Wyrok - II GSK 2177/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3108/21 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora TransportuOddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3108/21 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
art. 174
ppsa
art. 134
ppsa
art. 3
ppsa
art. 133
ppsa
art. 106
ppsa
art. 183
ppsa
art. 177
ppsa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 3108/21 oddalił skargę K. W. (dalej: Strona, Skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 29 października 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za przejazd zespołem pojazdów (składającym się pojazdu samochodowego o dmc 3200kg i i przyczepy o dmc 3500 kg), którego dopuszczalna masa całkowita (dmc) przekraczała 3,5 tony, po drodze krajowej (ekspresowej) S10 z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej (brak urządzenia pokładowego viabox na szybie bądź w innym widocznym miejscu, umożliwiającycm pobranie należnej opłaty za przejazd płatnym odcinkiem ww. drogi, a umieszczenie go w schowku poddanego kontroli samochodu).Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Skarżący i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając orzeczeniu:I. na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej: u.d.p.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu za dopuszczalne nałożenie kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia wymaganej (elektronicznej) opłaty za przejazd po drodze płatnej (ekspresowej) w sytuacji nieprawidłowego, wprowadzającego w błąd oznakowania drogi ekspresowej S10 poprzez umieszczenie przed wjazdem na tę drogę (pod znakiem D-7) tabliczki informacyjnej T-28 ("Płatna"), która informuje o poborze opłaty w punkcie poboru opłat (tzw. manualny, a nie elektroniczny, system poboru opłat), jak również braku tabliczki T-34, wskazującej na pobór opłaty elektronicznej (tzw. system "free flow", czyli bez konieczności zatrzymywania się na bramce w celu wniesienia opłaty za przejazd płatną drogą), której umieszczenie przed wjazdem (a nie już za wjazdem) na drogę ekspresową umożliwiłoby kierowcy wybór pomiędzy skorzystaniem z drogi bezpłatnej a płatnej - co w konsekwencji doprowadziło do niewłączenia przez skarżącego jednostki pokładowej Viabox i braku naliczenia oraz uiszczenia opłaty elektronicznej (wynoszącej za ten odcinek około 2,00 PLN); nieprawidłowość posadowienia tabliczki T-28 pod znakiem D-7 (droga ekspresowa) potwierdzają również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach z dnia 3 lipca 2003 roku - w brzmieniu obowiązującym w dacie nałożenia kary, przed dniem 20 września 2022 r. - załącznik nr 1 w punkcie 5.2.7 (dot. dróg ekspresowych) nie przewiduje w ogóle tabliczki T-28 w znakowaniu dróg ekspresowych, w zestawieniu z punktem 5.2.8 tegoż załącznika (dot. autostrad), który przewiduje taką tabliczkę w znakowaniu autostrad;II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 Iipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § pkt.1 lit. c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) i art. 2 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nieuchylenie decyzji organu w sytuacji, gdy decyzja ta wydana została przy nieuwzględnieniu przez ten organ całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, poprzez pominięcie dokumentacji zdjęciowej przedstawiającej wprowadzające w błąd oznaczenie wjazdu na odcinek drogi S10, tj. oznakowania jej tabliczką T-28 (pod znakiem D-7). informującej o poborze opłaty w punkcie poboru opłat (a nie elektronicznie), jak również braku umieszczonej przed wjazdem tabliczki T-34. informującej o elektronicznym poborze opłat), przez co naruszona została m.in. zasada demokratycznego państwa prawa oraz zasada pogłębiania zaufania obywateli do Państwa; stosowana dokumentacja zdjęciowa stanowiła załącznik do wniosku Skarżącego z dnia [...].11.2020 o ponowne rozpatrzenie sprawy, na którą dodatkowo uwagę zwracał również Skarżący w trakcie zdalnej rozprawy przed WSA;b) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1p.p.s.a. poprzez nienależyte wypełnienie obowiązku kontroli w zw. z art. 151 w zw. z art. 133 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku niezgodnie z powołanym przepisem, to jest pominięcie w opisie stanu faktycznego (a w konsekwencji przy podawaniu i wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia) dokładnego sposobu