Wyrok - II GSK 2307/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Kara administracyjna, Transport. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1/22 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o.Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Kara administracyjna, Transport. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1/22 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 września 2022 r., II SA/Sz 1/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi F. sp. z o.o. w M., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lipca 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 marca 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.Pismem z dnia 28 grudnia 2020 r. zawiadomiono przedsiębiorstwo F.sp. z o.o. z siedzibą w M., o zamiarze wszczęcia kontroli prowadzonej działalności gospodarczej. Pismo to zostało odebrane przez O. D. w dniu [...] stycznia 2021 r. W piśmie nadesłanym do organu w dniu [...] stycznia 2021 r., wymieniony wyjaśnił, że nie jest osobą upoważnioną do reprezentowania Spółki, jak również nie jest jej właścicielem ani pracownikiem. Posiada jedynie pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji, którą przekazuje następnie drogą elektroniczną prezesowi zarządu Spółki O. T. Na jego też prośbę sporządził niniejsze pismo. Zaznaczył, że z uwagi na stan epidemii oraz sprawy rodzinne O. T. przebywa obecnie na terenie [...]. Dodał, że kontrola nie jest możliwa we wskazanym przez organ terminie, gdyż w kontrolowanym okresie Spółka nie świadczyła usług transportowych, zatem nie istniał przedmiot kontroli. Obecnie Spółka nikogo nie zatrudnia, biuro i parking stoją puste, a wszelka praca odbywa się w sposób zdalny.W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. poinformował stronę, że termin czynności kontrolnych nie uległ zmianie, jednocześnie wskazując prawa i obowiązki podmiotu kontrolowanego, w tym w zakresie wskazania na piśmie osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorstwa w toku czynności kontrolnych podczas nieobecności strony. Dodatkowo poinformowano Spółkę, że za zgodą przedsiębiorcy poszczególne czynności mogą być przeprowadzone w sposób zdalny za pośrednictwem operatora pocztowego lub środków komunikacji elektronicznej.O. T., odpowiadając na powyższe pismo, przesłał w dniu [...] stycznia 2021 r. drogą elektroniczną, podziękowanie za umożliwienie kontroli w sposób zdalny. Poinformował, że w biurze siedziby firmy w M. nikt nie przebywa, jak również, że nikogo nie upoważnił do reprezentowania spraw Spółki.Mając na uwadze powyższą korespondencję elektroniczną, organ ponownie pouczył o możliwości upoważnienia osoby do czynności związanych z kontrolą. Jednocześnie zaznaczono, że zarówno zmiana formy, jak i miejsca kontroli (np. kontrola w siedzibie organu lub kontrola zdalna) może odbyć się po uprzednim zwróceniu się do organu ze stosownym wnioskiem o wyrażenie zgody na taki rodzaj kontroli. Zwrócono ponadto uwagę, że Spółka F. jest podmiotem posiadającym aktualnie uprawnienia do wykonywania transportu drogowego, co stanowi przesłankę do podjęcia przez uprawniony organ czynności kontrolnych. Fakt niezatrudniania kierowców czy niewykonywania przewozów pojazdami będącymi w dyspozycji przedsiębiorcy nie stanowi podstawy do odwołania przedmiotowej kontroli. Czynności kontrolne rozpoczną się [...] stycznia 2021 r. o godzinie 9.00 w siedzibie podmiotu pod adresem ul. [...], M.W odpowiedzi na powyższe pismo, O. T., w dniu [...] stycznia 2021 r. wniósł o przeprowadzenie kontroli we wskazanym terminie w siedzibie Spółki, jak również o przesłanie wszelkich ustaleń kontrolnych w formie skanów dokumentów na adres poczty elektronicznej [...]. Zaznaczył, że nie upoważnia nikogo do reprezentacji Spółki podczas kontroli.W dniu [...] stycznia 2021 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Szczecinie dokonali rozpoznania terenu wokół posesji oraz wykonali dokumentację fotograficzną. Stwierdzili, że na budynku ani w jego okolicy nie ma żadnego szyldu przedsiębiorstwa F. Sp. z o.o. Około godziny 9.20 inspektorzy zostali wpuszczeni przez osobę zarządzającą budynkiem do jego środka i zaprowadzeni pod lokal na pierwszym piętrze, gdzie siedzibę miała kontrolowana Spółka. Osoba ta udostępniła do wglądu dwa pomieszczenia, które zajmowała wspomniana Spółka. Pomieszczenia były puste i nie wskazywały na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Poinformowano kontrolujących, że Spółka opuściła lokal około roku temu.W dniu [...] stycznia 2021 r. sporządzono protokół z czynności wraz z załącznikiem zawierającym stwierdzone naruszenie określone pod lp. 1.6. