Postanowienie SN z 27 stycznia 2006, sygn. III CNP 18/05
Data orzeczenia
27 stycznia 2006
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Tagi
Podstawa prawna
Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na
postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie
postępowania może być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda została
wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie orzeczenia
objętego skargą o wznowienie postępowania.
Sędzia SN Jacek Gudowski
Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Wojciecha P. o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym postanowieniem w sprawie z wniosku Gminy W. przy
uczestnictwie Skarbu Państwa-Wojewody M. i Starosty W. o zezwolenie na złożenie
świadczenia do depozytu sądowego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w
dniu 27 stycznia 2006 r., na skutek skargi Wojciecha P. o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
odrzucił skargę.
Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 stycznia 1976 r., wydanym w
sprawie I Ns (...)/76, Sąd Rejonowy w Wadowicach zezwolił Rejonowemu
Zarządowi Gospodarki Terenami przy Naczelniku Miasta W. na złożenie do
depozytu sądowego kwoty 104 906,50 zł tytułem odszkodowania należnego
nieżyjącej Antoninie P. Wojciech P. wniósł skargę o wznowienie postępowania w tej
sprawie, ale Sąd Rejonowy w Wadowicach – postanowieniem z dnia 20
października 2004 r. – odrzucił ją. Zażalenie skarżącego na to orzeczenie Sąd
Okręgowy w Krakowie – postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. – oddalił.
Na postanowienie Sądu Okręgowego skarżący wniósł skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o
odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy uznać za orzeczenie
kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241
k.p.c. (por. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1966 r., II UZ 7/96,
OSNAPUS 1997, nr 12, poz. 226), rzecz jednak w tym, że przedmiotem skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być
wyłącznie orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda
(art. 4241
§ 1 i art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.). W tym wypadku może chodzić wyłącznie o
postanowienie Sądu Rejonowego w Wadowicach z dnia 12 stycznia 1976 r., co
zresztą potwierdził sam skarżący, który – uprawdopodobniając wyrządzoną szkodę
– wskazał, że powstała ona na skutek zezwolenia „na wpłatę na jego rzecz
odszkodowania do depozytu sądowego w sprawie I Ns (...)/76 na podstawie decyzji
administracyjnej, której nieważność została aktualnie stwierdzona ostateczną
decyzją". Tego orzeczenia skarżący jednak nie zaskarżył, a gdyby zresztą to zrobił,
skarga i tak zostałaby odrzucona, gdyż zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Sąd
Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r.,
mającej moc zasady prawnej, III BZP 1/05 (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), skarga o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od
orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września 2004 r. i później.
Poza tym skarżący jest w błędzie, pozostając w przekonaniu, że wniesiona
przez niego skarga jest środkiem prowadzącym do „wzruszenia" zaskarżonego
postanowienia. Myli się także twierdząc, że skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia uzasadnia występowanie w sprawie
zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że jakkolwiek postanowienie sądu drugiej
instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji
odrzucające skargę o wznowienie postępowania może być przedmiotem skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, to jednak szkoda
wyrządzona stronie – stanowiąca jeden z elementów uzasadniających skargę –
musi być następstwem wydania tego postanowienia, a nie orzeczenia
zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania. Skarżący takiej szkody nie
uprawdopodobnił ani nawet nie wskazał, należało zatem orzec, jak w sentencji (art.
4248
§ 1 w związku z art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.).