Wyrok - I SA/Gd 764/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.207.2025.2.AK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 4 sierpnia 2Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.207.2025.2.AK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 4 sierpnia 2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Elżbieta Rischka
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a., art. 17 § 1, art. 18, art. 54 § 1, § 4, § 5, § 7, art. 67 § 2, § 2a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej: strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej: Naczelnik US lub organ egzekucyjny) z 18 czerwca 2025 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę, dokonaną zawiadomieniem z 30 kwietnia 2025 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 7 kwietnia 2025 r. obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r., w wysokości należności głównej 100,00 zł.Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 30 kwietnia 2025 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącego u pracodawcy tj. B Sp. z o.o. Zawiadomienie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono stronie drogą elektroniczną 14 maja 2025 r. Zawiadomienie doręczono ww. Spółce 9 maja 2025 r.W odpowiedzi na zajęcie Spółka poinformowała pismem z 19 maja 2025 r., że Skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.Pismem z 20 maja 2025 r. (przesłanym przez ePUAP 21 maja 2025 r.) Skarżący złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.W związku ze złożonymi zarzutami postanowieniem z 27 maja 2025 r. Naczelnik US zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego.Postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. Naczelnik US postanowił oddalić wniesione przez Skarżącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego.Ponadto pismem z 20 maja 2025 r.(przesłanym przez ePUAP 21 maja 2025 r.) Skarżący złożył skargę na czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonaną zawiadomieniem z 30 kwietnia 2025 r.Postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. Naczelnik US oddalił skargę na ww. czynność dokonaną zawiadomieniem z 30 kwietnia 2025 r. Postanowienie to zostało odebrane przez Skarżącego przez e-PUAP 21 czerwca 2025 r.Na ww. postanowienie z 18 czerwca 2025 r. Skarżący złożył zażalenie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia podtrzymał wcześniejsze zarzuty. W ocenie Skarżącego wskazany środek egzekucyjny został zastosowany w sytuacji, gdy wymagany obowiązek zapłaty przestał istnieć na skutek zapłaty, stosownie do żądania wierzyciela, wskazanego w doręczonym upomnieniu. W ocenie Strony, bez znaczenia jest fakt, że posiada inne zaległości podatkowe, na które została przeznaczona dokonana wpłata podatku VAT za grudzień 2024 r. Nadto Strona zauważa, że postanowienie w tej sprawie nie zostało skutecznie doręczone, pomimo złożenia stosownego wniosku.Dyrektor IAS utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy na wstępie podkreślił, że skarga w rozumieniu art. 54 u.p.e.a. jest środkiem zaskarżenia czynności wykonawczych i może być wnoszona na czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Zatem w ocenie Dyrektora IAS celem w toku niniejszego postępowania zażaleniowego było dokonanie oceny prawidłowości podjętej przez organ egzekucyjny - Naczelnika US - czynności egzekucyjnej o charakterze wykonawczym w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonanej zawiadomieniem z 30 kwietnia 2025 r.W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik US postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. trafnie rozstrzygnął w kwestii zgłoszonej przez stronę skargi. Analizując dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną, realizowaną w stosunku do majątku strony, w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę na podstawie ww. zawiadomienia, organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go u.p.e.a. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12) lit. a) u.p.e.a., a jego zastosowanie regulują przepisy wskazane w art. 72 i art. 75 w/w ustawy.Organ odwoławczy powołał treść art. 72 § 1 i § 4 u.p.e.a. i stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego przez organ I instancji środka egzekucyjnego, zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w przepisach u.p.e.a. Organ egzekucyjny, wystawiając 30 kwietnia 2025 r. zawiadomienie oraz przesyłając je pracodawcy strony oraz stronie, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a.Dyrektor IAS podkreśla, że nie dopatrzył się również uchybień formalnych. Zawiadomienie z 30 kwietnia 2025 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., m.in. numer tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwotę kosztów egzekucyjnych.Dyrektor IAS podkreśla, że zgodnie z brzmieniem art. 54 u.p.e.a: zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Postanowienia art. 54 § 1 u.p.e.a. nie pozostawiają wątpliwości, że przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Z kolei przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez środek egzekucyjny rozumie się m.in. jak w niniejszej sprawie - egzekucję z wynagrodzenia. Zatem w opinii organu odwoławczego, proces badania w niniejszym postępowaniu obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Dlatego w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona.Końcowo Dyrektor IAS stwierdza, że wbrew twierdzeniom strony, nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania. Jak wskazano, w postępowaniu skargowym dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Zatem w ocenie organu odwoławczego, Naczelnik US słusznie wskazał, że w postępowaniu tym – w trybie art. 54 u.p.e.a. - kwestie zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, istnienia zaległości podatkowych, zaliczenia wpłat podatków, czy też przedawnienia zaległości, na które została rozliczona wpłata podatku VAT za 12/2024 nie mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Wszystkie bowiem wyżej wskazane kwestie wykraczają poza zakres objęty skargą z art. 54 u.p.e.a. Okoliczności te mogą być przedmiotem postępowania w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Z akt sprawy wynika natomiast, że