Wyrok - I OSK 803/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2350/24 w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zOddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2350/24 w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
odsetki ustawowe
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2350/24, po rozpoznaniu skargi Z. L., w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 30 września 2024 r., nr DSZ-V.4321.4.939.2024.AD/KD oraz decyzję Wojewody Śląskiego z 1 sierpnia 2024 r., nr 3188/PSXII/2024, obie w części zobowiązania do uiszczenia odsetek ustawowych; w pkt 2. oddalił skargę w pozostałej części.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, dalej – skarżący kasacyjnie, organ, Minister, zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w zakresie punktu pierwszego wyroku, w części uchylającej zaskarżoną decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 30 września 2024 r., nr DSZ-V.4321.4.939.2024.AD/KD w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oraz decyzję Wojewody Śląskiego z 1 sierpnia 2024 r., nr 3188/PSXII/2024 - obie w części dotyczącej zobowiązania Z. L. do uiszczenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej - p.p.s.a., zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 25 ust. 3 i 9 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576), dalej - u.p.p.w.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania o należności, dochodzonej w przedmiotowej sprawie, zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż długotrwałe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Śląskiego w przedmiotowej sprawie jest tożsame z błędem podmiotu realizującego zadania z zakresu świadczenia wychowawczego, określonym treścią art. 25 ust. 3 u.p.p.w.d., a w konsekwencji stanowi okoliczność zwalniającą stronę od obowiązku uiszczenia odsetek od nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, wbrew obowiązkowi wskazanemu w art. 25 ust. 9 u.p.p.w.d., uzasadniając to koniecznością zastosowania w przedmiotowej sprawie rozszerzającej wykładni pojęcia "błąd organu", które należy również utożsamiać z bezczynnością organu oraz przewlekłością prowadzonego przez organ postępowania, określone w treści art 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., podczas gdy w związku z brakiem definicji legalnej terminu błąd organu, w celu wyjaśnienia normy prawnej zawartej w przepisie art. 25 ust. 3 u.p.p.w.d., zdaniem skarżącego kasacyjnie należy odwołać się do wykładni językowej jako dyrektywy interpretacyjnej I stopnia, zgodnie z którą terminowi "błąd organu" należy przypisać węższe znaczenie i odnieść go wyłącznie do takiego rozstrzygnięcia organu, którego podjęcie stało w obiektywnej sprzeczności ze stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami, przez który rozumiemy sytuację, w której to organ błędnie przyznał stronie postępowania świadczenie wychowawcze,a w efekcie tego,- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 16 ust. 6 oraz ust. 10 u.p.p.w.d. w zw. z art. 25 ust. 3 oraz ust. 9 u.p.p.w.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania o należności, dochodzonej w przedmiotowej sprawie, poprzez uznanie, iż organ błędnie domagał się zwrotu ustawowych odsetek, naliczanych od kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, podczas gdy, zgodnie z treścią powyższych przepisów, organ ma obowiązek dochodzenia zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a od samej podlegającej zwrotowi kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty, a jak zostało to wskazane w treści pierwszego z zarzutów, w ocenie organu w zakresie przedmiotowej sprawy nie występuje przypadek przyznania świadczenia wychowawczego w wyniku błędu podmiotu realizującego zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, uzasadniający odstąpienie od dochodzenia ww. odsetek;- naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uchylenie zaskarżonych decyzji organów, w wyniku dokonania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 6 oraz ust. 10 u.p.p.w.d. w zw. z art. 25 ust. 3 oraz ust. 9 u.p.p.w.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania o należności, dochodzonej w przedmiotowej sprawie, których właściwa wykładnia wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z błędem organu, przez co kwota odsetek dochodzonych od nienależnie pobranego świadczenia jest w pełni zasadna, jak również uznanie, iż w zakresie rozpatrywanej sprawy organ w osobie Wojewody, wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie samych odsetek od nienależnie pobranego świadczenia, podczas gdy rzeczony organ rozstrzyga o odsetkach jedynie w decyzji administracyjnej zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wraz z należnymi od niego odsetkami, a nie w zakresie samych odsetek od nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.W oparciu powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie, zrzekając się rozprawy, wniósł o :1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie uchylającym zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Śląskiego o nr 3188/PSXI1/2024 - obie w częściach zobowiązania Z. L. do uiszczenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;albo ewentualnie2) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie uchylającym zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Śląskiego o nr 3188/PSXII/2024 - obie w częściach zobowiązania Z. L. do uiszczenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.;3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, a organ w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).Skarga kasacyjna została