Wyrok - I SAB/Po 9/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 25 marca 2026
Teza
Stwierdzono, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podatkowe postępowanie, Przewlekłość postępowania. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. oraz od sierpnia do grudnia 2018 r. 1. stwierdza, żStwierdzono, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podatkowe postępowanie, Przewlekłość postępowania. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. oraz od sierpnia do grudnia 2018 r. 1. stwierdza, ż
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Nikodem
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
UZASADNIENIE
Pismem z 15 grudnia 2025 r. K. J. zastępowana przez doradcę podatkowego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.Pełnomocnik wniósł:- o stwierdzenie, że postępowanie prowadzone przez organ pod numerem [...], dotyczące określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2018 r. oraz od sierpnia do grudnia 2018 r., jest prowadzone w sposób przewlekły;- o stwierdzenie, że przewlekłość postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa;- o zobowiązanie organu do wydania aktu (decyzji) kończącego postępowanie w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku;- o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł tytułem rekompensaty za naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;- o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Pełnomocnik wskazał, że czynności sprawdzające trwają już ponad trzy lata, a samo zobowiązanie dotyczy okresu sprzed ponad 7 lat. Mimo upływu tak długiego czasu i zgromadzenia obszernego materiału dowodowego organ wciąż nie wydał rozstrzygnięcia, lecz podejmuje czynności procesowe, które zdaniem pełnomocnika są pozorne i nie prowadzą do wyjaśnienia istoty sprawy, a jedynie do sztucznego przedłużania postępowania.Zdaniem pełnomocnika dowodem na przewlekłość organu jest ostatnie wezwanie z 19 listopada 2025 r. w którym organ - po latach prowadzenia sprawy - żąda przedłożenia dokumentacji i wyjaśnień o charakterze technicznym i budowlanym, niemających związku z rozliczeniami podatku od towarów i usług.Przed wniesieniem skargi skarżąca wniosła ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, oceniając, że gromadzi materiał dowodowy w sposób rzetelny, ciągły i zasadny, realizując zalecenia organu odwoławczego.Organ wskazał w odpowiedzi na skargę, co wynika także z akt załączonych do skargi, że postanowieniem z 25 października 2022 r. przekształcił w postępowanie podatkowe kontrolę celno-skarbową przeprowadzoną wobec skarżącej. W dniu 28 czerwca 2023 r. wydał decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług.Rozpoznając odwołanie skarżącej Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego działając jako organ odwoławczy decyzją z 28 stycznia 2025 r., uchylił w całości decyzję wydaną w I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia; ocenił, że materiał dowodowy jest niewystarczający, aby prawidłowo ustalić zaistniały w sprawie stan faktyczny.Jak wynika z akt sprawy i jest poza sporem, skarżąca nie wniosła skargi na tą decyzję.Organ odwoławczy wskazał w decyzji z 28 stycznia 2025 r., co do odmowy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (s. 8-12 decyzji organu II instancji) jak poniżej.Odnośnie nabycia przez skarżącą usługi/towaru określonych w fakturach jako "Kruszywo, piasek + transport", "Kruszywo min. nat niekruszone", "Brama segm. [...] przemysł, z napędem i montażem", że należy zweryfikować twierdzenia skarżącej zawarte w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg. Organ pierwszej instancji weryfikował kolejne twierdzenia skarżącej na temat prac budowlanych i remontowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mimo że ulegały zmianom. Będąc konsekwentnym, mimo braków w zapisach magazynowych, nakazał zbadać, czy wyjaśnienia skarżącej o wykorzystaniu kruszywa i bram w ramach prowadzonej działalności gospodarczej są zgodne ze stanem rzeczywistym.Odnośnie faktury z tytułu "Podział działki - [...], gm. [...], dz. [...]" wystawionej dla skarżącej organ odwoławczy uznał za konieczne ustalenie, czy wskazana nieruchomość