Wyrok - I SA/Gl 1265/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 2401-IOV2.603.1.2024/MŚ UNP: 2401-25-174919 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej podOddalono skargę. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 2401-IOV2.603.1.2024/MŚ UNP: 2401-25-174919 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej pod
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Katarzyna Stuła-Marcela
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 13 sierpnia 2025 r. znak 2401-IOV2.603.1.2024/MŚ UNP: 2401-25-174919 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, Dyrektor, DIAS) utrzymał w mocy własną decyzję z 22 listopada 2024 r. znak 2401-IOV1.603.5.2024.AZ, mocą której odmówił A sp. z o.o. w G. (dalej: strona, podatniczka, spółka, skarżąca) wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją DIAS z 28 grudnia 2022 r. znak 2401-IOV3.4103.134.2022.KJ utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik, organ pierwszej instancji) z 18 października 2022 r. znak [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r.Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Decyzją z 18 października 2022 r. Naczelnik:- określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. w wysokości 5.322,00 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości 95.800,00 zł,- ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 100% na podstawie art. 112c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: u.p.t.u.) w kwocie 100.173,00 zł.Decyzja Naczelnika z 18 października 2022 r. została skutecznie doręczona tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu R.K. 20 października 2022 r.W piśmie z 24 października 2022 r. tymczasowy pełnomocnik szczególny wniósł odwołanie od ww. decyzji Naczelnika z 18 października 2022 r. zarzucając w nim naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p. oraz art. 86, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 w związku z art. 108 ust. 2 oraz art. 112c u.p.t.u. i domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji w całości.Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor wydał decyzję z 28 grudnia 2022 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika z 18 października 2022 r.W piśmie z 20 czerwca 2024 r. pełnomocnik spółki złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Dyrektora z 28 grudnia 2022 r. Do ww. podania dołączono kserokopie: pisma Naczelnika z 14 maja 2024 r. oraz koperty zaadresowanej do: A sp. z o. o. z naniesionym nr [...], pieczęcią pocztową z datą nadania 14 maja 2024 r., naklejką Poczty Polskiej z nr [...] i pieczątką "Wpłynęło dnia 2024-05- 20".Decyzją z 22 listopada 2024 r. DIAS odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 28 grudnia 2022 r. stwierdzając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 241 § 2 pkt. 1 O.p., tj. strona nie dochowała terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania.W piśmie z 9 grudnia 2024 r. podatniczka złożyła odwołanie od tej decyzji.Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:- art. 240 § 1 pkt 4 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo zaistnienia ku temu przesłanek polegających na tym, iż spółka jako pozbawiona organów reprezentacji oraz braku ustanowienia kuratora nie mogła uczestniczyć w postępowaniu podatkowym a wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem terminu ustawowego,- art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez wydanie decyzji w wyniku niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu wszelkich wątpliwości zaistniałych w toku postępowania na niekorzyść strony, która wywodzi, iż nie miała możliwości dochodzenia swoich praw na skutek braku organu uprawnionego do reprezentacji,- art. 187 § 1 i art. 191, a także art. 210 § 4 O.p. w związku ze stwierdzeniem faktów w oparciu o niedostateczny materiał dowodowy, stosowany wybiórczo i w niepełnym zakresie, opierając się na dowodach niepotwierdzających dowodzonych faktów, co skutkuje brakiem odpowiedniego dla rozstrzygnięcia sprawy uzasadnienia decyzji,- art. 138m i art. 138 § 3 O.p. polegającego na niewystąpieniu przez organ do sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora, mimo stwierdzenia, że spółka nie może prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów.Decyzją z 13 sierpnia 2025 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.DIAS wskazał, że istotą sporu w sprawie jest prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaną wobec spółki ostateczną decyzją Dyrektora z 28 grudnia 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. Kwestia sporna sprowadza się do zagadnienia, czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można było uznać, że wniosek z 20 czerwca 2024 