sygn. I OSK 637/24 26 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I OSK 637/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.R. i P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2817/22 w sprawie ze skargi E.R. i P.G. na decyzję Ministra Rozwoju iOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.R. i P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2817/22 w sprawie ze skargi E.R. i P.G. na decyzję Ministra Rozwoju i
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy nieustalone
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne dział spadku spadek
Role w sprawie
odwołujący uczestnik postępowania apelujący / skarżący spadkodawca
Data orzeczenia 26 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Elżbieta Kremer
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.R. i P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2817/22 w sprawie ze skargi E.R. i P.G. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 14 października 2022 r. nr DO3.7611.78.2021.RR w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 września 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2817/22 oddalił skargę E.R. i P.G. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 14 października 2022 r., nr DO3.7611.78.2021.RR, którą utrzymano w mocy decyzję Ministra Rozwoju Technologii z 17 maja 2022 r., nr DO3.7611.78.2021.OC, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 29 czerwca 2018 r., nr DO3.6611.13.2018.AB oraz utrzymanej nią decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 28 grudnia 2017 r., nr DO3.6611.464.2016.JS, stwierdzającej nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 15 grudnia 1997 r., nr 05.GG.III.053K-R-1638/92, dotyczącej nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].W skardze kasacyjnej skarżący wnieśli alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący wnieśli również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw za obie instancje sądowe, składając także oświadczenie zawierające żądanie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.Sądowi I instancji zarzucono:1. naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:- art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 i art. 30 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skierowanie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 29 czerwca 2018 r. nr DO3.6661.12.2018.AB i decyzji z 28 grudnia 2017 r. nr DO3.6661.464.2016 JS do osoby zmarłej, tj. R.S. nie stanowi wypełnienia przesłanki nieważności orzeczenia, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a wystarczające jest jej doręczenie dowolnie wybranemu jednemu z jej spadkobierców.2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:- art. 151 w zw. z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 i art. 30 § 4 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i 2 k.p.a., jak również art. 7 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez pominięcie faktu, że nie wszyscy spadkobiercy zmarłej zostali powiadomieni o decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 14 października 2022 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 17 maja 2022 r.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów, podkreślając, że w sprawach dotyczących nieruchomości [...] w W. w dwóch oddzielnych procedurach administracyjnych przed tym samym organem administracyjnym (mimo zmian nazw), w których doszło do śmierci strony postępowania, organ rozstrzygnął odmiennie, przy czym w obu przypadkach na niekorzyść skarżących. Nie ma wątpliwości, że jedna ze stron R.S. zmarła przed wydaniem decyzji w I instancji ([...] lipca 2017 r.). Nie ma żadnych podstaw prawnych do relatywizowania skierowania decyzji do osoby zmarłego. Rażące naruszenie prawa i praworządności jest albo go nie ma. Tym bardziej w tej sytuacji, gdy żadnej z decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa - ani z 29 czerwca 2018 r. ani z 28 grudnia 2017 r. nie doręczono nawet wszystkim spadkobiercom R.S. Zarówno Sąd I instancji, jak i organ nie zauważyły, że rażącym naruszeniem prawa było także prowadzenie całego postępowania, począwszy od daty śmierci strony. Powołując się na śmierć A.W. i brak doręczenia mu decyzji, ten sam organ (niezależnie od nazwy instytucji) nie miał żadnych wątpliwości przy stwierdzeniu nieważności decyzji z 15 grudnia 1997 r. i słuszność takiego rozstrzygnięcia potwierdziły wyroki sądów administracyjnych w sprawach I SA/Wa 1494/18 i I OSK 1525/20. Stąd analogiczny błąd organu w wydawaniu decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 29 czerwca 2018 r. i z 28 grudnia 2017 r. powinien skutkować nieważnością tego postępowania, a nie jak wskazano w decyzjach, odmową w tym zakresie.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.Niniejsza sprawa dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanych również w postępowaniu nadzwyczajnym, którymi z kolei stwierdzono nieważność decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dekretowej. Kolejność podejmowanych rozstrzygnięć wygląda w sprawie następująco.Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z 27 kwietnia 1953 r. (orzeczenie dekretowe) odmówiono przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ulicy [...], ozn. nr hip. [...].Decyzją z 15 grudnia 1997 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, w pkt 1) odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej według obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Naczelną Radę Odbudowy m.st. Warszawy w dniu 31 lipca 1948 r. tereny działek budowlanych przeznaczonych na urządzenie wspólnego ogrodu do użytku mieszkańców bloku budowlanego; w pkt 2) stwierdził, że orzeczenie dekretowe w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali zostało wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jego nieważność.Po rozpatrzeniu wniosku W.F., Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia 28 grudnia 2017 r. stwierdził nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 15 grudnia 1997 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z 29 czerwca 2018 r. Skargi na tę decyzję zostały oddalone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1494/18. Skargi kasacyjne od tego wyroku zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2021 r. sygn. akt I OSK 1525/20. Podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji był art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i ustalenie, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 15 grudnia 1997 r. została wydana