stanowiła majątek skarżącej wykorzystywany w działalności gospodarczej, a także w jakim celu wykonano przedmiotową usługę.Odnośnie faktury wystawionej dla skarżącej za usługę projektową organ odwoławczy ocenił, że przedłożone przez skarżącą dowody nie dają podstaw by stwierdzić, że usługa nie została wykonana. Jednocześnie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne określenie, czy wskazany przez skarżącą cel zrealizowania usługi jest zgodny z rzeczywistością. W ocenie organu koniecznym jest zbadanie, czy skarżąca dysponuje innymi materiałami potwierdzającymi, że wskazana usługa dotyczyła pomieszczeń wykorzystywanych w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej (na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie była wzywana do wyjaśnień w tym zakresie). Należałoby także rozważyć pozyskanie stosownych dokumentów lub wyjaśnień od usługodawcy, jako celowe oceniono także pozyskanie dowodów potwierdzających realizację prac w budynkach wskazanych przez skarżącą, przy wykorzystaniu nabytej usługi projektowej tj. czy powstało pomieszczenie socjalne, prysznic dla pracowników oraz biuro.Odnośnie faktur wystawionych dla skarżącej i dokumentujących nabycie 3 sztuk bramy przesuwnej z montażem organ odwoławczy ocenił, że należy zbadać, czy i które z twierdzeń skarżącej jest prawdziwe, bowiem sama zmienność twierdzeń nie przesądza, że każde z nich jest niezgodne ze stanem rzeczywistym. Weryfikując wyjaśnienia, że ww. towary były towarami handlowymi należy wyjaśnić, dlaczego podczas comiesięcznych inwentur nie zidentyfikowano braku towaru w magazynie, a także z jakiego powodu na dokumencie [...] jako miejsce jego wystawienia widnieje miejscowość [...] (podczas gdy skarżąca prowadziła działalność w miejscowości [...]). Zasadnym, w ocenie organu II instancji, jest także pozyskanie od skarżącej wyjaśnień, dlaczego - jeżeli były to towary przeznaczone do dalszej sprzedaży - bramy miały zostać zamontowane na placu przedsiębiorstwa. Natomiast w celu sprawdzenia, czy zakupione bramy były asortymentem pokazowym eksponowanym na placu przedsiębiorstwa, koniecznym jest pozyskanie dowodów potwierdzających zamontowanie konstrukcji w tym miejscu, sposobu realizacji przez skarżącą strategii polegającej na rozszerzeniu oferty sprzedaży, demontażu bram oraz ich sprzedaży w marcu 2022 r.Dalej organ odwoławczy wskazał, co do zaniżenia podatku należnego (s.12-17 decyzji) co następuje.Odnośnie kwoty [...] zł w związku z niezaewidencjonowaniem sprzedaży towarów zakupionych od [...]., organ I instancji uznał, że przedmiotowe towary, wbrew twierdzeniom skarżącej nie uległy spaleniu w wyniku pożarów, które miały mieć miejsce 5 sierpnia i 13 listopada 2018 roku, lecz zostały sprzedane poza ewidencją księgową. Organ odwoławczy uznał za niezbędne wyjaśnienie:- na jakiej podstawie skarżąca zakładała, że istnieje potencjał do odsprzedaży na [...] i [...] towarów nabytych od [...] (w tym ustalenie, czy przed 2018 rokiem dokonała sprzedaży ww. towarów na rynki wschodnie); dlaczego przed wybuchem ww. pożarów nie doszło do transakcji sprzedaży na rzecz podmiotów ze wskazanych krajów,- z jakiego powodu w pożarach, które miały mieć miejsce 5 sierpnia i 13 listopada 2018 roku, spaleniu uległy, jako jedyne środki ochrony roślin, towary zakupione od [...],- jakie konkretnie trudności wystąpiły między wybuchem ww. pożarów a sporządzeniem dokumentów RW (rozchód wewnętrzny, określający ilości, cenę i wartość spalonego towaru), które uniemożliwiły wcześniejsze dokładne określenie strat; dlaczego podczas sporządzania remanentów (podczas których - należy zakładać weryfikowano ilość towarów) na koniec sierpnia, września i października 2018 roku, towar ten nadal był wykazywany jako znajdujący się na magazynie,- dlaczego skarżąca zgłosiła ubezpieczycielowi zdarzenie w postaci pożaru z 05 sierpnia 2018 r. a nie podjęła takich działań w związku z pożarem z 13 listopada 2018 r.,- czy w okresie poprzedzającym oba ww. pożary ubezpieczyciele nie godzili się na objęcie środków ochrony roślin oraz nawozów ubezpieczeniem od ognia w magazynie, który posiada dach z plandeki.Organ odwoławczy ocenił, że realizacja powyższych czynności