Wyrok - I OSK 838/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. pomoc społeczna, Zasiłki celowe i okresowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/24 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2024 r., nr SKO 4Oddalono skargę kasacyjną. pomoc społeczna, Zasiłki celowe i okresowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/24 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2024 r., nr SKO 4
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/24, oddalił skargę M. K., dalej – skarżąca, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 9 stycznia 2024 r., nr SKO 4511.75.2023, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z 27 października 2023 r., nr GOPS.4203.103.2023.JK, przyznającą skarżącej świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie specjalnego bezzwrotnego zasiłku celowego na zakup żywności w kwocie 300 zł.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca (dalej również skarżąca kasacyjnie), zastępowana przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej - p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:1. przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.:1.1 art. 2 ust. 1 i 3 u.p.s. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przyznanie specjalnego bezzwrotnego zasiłku celowego w wysokości 300,00 zł na zakup żywności jest wystarczającą kwotą w sytuacji, w której na dzień orzekania sytuacja rodziny skarżącej była bardzo trudna, nie tylko ze względów związanych z sytuacją finansową, ale także ze względu z sytuacją zdrowotną, nie tylko samej skarżącej, ale przede wszystkim jej chorej matki;1.2 art. 41 pkt 1 u.p.s. poprzez uznanie, że organ w sposób prawidłowy odmówił skarżącej przyznania specjalnego zasiłku celowego w pełnej wysokości przewidzianej przez ww. przepis, który określa jego wysokość jako kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej - na kanwie niniejszej sprawy to 600,00 zł, uznanie, iż przyznanie skarżącej pomocy w wysokości 300,00 zł w zakresie decyzji uznaniowej organu jest prawidłowe, uznanie w końcu, iż przyznanie dalszego zasiłku celowego z jego przeznaczeniem na zakup opału i pokrycie kosztów leczenia skarżącej, nie znajduje uzasadnienia, albowiem nie stanowi o zaistnieniu przesłanek szczególnie uzasadnionego przypadku, dającego podstawę do przyznania świadczenia z przeznaczeniem na te cele, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zaistniała taka przesłanka,2. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:2.1 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegającego na niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w niewyjaśnieniu wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności zgłaszanych przez skarżącą okoliczności związanych z ustaleniem przez GOPS, iż skarżąca będzie wynajmować podnośnik mający być wykorzystywany w trakcie wizyt pracowników GOPS u matki skarżącej i rozliczanie tego przez przyznawanie zasiłków celowych, podczas gdy skarżąca ww. podnośnika w opiece nad matką nie wykorzystywała, - korzystali z niego tylko pracownicy GOPS, w trakcie ich wizyt u matki skarżącej, - skarżąca sama z własnej woli nigdy by o wynajmem podnośnika nie wnioskowała, a opłacanie wynajmu z zasiłku celowego spowodowało, iż kiedy faktycznie był on jej niezbędny, nie został przyznany w pełnej wysokości;2.2 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 7 k.p.c., art. 77 § 1 k.p.c. oraz art. 80 k.p.c., polegającego na niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się uznaniem, iż przyznanie zasiłku celowego na zakup opału spowoduje pokrycie wydatku już zaspokojonego, w sytuacji gdy skarżąca podkreślała, iż zakup opału jaki już dokonała jest niewystarczający, bowiem główne źródło ogrzewania starego domu, w którym zamieszkiwała rodzina, to dwa kominki i potrzeba zakupu drewna na sezon w ilości 25-30 kubików, a co za tym idzie jednorazowy zakup takiej ilości opału był, z przyczyn finansowych, nie możliwy do udźwignięcia przez skarżącą;2.3 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 7 k.p.c., art. 77 § 1 k.p.c. oraz art. 80 k.p.c., polegającego na niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się uznaniem, iż skarżąca nie wykazała w sposób wystarczający, aby wymagała ona leczenia w zakresie przekraczającym możliwości powszechnej służby zdrowia, w sytuacji gdy skarżąca wielokrotnie wskazywała, iż konieczna w jej sytuacji rehabilitacja w ramach NFZ nie spełnia swojej roli, cechuje się długim okresem oczekiwania i zbyt krótkim czasem zabiegów, co w stanie zdrowia skarżącej nie przekłada się na jakąkolwiek poprawę stanu zdrowia skarżącej.Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjne wniosła o:1) w przypadku stwierdzenia, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i wydanie orzeczenia reformatoryjnego poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 9 stycznia 2024 r., nr SKO 4511.75.2023, utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy D. z 11 października 2023 r., nr GOPS.4203.103.2023.JK, przyznającą świadczenie pieniężne w formie specjalnego bezzwrotnego zasiłku celowego w kwocie 300,00 zł na zakup żywności,ewentualnie2) uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych powiększonych o stawkę podatku od towarów i usług. Jednocześnie oświadczył, że wskazana pomoc nie została opłacona w całości, ani w części.W piśmie procesowym z 25 marca 2025 r. skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej - p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).Skarga kasacyjna została oparła na obu podstawach kasacyjnych, tj. na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie w sposób bezpośredni wiążą się one z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Jak wynika z akt sprawy skarżąca wnioskiem z 9 października 2023 r., wystąpiła o przyznanie zasiłku celowego w związku z nieprzewidzianą sytuacją i związanym z tym ogromnym wydatkiem. Wniosek ten doprecyzowała w rodzinnym wywiadzie środowiskowym, wnosząc o przyznanie pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności, opału oraz leczenia – fizjoterapii.W zgromadzonym w aktach sprawy materiale dokumentacyjnym znajdują się na okoliczność dokonanych przez skarżącą wydatków: paragon fiskalny z 29 września 2023 r. za naprawę pojazdu na kwotę 4000 zł, paragon fiskalny z 15 września 2023 r. za zakup drewna na kwotę 810,69 zł, oświadczenie dostawcy z 22 września 2023 r. z którego wynika, że za dostarczone 21 września 2023 r. drewno skarżąca zapłaciła 480 zł za sam dowóz, a także 810 zł za dowiezione drewno oraz, że w 22 września 2023 r. dostarczył on drewno w kwocie 240 zł zakupione w 2022 r. W aktach znajduje się również przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 2956,33 zł wystosowane do matki skarżącej przez Gminę D. za wykonanie przyłącza kanalizacyjnego w czerwcu 2021 r.Z przeprowadzonego 11 października 2023 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z niepełnosprawną matką K. K., która jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Rodzina zamieszkuje w domu jednorodzinnym. Skarżąca nie pracuje zawodowo, sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką. Skarżąca ma problemy z [...] i podejrzenie [...]. Rodzina utrzymuje się z emerytury matki skarżącej oraz świadczenia pielęgnacyjnego, które skarżąca otrzymuje ze względu na opiekę na niepełnosprawną matką. Łączny dochód rodziny ustalony na miesiąc poprzedzający złożenie wniosku wyniósł 4965,64 zł i znacznie przekracza kryterium dochodowe rodziny, które wynosi w tym przypadku 1200 zł (600 zł x 2) zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), dalej – u.p.s.Według art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 u.p.s., przysługuje rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 u.p.s. lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że dochód rodziny skarżącej przekracza kryterium dochodowe rodziny obliczone zgodnie z powołanym wyżej art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s., to w takim przypadku nie przysługuje jej prawo do zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 u.p.s.W tej sytuacji organy administracji prawidłowo rozpatrzyły sprawę w trybie art. 41 u.p.s., który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt 1); zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (pkt 2). Powołany przepis wskazuje zatem na wyjątkowy, szczególny, charakter przyznawanych na jego podstawie świadczeń.Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca na gruncie u.p.s. nie zdefiniował określenia "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Stąd też w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym szczególnie uzasadniony przypadek występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela, słuszne jest bowiem stanowisko, że specjalny zasiłek celowy winien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Takie zawężenie możliwości przyznawania specjalnego zasiłku celowego do przypadków o szczególnym charakterze wiąże się z faktem, iż ustawodawca nie uzależnił przyznania tego świadczenia od kryterium dochodowego, jak to ma miejsce w przypadku zwykłych zasiłków celowych, uregulowanych w art. 39 u.p.s. Beneficjenci świadczeń z art. 41 pkt 1 u.p.s. nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. Słusznie przyznaje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom - przy ograniczonych środkach finansowych i ogromnej liczbie beneficjentów oraz osób oczekujących na wsparcie - wymaga zaistnienia zdarzeń absolutnie wyjątkowych (por. wyroki NSA z: 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1416/07; 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 164/11; 16 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 3072/18).Stwierdzić należy, iż trafnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że decyzja w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego zostaje wydana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza ono przyznanie organowi administracji publicznej pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej zarówno co do przyznania bądź odmowy przyznania świadczenia, jak i co do wysokości samego świadczenia. Ustawodawca określił jedynie górną granicę, do której może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Zatem organ ma swobodę w zakresie ustalenia wysokości tego świadczenia, przy czym w ramach tej swobody nie może przekroczyć górnej granicy świadczenia, którą stanowi odpowiednio kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej lub rodziny. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego nie może być dowolne, lecz musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz, czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz wszechstronność oceny faktów. Podlega jej samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z 16 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 179/18 i powołane tam orzecznictwo).Jak wynika z akt sprawy skarżąca wnioskowała o przyznanie pomocy finansowej na zakup żywności. Organ pomocowy przyznał skarżącej specjalny zasiłek celowy na zakup żywności w wysokości 300 zł. Natomiast skarżąca kwestionuje jego wysokość, oczekując przyznania świadczenia zgodnie z zasadą określoną w art. 41 pkt 1 u.p.s., czyli w pełnej wysokości – w kwocie 600 zł.Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż organ, przyznając świadczenie na zakup żywności w wysokości 300 zł, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Z jednej strony organ pomocowy wziął bowiem pod uwagę trudną sytuację finansową rodziny skarżącej w miesiącach wrzesień-październik 2023 r., spowodowaną znacznymi wydatkami na naprawę samochodu i zakup opału, z drugiej strony wziął pod uwagę interes społeczny przejawiający się w ograniczonych zasobach finansowych przeznaczonych na wypłaty podopiecznym różnego rodzaju świadczeń określonych w ustawie o pomocy społecznej.W kwestii wnioskowanego specjalnego zasiłku celowego na zakup opału wskazać trzeba, iż zarzut nie znajduje uzasadnienia z tego względu, że w ramach tego zasiłku nie mogą być pokrywane wydatki na zaspokojone już potrzeby (por. wyrok NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1790/07). Z akt sprawy jasno wynika, że skarżąca z własnych środków pokryła koszty zakupu, jak i przewozu, drewna we wrześniu 2023 r. Stąd też organ zasadnie nie rozważał zasadności złożonego wniosku w tym zakresie.Prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, a za nim Sądu I instancji, iż skarżąca nie wykazała, że wymaga leczenia – fizjoterapii w zakresie przekraczającym możliwości publicznej służby zdrowia. Podnoszone przez skarżącą w sprawie okoliczności długiego oczekiwania na rehabilitację w ramach NFZ jest powszechnym problemem dotykającym wszystkich pacjentów korzystających z publicznej służby zdrowia. Brak w odczuciu skarżącej pozytywnych rezultatów rehabilitacji prowadzonej w ramach NFZ sprowadza się do kwestii wyboru właściwego rehabilitanta, czy też fizjoterapeuty. Jak wynika z akt sprawy problemy skarżącej uzasadniające potrzebę korzystania przez nią z pomocy fizjoterapeuty nie stanowią sytuacji nadzwyczajnej, występującej nagle, gwałtownie, która byłaby skutkiem jakiegoś zdarzenia losowego, lecz problemy skarżącej w tym zakresie występują u niej od wielu lat i mają związek z czynnościami pielęgnacyjnymi świadczonymi matce w ramach sprawowanej nad nią opieki. W tych okolicznościach trudno jest uznać, aby żądanie skarżącej o pomoc finansową na leczenie – fizjoterapię wypełniało przesłankę szczególnie uzasadnionej potrzeby, o której mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s.Zauważyć należy, że przyznanie bądź odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego uzależniona jest nie tylko od tego, w jakim stopniu podstawowe potrzeby wnioskodawcy mogą zostać zaspokojone z jego własnych środków, ale przede wszystkim od wystąpienia szczególnych okoliczności, w związku z którymi konieczne jest udzielenie wsparcia mimo przekroczenia kryterium dochodowego (por. wyrok NSA z 16 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 179/18).Nieuzasadniony okazał się sformułowany w pkt 1.1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 u.p.s., albowiem przyznanie specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności w wysokości mniejszej niż oczekuje tego skarżąca, realizuje mimo to określoną w tym przepisie podstawową zasadę prawa pomocy - zasadę pomocniczości (subsydiarności) umożliwiając skarżącej przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, w której znalazła się jej rodzina.Poza rozważaniami Sądu Kasacyjnego pozostaje sformułowany w pkt 1.1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 u.p.s., albowiem art. 2 u.p.s. nie składa się z trzech ustępów, a jedynie z dwóch ustępów.Za pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 2.1, 2.2 i 2.3 petitum skargi kasacyjnej.Wskazać należy, iż podniesiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest chybiony, albowiem podstawą orzekania przez Sąd I instancji był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stąd też Sąd ten nie mógł tego przepisu naruszyć. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż słusznie uznał Sąd I instancji, iż organy administracyjne zebrały i zgromadziły pełny materiał dowodowy niezbędny do rozpatrzenia wniosku skarżącej, a po wnikliwym i wszechstronnym jego rozpatrzeniu wydały prawidłową decyzję w zakresie specjalnego zasiłku celowego, mieszcząc się w granicach uznania administracyjnego.Nie można nie zauważyć, iż w pkt 2.2 i 2.3 petitum skargi kasacyjnej błędnie zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.c., bowiem organy administracji publicznej, jak i Sąd I instancji, tych przepisów nie stosowały.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a.., orzekł jak w sentencji.Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a.