oznakowania wjazdu na płatny odcinek drogi S-10, w szczególności faktu istnienia i znaczenia wprowadzającej w błąd tabliczki T-28;c) art.1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie przy dokonywaniu ustaleń oraz w treści uzasadnienia wyroku faktu istnienia w aktach sprawy toczącej się przed Organem administracji dowodu w postaci zdjęcia wjazdu na odcinek S10 (z widoczną tabliczką T-28), załączonego do wniosku Skarżącego z [...].11.2020 o ponowne rozpatrzenie sprawy, na który dodatkowo uwagę zwracał Skarżący podczas zdalnej rozprawy przed WSA, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego ustalenia i oceny przez Organ administracji, a następnie WSA, stanu faktycznego sprawy.Mając powyższe na uwadze Skarżący kasacyjnie wnosił o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku jak również (także w całości) poprzedzających go decyzji GITD - z 4 listopada 2020 r. (nakładającej na Skarżącego karę pieniężną), jak również z 29 października 2021 r. (utrzymującej ostatnio wspomnianą decyzję w mocy); zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych, jak również kwoty 17 PLN tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa, a w piśmie procesowym z uzupełniającym skargę kasacyjną o rozpoznanie sprawy na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej Autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ –GITD wnosił o oddalenie środk odwoławczego, przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Obecni na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 marca 2023 r. pełnomocnicy Skarżącego oraz organu podtrzymali dotychczasowe stanowiska.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna Strony nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.Wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. (Dz. U. z 2026r., poz. 143), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyłącza zatem przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a.Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, to jest sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, a które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Skargę kasacyjną, w granicach której działa Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie(pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Po upływie tego terminu autor skargi kasacyjnej może tylko przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia wyroku wynika, że według Sądu I instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion – przypisanego Skarżącemu – deliktu polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej (nie została nawiązana komunikacja z jednostką pokładową viaBox, prawidłowo aktywowaną, znajdującą się w schowsku pojazdu, co uniemożliwiło naliczenie, a następnie pobranie należnej opłaty elektronicznej) za przejazd w dniu [...] września 2020 r. płatnym odcinkiem drogi krajowej (ekspresowej) S10 węzeł[...]– węzeł [...] zespołu pojazdów (samochód osobowy wraz z przyczepą) o dmc powyżej 3,5 t, a w konsekwencji nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł.Skarga kasacyjna nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją miałoby być jego uchylenie. Zarzuty środka odwoławczego nie podważają trafności stanowiska WSA, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie narusza prawa. W sprawie nie było sporne, że w skontrolowanym, w ramach kontroli stacjonarnej zespole pojazdów, składającym się z pojazdu samochodowego (samochód osobowy marki [...] o dmc 3200 kg), którego posiadaczem była Strona, oraz przyczepy, której dmc wynosiła 3500 kg, czyli łącznie przekraczającym dmc 3500 kg, poruszającym się [...] września 2020 r. o godzinie 12:55:00 po opisanym wyżej odcinku drogi krajowej, znajdowało się w schowku samochodu - prawidłowo aktywowane i wskazujące na znajdowanie się na koncie wystarczającej kwoty do wniesienia opłaty za kontrolowany przejazd - urządzenie pokładowe viaBox służące do naliczania i uiszczania opłat elektronicznych, którego użytkownik posiadał podpisaną z pobierającym opłatę umowę w trybie przedpłaconym, a za ten przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna.Powyższe okoliczności zostały ustalone podczas kontroli stacjonarnej prawidłowości pobrania opłaty i zawarte w protokole tej kontroli; Skarżący protokół kontroli podpisał bez uwag.Natomiast sporne było, czy droga, za przejazd po której została naliczona opłata, była