sygn. III SA/Wr 53/26 25 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Wyrok - III SA/Wr 53/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze sprzeciwu N. Sp. z o.o. w W. od decyzji Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 22 grudnia 2025 r. Nr DEF-Z-IV.433.16.2024 w przedmiocie uchylenia decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu z tytułu realizacji projektu oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r.. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze sprzeciwu N. Sp. z o.o. w W. od decyzji Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 22 grudnia 2025 r. Nr DEF-Z-IV.433.16.2024 w przedmiocie uchylenia decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu z tytułu realizacji projektu oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący Magdalena Jankowska-Szostak
Rozstrzygnięcie

Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze sprzeciwu N. Sp. z o.o. w W. od decyzji Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 22 grudnia 2025 r. Nr DEF-Z-IV.433.16.2024 w przedmiocie uchylenia decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu z tytułu realizacji projektu oddala sprzeciw.

UZASADNIENIE
Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. N. sp. z o.o. w W. (dalej jako strona skarżąca, spółka) wniosła sprzeciw (mylnie nazwany skargą – wyjaśn. Sądu) od decyzji Zarządu Województwa Dolnośląskiego (dalej: ZWD, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 22 grudnia 2025 r. nr DEF-Z-IV.433.16.2024 uchylającej rozstrzygnięcie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej: DWUP, organ I instancji) z dnia 16 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu dla projektu nr [...] pt.: "Powrót do aktywności zawodowej osób sprawujących opiekę nad dziećmi do 3 lat poprzez utworzenie nowych miejsc opieki w formie klubu dziecięcego w gminie W. i w gminie S.", realizowanego w ramach działania 8.4 "Godzenie życia zawodowego i prywatnego" [...], i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzją ZWD, pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej k.p.a.) w związku z art. 122 ust. 2, art. 125 ust. 1 i ust. 4 lit. a) oraz art. 143 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 320 ze zm., dalej rozporządzenie nr 1303) oraz na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. c) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, dalej ustawa wdrożeniowa) i art. 207 ust. 12 pkt 2 w związku z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1483, ze zm., dalej u.f.p), w związku z art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 581 ze zm., dalej u.s.w.), uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że wyjaśnienie kwestii następstwa prawnego i ustalenie strony postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania nie mogły być naprawione w postępowaniu odwoławczym, gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W takim stanie sprawy organ odwoławczy nie mógł zastosować art. 136 § 1 k.p.a. i przeprowadzić dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zobligowany jest do podjęcia czynności w celu: 1) dokładnego przeanalizowania i ustalenia, czy dokonanie podziału Spółki przez wydzielenie i przeniesienie na spółkę nowopowstałą własności elementów infrastruktury sfinansowanej ze środków [...], stanowiło naruszenie obowiązku zachowania trwałości, w rozumieniu art. 71 Rozporządzenia ogólnego, przez Beneficjenta, tj. okoliczności sprawy, która ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 2) w następstwie: dokonanie rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście występującego następstwa prawnego - okoliczności kluczowej dla oceny czy status Beneficjenta został w sprawie utrzymany przez Stronę Skarżącą - jako Adresata zaskarżonej decyzji - w zgodzie z regulacjami Umowy o dofinansowanie oraz zasadą trwałości projektu; 3) po przeprowadzeniu analizy wskazanej w pkt 1 i 2, w zależności od dokonanych ustaleń, wyjaśnienie ich w treści decyzji oraz wskazanie właściwej Strony postępowania.Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem skarżący wyjaśnił, że w dniu 19 grudnia 2025 r. zostało zatwierdzone połączenie z dnia 26 września 2025 r. pomiędzy (miedzy innymi) Spółką P. a Spółką N., gdzie Spółka N. jest Spółką przejmującą. Organ II instancji wydał decyzję wobec złego podmiotu bowiem w dniu jej wydania podmiot P. już nie istniał. Organ nie dochował należytej staranności i nie zweryfikował w dniu wydania decyzji żadnych danych dotyczących Beneficjenta. W związku z czym decyzja wydana wobec podmiotu nieistniejącego jest po prostu nieważna. Skarżący zauważył, że organ w swoich rozważaniach odniósł się wyłącznie do zakresu dotyczącego podziału podmiotu, jednakże w żaden sposób się nie odniósł do merytorycznych zarzutów wobec decyzji wydanej przez organ czym dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także w art. 8 § 1 i art. 81a § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na (i) naruszeniu przez organ II instancji obowiązku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia we własnym zakresie materiału dowodowego w sprawie i (ii) ograniczeniu treści decyzji wyłącznie do następstw prawnych przekształceń dokonanych przez skarżącego na gruncie Kodeksu spółek handlowych, przy jednoczesnym pominięciu dokonania merytorycznej oceny zasadności decyzji wydanej przez Wojewódzki Urząd Pracy we Wrocławiu i nie odniesieniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w sytuacji, gdy kluczowym zagadnieniem w sprawie jest wadliwość decyzji wydanej przez organ I instancji, która została pominięta w decyzji.Skarżący podniósł ponadto naruszenie art. 207 ust. 12 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez niezasadne przyjęcie przez organ, że niektóre środki przyznane skarżącemu w ramach projektu nr [...], pt.: "Powrót do aktywności zawodowej osób sprawujących opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat poprzez utworzenie nowych miejsc opieki w formie klubu dziecięcego w gminie W. i w gminie S." zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem oraz z naruszeniem obowiązujących procedur, podczas gdy postępowanie w tym zakresie prowadził jedynie organ I instancji, a Zarząd Województwa Dolnośląskiego przyjął ustalenia poczynione w postępowaniu pierwszoinstancyjnym za własne, nie przeprowadzając żadnych czynności w celu merytorycznego zbadania niniejszego zagadnienia.Skarżący wniósł o uwzględnienie sprzeciwu i uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia 22 grudnia 2025 r. w całości (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.) oraz zobowiązanie tego organu do wydania decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie sprzeciwu.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami postępowania normującymi zasady procedury administracyjnej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając ten środek zaskarżenia, sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). W sytuacji, gdy sąd uwzględni sprzeciw stwierdzając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję uchyla w całości, zgodnie z art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., a w razie jego nieuwzględnienia, sprzeciw oddala (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Zatem podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., to jest, do odstąpienia przez organ drugiej instancji od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób.Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.W świetle przywołanej regulacji, uprawnione jest twierdzenie, że ze względu na istotę decyzji kasacyjnej kontrola sądowa prowadzona w wyniku sprzeciwu nie może - co do zasady - obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy. Rozpoznając sprzeciw sąd nie ma podstaw do wyrażania oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie bada w tym względzie kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu, w tym legalności nałożonego na jednostkę obowiązku. Decyzja kasatoryjna powoduje bowiem, że co do meritum sprawy nie doszło do wydana decyzji ostatecznej. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a.Brzmienie art. 138 § 2 k.p.a. wskazuje, że wstąpienie przesłanek uprawniających do wydania decyzji kasacyjnej należy łączyć z brakiem ustalenia w sprawie stanu faktycznego sprawy, który hipotetycznie wyznacza norma prawa materialnego na podstawie, której organ I instancji rozstrzygnął sprawę. Wynikające z omawianego przepisu przesłanki dopuszczalności uchylenia się przez organ odwoławczy od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy odnoszone do naruszenia przepisów postępowania oraz sytuacji, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, muszą być spełnione kumulatywnie. W orzecznictwie wskazuje się, że wprawdzie zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" - będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. - jest zwrotem ocennym, jednak przyjąć należy, że jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Wyznaczenie dopuszczalności zakończenia kasacyjnie postępowania odwoławczego wymaga zatem wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć.Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być także powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające. Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu organ II instancji uprawniony jest bowiem do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Kasacyjne rozstrzygnięcie może więc zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu (lub nawet kilku) mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, CBOSA). Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązkiem organu II instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a. to braki dowodowe nie mogą, co do zasady, stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Tylko przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego (lub jego znacznej części) przez organ odwoławczy oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, CBOSA). Dopiero więc, gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 138 § 2 oraz art. 136 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia kontrolowanego rozstrzygnięcia, organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując powody rozstrzygnięcia i dalsze wytyczne. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wskazując na konieczność ponownego przeprowadzenia, postępowania wyjaśniającego, co do istotnych okoliczności sprawy, przed organem pierwszej instancji, tj. zweryfikowania przesłanek warunkujących kwestię dotyczące zachowania trwałości przez stronę skarżącą i w związku z tym ustalenie następcy prawnego zobowiązania finansowego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji.Zgodnie z rozporządzeniem nr 1303/2013, Instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programem operacyjnym zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami (art. 122 ust. 1). W odniesieniu do zarządzania finansowego i kontroli programu operacyjnego instytucja zarządzająca:a) weryfikuje, czy współfinansowane produkty i usługi zostały dostarczone, czy operacja spełnia obowiązujące przepisy prawa, wymagania programu operacyjnego i warunki wsparcia operacji oraz:(i) w przypadku gdy koszty mają zostać zwrócone zgodnie z art. 67 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) - czy kwota wydatków zadeklarowana przez beneficjentów w odniesieniu do tych kosztów została zapłacona;(ii)w przypadku gdy koszty mają zostać zwrócone zgodnie z art. 67 ust. 1 akapit pierwszy lit. b)-e) - czy warunki zwrotu wydatków beneficjentowi zostały spełnione (art. 125 ust. 4 lit. a). Natomiast odpowiedzialność za badanie nieprawidłowości, dokonywanie wymaganych korekt finansowych oraz odzyskiwanie kwot spoczywa w pierwszej kolejności na państwach członkowskich. W przypadku nieprawidłowości systemowej państwo członkowskie rozszerza zakres swego dochodzenia w celu objęcia nim wszystkich operacji, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć (art. 143 ust. 1). Państwa członkowskie dokonują korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty finansowe polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach operacji lub programu operacyjnego. Państwa członkowskie biorą pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze polityki spójności lub EFMR i stosują proporcjonalną korektę. Korekty finansowe są odnotowywane w zestawieniu wydatków za rok obrachunkowy, w którym podjęto decyzję o anulowaniu (art. 143 ust. 2).Orzekając w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą sprzeciwu, Zarząd Województwa działał jako Instytucja Zarządzająca środkami przekazanymi na realizację Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 r.Przy analizie prawidłowości ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego i prawnego należy mieć na uwadze, że podstawą prawną decyzji zwrotowej decyzji był art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Stanowi on, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: (...) 