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140) polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.Decyzją z dnia 29 marca 2021 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 7 u.t.d., nałożył na F. Spółkę z o.o. w M. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, określone w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.W ocenie organu, w przypadku niemożności osobistego uczestniczenia w kontroli strona winna wyznaczyć pełnomocnika, o którym mowa w art. 50 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 162, dalej – p.p.). Strona posiadała wiedzę o swojej nieobecności w kraju w dniu [...] stycznia 2021 r., a pomimo tego nie ustanowiła wspomnianego pełnomocnika. Organ uznał bierność w zakresie ustanowienia przez stronę osoby upoważnionej za uniemożliwienie przeprowadzenia czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie. Jego zdaniem, o tym, że prowadzona przez Spółkę działalność przebiega w sposób ciągły i bez zakłóceń świadczy wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym, z którego wynika, że działalność nie jest zawieszona, a Spółka nie została wykreślona z rejestru.W opisanej sytuacji, zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że w sprawie nie został przez stronę dopełniony obowiązek umożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości, którego naruszenie zagrożone jest administracyjną karą pieniężną określoną w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.W odwołaniu od powyższej decyzji, F. Spółka z o.o. w M. wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Wskazała, że kontrola odbyła się w zaplanowanym terminie skoro inspektorzy weszli do biura, obejrzeli parking i budynek oraz siedzibę Spółki, aktywnie korespondowali z jej zarządem. Kontrolę przeprowadzili zdalnie, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami oraz zaleceniami "covidowymi". Strona dodała, że Spółka nie zatrudnia kierowców tzw. tirów i nie świadczy usług przewozowych tzw. tirami. W związku z tym nie prowadzi żadnych ewidencji związanych z powierzaniem pracy tymże kierowcom. Odnosząc się do zarzutu bierności w ustanowieniu osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorstwa w trakcie kontroli, strona wskazała, że skoro kontrola została przeprowadzona zdalnie zatem nie ma potrzeby ustanawiać pełnomocnika.Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 lipca 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącej, kontrola w rozumieniu przepisów nie została umożliwiona upoważnionym przedstawicielom organu. Nie udostępniono bowiem m.in. książki kontroli, nie odebrano upoważnienia, nie udostępniono dokumentów uprawniających do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego oraz do prowadzenia działalności transportowej, nie wskazano bazy eksploatacyjnej, miejsca garażowania pojazdów ani nie przekazano danych z tachografów, które mogłyby uprawdopodobnić twierdzenia strony, że nie prowadzi działalności przewozowej. Wbrew stanowisku strony – kontrola się nie odbyła, gdyż opisane czynności związane z przeglądem pustej siedziby Spółki stanowią w ocenie organu odwoławczego jedynie próbę rozpoczęcia kontroli, które kontrolą de facto nie mogą być nazwane.W ocenie organu, przedmiot kontroli istnieje z uwagi na posiadanie przez stronę uprawnień przewozowych w postaci zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu rzeczy, wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] października 2019 r. oraz licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego wydanej w dniu [...] sierpnia 2019 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Spółka posiadała również zgłoszone do wskazanych uprawnień przewozowych dwa pojazdy. Jako podmiot gospodarczy posiadający uprawnienia przewozowe Spółka podlegała kontroli organów Inspekcji Transportu Drogowego.Ewentualną ocenę zakresu kontroli posiadanej dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą podlegającą kontroli Inspekcji Transportu Drogowego, organ kontrolny mógł zweryfikować w postępowaniu kontrolnym, które nie zostało przeprowadzone na skutek niepoddania się kontroli przez Spółkę. Samo twierdzenie strony, że nie posiada żadnych dokumentów związanych z transportem nie jest wystarczające do odstąpienia od kontroli. Takie oświadczenia przedsiębiorca mógł składać i dokumentować je odpowiednimi dowodami po rozpoczęciu kontroli.Organ odwoławczy wskazał ponadto, że na gruncie rozpatrywanej sprawy nie można przyjąć, iż przesłanki egzoneracyjne zostały spełnione. