Wyrok - II SA/Rz 1574/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 14 października 2025 r. nr O-VII.621.1.36.2025 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego – skargę oddala – UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. T. (dalej: "Skarżący") jest dOddalono skargę. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 14 października 2025 r. nr O-VII.621.1.36.2025 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego – skargę oddala – UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. T. (dalej: "Skarżący") jest d
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
nie uwzględniono wniosku
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
oskarżony
pokrzywdzony
świadek
prokurator
wnioskodawca / wnioskodawczyni
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Jolanta Kłoda-Szeliga
Podstawa prawna
art. 1048
kc
art. 651
kc
art. 12
kk
art. 159
kp
art. 159
krio
art. 183
krio
art. 157
krio
art. 34
kpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (12)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi G. T. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 14 października 2025 r. nr O-VII.621.1.36.2025 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 27 maja 2024 r. M. K. zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: "Organ I instancji", "Burmistrz") o wymeldowanie z pobytu stałego jej brata – G. T. - z należącego do niej budynku pod adresem: [...].Po przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego pod ww. adresem.Po rozpoznaniu wniesionego przez Skarżącego reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika odwołania, Wojewoda Podkarpacki decyzją z [...] października 2024 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Organowi, m.in. z powodu braku zapewniania przez Burmistrza czynnego udziału w postępowaniu J. T. Wojewoda stwierdził, że osoba ta jest stroną w niniejszej sprawie, bowiem przysługuje jej ograniczone prawo rzeczowe w postaci nieodpłatnej i dożywotniej służebności osobistej polegającej na prawie mieszkania i korzystania ze wszystkich pomieszczeń znajdujących się w przedmiotowym budynku mieszkalnym. Z tego względu Organ odwoławczy zalecił, aby w postępowaniu ponownym Organ I instancji dopuścił J. T. do udziału w postępowaniu.W ponownie prowadzonym postępowaniu Organ I instancji ustalił, że Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. sygn. akt [...] postanowił ubezwłasnowolnić całkowicie J. T. Postanowienie jest prawomocne od [...] stycznia 2025 r. Z kolei na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2025 r., [...] ustanowiono opiekuna dla całkowicie ubezwłasnowolnionej J. T. w osobie M. K.Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu i przeprowadzeniu czynności dowodowych, Burmistrz [...] decyzją z 24 lipca 2025 r. nr OA.V.5343.7.2.2024/2025 orzekł o wymeldowaniu G. T. z pobytu stałego pod ww. adresem.Od powyższej decyzji Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego prowadzenia wraz z udzieleniem wskazań co do dalszego postępowania, ewentualne o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o wymeldowanie Skarżącego z pobytu stałego. Skarżący w szczególności podniósł zarzut wadliwej reprezentacji całkowicie ubezwłasnowolnionej strony.Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Wojewoda Podkarpacki, opisaną na wstępie decyzją z 14 października 2025 r. nr O-VII.621.1.36.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2025 r., poz. 274 ze zm.; dalej: "u.e.l."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W pierwszej kolejności Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowano przepisy art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. Wojewoda przyjął ustalenia, z których wynikało, że M. K. – siostrze Skarżącego - przysługuje własność nieruchomości wraz ze stojącym na nim budynkiem pod adresem [...]