielonych uczestnikom form wsparcia - jak w przypadku E. K., G. B. oraz E. N., które zostały skierowane w ramach Projektu na szkolenie pt. "Pracownik działu marketingu i sprzedaży", powielając tematycznie dotychczas ukończone szkolenia pt. "Pracownik działu marketingu" w ramach projektu nr RPWP.06.02.00-30-0133/17.W takim stanie, w ocenie organu odwoławczego, udział uczestników w Projekcie nie mógł być uznany za poniesiony w sposób racjonalny i efektywny, co słusznie podkreślił Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu w decyzji określającej kwotę zwrotu. Wsparcie udzielone przez Beneficjenta w ramach Projektu pięciu uczestnikom było zatem niecelowe, błędne i nie mogło zostać uznane za kwalifikowalne w ramach Projektu. W efekcie Beneficjent nie osiągnął w ramach Projektu następujących wskaźników produktu: liczba osób, dla których opracowano indywidualną ścieżkę reintegracji, liczba osób, które uczestniczyły w pośrednictwie pracy, liczba osób, które uczestniczyły w stażach zawodowych, liczba osób z niepełnosprawnościami objętych wsparciem w programie, liczba osób: o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; z niepełnosprawnością sprzężoną oraz osób z zaburzeniami psychicznymi, w tym osób z niepełnosprawnością intelektualną i osób z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi, objętych wsparciem.Organ II instancji podniósł, iż umowa wprost określa konsekwencje braku zrealizowania zakładanych zadań w Projekcie. W przypadku nieosiągnięcia w ramach danej kwoty ryczałtowej wskaźników, o których mowa w § 5 ust. 5 Umowy uznaje się, iż Beneficjent nie wykonał zadania prawidłowo oraz nie rozliczył przyznanej kwoty ryczałtowej (§ 5 ust 8 Umowy). Wydatki, które Beneficjent poniósł na zadanie objęte kwotą ryczałtową która nie została uznana za rozliczoną uznaje się za niekwalifikowalne (§ 5 ust 9 Umowy). Zastosowanie kwot ryczałtowych w Projekcie oznacza, że nie będzie on rozliczany na podstawie faktycznie poniesionych wydatków. Rozliczenie nastąpi w przypadku, gdy osiągnięty zostanie wskaźnik określony dla danego zadania objętego kwotą ryczałtową. Z Umowy wynika, że w przypadku niezrealizowania założonych wskaźników produktu lub rezultatu, płatności mogą ulec odpowiednio obniżeniu proporcjonalnie (§ 5 ust. 7 Umowy). W przypadku kwot ryczałtowych - w razie niezrealizowania w pełni wskaźników objętych kwotą ryczałtową dana kwota jest uznana jako niekwalifikowana w całości.Ponadto Zarząd Województwa Wielkopolskiego wskazał, że w przypadku udzielenia wsparcia pięciu niekwalifikowalnym uczestnikom Projektu, nie można mówić o wsparciu towarzyszącym w ramach Projektu względem wcześniej zrealizowanych projektów. Wsparcie udzielone przez Stronę wobec uczestników w ramach Projektu nie miało charakteru dodatkowego wobec Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa" w ramach pozostałych projektów. Beneficjent w żaden sposób nie wskazuje w jaki sposób wsparcie w ramach Projektu miałoby towarzyszyć wsparciu udzielonemu uczestnikom we wcześniej realizowanych projektach. Na wsparcie o charakterze towarzyszącym nie wskazują również dokumenty przedstawione przez Beneficjenta w ramach Projektu.Zdaniem organu odwoławczego, sytuacja przedstawia się wręcz odwrotnie. Działania w ramach Projektu miały charakter oderwany od udziału uczestników we wcześniejszych projektach. W dokumentach rekrutacyjnych pięciu niekwalifikowalnych osób, brak jest dokładnej informacji o wcześniej udzielonym wsparciu w ramach innych projektów, na co słusznie zwrócił uwagę organ I instancji.Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie zgodziła się Skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 września 2023 n, sygn. akt III SA/Po 315/23, uchylił zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 25 sierpnia 2023 r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu z dnia 7 października 2022 r., a także zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 3.660,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii czy w świetle zapisów Umowy, Regulaminu Konkursu oraz Wytycznych uczestnicy projektu, którzy zakończyli udział w innych projektach - w ramach działania Osi Priorytetowej 6 "Rynek pracy" - Działania 6.2. "Aktywizacja zawodowa", dla priorytetu inwestycyjnego 8i, dotyczące CT nr 8, mogli w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy, przystąpić do projektu - w ramach Działania 7.1 "Aktywna integracja". Osi priorytetowej 7 "Włączenie społeczne", dla Priorytetu inwestycyjnego 9i, dotyczące CT nr 9.Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że dokumenty programowe nie zawierają zakazu przystępowania do projektu osobą, które przed upływem 90 dni zakończyły udział w innym projekcie o podobnym charakterze, a co za tym idzie nie było podstaw do uznania za niekwalifikowalny udział w projekcie pięciu uczestników, a tym samym uznania, że Skarżąca nie osiągnęła w ramach projektu określonych wskaźników produktu.W ocenie Sądu I instancji, nie można na podstawie przepisów regulujących sposób pomiaru efektywności projektu wysnuć wnioski o konieczności 90 dniowej karencji pomiędzy projektami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podzielił stanowisko organu, iż brak zachowania 3 miesięcznego okresu pomiędzy projektami może skutkować trudnościami w obliczaniu efektywności, to jednakże z tego powodu nie można kształtować dodatkowych przesłanek udziału w danym projekcie.W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że udział wskazanych w decyzji organu uczestników mógł wyłącznie stanowić podstawę do obniżenia osiągniętego wskaźnika zawodowego, a nie do uznania braku kwalifikowalności udziału określonych osób w projekcie.Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości.Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "p.p.s.a." zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:1. art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej jako: "u.f.p.") w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z pkt 3 lit. g Podrozdziału 6.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności, poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na uznaniu, iż Organ uznał za niekwalifikowalny udział 5 uczestników projektu (którzy wzięli udział w innych projektach o podobnym charakterze bez weryfikacji efektów uzyskanych w tamtych projektach) z tej przyczyny, że pomiędzy poprzednim projektem, w którym uczestnicy brali udział, a następnym projektem, realizowanym przez Skarżącą, nie upłynął okres 90 dni pozwalający na ocenę efektów uzyskanych w ramach poprzednio uzyskanego wsparcia, w sytuacji w której udział tych uczestników był niekwalifikowalny z tej przyczyny, że Skarżąca udzieliła im określonego rodzaju wsparcia bez prawidłowego przeprowadzenia rekrutacji tych uczestników, w tym znajomości statusu tych uczestników, ich poziomu kompetencji i kwalifikacji, uzyskanych podczas szkoleń, w których dotychczas uczestnicy brali udział oraz bez uwzględnienia okoliczności, iż w ramach projektów, w których uprzednio uczestnicy ci wzięli udział, otrzymali już oni wsparcie o podobnym charakterze, pozwalające im na osiągnięcie efektów zaplanowanych dla nich przez Skarżącą w ramach projektu, co w konsekwencji prowadziło do udzielenia im wsparcia w sposób niecelowy i niegospodarny, z naruszeniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, albowiem efekt zaplanowany w ramach projektu realizowanego przez Skarżącą uczestnicy mieli osiągnąć w ramach poprzednich projektów (wskutek niezachowania okresu 90 dni przerwy pomiędzy projektami niemożliwa była jedynie ocena efektów udzielonego uprzednio wsparcia)2. art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z § 4 ust. 13 umowy, poprzez błędną jego interpretację, polegającą na uznaniu, iż potencjalny uczestnik mógł zostać zakwalifikowany do kolejnego projektu o podobnym zakresie/charakterze wsparcia, pomimo braku oceny potencjalnych efektów mających zostać uzyskanymi w ramach poprzedniego projektu o podobnym charakterze (na co zgodnie z obowiązującymi w ramach WRPO procedurami, w szczególności zgodnie z Wytycznymi w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 potrzeba było 90 dni od dnia zakończenia poprzedniego projektu), w sytuacji w której tego typu podejście oznaczałoby akceptację poglądu, że istotą projektów współfinansowanych ze środków funduszy europejskich jest ich przeprowadzenie, a nie osiągnięcie zbadanych celów i rezultatów; albowiem o ile Wytyczne wprost nie zabraniały uczestniczenia przez danego uczestnika w kolejnych projektach w odstępach czasu nie przekraczających 90 dni, o tyle udzielenie wsparcia