prawidłowo oznakowana, że pobierana jest na niej opłata elektroniczna.Podjęta na gruncie zarzutów skargi kasacyjnej próba podważenia tego faktu oraz znaczenia jego konsekwencji prawnych nie może być uznana za uzasadnioną, a co za tym idzie skuteczną.Z uwagi na sposób postawienia zarzutów i problem, którego dotyczą, należało przeprowadzić ich łączną ocenę.Należy wyjaśnić, że na mocy art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. (Dz. U. z 2020 r. poz. 470) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat także za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, zwana dalej "opłatą elektroniczną", zgodnie z art. 13ha ust. 1 u.d.p., jest pobierana za przejazd po drogach krajowych (zdefiniowanych w art. 5 ust. 1 u.d.p.) lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6.Zatem z powołanego art. 13ha ust. 1 u.d.p. wynika, że opłata za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, o której mowa w art. 13 ust.1 pkt 3 u.d.p., jest pobierana w formie elektronicznej, co doprecyzowują dalsze regulacje tej ustawy.W odniesieniu do autostrad przepis art. 37ga ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 72) w zakresie zasady poboru opłat w systemie elektronicznym także odsyła do przepisów ustawy o drogach publicznych.Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13ha ust. 6 u.d.p.zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 890, w brzmieniu obowiązującym w dniu incydentu). W § 2 tego aktu określono, że opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy:1) A i S określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia;2) GP i G określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.Ponadto w § 4 ww. rozporządzenia zawarto, że początkiem albo końcem drogi krajowej lub jej odcinka, na którym pobiera się opłatę elektroniczną, jest:1) punkt przecięcia osi dróg w węźle lub skrzyżowaniu albo2) punkt przecięcia osi drogi z granicą miasta na prawach powiatu lub granicą państwową, albo3) miejsce połączenia dróg o różnych numerach lub różnych klas.W myśl pkt 14 załącznika nr 1 do omawianego rozporządzenia "Drogi krajowe lub ich odcinki klasy A i S, na których pobiera się opłatę elektroniczną" opłatę elektroniczną pobiera się na drodze ekspresowej S10 na odcinkach: obwodnicy Stargardu: węzeł Stargard Zachód - węzeł Stargard Wschód (lit. a), węzeł Toruń Zachód - węzeł Toruń Południe (lit. b).Zatem przejazd Skarżącego w dniu [...] września 2020 r. zespołem pojazdów złożonym z samochodu osobowego i przyczepy, przekraczającym dmc 3,5 tony, przez odcinek drogi ekspresowej S10 węzeł [...]-węzeł [...], podlegał opłacie i to opłacie elektronicznej, w świetle art. 13ha ust. 1 u.d.p.Zauważyć także należy, że Strona podpisała umowę w trybie przedpłaconym i w pojeździe posiadała aktywowany viaBox, ale trzymała go w schowku, przez co uniemożliwiła połączenie urządzenia z siecią i uiszczenie opłaty, mimo posiadania środków na koncie. Zatem miała świadomość o istnieniu kategorii dróg, po których przejazd podlega opłacie elektronicznej. Zresztą w wyjaśnieniach zawartych w piśmie z [...] października 2020 r., będącym odpowiedzią na zawiadomienie GITD z 30 września 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty elektronicznej, podała, że przeoczyła szyld wskazujący na obowiązek użycia urządzenia do naliczania opłat (niewielka tabliczka w kolorze pomarańczowym), który miał przesłonić pojazd ciężarowy, równocześnie twierdząc, że sporną drogą porusza się regularnie, ale tylko samochodem osobowym bez przyczepy, ale zaznaczając, że ww. znak był usytuowany tylko w miejscu, w którym droga krajowa nr 15 dochodzi do drogi S10 (k. -15 akt adm.). Tym samym co najmniej potwierdziła, że było oznakowanie, że przejazd drogą S10 podlegał opłacie elektroniczej przez pojazdy określone w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.Co do prawidłowości oznakowania spornego odcinka drogi, kwestionowanej w skardze kasacyjnej, wymaga wyjaśnienia, że w § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2310) podano, że umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c, E-15d, E-15f albo E-15g (znaki wskazujące numer drogi wraz z dopuszczalnym naciskiem osi –por. pkt 27-31c Załącznika "Spis wzorów znaków i sygnałów drogowych Znaki uzupełniające" do ww. rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych) tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Regulację