zarzuty takie skarżący wniósł, a Naczelnik US w wyniku ich rozpoznania wydał postanowienie, w którym je oddalił (zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości).W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżący, wnosząc o jego uchylenie, zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie:1. art. 6, art. 8 w zw. z art. 18 k.p.a. - poprzez pominięcie i brak wypowiedzi, co do faktów mających znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia w kwestii zastosowania środka egzekucyjnego w odniesieniu do podatku, który wygasł na skutek zapłaty zgodnie z przepisami art. 59 §1 ustawy ordynacja podatkowa (dalej O.p.), w związku z art. 33 § 2 ust. 5 O.p. i tym samym bezprzedmiotowości zaskarżonego postanowienia;2. art. 105 § 1 w zw. z art. 17 i art. 18 u.p.e.a. - poprzez nieuwzględnienie i niewydanie orzeczenia w sprawie wystąpienia bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego przed jego wszczęciem;3. art. 59 § 1 ust. 1 O.p. - wskutek braku uznania wygaśnięcia dochodzonego podatku w wyniku zapłaty, przed jego zliczeniem na zaległości podatkowe i wszczęciem postępowania egzekucyjnego;4. art. 59 § 1 ust. 1 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 ust. 1 O.p.- wskutek braku uznania wygaśnięcia dochodzonego podatku w wyniku zapłaty, przed jego zaliczeniem na zaległości podatkowe i wszczęciem postępowania egzekucyjnego;5. art. 59 § 1a ust. 1 i 2 u.p.e.a w zw. z art. 33 § 2 ust. 5 i 6 u.p.e.a. - wskutek całkowitej bierności organu odwoławczego co do poczynań w sprawie wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym;6. art. 45 § 1 u.p.e.a. - wskutek niezastosowania się organu egzekucyjnego do obowiązku nałożonego na niego przez ustawodawcę, w sytuacji gdy dochodzona należność wygasła przez zapłatę;7. art. 7 § 3 u.p.e.a. - wskutek zastosowania niedopuszczalnego po wygaśnięciu zobowiązania środka egzekucyjnego;8. art. 7, art. 7a, art. 9, art. 10 i art. 12 k.p.a. - wskutek całkowitego pominięcia wynikających z nich obowiązków nałożonych na oba organy obowiązków, przez ustawodawcę w trakcie postępowania administracyjnego i odwoławczego;9. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. - poprzez nieuwzględnienie, przez oba organy posiadanych oczywistych dowodów na wygaśnięcie obowiązku wskutek zapłaty, przed zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę.Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 132, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.Wobec zarzutów sformułowanych w skardze w pierwszej kolejności należało wskazać na zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Kontroli sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US oddalające skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę.Jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu skarga w rozumieniu przepisu art. 54 u.p.e.a. jest środkiem zaskarżenia czynności wykonawczych i może być wnoszona na czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych.W rozważanej sprawie organ egzekucyjny dokonując zajęcia wynagrodzenia za pracę na podstawie ww. zawiadomienia, zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12) lit. a) u.p.e.a., a jego zastosowanie regulują przepisy wskazane w art. 72 i art. 75 w/w ustawy.Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu.Zgodnie z art. 72 § 4 jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:1. zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób;2. wzywa pracodawcę, aby:a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników,b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli;3. poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2.Z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego, zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w przepisach u.p.e.a. Organ egzekucyjny, wystawiając 30 kwietnia 2025 r. zawiadomienie oraz przesyłając je pracodawcy oraz Skarżącemu, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a.W przedmiotowej sprawie nie sposób dopatrzeć się również uchybień formalnych. Zawiadomienie z 30 kwietnia 2025 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., m.in. numer tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwotę kosztów egzekucyjnych.Zgodnie z brzmieniem art. 54 u.p.e.a zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej". Postanowienia art. 54 § 1 u.p.e.a. nie pozostawiają wątpliwości, że przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Z kolei przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez środek egzekucyjny rozumie się m.in. jak w niniejszej sprawie - egzekucję z wynagrodzenia. Zatem proces badania w niniejszym postępowaniu obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Dlatego w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona.W pełni zaakceptować należy stanowisko Dyrektora IAS, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania [podobnie w wyroku NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13]. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu skargowym dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Zatem Naczelnik US słusznie wskazał, że w postępowaniu tym (w trybie art. 54 u.p.e.a.) kwestie zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, istnienia zaległości podatkowych, zaliczenia wpłat podatków, czy też przedawnienia zaległości, na które została rozliczona wpłata podatku VAT za 12/2024 nie mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Wszystkie bowiem wyżej wskazane kwestie wykraczają poza zakres objęty skargą z art. 54 u.p.e.a. Okoliczności te mogą być przedmiotem postępowania w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Z akt sprawy wynika natomiast, że takie zarzuty Skarżący wniósł, a organ egzekucyjny w wyniku ich rozpoznania wydał postanowienie, w którym je oddalił (zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości). Postanowienie to, w wyniku rozpatrzenia zażalenia zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora IAS.W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie było w okolicznościach kontrolowanej sprawy prawidłowe i nie naruszało wskazanych w skardze przepisów. Wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.., oddalił skargę.