w kolejnym projekcie winno odbywać się z uwzględnieniem przez udzielającego wsparcia dotychczasowego poziomu kompetencji uzyskanego przez potencjalnego uczestnika oraz z uwzględnieniem dotychczasowych efektów udzielanego uczestnikom wsparcia, albowiem zgodnie z wytycznymi w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 należało odpowiednio diagnozować potrzeby oraz w odpowiedniej kolejności kierować uczestników do odpowiednich rodzajów wsparcia, a zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków w ranach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020, podrozdziałem 6.2 pkt 3 lit. g) nie mógł zostać uznany za kwalifikowalny wydatek, który nie został poniesiony w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z olanych nakładów, co w rozważanej sprawie dotyczyło 5 uczestniczek;3. art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe (błędne) zastosowanie polegające na uchyleniu obu decyzji administracyjnych, zamiast na oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.) w związku z błędnym, a w konsekwencji nie odpowiadającym całości problemu sprawy stwierdzeniem dokonanym przez Sąd, że organ uznał za niekwalifikowalny udział 5 uczestników projektu, którzy wzięli udział w innych projektach o podobnym charakterze bez weryfikacji efektów uzyskanych w tamtych projektach, lecz tylko z powodu tego, że okres między projektami wyniósł mniej niż 3 miesiące.II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, który pomija istotne kwestie stanu faktycznego sprawy, a nadto pozbawiony jest ustawowych elementów, w tym wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku jasnych wytycznych dla organu sprowadzających się w niniejszej sprawie tylko do jednego lakonicznego zdania, przez co organ miałby być związany wskazaniami, nie wiedząc, jakiego zakresu działania organu miałyby one faktycznie dotyczyć;2. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez istotny dla rozstrzygnięcia sprawy brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, na jakiej podstawie Sąd uznał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii - czy w świetle zapisów Umowy, regulaminu konkursu oraz ww. Wytycznych uczestnicy, którzy zakończyli udział w innych projektach - w ramach działania Osi Priorytetowej 6 "Rynek pracy"- Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa" dla Priorytetu inwestycyjnego 8i, dotyczące CT nr 8, mogli w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy, przystąpić do Projektu- w ramach Działania 7.1 "Aktywna integracja" Osi priorytetowej 7 "Włączenie społeczne" dla priorytetu inwestycyjnego 9i, dotyczące CT nr 9. (str. 14 uzasadnienia wyroku), podczas gdy w niniejszej sprawie nie można jednym zdaniem stwierdzić ogólnikowo, że istota sporu sprowadza się do powyższego, gdyż z uwagi na wielowątkowy charakter sprawy istota sporu sprowadza się w pierwszej kolejności do tego, czy uczestnicy przedmiotowego projektu w ogóle powinni brać w nim udział, skoro nie zostali prawidłowo zdiagnozowani, tj. zakwalifikowani do projektu. Należało zatem zauważyć, że gdyby od początku uczestnicy projektu zostali właściwie zdiagnozowani (co Sąd przemilczał w uzasadnieniu), nie byłoby podstaw do dalszych rozważań i stwierdzeń, że w związku z brakiem prostego zakazu udziału w dwóch projektach po kolei, gdy nie upłynął okres 90 dni od poprzedniego projektu, udział w kolejnym jest niemożliwy, zatem istota sporu sprowadza się do kwestii tego, że z uwagi na brak zdiagnozowania uczestników - nie powinni oni brać udziału w kolejnym projekcie, a dopiero następczo - czy ich udział w kolejnym projekcie był możliwy z uwagi na brak upływu okresu 90 dni między projektami;3. art. 141 § 4 zdanie 2 p.p.s.a. poprzez brak w zaskarżonym wyroku jasnych i precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, albowiem w treści wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzestał jedynie na ogólnym stwierdzeniu, iż organ nie miał możliwości uznania za niekwalifikowalne udziału 5 uczestników w projekcie, a jedynie mogło to mieć wpływ na obniżenie uzyskanych wskaźników, podczas gdy obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było wydanie organowi wytycznych i wskazań co do sposobu postępowania w sprawie;4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 §4 