Wyrok - III SA/Gl 708/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. finanse publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2025 r. nr SKO.PS/41.5/331/2025/7125 w przedmiocie odmowy dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uchyla zaskaUchylono zaskarżoną decyzję. finanse publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2025 r. nr SKO.PS/41.5/331/2025/7125 w przedmiocie odmowy dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uchyla zaska
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Adam Gołuch
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 czerwca 2025 r. nr SKO.PS/41.5/331/2025/7125, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, (dalej jako: SKO, Kolegium, organ odwoławczy), rozpatrując odwołanie A. L. (dalej: skarżący, strona), od decyzji z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. (dalej: Dyrektor, organ I instancji) z dnia 17 kwietnia 2025 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stronie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2025 r., utrzymało w całości decyzję organu I instancji.SKO w podstawie prawnej przywołało art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 roku, poz. 572), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).Z akt administracyjnych wynika, że strona wniosek o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych złożyła w dniu 27 stycznia 2025 r. Skarżący we wniosku zaznaczył, że korzystał z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ze środków PFRON w 2024 r.Decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 roku, nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. odmówił stronie przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2025 r. Organ I instancji wskazał, że strona spełniała przesłanki uzyskania dofinansowania, jednak nie mogła go otrzymać z uwagi na wyczerpanie środków finansowych.Organ I instancji wyjaśnił, że ze względu na niedobór środków zastosowano zasadę o której mowa w § 5 ust. 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 roku w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz.U. z 2007 roku nr 230, poz.1694 ze zm.). Dofinansowanie przyznawane było wg kolejności złożenia wniosków do wyczerpania budżetu przewidzianego w 2025 r.Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do SKO wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia.Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie samokontroli na podstawie art. 132 k.p.a.Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 20 czerwca 2025 r., nr SKO.PS/41.5/331/2025/7125 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. SKO po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie w uzasadnieniu wskazało na brak wystarczających środków w zestawieniu z istniejącymi potrzebami oraz na przyjęte przez organ I instancji kryteria kwalifikacyjne.Nadto Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań zmierzających do osiągnięcia przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Art. 10 tej ustawy stanowi, że do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w: 1) warsztatach terapii zajęciowej, 2) turnusach rehabilitacyjnych. Z kolei w art. 10f ust. 1 pkt 2 sprecyzowano, że osoby niepełnosprawne są kierowane do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajdują, a w ust. 3 wskazano, że wnioski o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie są składane w powiatowych centrach pomocy rodzinie. Uregulowanie pozostałych kwestii ustawodawca powierzył, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 10d ust. 8 powołanej ustawy, ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, który - mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu rehabilitacji - miał określić, w drodze rozporządzenia, między innymi:1) rodzaje turnusów organizowanych przy udziale środków Funduszu oraz warunki uczestnictwa w tych turnusach,2) warunki, jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie, wysokość oraz sposób przyznawania i przekazywania tego dofinansowania ze środków PFRON.SKO zaznaczyło, iż w powołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 roku w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz.U. z 2007 roku nr 230, poz. 1694 ze zm.), w § 4 określono warunki, jakie musi spełnić osoba niepełnosprawna ubiegająca się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie. Zgodnie natomiast z treścią § 5 ust. 11: "przy rozpatrywaniu wniosków o dofinansowanie bierze się pod uwagę stopień i rodzaj niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wpływ niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu, a także uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim". W ust. 12 sformułowano z kolei zasady pierwszeństwa stwierdzając, że: "pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności". Natomiast