. Natomiast J. T. przysługuje ograniczone prawo rzeczowe w postaci nieodpłatnej i dożywotniej służebności osobistej polegającej na prawie mieszkania i korzystania ze wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku mieszkalnym pod ww. adresem. Wojewoda stwierdził, że Skarżący mieszkał w budynku pod ww. adresem m.in. z siostrą – M. K. - oraz matką – J. T. W 1993 r. wyemigrował do [...] z zamiarem pobytu stałego. Skarżący nie pozostawił żadnych rzeczy osobistych w ww. budynku. W [...] zawarł w [...] r. związek małżeński z M. Ż., a następnie rozwiódł się w [...] r. Z tego związku posiada syna. Skarżący jest także właścicielem domu w [...] o wartości [....], z zawodu jest [...].Organ II instancji stwierdził, że w trakcie postępowania ustalono, że Skarżący od 2010 r. zaczął przyjeżdżać do domu pod ww. adresem wiosną i jesienią i przebywał po dwa tygodnie. Zajmował się wtedy uprawą roli, zbieraniem plonów i naprawą maszyn rolniczych. Mieszkał i nocował w ww. domu w miejscowości Z. Był tam gościem swojej matki i siostry. Nie miał swojego pokoju w tym domu, spał w salonie. Do 2023 r. nie było nieporozumień między nim, a jego siostrą. J. T. w 2023 r. darowała córce – M. K. - całe swoje gospodarstwo rolne wraz przedmiotowym domem mieszkalnym w zamian za opiekę nad nią. Było to jednym z powodów konfliktu między Skarżącym a jego siostrą. Podczas postępowania Organ ustalił również, że ostatni raz przez okres dwóch tygodni Skarżący był w przedmiotowym budynku w 2023 r. Natomiast w 2024 r. był tam tylko kilka dni i wówczas opuścił dom w towarzystwie Policjantów po kłótni z siostrą. Skarżący ma zakaz zbliżania się do siostry na odległość mniejszą niż 100 m, orzeczony postanowieniem Sądu Rejonowego z [...] marca 2025 r. sygn. akt [...]. Po wyjeździe do [...] Skarżący nigdy ponownie nie zamieszkał w ww. budynku. Nie posiada do niego kluczy, nie ponosi kosztów jego utrzymania, a także nie ma żadnego prawa podmiotowego do tego budynku. Jego centrum życiowe jest w [....]. Tam pracuje jako [...].W ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie nie można pominąć faktu, że Skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstwa na szkodę swojej siostry. W dniu [...] grudnia 2024 r. do Sądu Rejonowego w [...] wpłynął akt oskarżenia przeciwko G. T. - oskarżonemu m.in. o to, że w okresie od bliżej nieokreślonego dnia miesiąca października 2023 r. do dnia 10 maja 2024 r. w miejscowości Z. w województwie [...] działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, kierował wobec siostry M. K. groźby karalne w ten sposób, że kilkukrotnie groził jej pozbawieniem życia, w tym m.in. [...], co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźby te zostaną spełnione to o przestępstwo ciągłe opisane w art. 190 § 1 w związku z art. 12 § 1 Kodeksu karnego. W czasie toczącego się w sprawie karnej postępowania przygotowawczego Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] postanowieniem z [...] maja 2024 r. sygn. akt [...] zastosował wobec Skarżącego środki zapobiegawcze, m.in. zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 m. Środek ten został utrzymany w mocy postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] lipca 2024 r., sygn. akt [...]. Obrońca oskarżonego złożył do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o uchylenie ww. środka zapobiegawczego, jednak Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z [...] maja 2025 r., sygn. akt [...] nie uwzględnił wniosku obrońcy Skarżącego, co w praktyce oznacza, że oskarżony w dalszym ciągu nie może zbliżać się do M. K. na odległość mniejszą niż 100 m.Organ odwoławczy powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny oraz dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych uznał, że Skarżący opuścił w rozumieniu art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. swoje miejsce pobytu stałego w budynku pod adresem: [...].Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu wadliwej reprezentacji całkowicie ubezwłasnowolnionej strony J. T. wyjaśnił, że w niniejszej sprawie M. K. bierze udział reprezentując siebie i równocześnie jako ustanowiony przez Sąd Rejonowy w [...] opiekun swojej matki J. T. reprezentuje także ją. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego tego typu połączenie reprezentacji w postępowaniu administracyjnym jest niedopuszczalne, bowiem zachodzi tutaj sprzeczność interesów o jakiej stanowią przepisy art. 159 § 1 i § 2 k.r.o. W ocenie Wojewody zastosowanie ww. przepisów prowadziłoby do oczywistej niesprawiedliwości decyzji Organu odwoławczego z powodu zbyt długo trwającego postępowania w niebudzącej wątpliwości sprawie administracyjnej. W ocenie Wojewody żaden interes prywatny całkowicie ubezwłasnowolnionej J. T. nie stoi na przeszkodzie do tego, aby do takiego wymeldowania doszło. Organ II instancji zwrócił uwagę, że M. K. nie składała żadnych oświadczeń woli w imieniu całkowicie ubezwłasnowolnionej swojej matki. Oznacza to, że nie doszło do naruszenia zakazu reprezentacji o jakim stanowią przepisy art. 159 § 1 i § 2 k.r.o. W rezultacie nie wystąpiła bezwzględna nieważność postępowania przeprowadzonego z udziałem strony M. K. reprezentującej siebie i swoją całkowicie ubezwłasnowolnioną matkę. Podobnie fakt, że J. T. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną skutkuje tym, że Organ nie jest w stanie skutecznie uzyskać od niej istotnych informacji w sprawie. Bez znaczenia będzie zatem fakt ustalenia dla niej kuratora.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, G. T. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zaskarżył ww. decyzję Wojewody w całości, zarzucając:1. nieważność postępowania wskutek:a) braku należytej reprezentacji J. T., całkowicie ubezwłasnowolnionej, z równoległym udziałem opiekuna M. K., jako odrębnej strony postępowania i o możliwych sprzecznych interesach, tj. naruszenia przepisów art. 159 § 1 i 2 k.r.o. w zw. z art. 183 k.r.o. i art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.;b) niedopuszczenie Skarżącego do czynności osobiście bez podstawy prawnej, tj. z naruszeniem jego prawa do osobistego udziału w postępowaniu, co jest naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. i w zw. z art. 10 § 1 i art. 28 i art. 79 k.p.a.Na wypadek nie podzielenia tego zarzutu, Skarżący zarzucił dokonanie oceny dowodów z naruszeniem zasad swobodnej oceny dowodów co do ustalenia okresu zamieszkiwania Skarżącego w Z. pod spornym adresem oraz ustalenia okoliczności, które powodują iż jest to jego centrum życiowe, co jest naruszeniem art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 25 ust. 1 i 2 i art. 35 u.e.l. oraz nierozważenie całości materiału dowodowego.Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do rozpoznania Organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania a ponadto o wyznaczenie rozprawy; o wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...] jako sądu opiekuńczego o ustanowienie kuratora dla całkowicie ubezwłasnowolnionej J. T. do działania w tej sprawie przed WSA w Rzeszowie i NSA w Warszawie.W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.Pismem procesowym z 3 marca 2026 r. uczestniczka postępowania – M. K. – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi. Uczestniczka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wymienionych w piśmie dokumentów.Uczestniczka wyjaśniła, że ubezwłasnowolniona całkowicie J. T. była prawidłowo reprezentowana w toku toczącego się postępowania administracyjnego. M. K. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] [...] lutego 2025 r. sygn. [...] została ustanowiona opiekunem ubezwłasnowolnionej J. T. – matki. Ze względu na brak zdolności do czynności prawnych po stronie ubezwłasnowolnionej całkowicie matki, M. K. w ramach postępowania administracyjnego występowała w podwójnej roli, tj. w charakterze strony oraz przedstawiciela ustawowego - opiekuna ww.Podała, że w toku postępowania administracyjnego nie zachodziły żadne przesłanki ustawowe wskazane w treści art. 159 § 1 k.r.o. które stanowiłyby przesłankę niemożności reprezentowania ubezwłasnowolnionej przez opiekuna M. K., bowiem opiekun w ramach postępowania administracyjnego nie reprezentowała ubezwłasnowolnionej całkowicie matki przy czynnościach prawnych między ww., ani przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób a opiekunem albo jego małżonkiem, zstępnymi, wstępnymi lub rodzeństwem. Między M. K. a J. T. nie istnieje także konflikt interesów.Uczestniczka postępowania wyjaśniła, że Skarżący na każdym etapie postępowania administracyjnego miał możliwość osobistego uczestnictwa w czynnościach prowadzonych przez Organ administracyjny. Skarżący samodzielnie rezygnował z osobistego uczestnictwa w ww. czynnościach, bowiem na stałe mieszka w [...] i nie przebywał w Polsce.Uczestniczka podała również, że Skarżący w żaden sposób nie manifestował związku ze Z., co więcej koncentrując swoje życie w [...], nie formalizował również spraw urzędowych w Polsce, jak np. nie zarejestrował zawarcia małżeństwa, a następnie rozwiązania ww. małżeństwa przez rozwód w [...]