Wyrok - I GSK 1428/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 841/22 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 841/22 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmi
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Dudra
Podstawa prawna
art. 366
kpc
art. 299
ksh
art. 84
kpa
art. 80
kpa
art. 7
kpa
art. 77
kpa
art. 183
ppsa
art. 193
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 17 lipca 2023 r., III SA/Gl 841/22 oddalił skargę M. B. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z 8 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem.M. B. (dalej: "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:a. wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z 25 maja 2023 r., sygn. akt [...]b. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2298/22.Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:I. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, to jest:1. art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 - dalej jako "OP") poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że wobec Skarżącego zachodzą przesłanki pozytywne i nie zachodzi żadna przesłanka negatywna, warunkująca solidarną odpowiedzialność Skarżącego za zobowiązania [...] (dalej jako "Spółka"), podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika brak powstania takiej odpowiedzialności;2. art. 11 ust. 1 i 5 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1520 - dalej jako "PU") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący złożył wniosek o ogłoszenie upadłości po terminie;3. art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1a i 2 PU poprzez jego błędną wykładnię, skutkujące błędnym ustaleniem, że stan niewypłacalności Spółki zaistniał w dniu 6 sierpnia 2018 r.;II. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 - dalej jako "kpa") w związku z art. 84 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, pomimo uznania, że w sprawie zachodzi potrzeba uzyskania wiadomości specjalnych dla oceny sprawozdań finansowych spółki, a w konsekwencji naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;2. art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że stan niewypłacalności Spółki powstał z dniem 6 sierpnia 2018 r., poprzez ocenę materiału zgromadzonego w aktach sprawy bez posiadania specjalistycznej wiedzy, wymaganej dla właściwej oceny tych dowodów, w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomii, księgowości i wyceny przedsiębiorstw na okoliczność chwili powstania stanu niewypłacalności Spółki, jak również pominięcie faktu iż stan niewypłacalności i okoliczności związane z terminowym złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości zostały prawomocnie ocenione przez sąd powszechny.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Zarząd Województwa Śląskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego.Za podstawę zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Śląskiego. 4 września 2017 r. pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Pracy w Katowicach - pełniącym rolę Instytucji Pośredniczącej, a beneficjentem M. B. prowadzącym działalność gospodarczą została zawarta umowa o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Na warunkach określonych w umowie beneficjent otrzymał dofinansowanie na realizację projektu w wysokości [...] złote, w tym płatność ze środków europejskich [...] złotych oraz dotację celową z budżetu krajowego w wysokości [...]złotych. Beneficjent zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego [...] złotych pochodzącego ze środków prywatnych. Całkowity koszt realizacji projektu wyniósł [...] złote. Prawomocną decyzją z 11 grudnia 2019 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach nakazał zwrot nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania w wysokości [...] złotych wraz z należnymi odsetkami. Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Grunwald 3 grudnia 2020 r. wydał postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji z powodu uprawdopodobnienia, że nie uzyska środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Prawomocną decyzją z 5 czerwca 2020 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach nakazał zwrot nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania w wysokości [...] złote wraz z odsetkami. Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Grunwald postanowieniem z 18 lutego 2021 r. nie przystąpił do egzekucji z powodu uprawdopodobnienia, że nie uzyska środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. W tej sytuacji zaistniała konieczność dochodzenia zwrotu środków od członków zarządu [...]. Ustalono, że prezesem jednoosobowego zarządu tej Spółki od lutego 2018 r. był M. B., wobec którego wszczęto postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu [...] w Poznaniu za wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem. Spółka [...] pismem z 29 lipca 2019 r. złożyła w Sądzie Rejonowym Poznań - Stare Miasto w Poznaniu wniosek o ogłoszenie upadłości, który postanowieniem z 14 grudnia 2020 r., [...]dokonał zabezpieczenia majątku dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach ustalił, że spółka stała się niewypłacalna 6 lipca 2018 r., a zatem wniosek o ogłoszenie upadłości powinna była złożyć do 6 sierpnia 2018 r. Tymczasem wniosek ten zgłosiła dopiero 31 lipca 2019 r. Decyzją z 28 marca 2022 r. orzeczono o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, którą utrzymał w mocy Zarząd Województwa Śląskiego rozstrzygnięciem z 8 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął, że właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był 6 sierpnia 2018 r. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą zostać naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Należy zatem wskazać w skardze kasacyjnej, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wykazać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z tych regulacji wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną, w której zarzuty objęte art. 174 p.p.s.a. są kierowane wobec zaskarżonego orzeczenia, a nie wobec decyzji ostatecznej. Fachowo sporządzona skarga kasacyjna oparta na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. musi zawierać zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania, które mają zastosowanie w sprawie administracyjnej. W przypadku zarzutu naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który może zostać podniesiony w skardze kasacyjnej wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. musi on zostać powiązany z przepisami postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonego przez wojewódzki sąd administracyjny tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bez tego powiązania nie może być prawnie skuteczne, podobnie jak i powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonych tylko przepisów postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym bez powiązania z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Chyba, że na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09).Przepisami postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie są przepisy p.p.s.a., przepisy ufp, oraz przepisy kpa, odpowiednio przepisy O.p. w zakresie wskazanym w art. 67 ust. 1 ufp: "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879)."W ramach omawianej podstawy kasacyjnej w pkt II. petitum skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: "art. 77 § 1 kpa w związku z art. 84 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (...); art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że stan niewypłacalności spółkipowstał 6 sierpnia 2018 r."Nie powołanie w skardze kasacyjnej, jako naruszonego przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., oraz nie powiązanie tego przepisu p.p.s.a. z przepisami naruszonymi przez organy administracji publicznej, nie może być skuteczne w celu zwalczania ustaleń faktycznych przyjętych jako podstawa orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny. Omawiane zarzuty podniesione w pkt II. petitum skargi kasacyjnej, w istocie są kierowane wobec decyzji ostatecznej, a nie wobec zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Według art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W skardze na decyzje ostateczną nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 77 § 1 kpa. Podnosząc dopiero w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 77 § 1 kpa skarżący kasacyjnie winien uzasadnić, w jaki sposób Sąd I instancji naruszył ten przepis postępowania administracyjnego oraz wykazać możliwość istotnego wpływu naruszenia tego przepisu na wynik sprawy, którym jest wyrok oddalający skargę na decyzję ostateczną, a nie decyzja ostateczna. Inaczej mówiąc, skarżący kasacyjnie winien był wykazać, dlaczego organ administracji publicznej nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, jakiego materiału nie zebrał, na czym konkretnie polegało nierozpatrzenie całego materiał dowodowego. Jakich czynności z urzędu lub na wniosek strony nie podjął organ administracji publicznej niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Na końcu zaś należało wykazać, że wszystkich tych uchybień nie dostrzegł wojewódzki sąd administracyjny, przez co naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a.Artykuł 7 kpa zawiera dwie zasady: prawdy obiektywnej; uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Skarżący kasacyjnie dopiero w skardze kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 7 kpa i powiązał ten przepis postępowania z art. 80 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 80 kpa akceptując ustalenie, że właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był 6 sierpnia 2018 r. oraz, że w sprawie nie są wymagane wiadomości specjalne: "W ostateczności Sąd nie podzielił ostatniego zarzutu skargi o naruszeniu przez organ art. 80 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego dla ustalenia daty powstania niewypłacalności Spółki." Powtórzenie zarzutu skargi (naruszenie art. 80 kpa), która została oddalona przez Sąd I instancji - w skardze kasacyjnej, bez wskazania jako naruszonego przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 80 kpa nie może być skuteczne.Według art. 84 § 1 kpa, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Organy administracji publicznej nie zastosowały art. 84 § 1 kpa, co oznacza stwierdzenie braku przesłanki "w sprawie wymagane są wiadomości specjalne". Należy podkreślić, że podstawą powołania biegłego w omawianym trybie jest ustalenie (stwierdzenie), że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, których nie posiada organ administracji publicznej. Tego ustalenia dokonuje z urzędu, autonomicznie organ administracji publicznej, a nie strona postępowania. Kiedy strona twierdzi, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne może złożyć dokument w postaci opinii sporządzonej przez osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi wraz z wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie tego dowodu przez organ administracji publicznej. Ten dowód z dokumentu będzie podlegał ocenie organu administracji publicznej w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), jak każdy inny dowód zebrany w sprawie. Dowód z dokumentu w postaci opinii osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi wydanej w trybie innym, niż ten z art. 84 § 1 kpa, jak również opinia wydana w sprawie przez biegłego powołanego w znaczeniu procesowym przez organ administracji publicznej podlegają ocenie sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Są to dowody, które różnią się jedynie tym, że zostały uzyskane w tym samym postępowaniu ale w różnych trybach, natomiast oba w rozumieniu procesowym są zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Brak jest podstaw normatywnych, aby pisemną opinię biegłego powołanego przez organ administracji publicznej nazywać opinią urzędową (dokumentem urzędowym), a opinię sporządzoną na zlecenie strony opinią prywatną (dokumentem prywatnym), skoro ich moc dowodowa jest taka sama. Opinia może być sporządzona na zlecenie strony postępowania również przez osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi wpisaną na listę: biegłych sądowych; biegłych rewidentów; biegłych skarbowych lub też inną listę urzędową biegłych, będzie to zatem opinia biegłego, lecz nie w znaczeniu procesowym.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. należy zarzucić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie prawa materialnego tj. przepisu prawa, który jest podstawą prawną decyzji ostatecznej lub miał być taką podstawą przez: błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie; błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd podwójny niezależny) i powiązać ten zarzut z naruszeniem przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które to naruszenie polega na nieuwzględnieniu skargi na decyzję ostateczną skutkiem błędnego nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego błędną wykładnię zachodzi wówczas, kiedy sąd zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne rozumienie przez organ administracji publicznej przepisu będącego podstawą prawną decyzji ostatecznej. Natomiast, naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie zachodzi wówczas, kiedy sąd zaakceptuje błąd subsumcji organu administracji publicznej oddalając skargę, lub też zaakceptuje bezzasadne zarzucenie organowi administracji publicznej popełnienie takiego błędu uwzględniając skargę. Zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie powinien zostać uzasadniony. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. W drugim przypadku należy wykazać i wyjaśnić, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany.W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. w pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 116 O.p., a w konsekwencji przyjęcie (...).Artykuł 116 O.p. składa się z siedmiu paragrafów, a paragraf 1 z dwóch punktów. Podstawą prawną decyzji ostatecznej jest art. 107 § 1 O.p. oraz art. 116 § 1 O.p. Z przepisów tych wynika nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tej ustawie. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji, która ma charakter konstytutywny (art. 108 § 1 O.p.) a skoro tak jest, to ma odpowiednie zastosowanie art. 21 § 1 pkt 2) O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Decyzja ustalająca ma charakter konstytutywny z uwagi na to, że tworzy nowy stosunek prawny, jej doręczenie przed upływem terminu przedawnienia skutkuje powstaniem nowego zobowiązania podatkowego.Zarzut z pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej nie poddaje się kontroli kasacyjnej z następujących powodów: skarżący kasacyjnie nie wskazał właściwej jednostki redakcyjnej przepisu prawa materialnego, który został naruszony przez błędną jego wykładnię; nie wskazał jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu a jaka, jego zdaniem powinna być jego prawidłowa wykładnia; zarzut naruszenia art. 116 O.p. nie powiązany z naruszeniem przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w istocie kierowany jest wobec decyzji ostatecznej; ponadto, z literalnego brzmienia zarzutu "a w konsekwencji przyjęcie, że (...)" wynika, że dotyczy on niepodważonych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. ustaleń faktycznych.Zarzuty z pkt I.2.3. petitum skargi kasacyjnej nie poddają się kontroli kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ przepisy tam wskazane miały zastosowanie na etapie ustalania stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia, że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (...); niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Przepisy ustawy Prawo upadłościowe mogą zostać naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Należy zatem wskazać w skardze kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnego przepisu ustawy Prawo upadłościowe przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wykazać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów ustawy Prawo upadłościowe: "Sąd nie podzielił w ten sposób zarzutu skargi o naruszeniu przez organ art. 11 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 i 1a Prawa upadłościowego przez niewłaściwą wykładnię tych przepisów i w efekcie ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utożsamieniu stanu niewypłacalności z brakiem płatności trzech kolejnych zobowiązań."Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu zawartego w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. O istotnych wątpliwościach można mówić wówczas, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne. Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wprawdzie art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz ta instytucja ma zastosowanie przed sądem pierwszej instancji. Poza tym należy podkreślić, że sąd administracyjny nie prowadzi we własnym zakresie postępowania dowodowego i nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy, lecz ocenia, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, w tym także czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody (zob. np. wyrok NSA z 16 maja 2008 r. II OSK 554/07).Jedynie wyjątkowo sąd administracyjny może, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Również posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. A ponadto przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza.W tej sprawie nie zachodzą istotne dla sprawy wątpliwości, wszystkie elementy stanu faktycznego zostały wyjaśnione.Zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (kpc), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast, według art. 366 kpc, wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Prawomocny wyrok sądu cywilnego wiąże każdy inny sąd: sąd powszechny, Sąd Najwyższy, sądy administracyjne. Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego (...) oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu XII Wydział Gospodarczy z 25 maja 2023 r., [...] oddalający powództwo zapadł w sprawie gospodarczej o zapłatę z powództwa osoby fizycznej przeciwko M. B., który jako członek zarządu spółki uwolnił się od solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania spółki w trybie art. 299 § 2 ksh. Wyrok ten wiąże, co do prawomocnego uregulowania stosunku z zakresu prawa cywilnego w jego sentencji, a nie co do uzasadnienia, które powinno zawierać: wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.Wskazany wyrok sądu powszechnego nie powoduje, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 116 § 1 O.p.) nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych dotyczących przesłanek "członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy."W każdym postępowaniu podatkowym w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organ podatkowy ma obowiązek zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.Według art. 1 p.p.s.a., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie zaś z art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd administracyjny nie jest związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku karnego, jest uprawniony do oceny tak jak innych dowodów w sprawie, ustaleń zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Sąd administracyjny nie jest związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku wydanego w trybie przepisów Kodeks postępowania cywilnego w sprawie cywilnej.Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, ze zm.).. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, ze zm.).