oparła na obu podstawach kasacyjnych, tj. na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie w sposób bezpośredni wiążą się one z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego.Z akt sprawy wynika, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zaskarżoną decyzją z 30 września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z 1 sierpnia 2024 r. zobowiązującą Z. B. (obecnie Z. L.) do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w okresie od 1 października 2017 r. do 31 lipca 2018 r. w wysokości 4268,60 zł łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty.W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia zobowiązania skarżącej do zwrotu należności głównej z tytułu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w wysokości 4268,60 zł, albowiem ani zobowiązana, ani organ administracji publicznej nie zaskarżyli wyroku Sądu I instancji, który skargę Z. L. w tym zakresie oddalił.Natomiast istota sporu w tej sprawie sprowadza się wyłącznie do kwestii naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot nienależnie pobranego przez Z. L. (dawniej Z. B.) świadczenia wychowawczego.Sąd I instancji uznał bowiem w zaskarżonym wyroku, że w warunkach sprawy przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zobowiązano Z. L. do uiszczenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.Zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r., poz. 421, dalej – ustawa) w związku z art. 20 ust. 3 ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1981), od kwot nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie, chyba że przyznanie świadczenia wychowawczego było następstwem błędu podmiotu realizującego zadania w zakresie świadczenia wychowawczego.Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z 8 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 1317/22, I OSK 1318/22 i I OSK 1319/22, zgodnie z którym dokonując wykładni powołanego wyżej art. 25 ust. 3 ustawy, należy zwrócić uwagę, że pojęcie błędu jest pojęciem niedookreślonym, a zatem należy przyjąć szerokie rozumienie tego pojęcia, które obejmuje różne nieprawidłowe działanie organu, a konsekwencje tego działania bezpośrednio dotyczą strony. Dlatego też jako błąd należy traktować zarówno nieprawidłowe działania organu na etapie ustalania świadczenia wychowawczego, jak również nieprawidłowe działanie organu na etapie ustalania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i naliczania odsetek za opóźnienie.Inaczej ujmując, za nieprawidłowe działanie organu należy uznać każdą nieprawidłowość z punktu widzenia prowadzonego postępowania administracyjnego mającą istotny wpływ na wynik merytorycznego rozstrzygnięcia, jak również opieszałość, czy też długotrwałość prowadzonego postępowania z punktu widzenia terminów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tym bardziej, że skutki nieprawidłowego działania organu obciążają stronę, bowiem wydłużają okres, za który będą naliczone należne odsetki ustawowe za opóźnienie.Zgodnie z art. 25 ust. 9 zd. 2 ustawy odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty. Oznacza to zatem, że odsetki nie są naliczane od daty wydania decyzji ustalającej i zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.Wobec tego istotne znaczenie dla ustalenia odsetek będzie miał czas jaki upłynął od uzyskania przez organ I instancji informacji o zmianie sytuacji osobistej i materialnej strony mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, a wydaniem decyzji ustalającej i zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Dlatego też w każdej indywidualnej sprawie zachodzi konieczność ustalenia, czy opóźnienie w wydaniu decyzji w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie nastąpiło z powodu błędu organu, strony czy też obu tych podmiotów.Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy pomiędzy świadczeniem nienależnie pobranym przez Z. L. w okresie od 1 października 2017 r. do 31 lipca 2018 r., a wydaniem 1 sierpnia 2024 r. decyzji ustalającej i zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, upłynęło blisko sześć lat.Z powyższego wynika, że pomiędzy jednym a drugim zdarzeniem prawnym nastąpił znaczny upływ czasu. A to sprawiło, iż należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż konieczne jest zbadanie, czy w sprawie doszło do znacznego nieprawidłowego działania organu, polegającego na zbyt długim procedowaniu.Podkreślenia wymaga, iż przy ustalaniu tych okoliczności należy rozważyć: po pierwsze – czy organ posiadając stosowne informacje mające wpływ na prawo strony do świadczenia wychowawczego podejmował działania i prowadził postępowanie zgodnie z zasadami i terminami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego; po drugie – czy strona dopełniła, czy też zaniedbała obowiązku niezwłocznego informowania organu o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do tego świadczenia; po trzecie – czy opóźnienie w wydaniu decyzji było następstwem działania zarówno organu, jak i strony, i w jakim stopniu każde z nich przyczyniło się do opóźnienia w wydaniu decyzji.W przypadku gdy wydanie decyzji nastąpiło z opóźnieniem na skutek działania bądź braku działania strony, to nie powinno budzić wątpliwości, że wynikające z takiego jej zachowania skutki prawne w postaci ustalenia odsetek ustawowych za opóźnienie obciążają stronę. Natomiast gdy opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło w rezultacie działania bądź zaniechania działania organu, to wówczas nie ma wątpliwości, że strona w takim przypadku nie powinna być obciążana odsetkami ustawowymi za opóźnienie, gdyż nie może ponosić negatywnych skutków w wyniku błędu