r. o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia pozyskania przez podatniczkę wiedzy o wydaniu decyzji, tj. czy spełniona została przesłanka wynikająca z art. 241 § 2 pkt. 1 O.p.Oceniając dopuszczalność wznowienia postępowania organ podatkowy ustala czy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki, tj. czy:- żądanie wznowienia postępowania wniosła osoba uprawniona,- podana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania została wymieniona w art. 240 § 1 O.p.,- żądanie to dotyczy postępowania zakończonego decyzją ostateczną,- w przypadku żądania wniesionego na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. ("strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu") zachowano miesięczny termin od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 O.p.).Wskazane przesłanki muszą zostać spełnione kumulatywnie, bowiem niespełnienie choćby jednej z nich uzasadnia wydanie przez organ decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p.W konsekwencji powyższego DIAS ustalił, że stosownie do informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym organem uprawnionym do reprezentacji spółki był zarząd.16 kwietnia 2024 r. w ww. rejestrze dokonano wpisu nr 23, z którego wynikało, że w skład organu uprawnionego do reprezentowania spółki wchodzi prezes zarządu spółki – B. W., będący jedynym członkiem zarządu.Wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot będący stroną w sprawie, tj. spółkę reprezentowaną przez adwokata L. C., na podstawie pełnomocnictwa szczególnego PPS-1 udzielonego 19 czerwca 2024 r. przez B. W.. Ww. wniosek został zatem złożony przez osobę uprawnioną.W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania wynikającą z art. 240 § 1 pkt. 4 O.p.Aby stwierdzić, czy spółka dochowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania niezbędnym było ustalenie momentu powzięcia przez nią informacji o wydaniu decyzji ostatecznej z 28 grudnia 2022 r. We wniosku z 20 czerwca 2024 r. pełnomocnik podatniczki wskazał, że ogólną informację o wydaniu decyzji w sprawie uzyskano 20 maja 2024 r. z pisma [...] Urzędu Skarbowego w B. z 14 maja 2024 r. Przedmiotowe pismo było odpowiedzią Naczelnika na zapytanie spółki z 19 kwietnia 2024 r. i zawierało informację, że decyzja numer [...] UNP: [...] z 23 grudnia 2022 r. została doręczona R.K., którego: 22 września 2022 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego do czasu ustanowienia kuratora przez sąd; postanowieniem z 4 października 2022 r. wyznaczono tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym w postępowaniu podatkowym. Dalej wyjaśniono, że wspomniana w ww. piśmie decyzja Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z 23 grudnia 2022 r. została wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2017 r., natomiast wniosek spółki dotyczył wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 28 grudnia 2022 r. znak 2401-IOV3.4103.134.2022/KJ utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z 18 października 2022 r. znak [...] wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r.Zdaniem organu odwoławczego nie można było wobec tego uznać, że to właśnie z pisma Naczelnika z 14 maja 2024 r., doręczonego spółce 20 maja 2024 r. ta dowiedziała się o wydanej wobec niej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r.W złożonym przez spółkę wniosku z 20 czerwca 2024 r. o wznowienie postępowania zaznaczono również, że o treści decyzji i okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania strona dowiedziała się z informacji otrzymanej 24 maja 2024 r. od R. K. ustanowionego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym spółki.Informacji tej R. K. nie potwierdził, gdyż wezwanie skierowane do niego pozostało bez odpowiedzi.Z kolei z przedłożonej przez spółkę w załączeniu do odwołania korespondencji mailowej wynikało, że z odpowiedzi udzielonej 24 maja 2024 r. przez R. K. prezesowi spółki – B. W. – w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej i wiadomości e-mail wynikało, że R. K. został ustanowiony tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym spółki 22 września 2022 r. w celu prowadzenia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2017 r., do czasu wyznaczenia kuratora przez Sąd. R. K. wskazał jednocześnie, że: "po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję, którą to zaskarżyłem w formie odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach". W dalszej części wiadomości poinformował, że jako tymczasowy pełnomocnik szczególny nie miał upoważnienia do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wskazując na przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na przepisy art. 138n § 1 lub 2 O.p. W tym kontekście DIAS stwierdził, że na podstawie