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Z kolei art. 184 u.f.p. stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu Pod pojęciem innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ale również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania.Zgodnie z art. 206 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa m.in. w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy wdrożeniowej.Umowa ta w myśl art. 206 ust. 2 u.f.p. powinna zawierać w szczególności zobowiązanie do stosowania wytycznych, o których mowa w art. 2 pkt 32 ustawy wdrożeniowej tj. instrumentów prawnych określających ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności skierowane do instytucji uczestniczących w realizacji programów operacyjnych oraz stosowane przez te instytucje na podstawie właściwego porozumienia, kontraktu terytorialnego albo umowy oraz przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie projektu.Powyższe oznacza, że procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p., mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p.W wyniku weryfikacji końcowego wniosku o płatność nr [...] za okres 01.09.2022 r. do 31.10.2022 r. organ I instancji stwierdził wydatki niekwalifikowalne, wynikające z rozliczenia we wniosku o płatność wydatków na które Beneficjent nie otrzymał zgody IP tj.:a) rozliczenie wydatków związanych z remontem pomieszczeń klubów dziecięcych, objętych limitem cross-financingu, w kwocie wyższej od kwoty zaplanowanej w budżecie projektu,b) rozliczenie wydatków związanych z wyposażeniem klubów dziecięcych w ramach pozycji budżetowych: "Koszt zakupu wyposażenia i mebli do sali i sypialni - gm. W.", "Koszt zakupu wyposażenia i mebli do sali i sypialni - gm. S.", Koszt zakupu sprzętu i materiałów dydaktycznych do zajęć - (gm. W. i gm. S.)", "Koszt zakupu zabawek — (gm. W. i gm. S.) w kwotach przekraczających kwoty zaplanowane na te pozycje budżetowe, dodatkowo rozliczenie wydatków związanych z wyposażeniem w ramach zadania ponad ustalony limit możliwy do rozliczenia bez zgody IP,c) rozliczenie wynagrodzenia osoby prowadzącej zajęcia z rytmiki w klubie dziecięcym w kwocie wyższej - niezgodnie z zapisami umowy zawartej z Wykonawcą oraz wniosku o dofinansowanie,d) rozliczenie kosztów doposażenia klubów dziecięcych w ramach nowo utworzonej pozycji budżetowej "Wyposażenie dodatkowe" na której utworzenie nie było ostatecznej zgody IP.Łącznie w ocenie organu I instancji odzyskiwaniu podlega kwota dofinansowania w wysokości 115.441,40 zł.Organ II instancji rozpatrując odwołanie zasadnie zauważył, że organ I instancji ustalając sukcesję należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych ze środków europejskich, organ ten nie dokonał pogłębionej analizy kwestii kluczowej dla niniejszego rozstrzygnięcia, tj. oceny skutków prawnych dokonania podziału Spółki P. Sp. z o.o. w sposób opisany w planie podziału, w tym ustalenia jaki wpływ na rozmiar obowiązku zwrotu dofinansowania, a w konsekwencji kształt decyzji o zwrocie środków, ma kwestia obowiązku dochowania trwałości projektu przez Beneficjenta. Organ słusznie stwierdził, że w sprawie winno być wyjaśnione, czy obowiązek zwrotu dofinansowania przeszedł na skutek podziału na spółkę nowopowstałą, czy też jest przypisany P. sp. z o.o. Wyjaśnienie kwestii następstwa prawnego i ustalenie strony postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania nie mogły być naprawione w postępowaniu odwoławczym, gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.Wobec powyższego, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że braki w tym zakresie nie mogły być w postępowaniu odwoławczym konwalidowane, co obligowało Zarząd Województwa do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego Sąd stwierdza, że zalecenia dla organu I instancji również skonstruowane zostały prawidłowo.Odnosząc się do zarzutów skargi wskazanych w pkt 1) trzeba przychylić się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę zgodnie z którą wpis w KRS spółki P. Sp. z o.o. dotyczące przejęcia m.in. tej spółki przez N. sp. z o.o. został dokonany w dniu 29 grudnia 2025 r., a zatem po dniu wydania decyzji. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 869 z późn. zm.), domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Zgodnie z ust. 2 jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.P. sp. z o.o. zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu dopiero w dniu 6 lutego 2026 r. Zarzut wydania decyzji do podmiotu nieistniejącego nie zasługuje zatem na uwzględnienie.Mając na uwadze wspomniany wcześniej ograniczony zakres kontroli w sprawach ze sprzeciwu, argumentacja skarżącej Spółki, która w istocie zmierza do merytorycznej oceny wydanej przez Dyrektora UP decyzji zwrotowej, wychodzi poza zakres, w jakim sąd administracyjny władny jest rozstrzygać w ramach rozpoznania sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 64a p.p.s.a.W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu sprzeciwu.. orzekł o oddaleniu sprzeciwu.