. Skarżący przez lata od swojego wyjazdu nie przyjeżdżał do Polski, w ostatnich latach przybywał w odwiedzinach do znajomych i rodziny, jednakże ww. wizyty były krótkotrwałe i miały charakter okazjonalny.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi, dotyczących nieważności postępowania. W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut Skarżącego dotyczący wadliwej reprezentacji J. T. w postępowaniu administracyjnym.W ocenie Skarżącego art. 159 § 1 i § 2 k.r.o. stoi na przeszkodzie temu, by J. T. była w tym postępowaniu reprezentowana przez M. K., która jednocześnie – jako wnioskodawczyni i właścicielka nieruchomości, z której wymeldowano Skarżącego - jest stroną postępowania.Nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania, przed wydaniem przez Burmistrza [...] decyzji z 24 lipca 2025r., postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] postanowił ubezwłasnowolnić całkowicie J. T. Postanowienie jest prawomocne od [...] stycznia 2025 r. Z kolei na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2025 r., [...] ustanowiono opiekuna dla całkowicie ubezwłasnowolnionej J. T. w osobie M. K.Zgodnie z art. 159 k.r.o.:§ 1. Opiekun nie może reprezentować osób pozostających pod jego opieką:1) przy czynnościach prawnych między tymi osobami;2) przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób a opiekunem albo jego małżonkiem, zstępnymi, wstępnymi lub rodzeństwem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką.§ 2. Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed sądem lub innym organem państwowym.Powyższy przepis dotyczy każdej czynności materialnoprawnej – jednostronnej, dwustronnej, rozporządzającej, zobowiązującej, inter vivos, mortis causa (zob. art. 1048 k.c., art. 159 § 1 k.r.o.), zbliżonej do niej czynności np. uznania długu (art. 651 k.c.) i czynności procesowej w postępowaniu przed sądami powszechnymi, administracyjnymi i innymi organami administracyjnymi i samorządowymi (art. 159 § 2 k.r.o.) przedstawiciela ustawowego małoletniego (tutaj ubezwłasnowolnionego) z samym sobą oraz czynności prawnej przedstawiciela i jego małżonka, zstępnego, wstępnego lub rodzeństwa z wyjątkiem bezpłatnej czynności przysparzającej na rzecz małoletniego. Przyjmuje się, że w postępowaniu procesowym niebezpieczeństwo naruszenia interesów osoby pozostającej pod opieką przez opiekuna w czynnościach z samym sobą lub czynnościach z niektórymi członkami rodziny wynika ze spornego charakteru procesu. Przyjmuje się również rozszerzającą wykładnię art. 159 k.r.o. zakładającą, że czynność procesowa z samym sobą oraz czynność z osobą spokrewnioną z art. 159 § 1 pkt 1–2 k.r.o. może zachodzić także w postępowaniu nieprocesowym, w którym wnioskodawcą jest opiekun (kurator), a uczestnikiem postępowania jest małoletni, jeżeli in casu występuje wówczas ryzyko naruszenia jego interesów, choć nie ma tam, formalnie rzecz ujmując, przeciwstawnych stron postępowania. W takich przypadkach, aby go uniknąć, sąd opiekuńczy powinien z urzędu ustanowić kuratora dla reprezentacji (art. 157 k.r.o.). Jako przykład tego rodzaju czynności procesowej wskazuje się: przeniesienie własności nieruchomości należącej do małoletniego na rzecz opiekuna prawnego, zniesienie współwłasności rzeczy, wynagrodzenie za sprawowanie opieki (zob. P. Zakrzewski [w:] Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, wyd. II, red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2025, art. 159).W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie doszło do sytuacji, opisanej w art. 159 § 1 i § 2 k.p.r., która powodowałaby wyłącznie reprezentacji osoby ubezwłasnowolnionej przez opiekuna. Postępowanie zastało zainicjowane na wniosek M. K., jako właścicielki nieruchomości, na której znajduje się budynek, w którym zameldowany był Skarżący. J. T. przyznano przymiot strony w postępowaniu z uwagi na przysługującą jej służebność osobistą w ww. budynku. Kluczowe jest jednak to, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie doszło do żadnej czynności procesowej pomiędzy ubezwłasnowolnioną całkowicie J. T. a wnioskodawczynią, czy też jedną z osób wymienionych w art. 159 § 1 pkt 2 k.r.o. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło interesów spornych pomiędzy ubezwłasnowolnioną a jej opiekunem, lecz ustalenia, czy zachodzą przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego Skarżącego. Z tego też powodu nie można uznać, by w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 159 § 1 i § 2 k.r.o., skutkującego wadą nieważności postępowania.Argumentacja pełnomocnika Skarżącego, zawarta w piśmie procesowym z 25 marca 2026r. (złożonym jako załącznik do protokołu), która miała dodatkowo uzasadniać zarzut wadliwej reprezentacji jest nieadekwatna do przedmiotu sprawy. Pełnomocnik wskazywał na jednolitą linią sądów, powołując się na wyroki sądów administracyjnych. Należy jednak wskazać, że wszystkie powołane sygnatury orzeczeń sądów administracyjnych nie dotyczyły w ogóle problematyki zastosowania art. 159 § 1 i § 2 k.r.o. na gruncie postępowania administracyjnego a tego dotyczy analizowane zagadnienie. Wyrok o sygn. II OSK 1146/14 dotyczył wstrzymania wprowadzenia do obrotu produktów o nazwie "[....]", "[...]", "[...]", "[...]" (w wyroku oczywiście błędnie użyto określenia "[...]" zamiast "[....]") na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa oraz zatrzymania ich. Wyrok o sygn. II OSK 604/16 dotyczył zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast wyrok o sygn. II SA/Po 136/14 dotyczył odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. W żadnym z tych orzeczeń sąd nie odnosił się do kwestii kuratora, opiekuna dla osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej, czy też do art. 159 k.r.o. Powoływanie sygnatur nie związanych z przedmiotową sprawą, jako mających wspierać argumentację pełnomocnika Skarżącego nie zasługuje na aprobatę.Sąd nie stwierdził również, by zachodziły podstawy do zwrócenia się do sądu opiekuńczego o ustanowienie kuratora dla J. T. Możliwość ustanowienia kuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym została przewidziana w następujących przypadkach:- dla strony niemającej zdolności procesowej, która nie ma przedstawiciela ustawowego, jak również dla strony niemającej organu powołanego do jej reprezentowania - jeżeli strona przeciwna podejmuje przeciwko drugiej stronie czynność niecierpiącą zwłoki (art. 30 P.p.s.a.),- dla strony, której miejsce pobytu nie jest znane (art. 78 i art. 79 P.p.s.a.).Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie.Na postanowienie w przedmiocie ustanowienia kuratora nie przewidziano możliwości złożenia zażalenia, ani w art. 30, art. 78 i art. 79, ani w art. 194 § 1 P.p.s.a. W związku z tym, postanowienie o oddaleniu wniosku o ustanowieniu kuratora zostało wpisane do protokołu bez spisywania odrębnej sentencji, stosownie do art. 101 § 1 pkt 2 w zw. z art. 163 § 1 i § 2 P.p.s.a.Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego niedopuszczenia Skarżącego osobiście do czynności dowodowych. Niespornym jest, że wobec Skarżącego zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zakazu zbliżania do pokrzywdzonej M. K. na odległość mniejszą niż 100 m na mocy postanowień Prokuratora Rejonowego z [...] maja 2024r., [...] czerwca 2024r a następnie postanowienia Sądu Rejonowego z [...] marca 2025r., [...]. Od 11 lipca 2024r. Skarżący reprezentowany był przez fachowego pełnomocnika w czynnościach dowodowych prowadzonych przez Organ I instancji, w tym w przesłuchaniu jako świadka M. K., w oględzinach miejsca zamieszkania. Imieniem Skarżącego fachowy pełnomocnik składał wnioski dowodowe i środki zaskarżenia. W okresie poprzedzającym ustanowienie pełnomocnika Skarżący osobiście poinformował organ, że korespondencję będzie odbierał osobiście w Urzędzie po wcześniejszym poinformowaniu (pismo z 4.06.2024r.) W taki też sposób, korespondencja kierowana do Skarżącego była odbierana. Z uwagi na ww. środek zapobiegawczy, Skarżący nie uczestniczył osobiście w przesłuchaniu M. K. w dniu 13.06.2024r. Jednak w dniu przesłuchania został osobiście zapoznany z protokołem przesłuchania z możliwością złożenia pisemnego stanowiska wobec treści zeznań Wnioskodawczyni. Z możliwości tej Skarżący skorzystał. G. T. został również przesłuchany w charakterze świadka, mając