dowodowych pozwoli na dokonanie jednoznacznej oceny, czy skarżąca rzeczywiście utraciła przedmiotowe towary na skutek ww. pożarów.Odnośnie kwoty [...] zł z tytułu niewykazanej sprzedaży 4 992 szt. towaru "[...]" organ odwoławczy uznał, że ustalenie wszystkich okoliczności związanych ze wskazanymi transakcjami wymaga:- podjęcia czynności ukierunkowanych na zbadanie czy niewprowadzenie towaru na magazyn w 2018 roku rzeczywiście było efektem błędu (wyjaśnienie m.in. kto jest za taki stan rzeczy odpowiedzialny, jakie uwarunkowania doprowadziły do takiej sytuacji, co się działo z towarem w okresie między dostawą a sporządzeniem remanentu na koniec 2018 roku),- wyjaśnienia, dlaczego towaru nie wykazano w remanentach na koniec października i listopada 2018 roku,- zweryfikowania, czy skarżąca po sporządzeniu remanentu za 2018 rok, kiedy miało się okazać, że na magazynie znajduje się nadstan ww. towaru w ilości 4 992 szt., rzeczywiście wyjaśniała z dostawcą przyczyny zaistnienia takiego stanu (poprzez dokonanie analizy zakupów i dostaw towarów),- wyjaśnienia, dlaczego na dokumencie [...] z 14 lutego 2019 r. jako miejsce jego wystawienia wskazano siedzibę dostawcy a nie adres siedziby i magazynu nabywcy towaru.Odnośnie kwoty [...] zł tytułem niewykazanej w ewidencji sprzedaży 3 724 szt. towaru "[...]" organ odwoławczy ocenił, że na podstawie zebranych w sprawie dowodów nie można jednoznacznie rozstrzygnąć, czy przedmiotowy towar rzeczywiście - tak jak twierdzi skarżąca - uległ zniszczeniu. Nakazał zbadać wszelkie okoliczności związane z rzekomym uszkodzeniem w magazynie mat z wełny (m. in. kiedy doszło do zdarzenia, czy byli świadkowie, jakie dokumenty wówczas sporządzono). W sytuacji zaistnienia wątpliwości co do przedstawionej przez skarżącą dokumentacji (np. nieczytelność przesłanej dokumentacji, braku opisu), należałoby rozważyć pozyskanie stosownych wyjaśnień od skarżącej oraz pozyskanie dokumentacji w innej formie.Odnośnie kwoty [...] zł, z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży nawozów z powodu ich zużycia przez skarżącą organ odwoławczy ocenił, że w celu rozstrzygnięcia spornej kwestii zużycia nawozów koniecznym jest:- wyjaśnienie przyczyn wystąpienia różnic między treścią i formą dokumentu [...] - tego załączonego do pisma z 23 stycznia 2023 roku oraz tego przedłożonego wraz z zastrzeżeniami do protokołu badania ksiąg,- zweryfikowanie twierdzeń skarżącej na temat przeterminowania nawozów,- ustalenie niebudzącej wątpliwości powierzchni terenów zielonych na nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej skarżącej (przyjęcie za wiarygodne twierdzeń skarżącej z 25 czerwca 2021 r. organ odwoławczy uznał za niewystarczające w sytuacji, gdy skarżąca w toku kontroli celno-skarbowej przedstawiała różne informacje o tym co znajdowało się na terenie wskazanej nieruchomości),- zweryfikowanie wyjaśnień skarżącej o zużyciu nawozów do nawożenia roślinności ozdobnej na terenie firmy,- wyjaśnienie częstotliwości nawożenia roślinności, tj. czy w firmie skarżącej wykorzystywano nawozy częściej niż określono to w zaleceniach producentów nawozów.Następnie organ wymienił w odpowiedzi na skargę działania podjęte w postępowaniu podatkowym, oceniając że służą one wykonaniu zaleceń organu odwoławczego. W szczególności organ wskazał, że:- 19 maja 2025 r. wezwano skarżącą do przedłożenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, wszelkich dokumentów związanych z usługą projektową, bramami gazoszczelnymi, matami [k. 626]. Wezwanie pełnomocnik odebrał 22 maja 2025 r.- 10 czerwca 2025 r. wpłynęły wyjaśnienia oraz nieuwierzytelnione kserokopie nowych dokumentów (łącznie 50 kart),- przeanalizowano treść wyjaśnień oraz przedłożone nowe dowody, w konfrontacji z posiadanym materiałem dowodowym,- 28 lipca 2025 r. wezwano skarżącą do przedłożenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, oryginałów dokumentów przekazanych pismem z 04 czerwca 2025 r., wyjaśnień i dokumentów dotyczących usługi projektowej, bram gazoszczelnych, mat [k. 684] (wezwanie pełnomocnik odebrał 31 lipca 2025 r.),- 13 sierpnia 2025 r. wpłynęło pismo pełnomocnika z wnioskiem o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów i złożenia wyjaśnień, do 05 września 2025 r. [k. 689], pismem z 18 sierpnia 2025 r. wyrażono zgodę [k. 691],- 19 sierpnia 2025 r. wpłynęło pismo z 18 sierpnia 2025 r. stanowiące wyjaśnienia na wezwanie z 28 lipca 2025 r., do którego dołączono uwierzytelnione kserokopie dokumentów (łącznie 130 kart) [k. 693-821],- przeanalizowano treść wyjaśnień oraz dowody przedłożone przez skarżącą w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym,- 22 września 2025 r. ponownie wezwano skarżącą, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, do przedłożenia oryginałów dokumentów oraz dokumentów nie przedłożonych na wcześniejsze wezwanie, a także do złożenia wyjaśnień związanych z pożarami [k. 823-824]. Wezwanie pełnomocnik odebrał 25 września 2025 r.- 06 października 2025 r. wpłynęło pismo z 02 października 2025 r. z wyjaśnieniami na niektóre zagadnienia wymienione wezwaniu z 22 września 2025 r. oraz z niektórymi dowodami [k. 833-842].Przeanalizowano treść wyjaśnień oraz dowody przedłożone przez skarżącą w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, sformułowano pytania zadane skarżącej w toku przesłuchania,- 08 października 2025 r. wezwano skarżącą do osobistego stawiennictwa w celu złożenia zeznań, w dniu 30 października 2025 r. [k. 843],- 23 października 2025 r. wpłynęło pismo z kolejnymi dowodami, stanowiącymi odpowiedź na wezwanie z 22 września 2025 r. (łącznie 207 kart) [k. 845-1051],- 27 października 2025 r. wpłynęło pismo z 23 października 2025 r., z kolejnymi wyjaśnieniami i kolejnymi dokumentami, wymienionymi w wezwaniu z 22 września 2025 r. (łącznie 8 kart) [k.1052-1059].Przeanalizowano treść wyjaśnień oraz dowody przedłożone przez skarżącą w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym.- 30 października 2025 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania skarżącej, z udziałem pełnomocnika [k. 1060-1068],Przeanalizowano treść zeznań złożonych przez skarżącą w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym.- 19 listopada 2025 r. wezwano skarżącą do przedłożenia dokumentów związanych z pożarem i usługą projektową oraz do złożenia wyjaśnień odnośnie pytań zadanych w toku przesłuchania, na które nie udzieliła odpowiedzi, ale zobowiązała się do ich udzielenia w późniejszym terminie, w wyznaczonym czasie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania [k. 1074-1075]. Wezwanie pełnomocnik odebrał 24 listopada 2025 r.- 24 listopada 2025 r. wezwano P. P. do przedłożenia dokumentów związanych z wykonaniem w 2018 roku usługi projektowej [k. 1077-1078]. Wezwanie doręczono 28 listopada 2025 r.- 02 grudnia 2025 r. wpłynęło pismo pełnomocnika z 26 listopada 2025 r. w którym pełnomocnik wniósł o wydłużenie, do 19 grudnia 2025 r., terminu do złożenia wyjaśnień i dokumentów na okoliczności wymienione w wezwaniu z 19 listopada 2025 r. [k. 1084], pismem z 03 grudnia 2025 r. wyrażono zgodę [k. 1086],- 05 grudnia 2025 r. wpłynęła odpowiedź udzielona przez P. P. [k. 1088]. Przeanalizowano ich treść w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym.Organ podkreślił, że poza gromadzeniem dowodów działania wymagały również procesowego zaangażowania - szeregu działań o charakterze analitycznym, stanowiących kluczowy element postępowania.Oceniając zarzut dotyczący przewlekłości działań, upatrywanej w żądaniu przedłożenia dokumentacji techniczno-budowlanej czy też udzielenia szczegółowych informacji o budynkach wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej organ stwierdził, że w treści skargi przytoczono fragmenty wyrwane z kontekstu treści wezwania, zaś skarżąca w sposób jedynie ogólnikowy wskazuje na rzekomą nieistotność tych dowodów, nie przedstawiając w tym zakresie żadnej konkretnej ani merytorycznej argumentacji. Organ podkreślił obowiązek wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego.Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał ponaglenie za nieuzasadnione.