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wskazane w art. 92b i art. 92c u.t.d. Nie zaszły bowiem żadne nie dające się przewidzieć okoliczności nadzwyczajne ani nie została za stwierdzone naruszenia nałożona kara przez inny podmiot ani też od ich stwierdzenia nie upłynął okres 2 lat.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę Spółki na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.Sąd I instancji zauważył, że pomiędzy stronami bezspornym jest, że kontrola Spółki obejmująca przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną zaplanowana została przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na dzień [...] stycznia 2021 r., na godzinę 9.00. Strona nie zaprzecza przy tym, że o powyższym terminie kontroli została poinformowana. Nie ulega też wątpliwości, że w dniu kontroli w siedzibie Spółki nie było osób uprawnionych do jej reprezentacji.W ocenie Sądu, powyższe nie oznacza jednak, że doszło w tym wypadku do niepoddania się lub uniemożliwienia kontroli w całości lub w części jak dowodzi organ.Jak wynika z treści art. 89c u.t.d., do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 p.p. Z kolei w myśl art. 51 p.p., kontrolę przeprowadza się w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę (ust. 1). Za zgodą lub na wniosek przedsiębiorcy kontrolę przeprowadza się w miejscu przechowywania dokumentacji, w tym ksiąg podatkowych, innym niż siedziba lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli (ust. 2). Za zgodą przedsiębiorcy kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli (ust. 3). Za zgodą przedsiębiorcy kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzone w sposób zdalny za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041) lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2020 r. poz. 344), jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli lub przemawia za tym charakter prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej (ust. 3a).Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, kontrola przedsiębiorcy może być przeprowadzona nie tylko w jego siedzibie bądź w miejscu przechowywania dokumentacji innym niż siedziba lub miejsce wykonywania działalności ale także w sposób zdalny za pośrednictwem operatora pocztowego lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.Organ co prawda skarżącą o takiej możliwości poinformował, jednakże nie odniósł się należycie do zawartych w pismach przesłanych do niego drogą elektroniczną przez prezesa zarządu Spółki O. T., a także w piśmie sporządzonym na jego prośbę przez O. D. oświadczeń jednoznacznie wskazujących na wolę uczestniczenia w kontroli prowadzonej w sposób zdalny.Odpowiadając na pismo ostatniego z wymienionych – O. D. z dnia [...] stycznia 2021 r., informujące o konieczności przejścia przez O. T. "na pracę zdalną" organ co prawda zareagował przesłaniem informacji z dnia [...] stycznia 2021 r. przedstawiającej możliwe sposoby przeprowadzenia kontroli – w tym kontroli zdalnej. Jednakże po uzyskaniu odpowiedzi prezesa zarządu skarżącej Spółki z dnia [...] stycznia 2021 r. – z której w sposób jednoznaczny wynika, że ten odczytał informację z dnia [...] stycznia 2015 r. jako "wyrażenie zgody na kontrolę zdalną" nie podjął stosownych kroków, w celu przeprowadzenia tej kontroli w taki właśnie sposób. Zamiast tego, poinformował wspomnianego prezesa zarządu o konieczności wystąpienia do organu z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny. Powyższy obowiązek w żadnym razie nie wynika jednak z treści cytowanego art. 51 ust. 3a p.p., który wskazuje na możliwość przeprowadzenia kontroli w sposób zdalny za zgodą nie zaś na wniosek przedsiębiorcy. Jednocześnie organ nie wskazał żadnych wymogów formalnych takiego wniosku ani też nie wskazał, że przeprowadzenie rozprawy zdalnej nie jest z jakichkolwiek względów możliwe.W ocenie Sądu I instancji, powyższe oznacza, że do rozważenia przez organ zasadności prowadzenia kontroli w sposób zdalny nie było konieczne składanie wniosku w jakiejś specjalnej formie, lecz wystarczające było, że strona w sposób jednoznaczny wyraziła wolę uczestnictwa w kontroli prowadzonej w taki właśnie sposób.Organ nie wyjaśnił przy tym jakie ewentualnie wymogi (chociażby sprzętowe) muszą zostać spełnione aby strona mogła uczestniczyć w kontroli prowadzonej zdalnie. Nie podał też, w jaki sposób strona przebywająca na terenie [...]