możliwość przedstawienia własnego stanowisk w sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że Skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Ograniczenia w możliwości brania osobistego udziału w czynnościach dowodowych wynikały z okoliczności niezależnej od organu, spowodowanej ww. środkiem zapobiegawczym. Jednak mimo to Organ dochował starań by Skarżącemu zapewnić czynny udział w postępowaniu. Z tego powodu Sąd uznał zarzut, dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. za niezasadny.Rozstrzygnięcie Organów I oraz II instancji o wymeldowaniu Skarżącego z miejsca pobytu stałego w Z. znajduje pełne oparcie w treści art. 35 u.e.l.Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 [właściwy ze względu na położenie nieruchomości], wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 [podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu], decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.Jak stanowi art. 25 ust. 1 ww. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zameldowanie danej osoby na pobyt stały musi mieć charakter rzeczywisty i być zgodne z realnym miejscem stałego pobytu. Wpis meldunkowy ma wyłącznie rejestrowy – ewidencyjny charakter i w żadnym zakresie nie może decydować o tytule prawnym do lokalu. Zapis o zameldowaniu musi odzwierciedlać faktyczne miejsce i charakter pobytu danej osoby.Z brzmienia art. 35 ustawy o ewidencji ludności wynika, że przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa już w lokalu, w którym miała poprzednio zorganizowane centrum życiowe.W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu Skarżącego z miejsca pobytu stałego w Z.W trakcie postępowania ustalono, że Skarżący wyjechał do [....] w 1993 roku. Od 2009 roku powracał regularnie do Polski na około 2 miesiące - wówczas mieszkał w Z., prowadził prace rolne przy zasiewach. Jak podawał sam Skarżący w ramach przesłuchania w charakterze świadka, obecnie mieszka w [...], wyjechał tam w 1993 roku. Do Z. przyjeżdża regularnie 2, 3 razy do roku, przy czym Skarżący utrzymuje, że pobyt w [...] ma charakter czasowy i zmierza na stałe powrócić do Z. G. T. w trakcie zeznań składanych 13 czerwca 2024r. podkreślał, że poczynił nakłady finansowe na dom, zakupił maszyny rolnicze, jak również pozostawił w domu rzeczy osobiste. Okoliczności dotyczące wyjazdu do [....] i regularnych powrotów do Polski zostały potwierdzone w zeznaniach świadków: M. K., K. K., G. K., J. T., S. K., M. T., G. N.W ocenie Sądu okoliczności ujawnione w trakcie postępowania potwierdzają, że sporny budynek w Z. nie jest już miejscem stałego pobytu Skarżącego od 1993r., kiedy to Skarżący wyjechał do [...]. Jak zeznał sam Skarżący, do [...] wyjechał dobrowolnie w poszukiwaniu pracy. Regularne powroty do spornego budynku miały charakter jedynie czasowy, co potwierdzają zgodne w tym zakresie zeznania wskazujące na to, że w Z. Skarżący przebywał łącznie przez około 2 miesiące w roku. Deklarowana przez Skarżącego chęć powrotu, jak również określanie wyjazdu do [...] mianem wyjazdu czasowego nie mogą zmienić rozstrzygnięcia w tej sprawie, ponieważ nie świadczą o rzeczywistym przebywaniu w spornym budynku. Sam fakt pozostawienia rzeczy należących do Skarżącego w Z., czy też poczynienia ewentualnych nakładów na dom nie stanowi dowodu, że Skarżący stale zamieszkuje w Z. Nie można również tracić z pola widzenia, że na ponowne zamieszkiwanie Skarżącego w domu w Z. nie wyraża zgody jego obecna właścicielka, która złożyła wniosek o wymeldowanie. W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę fakt skonfliktowania stron postępowania należy uwzględnić również to, że nie jest możliwy rzeczywisty powrót Skarżącego do lokalu, skoro na ponowne jego zamieszkanie nie wyraża zgody właściciel nieruchomości.Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że Organy I oraz II instancji wykazały, że zostały spełnione przesłanki z art. 35 u.e.l. do wymeldowania Skarżącego z miejsca pobytu stałego w Z. Ustalenia Organów znajdują pełne odzwierciedlenie w obszernym materiale dowodowym, jaki został zgromadzony w niniejszej sprawie, spełniając tym samym wymogi, wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.Z tych przyczyn skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a..