Postanowienie - II SA/Go 744/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 26 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r. nr XXV.401.2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miasta [...][...] listoOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r. nr XXV.401.2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miasta [...][...] listo
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Michał Ruszyński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miasta [...][...] listopada 2025 r. nr XXV.401.2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...]i ul. [...] w [...].W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2026 r. skarżący został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, interesu prawnego lub uprawnienia naruszonego zaskarżoną uchwałą w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym m.in. poprzez wykazanie stosownymi dokumentami, że jest np. właścicielem działki objętej zaskarżoną uchwałą (np. akt notarialny, odpis księgi wieczystej), pod rygorem zbadania legitymacji do wniesienia skargi w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.).Pismem z dnia [...] lutego 2026 r. skarżący wyjaśnił, że w przypadku uchwał zmieniających miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, że likwidują lub istotnie ograniczają tereny zieleni urządzonej (park, skwer, zieleń publiczna), interes prawny przysługuje nie tylko właścicielom nieruchomości bezpośrednio objętych zmianą, ale także mieszkańcom sąsiedztwa, którzy dotychczas korzystali z tego terenu jako przestrzeni publicznej w sposób regularnyi codzienny.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609 ze zm.; dalej jako: "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z przepisu tego wynika, iż dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy (pozostającej w zakresie administracji publicznej) konieczne jest wykazanie, że narusza ona interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Natomiast przyjęcie braku naruszonego interesu prawnego umożliwia sądowi odrzucenie skargi.Uprawnionym do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone na skutek uchwalenia aktu prawa miejscowego lub podjęcia czynności prawnych bądź faktycznych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 107/08). Zatem prawo kwestionowania uchwały organu gminy w tym trybie przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, tj. istnieje związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną osoby wnoszącej skargę, gdyż kwestionowana uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną. W doktrynie prawa administracyjnego i orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że interes prawny strony skarżącej, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Eksponuje się przy tym bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego zaskarżonym aktem.W odniesieniu do uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia można mówić tylko wtedy, gdy w wyniku wprowadzenia planu nastąpiła zmiana przeznaczenia albo uwarunkowań dotyczących działki należącej do strony skarżącej. Nie budzi więc wątpliwości, że uprawnionymi do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przede wszystkim właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych skarżonym planem, gdyż podmiotom tym przysługuje interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Dodać należy, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w planie miejscowym ustaleniami, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Z ewentualnego posiadania przez podmiot skarżący interesu faktycznego nie można zatem wywodzić legitymacji do skutecznego zakwestionowania przed sądem administracyjnym uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.W rozpatrywanej sprawie przedmiot skargi skarżącego stanowiła uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonieul. [...] i ul. [...] w [...]. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.Skarżący nie wykazał jednakże, aby legitymował się interesem prawnymw rozumieniu art. 101 u.s.g. do zaskarżenia powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przedłożył żadnego dokumentu wykazującego ten interes. Dodatkowo argument, że w przypadku uchwał zmieniających miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, że likwidują lub istotnie ograniczają tereny zieleni urządzonej (park, skwer, zieleń publiczna), interes prawny przysługuje nie tylko właścicielom nieruchomości bezpośrednio objętych zmianą, ale także mieszkańcom sąsiedztwa, którzy dotychczas korzystali z tego terenu jako przestrzeni publicznej w sposób regularnyi codzienny nie ma w niniejszej sprawie racji bytu z tego chociażby względu, że na terenie objętym planem nie ma uregulowanych form zieleni np. parku.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.., Sąd orzekł jak w sentencji.