. powinna udostępnić posiadane przez nią ewentualnie dokumenty na potrzeby kontroli prowadzonej w sposób zdalny. Jednocześnie sam przesyłał część korespondencji kierowanej do Spółki na adres mailowy wskazany przez prezesa zarządu O. T. Z akt administracyjnych wynika przy tym, że po nawiązaniu kontaktu drogą mailową z wymienionym wyżej prezesem zarządu Spółki, organ odpowiedź na korespondencję z dnia [...] stycznia 2021 r. przesłał Spółce wyłącznie drogą elektroniczną, natomiast część korespondencji – np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania wobec Spółki w zakresie naruszenia określonego pod lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wraz z protokołem z czynności z dnia [...] stycznia 2021 r. – przesyłana była zarówno drogą elektroniczną jak i pocztową.Powyższe działanie organu utwierdziło prezesa skarżącej Spółki w przekonaniu, że uczestniczy w kontroli w sposób zdalny. Świadczy o tym chociażby treść wiadomości elektronicznej z dnia [...] stycznia 2021 r., w której O. T. prosi o przeprowadzenie kontroli w dniu [...] stycznia 2021 r. w siedzibie Spółki oraz o przesłanie ustaleń kontrolnych na wskazany w mailu adres. Powyższe koresponduje też z twierdzeniami wymienionego zawartymi w odwołaniu od decyzji z dnia 29 marca 2021 r. W uzasadnieniu tego odwołania O. T. wskazał m.in., że "kontrola została przeprowadzona zdalnie, a w takim wypadku nie ma potrzeby ustanawiać pełnomocnika".Jak już wcześniej wskazano, art. 50 ust. 3 p.p. przewiduje obowiązek wskazania na piśmie osoby upoważnionej, w szczególności w czasie nieobecności przedsiębiorcy. Z kolei w myśl art. 50 ust. 1 tej ustawy, czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Wobec powyższego oczywistym jest, że w wypadku uczestniczenia przedsiębiorcy w kontroli, obecność osoby upoważnionej nie jest wymagana. Co do zasady należy zatem zgodzić się z prezesem skarżącej Spółki, że w sytuacji jego uczestnictwa w kontroli przeprowadzanej w sposób zdalny obecność osoby upoważnionej nie jest konieczna.Dla uzasadnienia potrzeby przeprowadzenia kontroli w taki sposób, strona przywołała m.in. okoliczności związane z obostrzeniami wprowadzonymi w związku z pandemią COVID-19, wyjazdem prezesa zarządu skarżącej Spółki na [...] oraz brakiem osób zatrudnionych na terenie Polski. Jednocześnie dokumentacja dołączona do akt administracyjnych, w tym "protokół z czynności" z dnia [...] stycznia 2021 r. potwierdza, że od roku Spółka nie prowadzi żadnej działalności w swojej siedzibie przy ul. [...] w M., nie ma tam szyldu przedsiębiorstwa, pomieszczenia zajmowane przez stronę są puste. Od około roku nikt nie przebywa pod tym adresem i nie ma dostępu do przedmiotowego lokalu. Ostatnią z wymienionych informacji organ uzyskał od osoby zarządzającej budynkiem, która udostępniła kontrolującym pomieszczenia zajmowane przez Spółkę. Dodatkowo, ze znajdującego się we wspomnianych aktach pisma ZUS (k. 118) wynika, że na dzień 29 grudnia 2020 r. Spółka nie figuruje w rejestrze płatników składek KSI ZUS. Dołączone do akt potwierdzenia odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej wskazują, że żadnej przesyłki nie odebrał O. T. Korespondencja była odbierana przez posiadającego pełnomocnictwo pocztowe O. D., a w jednym przypadku (zawiadomienia z [...] stycznia 2021 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia określonego pod l.p. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) była awizowana, a następnie została zwrócona jako niepodjęta w terminie.Powyższe okoliczności czynią wiarygodnymi twierdzenia prezesa zarządu Spółki zarówno o tym, że Spółka nie prowadziła w swojej siedzibie żadnej działalności, jak i o tym, że nie zatrudniała żadnych pracowników. Brak jest też powodów, by poddawać w wątpliwość jego oświadczenie, że przebywał na terenie [...] oraz że był jedyną osobą posiadającą informacje niezbędne na potrzeby przedmiotowej kontroli. W tej sytuacji niezrozumiałym jest z jakich względów organ nie podjął kroków w celu umożliwienia stronie uczestniczenia w czynnościach kontrolnych w sposób zdalny, który to sposób w zaistniałej sytuacji wydaje się być najbardziej efektywny. Wobec tego podniesiony w decyzji pierwszoinstancyjnej zarzut niewskazania przez skarżącą osoby upoważnionej, o której mowa w art. 50 ust. 3 p.p. należy uznać za przedwczesny (w wypadku uczestnictwa prezesa jej zarządu czynnościach kontrolnych w sposób zdalny, udział tejże osoby upoważnionej nie byłby wymagany).Sąd zaznaczył, że zarzuty dotyczące samego przebiegu kontroli (m.in. nieudostępnienia dokumentacji) podnoszone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego - jako dalej idące - podlegałyby ocenie wówczas gdyby organ spełnił wszelkie wymogi dotyczące prawidłowego zawiadomienia strony o terminie i sposobie przeprowadzenia kontroli. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że ewentualne niedostarczenie przez stronę dokumentów, co do których przepisy prawa przewidują obowiązek ich wytworzenia czy też archiwizowania, a których strona nie posiada nie może być traktowane jako uniemożliwienie kontroli lecz raczej jako niespełnienie wymogów wynikających ze stosownych przepisów prawa (przy założeniu, że w tym przypadku wspomniane przepisy takie wymogi przewidują). Niezrozumiałe przy tym jest domaganie się przez organ od strony udowodnienia, że wspomnianych dokumentów nie posiada, zwłaszcza, że sam organ nie wskazuje jaki sposób taka okoliczność miałaby zostać udowodniona.W ocenie Sądu, aby można było mówić o "niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli" koniecznym jest podjęcie przez podmiot kontrolowany określonych działań, zmierzających do uchylenia się od kontroli, a więc odmowa poddania się kontroli, bądź świadome i ukierunkowane na uniknięcie kontroli zachowanie, którego ostatecznym efektem jest uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. W katalogu tego rodzaju zachowań wymienić można ukrycie dokumentacji w całości lub w części, niewskazanie na wezwanie organu miejsca przechowywania dokumentów mających istotne znaczenie, uniemożliwienie kontaktu, odmowę dopuszczenia pracowników organu do siedziby przedsiębiorstwa, w przypadku gdy czynności kontrolne mają zostać podjęte w miejscu prowadzenia działalności. Zatem, dla uznania, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp.1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezbędnym jest aby podmiot kontrolowany wiedział o zamiarze przeprowadzenia kontroli i podjął działania zmierzające do jej uniemożliwienia.Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. W myśl ust. 7 art. 92a tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10- załącznika nr 3 do ustawy.). W wymienionym załączniku w lp. 1.6 wskazano naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, za które przewidziano karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.Dla zaistnienia przypadku o jakim mowa w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., konieczne jest zarówno podjęcie przez podmiot kontrolowany działań zmierzających do uniemożliwienia kontroli, jak i prawidłowe zawiadomienie tego podmiotu o dacie, miejscu i sposobie kontroli, a także pouczenie o jego prawach i obowiązkach (art. 70 ust. 3 u.t.d.). W przypadku przedmiotowej kontroli zachodzą istotne wątpliwości co do obydwu opisanych powyżej kwestii. Organ jak już wskazano wcześniej – najpierw poinformował stronę o możliwości przeprowadzenia kontroli w sposób zdalny, a po wyrażeniu przez Spółkę woli uczestnictwa w czynnościach prowadzonych w taki sposób wskazał na – niewynikającą z przepisów p.p. – konieczność złożenia wniosku w tym zakresie. Jednocześnie nie sprecyzował w jakiej formie taki wniosek miałby zostać złożony, ani jakie są wymogi niezbędne do uczestnictwa w tak prowadzonych czynnościach. Organ udzielił zatem stronie pouczeń i zawiadomił o terminie kontroli, jednakże w sposób niepełny, nieprecyzyjny, a w zakresie wniosku o przeprowadzenie kontroli zdalnej – wręcz wadliwy.Organ odwoławczy uznając, że skarżąca uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli w dniu [...] stycznia 2021 r. w ogóle nie odniósł się do argumentacji strony dotyczącej woli jej uczestnictwa w kontroli zdalnej.W tym miejscu należy zaznaczyć, że podnoszone przez stronę skarżącą (w piśmie pełnomocnika z dnia [...] września 2022 r.) argumenty dotyczące zastosowania w przypadku strony art. 92c u.t.d. podlegałyby ocenie dopiero wówczas gdyby w sprawie w sposób jednoznaczny zostało ustalone, że przedsiębiorca nie poddał się lub uniemożliwił przeprowadzenie kontroli.Nie ulega zatem wątpliwości, że przepis ten znajduje zastosowanie tylko w tych przypadkach, w których doszło do naruszenia, o którym mowa powyżej. Ponieważ w niniejszej sprawie kwestia ta nie jest przesądzona, zatem rozważanie czy w sprawie zachodzi którykolwiek z przypadków uzasadniających umorzenie postępowania w oparciu o cytowany powyżej przepis byłoby przedwczesne.Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy nie rozpoznały należycie przedmiotowej sprawy, wydając decyzje z naruszeniem zarówno art. 51 ust. 3a p.p., jak również art. 70 ust. 3 u.t.d., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To zaś uzasadniało uchylenie zaskarżonej a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył ww. wyrok w całości, podnosząc zarzuty naruszenia:1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ, informując skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny, nie sprecyzował, w jaki sposób taki wniosek miałby być złożony ani jakie są wymogi niezbędne do uczestniczenia w tak prowadzonych czynnościach, podczas gdy organ w sposób precyzyjny poinformował skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny, nie wskazując szczególnej formy złożenia takiego wniosku ani szczególnych warunków uczestnictwa w kontroli prowadzonej w sposób zdalny, gdyż wymogów takowych nie przewidują ani art. 51 ust. 3a p.p., ani inne przepisy p.p., a zatem jakiekolwiek ograniczenia co do formy złożenia wniosku o przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny należałoby uznać za sprzeczne z art. 51 ust. 3a p.p.;2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny, podczas gdy z treści e-maila O. T. z [...] stycznia 2021 r. wprost wynika, że skarżący wnioskował o przeprowadzenie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy położonej w M. przy ulicy [...] o godz. 9:00 w dniu [...] stycznia 2021 r. ([...]), a zatem nie w sposób zdalny;3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny, podczas gdy pismo z [...] stycznia 2021 r. o niemożności przeprowadzenia kontroli w siedzibie skarżącego zostało podpisane przez O. D., czyli osobę nieuprawnioną do reprezentacji skarżącego, co wprost wynika z treści pisma, w związku z czym organ poinformował skarżącego pismem z [...] stycznia 2021 r. o jego prawach i obowiązkach związanych z planowaną kontrolą w siedzibie przedsiębiorcy oraz pismem z [...] stycznia 2021 r. o możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny, a zatem organ dopełnił swoich obowiązków w zakresie poinformowania skarżącego o jego prawach i obowiązkach związanych z kontrolą;4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny, podczas gdy z treści e-maila O. T. z [...] stycznia 2021 r. wprost wynika, że skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie kontroli w miejscu i czasie wyznaczonym przez kontrolujących w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli wyrażonym pismem z [...] grudnia 2020 r., poinformował organ o niewyznaczeniu osoby upoważnionej do reprezentowania skarżącego podczas kontroli i poprosił o przesłanie ustaleń kontrolnych drogą e- mailową, co nie jest jednoznaczne ze złożeniem wniosku o przeprowadzenie kontroli w sposób zdalny.W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które zdaniem organu miało istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji co do zasady Sąd w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sformułowane jednak w niniejszej sprawie zarzuty przemawiają za łącznym ich rozpoznaniem.Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy działaniu skarżącego można przypisać cechy wypełnienia znamion deliktu z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.Przypomnienia zatem w pierwszej kolejności wymaga, że zgodnie z art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Jak natomiast wynika z art. 92 ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.Zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d. lp. 1.6. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części sankcjonowane jest karą w wysokości 12 000 zł.Dla czynionych rozważań istotne jest wyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciem "niepoddania się kontroli" oraz "uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli". Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2025 r. II GSK 1976/21 (CBOSA) przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 u.t.d. wyposaża osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli, po dopełnieniu aktów staranności (zawiadomienia o kontroli w razie kontroli planowanej), w prawo do żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Ustawodawca przewidział w tym przepisie m.in. możliwość żądania przez kontrolującego okazania przez przedsiębiorcę dokumentów i innych nośników informacji, niezbędnych w procesie kontroli, w tym także poddania się kontroli jako takiej. Koresponduje to z obowiązkiem poddania się kontroli oraz wskazania, w razie braku możliwości osobistego uczestnictwa przedsiębiorcy, osoby upoważnionej i należycie umocowanej do jego reprezentowania, w szczególności posiadającej odpowiednią wiedzę na tematy związane z kontrolą. Z obowiązkami tymi skorelowane są normy sankcyjne, bowiem zgodnie z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., penalizowane przez ustawodawcę jest "niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części". Mamy tu więc do czynienia z dwoma stanami. Po pierwsze, "niepoddanie się kontroli" - działanie lub zaniechanie powodujące, że kontrola nie mogła się w ogóle odbyć (w całości lub w części jej zamierzonego zakresu), np. kontrolujący nie został wpuszczony na miejsce kontroli (w ogóle bądź w określonych dniach kontroli). Po drugie, "uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli" - również może polegać na działaniu lub zaniechaniu (zazwyczaj obstrukcji) np. na wybiórczej współpracy z kontrolującym (nieprzedstawianiu dokumentów, czy przedstawianiu ich w sposób niezgodny z żądaniem np. w formie uniemożliwiającej odczyt - zaszyfrowany bądź uszkodzony nośnik danych, dane niepełne, itp.).Jako oczywiste musi się przy tym jawić to, że granica tego rodzaju ocen z reguły może być i bywa płynna, bowiem silnie powiązana jest z konkretnymi okolicznościami danej sprawy. Nie można jednak w sposób uzasadniony twierdzić, że użyte sformułowania "niepoddanie się" lub "uniemożliwienie", zawsze muszą być rozumiane literalnie, jako po pierwsze, czasowniki dokonane, po drugie, jako działania w pełni wolicjonalne.Co przy tym warte szczególnego podkreślenia, istotą sankcji z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. jest przede wszystkim stworzenie gwarancji prawnych dla skuteczności kontroli organów uprawnionych m.in. organów Inspekcji Transportu Drogowego. Samo działanie przedsiębiorcy, aby wypełnić znamiona deliktu z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., musi więc być nacechowane pewnym stopniem winy, np. celowym nie przyjmowaniem kontrolujących, czy przedkładaniem szeregu kolejnych zwolnień lekarskich, bez wskazania osoby, która może reprezentować przedsiębiorcę w czasie kontroli.W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, poza sporem pozostaje fakt, że pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. zawiadomiono Spółkę o zamiarze wszczęcia kontroli prowadzonej działalności gospodarczej, której termin wyznaczony został na dzień [...] stycznia 2021 r. Następnie, pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. organ poinformował stronę, że termin czynności kontrolnych nie uległ zmianie, jednocześnie wskazując prawa i obowiązki podmiotu kontrolowanego, w tym w zakresie wskazania na piśmie osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorstwa w toku czynności kontrolnych podczas nieobecności strony. Dodatkowo poinformowano Spółkę, że za zgodą przedsiębiorcy poszczególne czynności mogą być przeprowadzone w sposób zdalny za pośrednictwem operatora pocztowego lub środków komunikacji elektronicznej. W dniu [...] stycznia 2021 r. organ ponownie pouczył o możliwości upoważnienia osoby do czynności związanych z kontrolą, wskazując, że zarówno zmiana formy, jak i miejsca kontroli (np. kontrola w siedzibie organu lub kontrola zdalna) może odbyć się po uprzednim zwróceniu się do organu ze stosownym wnioskiem o wyrażenie zgody na taki rodzaj kontroli. Organ powtórzył informację, że czynności kontrolne rozpoczną się [...] stycznia 2021 r. o godzinie 9.00 w siedzibie podmiotu pod adresem ul. [...], M.Równie niesporne jest to, że w korespondencji mailowej O. T., w dniu [...] stycznia 2021 r., dwukrotnie wnosił o przeprowadzenie kontroli we wskazanym terminie w siedzibie Spółki, dwukrotnie zaznaczył także, że nie upoważnia nikogo do reprezentacji Spółki podczas kontroli.W dniu [...] stycznia 2021 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Szczecinie nie dokonali kontroli w Spółce, która polegałaby choćby m.in. na zbadaniu udostępnianych im dokumentów dotyczących funkcjonowania spółki i prowadzonej przez nią działalności, która w jakiś sposób była prowadzona, skoro z korespondencji wynika, że prowadzona jest zdalnie. Wobec braku osoby reprezentującej Spółkę czy osoby upoważnionej, czynności inspektorów ograniczyły się do rozpoznania terenu wokół posesji, wykonaniu dokumentacji fotograficznej i stwierdzeniu, że dwa pomieszczenia, które miała zajmować Spółka są puste. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że mimo zawiadomienia o planowanej kontroli, na miejscu kontroli pracownicy organu nie zastali żadnej osoby, która byłaby uprawniona do przedłożenia do kontroli niezbędnych dokumentów.W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że organ mógł odstąpić od czynności kontrolnych zważywszy tylko na informację, że siedziba jest pusta, a zatem, że zdaniem Spółki kontrola jest "bezprzedmiotowa". Kontrola nie była bezprzedmiotowa, gdyż jak trafnie zauważył organ przedmiot kontroli istniał z uwagi na posiadanie przez stronę uprawnień przewozowych w postaci zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu rzeczy, wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] października 2019 r. oraz licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego wydanej w dniu [...] sierpnia 2019 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Spółka posiadała również zgłoszone do wskazanych uprawnień przewozowych dwa pojazdy. Jako podmiot gospodarczy posiadający uprawnienia przewozowe Spółka podlegała kontroli organów Inspekcji Transportu Drogowego.Przepisy Rozdziału 5 ustawy – Prawo przedsiębiorców dotyczą kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców, której mają oni obowiązek się poddać i o której winni być uprzednio zawiadomieni przez organ kontrolujący (art. 45-65 p.p.).Stosownie do art. 50 ust. 1 p.p. czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Z kolei z art. 50 ust. 3 p.p. wynika, że kontrolowany przedsiębiorca jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] stycznia 2021 r. nie doszło do kontroli Spółki, a brak obecności osoby umocowanej do przedstawienia niezbędnej, wymaganej przez kontrolujących dokumentacji, brak możliwości przesłuchania pracowników czy współpracowników należy uznać za wyczerpujące przesłanki uznania, że doszło do deliktu, o którym mowa w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że nie można przypisać znaczenia sugerowanemu przekonaniu O. T., że kontrola organu odbędzie się czy też odbywa się w sposób zdalny, ponieważ z żadnego pisma kierowanego do Spółki nie wynikało, aby organ wyraził zamiar przeprowadzenia kontroli w sposób zdalny. Wyobrażenie przedstawiciela Spółki o oczekiwanym przez niego przebiegu kontroli nie może bowiem decydować o tym, czy doszło do naruszenia przepisów prawa.Z treści art. 51 ust. 3a p.p. wynika, że za zgodą przedsiębiorcy kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzone w sposób zdalny za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344), jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli lub przemawia za tym charakter prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Literalne brzmienie ww. przepisu wskazuje, że inicjatywa prowadzenia kontroli w sposób zdalny należy co do zasady do organu. Jak wynika z korespondencji między organem a spółką, organ takiej inicjatywy nie wykazał, informując jedynie o takiej możliwości. Nie stanowi natomiast naruszenia prawa poinformowanie strony o konieczności złożenia wniosku, który mógłby być potraktowany jako podstawa do podjęcia takiej decyzji oraz organ.Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W myśl art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, Sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy daje możliwość oceny legalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgromadzone w toku postępowania dowody pozwalają na przyjęcie, że nie było podstaw do uznania przez Spółkę, że kontrola zostanie przeprowadzona w sposób zdalny, zwłaszcza, że z treści e-maila O. T. z [...] stycznia 2021 r. wprost wynika, że skarżący wnioskował o przeprowadzenie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy położonej w M. przy ulicy [...] o godz. 9:00 w dniu [...] stycznia 2021 r. ([...]). Brak możliwości przeprowadzenia faktycznych czynności kontrolnych w Spółce uprawniał organ do wydania decyzji na podstawie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 7 u.t.d. i nałożenia na F. Spółkę z o.o. w M. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, określone w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., a decyzja ta odpowiadała prawu.Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, a następnie rozpoznając skargę, uznał, że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118 z późn. zm.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118 z późn. zm.).