tę uzupełnia ww. Załącznik "Spis wzorów znaków i sygnałów drogowych Tabliczki do znaków drogowych" do ww. rozporządzenia, gdzie w pkt 50 zawarto, że T-34 to tabliczka wskazująca pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną.Z kolei w § 48 ww. rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych reguluje się w ust. 3, że umieszczona pod znakiem D-7 ("droga ekspresowa" oznacza początek lub kontynuację drogi ekspresowej; koniec drogi ekspresowej oznaczony jest znakiem D-8 "koniec drogi ekspresowej" § 1) lub D-9 ("autostrada" oznacza początek lub kontynuację autostrady; koniec autostrady oznaczony jest znakiem D-10 "koniec autostrady" - § 2) tabliczka T-28 wskazuje, że za przejazd drogą ekspresową lub autostradą jest pobierana opłata. Regulację tę uzupełnia Załącznik "Spis wzorów znaków i sygnałów drogowych Tabliczki do znaków drogowych" do ww. rozporządzenia w którego pkt 44 jest mowa, że T- 28 to tabliczka wskazująca, że za przejazd drogą pobierana jest opłata.Zatem zakres obowiązywania tabliczki T-28 jest szerszy aniżeli tabliczki T-34.Ponadto według pkt 6.3.7.9. załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2311) – Tabliczka T-34 wskazująca pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną posiada tło barwy pomarańczowej z białą ramką tarczy tabliczki i symbol urządzenia instalowanego w pojeździe samochodowym na potrzeby systemu poboru opłat barwy czarnej. Lico tabliczki powinno być wykonane z folii odblaskowej typu 2. Tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a albo E-15f albo E-15g, występującym samodzielnie.Do tego GDDKiA w piśmie z 22 września 2021 r. potwierdził sposób rozmieszczenia tabliczek T-34 na drodze S10, jak i okoliczność przeprowadzania kontroli drogi, w tym umiejscowienia ww. tabliczek (od 2012 r.) i że do chwili udzielenia odpowiedzi podczas kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w lokalizacji ww. tabliczek (k. -53-54 akt adm.).W świetle powołanych regulacji i dokonanych ustaleń słuszne było stanowisko organu, podzielone przez Sąd, że prawidłowo zostały rozmieszczone tabliczki T-34 na dordze S10.Natomiast z powołanych przepisów nie wynika, aby w obowiązującym stanie prawnym został ustanowiony obowiązek informowania uczestników ruchu drogowego poprzez umieszczenie tabliczki T-34 przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej, tak by korzystający z dróg publicznych mógł podjąć decyzję o kontynuowaniu przejazdu drogą objętą system opłat elektronicznych lub drogą bezpłatną (por. wyroki NSA z: 10 wrzesnia 2024 r., sygn. akt II GSK 449/21, II GSK 2123/21; 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 184/19; opubl.: orzeczeniansa.gov.pl).W kwestii dalszego odnoszenia się do zarzutu Strony nieprawidłowego i mylącego oznakowania wjazdu na drogę S10 poprzez usytuowanie pod znakiem D-7 tabliczki informacyjnej T-28, co miałoby sugerować, że na drodze S10 pobierana jest opłata w punkcie poboru opłat, a nie opłata elektroniczna i co doprowadziło Stronę do niewłączenia urządzenia viaBox, nie można go podzielić także z dalszych powodów.Według pkt 5.2.7. "Droga ekspresowa" Załącznika 1 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach - znak D-7 "droga ekspresowa" (rys. 5.2.7.1) stosuje się w celu oznaczenia początku lub kontynuacji drogi ekspresowej. Znaki D-7 umieszcza się:- na początku drogi ekspresowej,- na początkach łącznic wjazdowych lub na innych drogach dojazdowych do dróg ekspresowych.Dla oznakowania drogi ekspresowej, za przejazd którą pobierana jest opłata, stosuje się dodatkowe oznakowanie zgodnie z zasadami opisanymi w punkcie 5.2.9., czyli według zasad dotyczących oznakowania Autostrady. Według ppkt 5.2.9.1. - znak D-9 z tabliczką T-28 ("płatna") umieszcza się na początku łącznic wjazdowych na płatny odcinek autostrady oraz na jezdni głównej autostrady bezpłatnej na ostatnim węźle przed punktem poboru opłat. W przypadku autostrady płatnej pod znakami D-9 i E-15c umieszcza się napis "Płatna" jak na tabliczce T-28.Zatem nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącego o nieprawidłowym oznakowaniu, bo mylącym w odniesieniu do opłaty za przejazd drogą S10 – tablicy ustawionej przy wjeździe na tę drogę.W świetle opisanych reguł, tablica usytuowana przed wjazdem na S10, której fotografię załączył Skarżący do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zawierała nieprawidłowego