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że ww. przepis jest podstawą rozstrzygnięcia, bez wskazania, jakie konkretnie naruszenie innych przepisów postępowania miało miejsce w przedmiotowej sprawie;5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne uchylenie obu decyzji administracyjnych, na skutek niepełnych, a tym samym uproszczonych i w efekcie błędnych (gdyż niepełnych) ustaleń, zamiast oddalenia skargi, gdyby za podstawę rozstrzygnięcia wzięte zostały wszystkie elementy stanu faktycznego sprawy.Na podstawie przedstawionych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne na podstawie art. 188 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy ustaleniu, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.Ponadto, wniesiono o zasądzenie od Beneficjenta na rzecz organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu kasacyjnym oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzonej osobiście przez Prezesa Zarządu Fundacji ustosunkowano się do zarzutów skargi kasacyjnej organu.W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2026 r. Fundacja podtrzymała w całości stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 15 listopada 2023 r.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.Rozpoczynając od oceny najdalej idących zarzutów prawa procesowego, tj. podniesionych w pkt II ppkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw.Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ naruszenia tych przepisów upatruje w wadliwości oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania ujętych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego bezczynność była przedmiotem zaskarżenia a także sądy. Zatem przepis ten statuuje związanie oceną prawną i wskazaniami. Przepis ten nie zawiera kryteriów oceny słuszności oceny prawnej i wskazań Sądu. Zatem ich wadliwość wynikająca z przyjętego przez Sąd stanowiska co do zasadności skargi nie stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. przez ten Sąd.Ocena zaś zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13), bo na tej właśnie podstawie omawiany zarzut został postawiony. W tej zaś mierze trzeba przede wszystkim podkreślić, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazana, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie.Brak jest również podstaw przypisania Sądowi I instancji naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazywany w pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej organu. Na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a. i adresowanego do sądu administracyjnego obowiązku orzekania na podstawie akt sprawy stwierdzić należy, że jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem (podjęciem) kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Trzeba również podkreślić - co nie mniej istotne - że należy odróżniać sytuację polegającą na przeprowadzeniu kontroli legalności działania administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy (lub w oderwaniu od nich, czy też z przekroczeniem wyznaczonych nimi granic) od sytuacji polegającej na przeprowadzeniu tej kontroli na podstawie akt sprawy z przyjęciem innej oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, niż proponowana, czy też prezentowana przez stronę skarżącą. Dlatego też, zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie staniu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18).W ramach zaś zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można zaś skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ.Wbrew również twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił w sposób jasny i precyzyjny podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Skoro oba organy orzekające w sprawie z całkowitą pewnością wywodziły istnienie tzw. "90-dniowej karencji", udziału w projekcie bezpośrednio z zapisów Umowy o dofinansowanie oraz Wytycznych, to WSA w Poznaniu miał prawo stwierdzić, iż "Istota spory w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia kwestii czy w świetle zapisów Umowy, Regulaminu konkursu oraz ww. Wytycznych uczestnicy którzy zakończyli udział w innych projektach (...), mogli w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy, przystąpić do Projektu - w ramach Działania 7.1 "Aktywna integracja", Osi priorytetowej 7 "Włączenie społeczne", dla