w ust. 13 wskazano, że: "uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza uzyskania dofinansowania w roku następnym". W rozporządzeniu przewidziano ponadto sytuację, gdy brak jest środków na zaspokojenie wszystkich potrzeb w regulowanym zakresie. I tak § 6 ust. 3 stanowi, że w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość tego dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20 % kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata. Przepisy zawarte w rozporządzeniu dają organom prawo do działania w oparciu o uznanie administracyjne. Wydanie decyzji uznaniowej nie oznacza dowolności organu w rozpoznaniu sprawy, jednak uznanie administracyjne musi być poparte stosowną argumentacją.SKO zauważyło, że w decyzji z dnia 17 kwietnia 2025 r., organ I instancji wskazał, że na dofinansowanie uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych przeznaczono kwotę 600.000 zł (uchwała Nr [...] Rady Miasta T. z dnia 27 marca 2025 roku). Zdaniem SKO organ I instancji zasadnie wyjaśnił, że w procesie przyznawania świadczeń uwzględniono regulację z § 6 ust. 3 rozporządzenia (możliwość obniżenia wysokości dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20%).Kolegium odnosząc się do kwestii kryteriów jakie należy stosować typując osoby, którym przyznane zostanie dofinansowanie, przypomniało, że stosownie do przepisów rozporządzenia uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim (§ 5 ust. 11) oraz to, że uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza dofinansowania w roku następnym (§ 5 ust. 13). W związku z powyższym zdaniem organu w przypadku znacznie większej ilości wniosków o przyznanie dofinansowania nad ilością możliwych dofinansowań, bierze się pod uwagę okoliczność (kiedy osoba ubiegająca się o dofinansowanie po raz ostatni korzystała z takiej formy pomocy) i nie można się w tym doszukiwać żadnej formy dyskryminacji.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona podtrzymała i rozszerzyła argumentację podniesioną w odwołaniu.Skarżący zaznaczył, iż spełnił wymogi do uzyskania dofinansowania. Natomiast organ nie przedstawił procedury rozpatrywania złożonych wniosków według ich kolejności.W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.Nadto SKO wskazało, że uwzględnienie przez organ faktu korzystania przez skarżącego z dofinansowania w 2024 r. w sytuacji, gdy liczba wniosków w 2025 r. znacznie przekraczała liczbę osób, którym można było udzielić wsparcia finansowego, nie naruszało przepisów § 5 ust. 11-13 ww. rozporządzenia w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. Powyższe oznacza, że przyjęte przez organ kryteria były zgodne z prawem i nie wychodziły poza ograniczenia przewidziane w przepisach.Na rozprawie w dniu 25 marca 2025r. skarżący wskazał, że otrzymał dofinansowanie w 2024r. Wskazał, że nie otrzymał dofinansowania za rehabilitację za 2025r.Nadto skarżący wskazał, że część środków z PFRON jest niewykorzystana przez beneficjentów z różnych względów. Skarżący uważa, że środki te powinny wrócić do puli przeznaczonej do podziału pomiędzy wnioski znajdującej się na liście rezerwowej tak jak to robią niektóre samorządy. Zdaniem strony takie postepowanie powinno być transparentne.Ponadto strona zarzuciła organom, iż przed wydaniem decyzji nie zostało przeprowadzone żadne postepowanie administracyjne, a część dowodów została dołączona do akt sprawy już po wydaniu decyzji, a nie istniały one w dniu w którym skarżący zwrócił się o zapoznanie z aktami.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następujeZgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa.Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Sąd nie jest natomiast związany ani zarzutami, ani granicami skargi, ani też powołaną przez skarżącego podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zdaniem Sądu na wstępie odnieść się należy do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Art. 10 ww. ustawy stanowi, że do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w: 1) warsztatach terapii zajęciowej, 2) turnusach rehabilitacyjnych. Z kolei w art. 10f ust. 1 pkt 2 sprecyzowano, że osoby niepełnosprawne są kierowane do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajdują, a w ust. 3 wskazano, że wnioski o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie są składane w powiatowych centrach pomocy rodzinie.Uregulowanie pozostałych kwestii ustawodawca powierzył, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 10d ust. 8 cyt. ustawy, ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, który - mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu rehabilitacji - miał określić, w drodze rozporządzenia, między innymi:1) rodzaje turnusów organizowanych przy udziale środków Funduszu oraz warunki uczestnictwa w tych