przedłożonej przez spółkę wiadomości, nie można było uznać, że to z niej dowiedziała się o okolicznościach mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania, tj. o wydaniu przez Naczelnika decyzji z 18 października 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. oraz ostatecznej decyzji DIAS z 28 grudnia 2022 r. utrzymującej w mocy ww. decyzję Naczelnika. Zdaniem organu odwoławczego na podstawie przedłożonych przez spółkę dowodów nie sposób było ustalić kiedy ta powzięła wiadomość o wydaniu wobec niej ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r.Dyrektor zwrócił uwagę, że z pisma Naczelnika z 14 maja 2024 r. spółka dowiedziała się komu została doręczona decyzja Naczelnika z 23 grudnia 2022 r. Z kolei o fakcie wydania wobec niej tej decyzji dowiedziała się natomiast wcześniej, tj. z pisma Naczelnika z 17 kwietnia 2024 r. Gdyby zatem przyjąć argumentację podatniczki należałoby stwierdzić, że ogólną informację o wydaniu wobec niej decyzji podatkowej pozyskała z pisma Naczelnika z 17 kwietnia 2024 r. (a nie z pisma tego organu z 14 maja 2024 r.).Podsumowując DIAS przyjął, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów nie można było uznać, że ogólną informację o wydaniu wobec spółki decyzji ostatecznej ta powzięła 20 maja 2024 r. Tym samym nie można było przyjąć, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora z 28 grudnia 2022 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia pozyskania wiedzy o wydaniu decyzji.Końcowo Dyrektor podkreślił, że postępowanie w sprawie nie zostało wznowione z przyczyn formalnych, w konsekwencji czego brak było podstaw do merytorycznej oceny dalszych zarzutów podnoszonych przez stronę.Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.Zaskarżonej decyzji zarzuciła:- naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt. 4 O.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo zaistnienia ku temu przesłanek polegających na tym, że spółka była pozbawiona organów reprezentacji oraz nie był wyznaczony wobec niej kurator, a zatem z własnej winy nie mogła uczestniczyć w postępowaniu, a wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu wynikającego z ustawy,- naruszenie przepisu art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez wydanie decyzji w wyniku niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu wszelkich wątpliwości zaistniałych w toku postępowania na niekorzyść strony, która wywodzi, że nie miała możliwości dochodzenia swoich praw na skutek braku organu uprawnionego do reprezentacji, a w momencie jego powołania podjęła wszelkie niezbędne działania mające na celu ustalenie okoliczności wydania decyzji administracyjnych,- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez stwierdzanie faktów w oparciu o niedostateczny materiał dowodowy, stosowany wybiórczo i w niepełnym zakresie, opierając się na dowodach niepotwierdzających dowodzonych faktów, co skutkuje nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego co do zaistnienia przesłanek dla wznowienia postępowania,- naruszenie art. 138m i art. 138 § 3 O.p. polegające na niewystąpieniu przez organ do sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora pomimo stwierdzenia, że spółka nie może prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów,- naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności sekwencji zdarzeń związanych z działaniem pełnomocnika tymczasowego, powzięciem wiedzy o wydaniu decyzji podatkowej oraz wiedzy skarżącej o treści decyzji podatkowej oraz czasokresu jakiego ona dotyczy.Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Uzasadniając podniesione zarzuty wskazano, że skarżąca podjęła wszystkie niezbędne i możliwe do wykonania czynności celem wykazania swojej należytej staranności oraz dążenia do wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w szczególności dopełnienia terminów ustawowych związanych ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśniono, że pismem z 8 kwietnia 2025 r. skarżąca otrzymała pisemne upomnienie od organu, jednak z jego treści nie wynikało jakiego zobowiązania dotyczy. W związku z tym 9 kwietnia 2024 r. do Urzędu Skarbowego w B. zostało przesłane zapytanie w tej sprawie. W odpowiedzi na nie pismem z 17 kwietnia 2024 r. skarżąca została poinformowana, że zaległości wynikają z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z 23 grudnia 2022 r. Z treści pisma nie wynikało komu została ona doręczona ani czego dotyczyła. W związku z powyższym, pismem z 22 kwietnia 2024 r. zwrócono się o udzielenie informacji, komu wskazana decyzja została doręczona. Odpowiedź na zapytanie skarżąca otrzymała 20 maja 2024 r. (data pisma 14 maja 2024 r.). Z treści wskazanego pisma wynikało komu została doręczona ostateczna decyzja z 