w działaniu organu.Inaczej ujmując, o ile wydanie decyzji po znacznym upływie czasu spowodowane zostało zachowaniem strony, to zasadne jest, że skutki tego zachowania w postaci ustalenia odsetek od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty obciążają stronę. Natomiast wątpliwości zachodzą wtedy gdy organ wydaje decyzję po upływie znacznego okresu czasu, a spowodowane to jest działaniem organu niezgodnie z zasadami i terminami określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. W warunkach takiego błędu organu obciążanie strony odsetkami za opóźnienie trudno pogodzić z zasadami państwa prawa, albowiem strona nie może ponosić negatywnych skutków sprzecznego z prawem działania organu.W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 3 ustawy wyjaśnić należy, iż w prawie administracyjnym przyjmuje się, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie ma charakteru absolutnego. Należy bowiem stosować wszystkie dyrektywy wykładni (oprócz językowej także systemowe i funkcjonalne), przede wszystkim w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie daje jednoznacznego rezultatu (zob. M. Zirk-Sadowski [w:] System prawa administracyjnego, Wykładnia w prawie administracyjnym, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Tom 4, Wydanie 2, Warszawa 2015, s. 224 i n.). Wskazuje się, że nawet oczywisty i jasny w swej treści rezultat wykładni językowej nie powinien odwodzić interpretatora od zastosowania pozajęzykowych dyrektyw wykładni (zob. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2017, s. 262). Należy to uczynić, by wzmocnić rezultat językowy i sprawdzić, czy uzyskana jednoznaczność nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa (np. z normami hierarchicznie wyższymi albo zasadami prawa) albo też, czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości. Zatem wszystkie metody wykładni stosować trzeba zawsze i łącznie, mając na uwadze, że wykładnie celowościowa (funkcjonalna) i systemowa obligują do skorygowania rezultatów wykładni językowej (zob. W. Jakimowicz, Wykładnia w prawie administracyjnym, Kraków 2006, s. 552). Podkreśla się również, że z ważnych powodów można odstąpić od jasnego i oczywistego sensu językowego przepisu opierając się na rezultatach wykładni systemowej lub funkcjonalnej, jednakże muszą za tym przemawiać szczególnie istotne i doniosłe racje, w szczególności gdy interpretacja na płaszczyźnie językowej prowadzi do absurdalnych konsekwencji lub konsekwencji niemożliwych do zaakceptowania ze względu na wartości jakie naruszają, niweczących ratio legis interpretowanego przepisu (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2014, s. 84, W. Jakimowicz, Wykładnia..., s. 552 i 553).W świetle powyższego za pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać twierdzenia skarżącego kasacyjnie, iż wykładnia ust. 3 art. 25 ustawy powinna być dokonana przy zastosowaniu wykładni językowej, prowadzącej do przyjęcia wąskiego rozumienia terminu "błąd organu". Nie można bowiem zapominać, że w świetle art. 4 ust. 1 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. A zatem, wbrew autorowi skargi kasacyjnej, wskazać należy, że ze względu na cel świadczenia wychowawczego tylko szerokie rozumienie terminu "błędu organu" zapewnia stronie skuteczną ochronę przed nieprawidłowym działaniem organu przy wydaniu decyzji w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego, jak również przy wydaniu decyzji ustalającej i zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Innymi słowy, ustawodawca mając na uwadze cel świadczenia wychowawczego, zamieścił w art. 25 ust. 3 ustawy termin "błąd organu" w szerokim jego rozumieniu, aby zapewnić ochronę interesów dziecka.Nieuprawniony jest również sformułowany zarzut naruszenia art. 16 ust. 6 i 10 w zw. z art. 25 ust. 3 i 9 ustawy, albowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stwierdził, aby organ błędnie domagał się zwrotu ustawowych odsetek, a jedynie wskazał, że organ przedwcześnie nakazał skarżącej zwrot odsetek ustawowych za opóźnienie bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności czy w sprawie doszło do znacznego nieprawidłowego działania organu polegającego na zbyt długim procedowaniu, zaznaczając, że odsetki powinny obciążać stronę jedynie za okres, który wynikał z jej zaniechań, nie zaś z braku działań bądź przewlekłości postępowania prowadzonego przez organy.Nieuprawniony jest także w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z art. 16 ust. 6 i 10 w zw. z art. 25 ust. 3 i 9 ustawy, wskazując przy tym, iż organ o odsetkach rozstrzyga jedynie w decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wraz z odsetkami, a nie orzeka w zakresie samych odsetek. Podkreślić należy, iż wniesiona skarga kasacyjna ogranicza się jedynie do zaskarżenia pkt 1 wyroku Sądu I instancji, a więc w części dotyczącej odsetek i w tym też zakresie Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną rozpoznał. Sąd Kasacyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, które determinują zakres kontroli instancyjnej. Nie można nie zauważyć, że skarga kasacyjna w ramach tego zarzutu pozostaje w sprzeczności z zakresem zaskarżenia wyroku Sądu I instancji i ze sformułowanymi wnioskami kasacyjnymi, albowiem z jednej strony stawia zarzut, że organ nie może orzekać w zakresie samych odsetek, a z drugiej strony zaskarża wyrok Sądu I instancji wyłącznie w zakresie zobowiązania do uiszczenia odsetek ustawowych, w konsekwencji tego wyrok Sądu I instancji w zakresie oddalenia skargi w pozostałej części (zwrotu należności głównej) stał się prawomocny.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.