turnusach,2) warunki, jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie, wysokość oraz sposób przyznawania i przekazywania tego dofinansowania ze środków Funduszu.W powołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, w § 4 określono warunki, jakie musi spełnić osoba niepełnosprawna ubiegająca się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie. Zgodnie natomiast z treścią § 5 ust. 11: "przy rozpatrywaniu wniosków o dofinansowanie bierze się pod uwagę stopień i rodzaj niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wpływ niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu, a także uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim". W ust. 12 sformułowano z kolei zasady pierwszeństwa stwierdzając, że: "pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności". Wreszcie - w ust. 13 § 5 wskazano, że: "uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza uzyskania dofinansowania w roku następnym".W rozporządzeniu przewidziano ponadto sytuację, gdy brak jest środków na zaspokojenie wszystkich potrzeb w regulowanym zakresie. I tak § 6 ust. 3 stanowi, że w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość tego dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20% kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata.W dalszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy obu instancji podkreśliły, iż skarżący spełnia warunki do przyznania mu dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2026 r. ze środków PFRON. Z akt sprawy wynika, że od dnia 31 stycznia 2025 r. ma on orzeczony stopień niepełnosprawności - umiarkowany i jak dotychczas korzystał z dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego w 2024r. Przyczyną zaś odmowy przyznania mu tego dofinansowania były niewystarczające środki finansowe Funduszu do istniejących potrzeb. Wobec niedoboru środków organ ten, przyjął zasadę przyznawania dofinansowania według kolejności złożenia wniosków.Zauważyć trzeba, że organy administracyjne dysponują określonymi, przyznanymi w konkretnej wysokości funduszami na realizację zadań, w tym na zadania z § 4 rozporządzenia i winny rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych. Jest także niewątpliwym, że z różnym stopniem niepełnosprawności mogą wiązać się większe, czy mniejsze koszty turnusów rehabilitacyjnych i rzeczą organów jest dostosowanie środków do faktycznych potrzeb uprawnionych. Oznacza to, że zarówno przyznanie, jak i rozmiar dofinansowania będzie zawsze przedmiotem uznania organu, które jednak nie ma nic wspólnego z dowolnością, a wręcz przeciwnie - organy zobowiązane są wykazać, z jakich racjonalnych względów nie mogły przyznać dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego osobie z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, która w takim samym stopniu spełnia przesłanki jak osoby, którym dofinansowanie przyznano.W uzasadnieniu decyzji obu instancji organy, co prawda wskazały, że na dofinansowanie uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych przeznaczono kwotę 600.000 zł (uchwała Nr [...] Rady Miasta T. z dnia 27 marca 2025 roku). uwzględniając regulację z § 6 ust. 3 rozporządzenia (możliwość obniżenia wysokości dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20%). W kwestii zastosowania kryterium kolejności wniosków poza ogólnymi oświadczeniami – organ nie wykazał dowodami czy przyjęte kryterium zostało faktycznie zachowane.Z decyzji tych nie wynika bowiem w jaki sposób nastąpiło ustalenie kolejności złożenia wniosków.W tej sytuacji ani skarżący ani Sąd nie mają realnej możliwości skontrolowania, czy zasady pierwszeństwa zostały zachowane.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że "informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie", o której mowa w § 5 ust. 15 rozporządzenia przybiera formę decyzji administracyjnej (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 24 maja 2012., sygn. akt II GPS 1/12). Wymogi, jakim musi taka decyzja odpowiadać, wynikają z art. 107 k.p.a. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), jak również zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Na podstawie tej zasady organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, tak aby jasne były motywy, które legły u podstaw decyzji. To właśnie uzasadnienie decyzji winno być więc elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 146/17). Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji wydanej w niniejszej sprawie wymogów tych nie spełnia. W ocenie Sądu organy nie wykazały istnienia przesłanki kolejności wpływu złożonych wniosków, ponieważ organ nie wykazał, że rzeczywiście dofinasowanie otrzymały tylko osoby które złożyły wcześniej wnioski o dofinansowanie.Sąd uznał że "organy orzekające w sprawie nie dokonały prawidłowej wykładni przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że: "w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość tego dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20% kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata.W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił procedury rozpatrywania złożonych wniosków według ich kolejności. Tym samym organ nie wykazał, że rzeczywiście ustalona kolejność powodowała, że skarżący nie zmieścił się w limicie określonych środków.Zdaniem Sądu organ powinien wykazać rzeczywistą kolejność złożenia wniosków o dofinansowanie.W konsekwencji odmowa przyznania dofinasowania nie może natomiast opierać się na ogólnikowym stwierdzeniu, że dofinansowanie było przyznawane według kolejności złożenia wniosków. Nie jest to wystarczające do uznania, że stronie zagwarantowano możliwość zapoznania się z przesłankami, którymi w świetle przywołanych przepisów Rozporządzenia kierował się organ, odmawiając przyznania świadczenia z PFRON. Uzasadnienie rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym musi być na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że wydane przez organ rozstrzygnięcie w przedmiocie odmownego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, nie wykazał przesłanek jakimi kierował się organ odmawiając stronie przyznania wnioskowanego dofinansowania. W związku z czym istniały podstawy do stwierdzenia, że wydany akt naruszał prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z porządku prawnego.Ponownie rozpoznając sprawę, organ wydając swoje rozstrzygnięcie wyjaśni stronie jakie okoliczności zostały uwzględnione przy negatywnym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie a zwłaszcza wykaże rzeczywistą kolejność składanych wniosków pozwalającą na ustalenie czy dofinansowanie otrzymały tylko wnioski wcześniej złożone. Organ weźmie również pod uwagę rozważania Sądu co do charakteru prawnego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania stronie dofinansowania z PFRON.W związku z czym mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c). p.p.s.a.. Na podstawie tej zasady organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, tak aby jasne były motywy, które legły u podstaw decyzji. To właśnie uzasadnienie decyzji winno być więc elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 146/17). Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji wydanej w niniejszej sprawie wymogów tych nie spełnia. W ocenie Sądu organy nie wykazały istnienia przesłanki kolejności wpływu złożonych wniosków, ponieważ organ nie wykazał, że rzeczywiście dofinasowanie otrzymały tylko osoby które złożyły wcześniej wnioski o dofinansowanie.Sąd uznał że "organy orzekające w sprawie nie dokonały prawidłowej wykładni przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że: "w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość tego dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20% kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata.W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił procedury rozpatrywania złożonych wniosków według ich kolejności. Tym samym organ nie wykazał, że rzeczywiście ustalona kolejność powodowała, że skarżący nie zmieścił się w limicie określonych środków.Zdaniem Sądu organ powinien wykazać rzeczywistą kolejność złożenia wniosków o dofinansowanie.W konsekwencji odmowa przyznania dofinasowania nie może natomiast opierać się na ogólnikowym stwierdzeniu, że dofinansowanie było przyznawane według kolejności złożenia wniosków. Nie jest to wystarczające do uznania, że stronie zagwarantowano możliwość zapoznania się z przesłankami, którymi w świetle przywołanych przepisów Rozporządzenia kierował się organ, odmawiając przyznania świadczenia z PFRON. Uzasadnienie rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym musi być na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że wydane przez organ rozstrzygnięcie w przedmiocie odmownego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, nie wykazał przesłanek jakimi kierował się organ odmawiając stronie przyznania wnioskowanego dofinansowania. W związku z czym istniały podstawy do stwierdzenia, że wydany akt naruszał prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z porządku prawnego.Ponownie rozpoznając sprawę, organ wydając swoje rozstrzygnięcie wyjaśni stronie jakie okoliczności zostały uwzględnione przy negatywnym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie a zwłaszcza wykaże rzeczywistą kolejność składanych wniosków pozwalającą na ustalenie czy dofinansowanie otrzymały tylko wnioski wcześniej złożone. Organ weźmie również pod uwagę rozważania Sądu co do charakteru prawnego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania stronie dofinansowania z PFRON.W związku z czym mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c). p.p.s.a.