Priorytetu inwestycyjnego 9i, dotyczące CT nr 9".Odnośnie zarzutów dotyczących braku "w zaskarżonym wyroku jasnych i precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania w sprawie" (pkt II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym jego art. 141 § 4 nie określają, by wskazania co do dalszego postępowania miały znajdować się w wyodrębnionej jednostce tekstu uzasadnienia, czy też by miały być sformułowane w szczególny sposób. Skoro Sąd I instancji podzielił stanowisko Beneficjenta, że nie było podstaw do uznania za niekwalifikowany udział w Projekcie pięciu uczestników, a co za tym idzie niezasadne uznanie, że Fundacja nie osiągnęła w ramach Projektu następujących wskaźników produktu: liczba osób, dla których opracowano indywidualną ścieżkę reintegracji, liczba osób, które uczestniczyły w pośrednictwie pracy, liczba osób, które uczestniczyły w stażach zawodowych, liczba osób z niepełnosprawnościami objętych wsparciem w programie, liczba osób: o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; z niepełnosprawnością sprzężoną oraz osób z zaburzeniami psychicznymi, w tym osób z niepełnosprawnością intelektualną i osób z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi, objętych wsparciem, to organ obowiązany jest ponownie załatwić wniosek odpowiednio do uregulowań zawartych w powołanych przez Sąd I instancji przepisach prawa, uwzględniając, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., stanowisko Sądu I instancji.Należy również podkreślić, iż zakres dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu.Wbrew twierdzeniom skarżonego kasacyjnie organu, nie doszło również do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowi jeden z rodzajów rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia odwołania. WSA w Poznaniu nie mógł zatem naruszyć wskazanego powyżej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bowiem przepis ten adresowany jest do organu administracji i nie był stosowany przez Sąd I instancji.Przechodząc natomiast do oceny zarzutów sformułowanych przez organ skarżący kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).Organ skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z § 4 ust. 13 Umowy, poprzez błędną jego interpretację, polegającą na uznaniu, iż potencjalny uczestnik mógł zostać zakwalifikowany do kolejnego projektu o podobnym zakresie/charakterze wsparcia, pomimo braku oceny potencjalnych efektów mających zostać uzyskanymi w ramach poprzedniego projektu o podobnym charakterze.W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu oraz w nawiązaniu do jego uzasadnienia wskazać należy, że zawodowy pełnomocnik łącząc wskazane wyżej przepisy w ramach jednej podstawy kasacyjnej utworzył w istocie niespójną zbitkę przepisów - szeregu norm prawnych, które miał naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, która to metoda formułowania zarzutów została uznana w orzecznictwie za nieprawidłową (pogląd taki wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. np. wyroki NSA z dnia: 18 października 2011 r., II FSK 797/10; 13 września 2011 r., II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo, 20 stycznia 2022 r., III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., III OSK 1434/21). Skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył Sąd I instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18). Wymogu tego omawiany zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia.Sąd I instancji dokonując analizy zapisów Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Wielkopolskiego na lata 2014-2020 (dalej: SZOOP - czerwiec 2019, dostępny na stronie https://wrpo.wielkopolskie.pl), Umowy. Regulaminu konkursu oraz ww. Wytycznych uznał, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach nie znajduje uzasadnienia. WSA w Poznaniu wskazał, iż w wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 w podrozdziale 4.2 wskazano, że:1) W celu zapewnienia demarkacji pomiędzy CT 8 a CT 9 w zakresie wsparcia osób bezrobotnych, IZ RPO zapewnia, że w ramach PI 9i wsparcie jest kierowane do osób bezrobotnych, wobec których zastosowanie wyłącznie instrumentów i usług rynku pracy jest niewystarczające i istnieje konieczność zastosowania w pierwszej kolejności usług aktywnej integracji o charakterze społecznym;2) Uczestnik