oznakowania. Informowała ona, że m.in. odcinek S10 jest płatny, bez wskazywania sposobu poboru opłat. Zatem Skarżący był poinformowany przed wjazdem na drogę S10, że jest to płatny odcinek drogi. Przyjęcie przez Stronę, że znak D-9 z tabliczką T-28 informował, że opłata będzie pobrana w punkcie opłat nie znajdowało oparcia w powołanych regulacjach, a tym bardziej nie mogło być prawidłowe w świetle art. 13ha ust. 1 u.d.p., wskazującego, że za przejazd po drogach krajowych pobierana jest opłata wyłącznie w formie elektronicznej.Należy podkreślić, że zasady poboru opłat z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. zostały uregulowane w ustawie oraz aktach wykonawczych do niej – rozporządzeniach, podobnie jak zasady oznakowania dróg publicznych (wyżej omówione) zostały uregulowane w rozporządzeniach wydanych na podstawie delegacji ustawowych zawartych w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. Są to więc przepisy ogólnie obowiązujące i osoba kierująca pojazdem, poruszająca się po drogach publicznych jest obowiązana do ich znajomości (art. 83 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji).Zatem usytuowanie znaków informujących, że odcinek drogi S10 jest płatny było prawidłowe, a tym samym nie dawało podstaw do uwolnienia Strony od odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.Sankcją za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 jest bowiem wymierzenie kary pieniężnej w wysokości (art. 13k ust. 1 u.d.p):1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.Wspomniane kary pieniężne wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu albo korzystającemu z drogi, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu, w myśl art. 13k ust. 4 u.d.p.Wobec powyższego jako niezasadne należało uznać zarzuty zgłoszone w pkt I. i pkt II. lit.a. petitum skargi kasacyjnej.Co do pkt II. lit. a., lit. b., lit.c. petitum skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutów dotyczących braku oceny przez Sąd I instancji skutków wynikających z umieszczenia przed wjazdem na sporny odcinek drogi S10 tabliczki T-28 pod znakiem D-7, należy podzielić opinię Strony o braku stanowiska WSA w tej kwestii. Jednakże, mankament ten nie miał wpływu na wynik sprawy, jak tego oczekiwałby Skarżący, zarówno w świetle ustaleń i oceny dotyczących umieszczenia tabliczki T-34, jak i prawidłowości umieszczenia tabliczki T-28 pod znakiem D-7, wskazujących o wjeździe na drogę, na której pobierana jest opłata, której pobór może nastąpić tylko w formie elektronicznej, co wyżej wyjaśniono. Zresztą na etapie postępowania administracyjnego Skarżący skupił się na zarzutach dotyczących usytuowania tabliczki T-34 (także we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), a problem oznakowania tabliczką T-28 pod znakiem D-7 pojawił się na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.Podkreslić należy także, że powyższe zarzuty mają charakter procesowy, zostały oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego uznanie ich zasadności mogłoby nastąpić tylko wtedy, gdyby zostało wykazane przez Skarżącego kasacyjnie, że naruszenie powołanych w nich przepisów mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, a czego Skarżący nie uczynił. Do tego zarzuty te dotyczyły nieprawidłowych bądź niepełnych ustaleń w związku z odmienną, niż wyżej przedstawioną, a prezentowaną przez Skarżącego, oceną prawną skutków usytuowania opisanych znaków drogowych dla poboru opłaty elektronicznej za przejazd spornym odcinkiem drogi S10.Wobec powyższego nie można także Sądowi I instancji zarzucić, że nie wywiązał się z obowiązku kontroli, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.Z powodów wyżej podanych skargę kasacyjną Strony, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), mając na uwadze, że organ był reprezentowany na rozprawie pzed NSA przez pełnomocnika, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji i została sporządzona odpowiedź na skargę kasacyjną, a do tego zasądzone koszty stanowią równowartość stawki minimalnej – 240 zł.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), mając na uwadze, że organ był reprezentowany na rozprawie pzed NSA przez pełnomocnika, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji i została sporządzona odpowiedź na skargę kasacyjną, a do tego zasądzone koszty stanowią równowartość stawki minimalnej – 240 zł.