sygn. II GZ 91/26 25 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - II GZ 91/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono zażalenie. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 541/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 12 maja 2025 r. Nr 57/2025/IIOddalono zażalenie. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 541/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 12 maja 2025 r. Nr 57/2025/II
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 541/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 12 maja 2025 r. Nr 57/2025/II w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 541/25, w ten sposób, że wierszu 11 w miejsce wyrażenia: "15" wpisać: "12". 2. oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 19 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 541/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę B. M. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 12 maja 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału III tego Sądu z 28 lipca 2025 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, a także do uzupełnienia braku formalnego złożonej skargi poprzez wskazanie numeru PESEL. Co do obu braków zakreślono termin ich uzupełnienia 7 dni oraz wskazano rygor odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca powyższe wezwania została doręczona Skarżącej 4 sierpnia 2025 r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków: formalnego i fiskalnego skargi upływał 11 sierpnia 2025 r. Deficyty te zostały uzupełnione 12 sierpnia 2025 r. Wobec powyższego, WSA stwierdził, że braki skargi, pomimo ich uzupełnienia z jednodniowym opóźnieniem nie zostały usunięte, co w konsekwencji skutkowało odrzuceniem skargi.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie przez WSA, iż Skarżąca nie uiściła w terminie wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało spełnione ostatniego dnia terminu. Na dowód powyższego, Skarżąca załączyła skan zlecenia wykonania przelewu kwoty 100 zł na rachunek WSA w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2025 r. Zdaniem Skarżącej, brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi, a zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było przedwczesne i nieuzasadnione. W kwestii niezachowania terminu do wskazania numeru PESEL, Skarżąca wyjaśniła, że złożyła do Sądu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego braku formalnego.W oparciu o tak przedstawione zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do dalszego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie wskazania wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować oczywistą omyłkę w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 541/25, w którym błędnie wpisano datę dzienną postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi Nr 57/2025/II. Sąd I instancji określił jako dzień jego wydania 15 maja 2025 r., zamiast 12 maja 2025 r. Prawidłowa data wydania zaskarżonego aktu wynika natomiast z analizy akt administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy, jak również znajduje potwierdzenie w treści samej skargi, odpowiedzi na skargę oraz w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału III WSA z 28 lipca 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi (k. 2 akt). Tym samym, należało sprostować z urzędu oczywistą omyłkę i wpisać prawidłową datę dzienną. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji.Odnosząc się do zażalenia, w ocenie NSA nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie - pomimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu.Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły: art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a.). Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, w myśl art. 85 p.p.s.a.W sprawie Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę i z tego tez powodu, ponieważ uznał, że została opłacona z uchybieniem wymaganego terminu, tj. w dniu 12 sierpnia 2025 r. Informację tę Sąd ustalił na podstawie elektronicznego polecenia przelewu (k. 26 akt sąd.). Z dokumentu tego wynika, że rachunek bankowy, z którego dokonano przelewu został obciążony z tytułu: Sygn. akt III SA/Łd 541/25 (B. M.) w dniu 12 sierpnia 2025 r. Tożsama data wskazana została również jako data autoryzacji, data rozrachunku oraz data przetworzenia przelewu. Co jednak istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, Skarżąca przedłożyła wraz z zażaleniem potwierdzenie transakcji wystawione przez B. S.A. (k. - 105 i 111 akt sąd.), z którego wynika jednoznacznie, że zarejestrowanie operacji przelewu bankowego nastąpiło 11 sierpnia 2025 r., zaś jego księgowanie - 12 sierpnia 2025 r.Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że momentem mającym znaczenie dla oceny daty uiszczenia opłaty sądowej przelewem jest moment złożenia dyspozycji przez stronę, a nie dzień realizacji przelewu (czyli zaksięgowania wpłaconej kwoty pieniężnej na rachunku bankowym zleceniodawcy). Przy uiszczeniu opłaty przelewem decyduje data złożenia przez stronę zlecenia dokonania przelewu w banku lub instytucji uprawnionej do przyjmowania zleceń, pod warunkiem, że w tej dacie, a przynajmniej przed upływem terminu do wniesienia opłaty istniało pokrycie tej kwoty na rachunku strony. Nie ma wówczas znaczenia to, kiedy bank lub instytucja finansowa faktycznie wykonała polecenie przelewu (por. postanowienie NSA z 24 listopada 2021 r., sygn. akt III FZ 731/21, LEX nr 3294646). Dopełnieniem powyższych poglądów, skutkującym nadaniem wykładni art. 219 § 2 p.p.s.a. (opłatę sądową uiszcza się także na rachunek bankowy właściwego sądu) kompleksowego charakteru, jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt I FPS 3/17 (opubl. ONSAiWSA 2018/4/59), dotyczące kwestii uiszczenia opłaty sądowej na rachunek bankowy za pośrednictwem innego niż bank lub Poczta Polska S.A. podmiotu, działającego na podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1572 ze zm.). Zgodnie z tezą przywołanej uchwały w przypadku uiszczania opłaty sądowej na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego, stosownie do art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. za pośrednictwem krajowej instytucji płatniczej w rozumieniu ww. ustawy o usługach płatniczych dzień przekazania środków pieniężnych tej instytucji lub jej agentowi jest równoznaczny z dniem uiszczenia opłaty, o ile doszło do uznania rachunku bankowego sądu należną kwotą.Mając zatem na uwadze dane wynikające z dokumentu potwierdzenia wykonania przelewu oraz ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych uznać należy, że Skarżąca wpis od skargi uiściła w terminie tj. 11 sierpnia 2025 r. W tym bowiem dniu dokonano zlecenia (przekazania) przelewu na rachunek bankowy WSA w Łodzi, cow konsekwencji oznacza, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a., błędnie przyjmując, że zarządzenie w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków fiskalnych skargi nie zostało wykonane w terminie.Należy natomiast podkreślić, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji przyjął prawidłowo, że pomimo zasadnego i skutecznie doręczonego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci wskazania numeru PESEL, w zakreślonym terminie Skarżąca tego nie uczyniła, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Wymaga bowiem wyjaśnienia, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony, zgodnie z brzmieniem art. 46 p.p.s.a. powinno zawierać wymienione w nim elementy, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu, pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22 (opubl. ONSAiWSA 2023/6/82) niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd.Konkludując, w wyznaczonym terminie siedmiu dni Skarżąca uzupełniła brak fiskalny skargi w postaci uiszczenia wpisu. Jednak brak formalny w postaci podania numeru PESEL nie został usunięty z zachowaniem terminu, ale z jego przekroczeniem, co potwierdza zarówno analiza akt sprawy, jak i okoliczność, że kwestia ta nie była objęta zarzutami zażalenia. I w tym przypadku znajduje zastosowanie art. 85 p.p.s.a., stanowiący że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.W konsekwencji, skoro obowiązki nałożone zarządzeniem nie zostały wykonane w zakreślonym terminie, to Sąd I instancji zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych skargi w ustawowym terminie.Wobec powyższego, na podstawie art. 184 in fine w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.Odnosząc się do zamieszczonego w zażaleniu wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącej, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. Stosownie do art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.