projektu zostanie zakwalifikowany do określonego rodzaju wsparcia z zakresu CT 8 lub PI 9i na podstawie oceny jego potrzeb i predyspozycji dokonanej przez beneficjenta. IZ PO WER i IZ RPO zapewniają wymianę informacji pomiędzy podmiotami realizującymi projekty w CT 8 i CT 9 na temat działań podejmowanych na danym obszarze (gmina/powiat). IZ PO WER i IZ RPO zobowiązują te podmioty m.in. do współpracy i wymiany informacji w zakresie wsparcia udzielanego uczestnikom lub potencjalnym uczestnikom projektów. Podmioty realizujące projekty w ramach CT 8 przekazują informacje beneficjentom projektów CT 9 z gminy/powiatu, w których realizują projekt, o możliwościach wsparcia, harmonogramie jego realizacji, grupie docelowej oraz warunkach udziału w projekcie. Beneficjenci projektów CT 9 zobowiązani są do przekazywania pozyskanych informacji uczestnikom swoich projektów oraz udzielenia im ewentualnego wsparcia w procesie rekrutacji.Dalej WSA w Poznaniu wyjaśnił, iż zarówno zapisy Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć jak i zapisy SZOOP przewidują podział pomiędzy CT 8 a CT 9. Jednakże dalszy zapis, iż "Uczestnik projektu zostanie zakwalifikowany do określonego rodzaju wsparcia z zakresu CT 8 lub PI 9i" wskazuje, że uczestnik może zostać zakwalifikowany zarówno do CT 8 i PI 9i.W ocenie Sądu I instancji powyższe zapisy nie wskazują wprost na konieczność odczekania w udziale pomiędzy projektem CT8, a CT9, uczestnik może zostać jednocześnie zakwalifikowany do wsparcia z zakresu CT 8 i PI 9i.W uzasadnienie skargi kasacyjnej organ polemizując ze stanowiskiem Sadu I instancji wskazuje, iż "Organ nie twierdził, że wytyczne zakazują udziału w kolejnych projektach, jednakże winno to następować w sposób usystematyzowany, wsparcie winno być komplementarne względem siebie, a także winno być udzielane za każdym razem przy uwzględnieniu efektów wypracowanych dotychczas przez uczestników w ramach otrzymanego wsparcia. Zatem naruszony został również art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z § 4 ust. 13 Umowy, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, albowiem aby ewentualnie umożliwić uczestnikom projektu wsparcia o charakterze społecznym, pomimo że wcześniej uzyskali wsparcie o charakterze aktywizacji zawodowej, konieczna była weryfikacja efektów tego wsparcia, która winna odbywać się na zasadach określonych w ww. Wytycznych" (s. 15 uzasadnienia skargi kasacyjnej).Odnosząc się do przytoczonego fragmentu uzasadnienia skargi kasacyjnej, przypomnieć należy, iż wskazany w powyższym zarzucie § 4 ust. 13 Umowy stanowi, że w trakcie realizacji Projektu Beneficjent będzie stosował Wytyczne w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020. W sprawie zaś nie ma sporu, że Beneficjent stosował Wytyczne zgodnie z treścią zawartej w dniu 15 stycznia 2020 r. Umowy pomiędzy Zarządem Województwa Wielkopolskiego a Fundacją. A skoro tak to niezrozumiały jest zarzut naruszenia § 4 ust. 13 Umowy, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie.Natomiast jeżeli skarżący kasacyjnie podnosi, iż "konieczna była weryfikacja efektów tego wsparcia, która winna odbywać się na zasadach określonych w ww. Wytycznych", to powinien wskazać konkretne zapisy Wytycznych, o których mówi w uzasadnieniu analizowanego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do zastępowania w tym zakresie strony skarżącej kasacyjnie. Do autora skargi kasacyjnej należy bowiem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja.Organ skarżący kasacyjnie w ramach zarzutów niewłaściwego zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wytyka Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie:- art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z pkt 3 lit. g Podrozdziału 6.