23 grudnia 2022 r., tj. wyznaczonemu pełnomocnikowi tymczasowemu R.K.. Pozwoliło to na skontaktowanie się z tym pełnomocnikiem i uzyskanie dalszych informacji. W konsekwencji powyższego o treści decyzji i okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, strona powzięła informację dopiero po otrzymaniu korespondencji od tymczasowego pełnomocnika szczególnego R. K. i na tę okoliczność wraz z odwołaniem zostały przez stronę przedstawione dowody.Dalej skarżąca podniosła, że powoływane przez organ pismo z 17 kwietnia 2024 r., w którym mowa o decyzji Naczelnika z 23 grudnia 2022, a którego odbiór miał wyznaczać rozpoczęcie biegu terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, nie dotyczyło decyzji objętej wnioskiem o wznowienie z 20 czerwca 2025 r., bowiem wniosek ten obejmował postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora. Zdaniem skarżącej nie polega na prawdzie twierdzenie, jakoby w dniu odbioru pisma z 17 kwietnia 2024 r. powzięła informację o wydaniu decyzji, o której wznowienie wniosła w oparciu o treść przepisu art. 240 § 1 pkt. 4 O.p. Dla złożenia wniosku o wznowienie, konieczne było bowiem wcześniejsze ustalenie komu decyzja ostateczna została doręczona, czy wywoła ona skutki prawne, a jeżeli doręczenie było wadliwe to czy zaistniała przesłanka świadcząca o tym, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy.Skarżąca podkreśliła, że 20 maja 2024 r. powzięła ogólną informację o tym, iż została wydana decyzja podatkowa (niewiadome było czego dotyczyła), przy czym o jej brzmieniu dowiedziała się później, po złożeniu wniosku o jej doręczenie. Z treści pisma Naczelnika nie wynikało jakiego okresu miałaby dotyczyć wskazana decyzja, ani nawet jaki jest jej przedmiot. Powzięcie zatem informacji o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie mogło mieć miejsce dopiero po 24 maja 2024 r., kiedy to nowo powołany Prezes Zarządu otrzymał odpowiedź od pełnomocnika tymczasowego, a i tak uzyskane informacje wymagały dopiero zestawienia z posiadanymi danymi celem sformułowania wniosku o wznowienie, a w szczególności która decyzja administracyjna powinna zostać wzruszona. W tym kontekście wniosek o wznowienie postępowania nie tylko nie uchybiał terminowi, ale również wskazane w nim uzasadnienie oraz przedstawiona sekwencja zdarzeń pozostaje aktualne niezależnie od tego, którego kwartału miałby dotyczyć wniosek o wznowienie postępowania.Końcowo skarżąca podkreśliła, że w okresie, w którym toczyło się postępowanie podatkowe nie miała organów uprawnionych do działania, a charakter instytucji jaką jest tymczasowy pełnomocnik szczególny nie pozwalał na wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego, a w konsekwencji należytą ochronę jej praw.W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga jest niezasadna.Spór w niniejszej sprawie koncentruje się na dochowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Strona argumentowała, że dowiedziała się o wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z chwilą otrzymania przez prezesa zarządu Spółki, który objął funkcję 16 kwietnia 2024 r., informacji o wydaniu decyzji. Miało to nastąpić w ocenie Spółki 24 maja 2024 r., tj. w momencie otrzymania wiadomości email od osoby pełniącej funkcję tymczasowego pełnomocnika strony w postępowaniu podatkowym. Wcześniej, 20 maja tego samego roku organ I instancji doręczył Spółce pismo, z którego miała wynikać ogólna informacja o wydaniu decyzji.Organ zaś stanął na stanowisku, że strona nie wykazała dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Wniosek ten winien zostać złożony w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 O.p.). W wyniku weryfikacji powyższych twierdzeń strony organ stwierdził, że nie sposób ustalić jednoznaczną datę doręczenia prezesowi zarządu Spółki decyzji podatkowej.Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do przekonania, że zarówno organ, jak i strona błędnie utożsamiają powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji przez Spółkę z powzięciem tej wiadomości przez nowo powołanego prezesa jej zarządu. Artykuł 12 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r., Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 18 – dalej jako k.s.h.) stanowi, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prosta spółka akcyjna w organizacji albo spółka akcyjna w organizacji z chwilą wpisu do rejestru staje się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, prostą spółką akcyjną albo spółką akcyjną i uzyskuje osobowość prawną. W konsekwencji staje się podmiotem praw i obowiązków odrębnym od wspólników i członków zarządu. Zarząd zaś prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę (art. 201 § 1 k.s.h.), jednak tą spółką nie jest.Podstawę wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie stanowił art. 240 § 1 pkt 4 O.p. W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.Jak się podkreśla w orzecznictwie, aby spełniony został warunek wznowieniowy wskazany w cytowanym przepisie, muszą wystąpić dwie okoliczności jednocześnie: brak udziału strony w postępowaniu oraz brak zawinienia strony (przyczynienia się) w niewzięciu udziału w tymże postępowaniu. Udział strony w każdym stadium postępowania dotyczy postępowania podatkowego zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Należy go rozumieć jako udział strony w czynnościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i udział strony w czynnościach, które przewiduje Ordynacja podatkowa. Przesłanka wznowienia postępowania zostaje spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, jak i wtedy, gdy brała jedynie w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia.Natomiast brak winy ("nie z własnej winy") ma miejsce m.in. wówczas, gdy organ podatkowy nie zawiadamia strony o przeprowadzanych dowodach (art. 190 O.p.), o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, by okoliczność faktyczną można było uznać za udowodnioną (art. 192 O.p.), czy też nie zapoznano strony z całokształtem zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.). Przesłanka "udziału strony" w każdym stadium postępowania dotyczy zarówno postępowania podatkowego w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Nieuczestniczenie w postępowaniu, które stanowi podstawę wznowienia, musi nastąpić bez winy strony. Oznacza to, że jest ono wynikiem błędu proceduralnego organu, którego konsekwencją było niedopuszczenie strony do postępowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 979/25).W postępowaniu podatkowym za Spółkę działał tymczasowy pełnomocnik szczególny ustanowiony na podstawie art. 138m § 1 i 2 O.p. W myśl tego przepisu w przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd. Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym jest adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wyznaczony w trybie art. 138n § 1 lub 2.Z powyższego wynikają dwie istotne kwestie. Po pierwsze, tymczasowy pełnomocnik szczególny jest uprawniony do działania w toku postępowania podatkowego. Po drugie, funkcję tą może pełnić wyłącznie profesjonalista. Regulacja ta z jednej strony pozwala organowi na prowadzenie postępowania podatkowego, a z drugiej strony zapewnia osobie prawnej należytą reprezentację jej interesów. Co również istotne, decyzję kończącą postępowanie podatkowe, organ może skutecznie doręczyć tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu.Biorąc zatem pod uwagę przedstawione wyżej rozważania dotyczące osobowości prawnej spółki kapitałowej oraz kompetencje tymczasowego pełnomocnika szczególnego Sąd stwierdził, że datą doręczenia decyzji DIAS utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego był dzień doręczenia jej tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu, tj. 2 stycznia 2023 r. (k. 58 akt administracyjnych). To wówczas Spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji, a nie w chwili powzięcia informacji o jej wydaniu przez powołanego w kwietniu 2024 r. prezesa zarządu.Rozważania stron oparte na dacie powzięcia wiadomości o decyzji przez prezesa jej zarządu w kontekście zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, prowadziłyby do podważenia kompetencji do działania w postępowaniu podatkowym przez tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Owszem, tymczasowy pełnomocnik szczególny nie był uprawniony do złożenia skargi do sądu. Podkreślić jednak należy, że Spółka domagała się wznowienia postępowania podatkowego, a nie sądowoadministracyjnego; nie wnosiła też o przywrócenie terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Są to procedury sądowe odrębne od wniosku o wznowienie postępowania podatkowego.W konsekwencji rację ma organ twierdząc, że nie został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Termin ten jednak winien być liczony od daty doręczenia decyzji DIAS utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu, a nie jak błędnie przyjął organ, od daty powzięcia wiadomości przez prezesa zarządu. Ten błąd organu nie miał jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia i jako taki nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej jako p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Jako niezasadne Sąd ocenił podniesione w skardze zarzuty odnoszące się przede wszystkim do kwestii zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Skoro zaś spór skoncentrował się na tej kwestii, nie było podstaw do rozważania istoty podstawy do wznowienia postępowania.Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..