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ppsa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa kontrola sprawowana przez sąd administracyjny sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na ocenie, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie przy tym do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści powyższych przepisów ustawy procesowej wynika więc, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Zgodnie z art. 139 § 1 O.p. załatwienie sprawy wymagającej prowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy O.p. stanowią inaczej. Jednocześnie według art. 139 § 4 O.p. do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 O.p. lub w przepisach szczególnych organ podatkowy jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 140 § 1 O.p.). Według art. 140 § 2 O.p. tożsamy obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że art. 53 § 2b ppsa stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie skarżąca bezspornie zachowała powyższy warunek.Z przepisu art. 149 § 1 pkt 1 ppsa wynika, że uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności Stwierdzając równocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 149 § 1a ppsa) Ponadto - w myśl art. 149 § 2 ppsa - w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w cytowanym art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 ppsa). Zauważyć również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).Należy zauważyć, że ustawodawca nie zdefiniował pojęć przewlekłości postępowania ani bezczynności organu. W orzecznictwie sądowym nie udało się stworzyć jednej spójnej i precyzyjnej definicji przewlekłości postępowania ale zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie wskazuje się najczęściej, że pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (postanowienie NSA z 6.06.2012 r., I OSK 1247/12, LEX nr 1333094; wyrok NSA z 5.07.2012 r., II OSK 1031/12, LEX nr 1228235; zob. też J.P. Tarno, Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, "Casus" 2013/69, s. 11–12; por. Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, PiP 2011/6, s. 33).Przypomnieć należy, iż Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego działając jako organ odwoławczy decyzją z 28 stycznia 2025 r., uchylił w całości decyzję wydaną w I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ocenił, że materiał dowodowy jest niewystarczający, aby prawidłowo ustalić zaistniały w sprawie stan faktyczny. W uzasadnieniu powyższej decyzji Naczelnik nakazał wyjaśnić szereg kwestii związanych z ustaleniem stanu faktycznego.Realizując powyższe wskazania organ podjął czynności konieczne dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, wzywając skarżącą do złożenia niezbędnych w sprawie dowodów i wyjaśnień, przeprowadzono dowód z przesłuchania skarżącej, wezwano projektantkę do złożenia dokumentów związanych z wykonaniem usługi projektowej w 2018r.Organ 3 krotnie przedłużył termin do załatwienia sprawy w trybie art. art. 140 § 1 O.p. 2-krotnie przed upływem terminu wynikającego z art. 139 § 1 O.p, informował stronę o braku możliwości załatwienia sprawy w tym terminie, wskazywał przyczynę opóźnienia oraz wyznaczał nowy termin jej załatwienia. Ostatni raz w dniu 28 listopada 2025r . przedłużył termin do 3 lutego 2026r tj o ponad 3 miesiące.Sąd dokonując oceny prowadzonego postępowania podatkowego badał nie tylko przekroczenie terminów ustawowych i przyczyny zaistniałych w niniejszym zakresie opóźnień, lecz rozważył także, czy możliwe było szybsze oraz efektywniejsze prowadzenie przedmiotowego postępowania. W tym kontekście trzeba wyjaśnić, że przewlekłość postępowania należy rozumieć nie tylko jako dokonywanie w jego toku przez organ czynności zbędnych, pozornych i nie zmierzających do szybkiego zakończenia sprawy, lecz także stan, w którym organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, niesprawny bądź nieskuteczny (por. wyroki: WSA w Białymstoku z 9 września 2025 r. sygn. akt II SAB/Gl 65/25, publ. Lex nr 3934692, WSA w Gdańsku z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Gd 51/25, publ. Lex nr 3946330 oraz WSA we Wrocławiu z 30 marca 2022 r., sygn. akt I SAB/Wr 2934/21, publ. Lex nr 3452457).Zdaniem Sądu, o ile warunkach niniejszej sprawy skarżonemu organowi nie można zarzucić zbędności ani pozorności podejmowanych działań, to jednak były one na tyle nieefektywne oraz nieskuteczne, że doprowadziły do naruszenia zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 125 o.p... Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy podatkowe powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Naczelnik kilkukrotnie zwracał się do skarżącej, działającej przez profesjonalnego pełnomocnika, o udzielenie informacji oraz o nadesłanie dokumentów. Jednakże nie uczynił to w sposób efektywny i zmierzający do koncentracji materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy 19 maja 2025 r. wezwano skarżącą do przedłożenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, wszelkich dokumentów związanych z usługą projektową, bramami gazoszczelnymi, matami, w dniu 22 września 2025r o wyjaśnienie kwestii pożarów, a dopiero 19 listopada 2025r o dokumenty związane z pożarami i usługą projektową. Organ też po złożeniu kopii dokumentów żądał oryginałów tych dokumentów, nie zadawalając się ich uwierzytelnionymi kopiami. Wszystko to doprowadziło do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.Równocześnie Sąd uznał, że owa przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste, wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjne i drastyczne naruszenie treści obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17, publ. Lex nr 2689402 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 23 lipca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 2/24, publ. Lex nr 3743500, publ. CBOSA). Zdaniem Sądu okoliczności rozpoznanej sprawy nie budzą wątpliwości co do tego, że tak kwalifikowana przewlekłość nie miała w niej miejsca. Zwłaszcza, że to również skarżąca przyczyniła się w pewien sposób do przedłużenia postępowania nie składając wszystkich dowodów jednocześnie albo składając je z opóźnieniem albo wnosząc o przedłużenie terminu do ich złożenia. Podczas przesłuchania w dniu 30 października 2025 r. skarżąca nie chciała odpowiadać z głowy i nie chciała zeznać nieprawdy. W kilku miejscach z tego powodu zobowiązała się do udzielenia odpowiedzi w wyznaczonym czasie. W związku z tym trudno czynić zarzut organowi, że sformułował szczegółowe pytania w piśmie z 19 listopada 2025 r., oczekując na odpowiedzi na pytania z przesłuchania. Pytania faktycznie są bardzo szczegółowe, ale skarżąca mogła odpowiedzieć, że nie zna/nie pamięta detalu, o który jest pytana. Jej wniosek o wyznaczenie terminu do udzielenia odpowiedzi przyczynił się więc też do przedłużenia postępowania.Sąd nie dostrzegł potrzeby uwzględnienia wyrażonego w skardze wniosku o przyznanie z urzędu na rzecz strony sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ppsa. W judykaturze przyjmuje się, że wymierzenie grzywny albo sumy pieniężnej jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt jego działań można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków (por: wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2025 r., sygn. akt II SAB/Gd 41/25, publ. Lex nr 3940025 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Go 84/24, publ. Lex nr 3781672). W niniejszej sprawie opisany sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci przyznania sumy pieniężnej, albowiem Naczelnik. nie uchylał się od podejmowania czynności zmierzających do jej załatwienia, jego zachowanie nie wskazywało na to, by unikał podjęcia rozstrzygnięcia, a zaistniała w postępowaniu przewlekłość nie stanowiła efektu jego złej woli, niedbalstwa ani rażących zaniechań, lecz jedynie skutek braku wystarczającej efektywności, sprawności i skuteczności w jego działaniu. Ponadto przyznania sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej jest możliwe po wykazaniu zakresu uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej przewlekłością. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 25 czerwca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wr 225/24, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca w złożonym przez siebie wniosku nie uzasadniła zaistnienia podstaw do przyznania żądanej kwoty pieniężnej.Mając na względzie wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 p.p.s.a. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687).Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 ppsa