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności, "poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na uznaniu, iż organ uznał za niekwalifikowalny udział 5 uczestników projektu (którzy wzięli udział w innych projektach o podobnym charakterze bez weryfikacji efektów uzyskanych w tamtych projektach) z tej przyczyny, że pomiędzy poprzednim projektem, w którym uczestnicy brali udział, a następnym projektem, realizowanym przez Skarżącą, nie upłynął okres 90 dni pozwalający na ocenę efektów uzyskanych w ramach poprzednio uzyskanego wsparcia, w sytuacji w której udział tych uczestników był niekwalifikowalny z tej przyczyny, że Skarżąca udzieliła im określonego rodzaju wsparcia bez prawidłowego przeprowadzenia rekrutacji tych uczestników",- art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z art. 145 §1 pkt lit. c) p.ps.a. poprzez jego niewłaściwe (błędne) zastosowanie polegające na uchyleniu obu decyzji administracyjnych, zamiast na oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).W odniesieniu do tak sformułowanych zarzutów podkreślenia wymaga, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Nie podważono również prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionych zarzutach niewłaściwego zastosowania prawa materialnego organ skarżący kasacyjnie wykazał, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianych zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie daje jednak podstaw do przyjęcia wypełnienia tego obowiązku przez organ skarżący kasacyjnie, co czyni omawiane zarzuty nieskutecznymi.O nieskuteczności omawianych zarzutów niewłaściwego zastosowania przepisów prawa świadczy przede wszystkim ich treść, która ewidentnie wskazuje na to, iż skarżący kasacyjnie organ na ich podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej ocenie treści konkretnych dokumentów i płynących stąd konsekwencjach, tj. dokumentacji przedstawionej przez Fundację, w której brak jest informacji, aby Skarżąca uwzględniała fakt uzyskania wsparcia w innych projektach przez 5 zakwestionowanych przez organ uczestników.Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego przede wszystkim z tego powodu omawiany zarzut okazał się niezasadny.Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż w zaskarżonych decyzjach wskazano na powielanie w ramach Projektu udzielonych uczestnikom form wsparcia - jak w przypadku E. K., G. B. oraz E. N., które zostały skierowane w ramach Projektu na szkolenie pt. "Pracownik działu marketingu i sprzedaży", powielając tematycznie dotychczas ukończone szkolenia pt. "Pracownik działu marketingu" w ramach projektu nr RPWP.06.02.00-30-0133/17. Jak również organ odwoławczy podkreślił, iż w Indywidualnych Ścieżkach Reintegracji, sporządzanych dla uczestników w ramach Projektu przez profesjonalnych doradców zawodowych, brak jest szczegółowej informacji na temat wcześniej uzyskanej pomocy w ramach innych projektów, pomimo jej znaczącego wpływu na sytuację zawodową samych uczestników.W tym zakresie stwierdzić wypada, iż w Indywidualnych Ścieżkach Reintegracji E. K. wypełniając własnoręcznie ww. dokument w pkt. 3 "Ukończone kursy i szkolenia" wskazała "szkolenia - bilanse związane z księgowością, cały czas w pracy się doszkalało", E. N. nie wpisała żadnej informacji o skończonych kursach czy szkoleniach. Jedynie G. B. wpisała "marketing, pracownik gospodarczy, admin. - biurowa".Biorąc pod uwagę powyższe zasadnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że Beneficjent, w odróżnieniu od IP czy IZ PO nie dysponuje szeregiem narzędzi i rozbudowaną bazą danych uczestników wszystkich projektów, dzięki którym może weryfikować ewentualny udział uczestników w podobnych formach wsparcia.W tym miejscu należy odwołać się do podrozdziału 4.1. pkt 2 lit e Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 gdzie napisano, iż dla zapewnienia skoordynowanej i komplementarnej realizacji projektów na danym terytorium (np. gminy, powiatu), IZ RPO może zapewnić inny sposób koordynacji i komplementarności działań na danym terytorium, gwarantujący spójność i wzajemne uzupełnianie się działań podejmowanych na tym samym terytorium przez różnych beneficjentów w odniesieniu do tej samej grupy docelowej lub nastawionych na realizację tych samych celów lub rozwiązanie tych samych problemów, w tym uniknięcie konkurencji o uczestników i adresowania wsparcia do grup docelowych w mniejszym stopniu zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym w celu szybkiego i łatwego osiągnięcia wymaganych wskaźników.Zgodzić się zatem należy z Sądem I instancji, iż to na IZ RPO spoczywał również obowiązek koordynacji określonych działań w celu szybkiego i łatwego osiągnięcia wymaganych wskaźników, a nie wyłącznie na beneficjentach pomocy.Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną organu.. oddalił skargę kasacyjną organu.