w stosunku do osoby zmarłej. A.W., zmarły w toku postępowania zakończonego wydaniem przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzji z dnia 15 grudnia 1997 r., był spadkobiercą S.W. – współwłaściciela nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], objętej działaniem dekretu warszawskiego i jednym z inicjatorów postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego z 27 kwietnia 1953 r.Następnie, po rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych decyzji wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym, Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 17 maja 2022 r., nr DO3.7611.78.2021.OC odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 grudnia 2017 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 czerwca 2018 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z 14 października 2022 r., nr DO3.7611.78.2021.RR.Uzasadniając odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z 28 grudnia 2017 r. i z 29 czerwca 2018 r. Minister wyjaśnił, że nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności, w szczególności decyzja nie została skierowana do osoby zmarłej. Decyzję przesłano na adres R.S., zmarłej [...] lipca 2017 r. Jednakże decyzja ta została odebrana przez męża zmarłej, R.S.2 Mając na uwadze, że R.S.2 nabył, na podstawie umowy o dział spadku po R.S. sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu 20 września 2017 r., rep. A nr [...], cały przysługujący zmarłej udział w wysokości 1/6 części we współwłasności nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. wraz z odpowiednim udziałem w nieruchomości wspólnej i wszelkimi prawami z nim związanymi, był on w dniu 28 grudnia 2017 r., tj. w dniu wydania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzji, stroną prowadzonego przed tym organem postępowania nadzorczego. Organ uznał, że R.S.2 wiedział o decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 grudnia 2017 r. i miał możliwość zapoznania się z jej treścią, decyzji tej również nie kwestionował.Kwalifikację prawną przedstawionego stanu faktycznego podzielił Sąd I instancji, który zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę.Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie są one zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał przy tym, że zarzuty poddają się merytorycznemu rozpoznaniu, pomimo wad i niedokładności w ich sformułowaniu.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W każdym przypadku konieczne jest wskazanie na naruszony przepis bądź to prawa materialnego (ze wskazaniem na formę naruszenia), bądź prawa procesowego (ze wskazaniem na możliwy wpływ naruszenia na wynik sprawy).Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaniu winien podlegać zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, albowiem przesłanki prawa materialnego wyznaczają zakres koniecznych ustaleń faktycznych. W dalszej kolejności rozpoznaniu powinny podlegać zarzuty dotyczące prawidłowości ustaleń faktycznych, a finalnie zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, odnoszący się do kwalifikacji prawnej stanu faktycznego.Jakkolwiek w skardze kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego postawiono literalnie zarzut błędnej wykładni, to jego treść wskazuje, że przedmiotem jest kwestia prawidłowości zastosowania wskazanych przepisów, skarżący zarzucają bowiem wadliwość przyjęcia, że okoliczności faktyczne sprawy nie wypełniają przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak jest też argumentacji koniecznej w przypadku powoływania się na błąd wykładni, odwołującej się do naruszonych dyrektyw interpretacyjnych. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów w okolicznościach faktycznych sprawy (błędnej kwalifikacji stanu faktycznego). W tej sytuacji pierwszeństwo ma rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania.W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na niedokładność w jego sformułowaniu. Zarzucono w nim pominięcie, że nie wszyscy spadkobiercy R.S. zostali powiadomieni o decyzjach Ministra z 14 października 2022 r. i z 17 maja 2022 r., odniesiono zatem ten zarzut do decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji. Natomiast argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej w tej kwestii odnosi się do decyzji objętych żądaniem stwierdzenia ich nieważności, czyli decyzji Ministra z 28 grudnia 2017 r i z 29 czerwca 2018 r. Są to niewątpliwie decyzje wydane w różnych postępowaniach. Zgłoszony zarzut nie znajduje jednak potwierdzenia w stosunku do żadnego z tych postępowań.Aby wyjaśnić kwestię stron postępowania w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, że legitymacja materialnoprawna do udziału w charakterze strony w postępowaniach dotyczących przedmiotowej nieruchomości warszawskiej wynika co do zasady z dwóch tytułów. Pierwsza grupę stanowią osoby będące następcami prawnymi przeddekretowych właścicieli nieruchomości warszawskiej. Drugi krąg stanowią właściciele mieszkań znajdujących się w tej nieruchomości, które stanowią odrębne nieruchomości lokalowe. W budynku doszło bowiem do sprzedaży mieszkań, w tym mieszkania oznaczonego numerem [...].Jak potwierdzają akta administracyjne sprawy, w szczególności materiały znajdujące się w tomie 7 akt administracyjnych, mieszkanie nr [...] zostało wykupione i stanowiło własność małżonków M.C. i S.C. Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z 26 października 2015 r., nr Rep. A. [...] sporządzonym w kancelarii notarialnej [...] w W., spadek po zmarłym w dniu [...] sierpnia 2004 r. M.C. nabyły jego żona S.C. oraz córki: A.W. i R.S. Na tej podstawie w skład spadku po R.S. wszedł udział 1/6 części tej nieruchomości lokalowej, który stanowił jej majątek osobisty.R.S. zmarła [...] lipca 2017 r. Spadek po niej nabyli mąż R.S.2 oraz syn M.S. i córka A.S., co potwierdza akt notarialny poświadczenia dziedziczenia z 11 lipca 2017 r. W następnej kolejności aktem notarialnym z 20 września 2017 r. dokonano m. in. działu tego spadku, w skład którego wchodził m. in. udział wynoszący 1/6 części we współwłasności nieruchomości lokalowej nr [...] przy u. [...] w W. wraz z odpowiednim udziałem w nieruchomości wspólnej. Na podstawie tego działu spadku, opisany wyżej udział we współwłasności mieszkania nr [...] nabył w całości R.S.1, który od tego czasu legitymował się tytułem prawnorzeczowym do lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.Dokonany dział spadku spowodował, że pozostali spadkobiercy R.S. nie mieli w dacie orzekania przez organ tytułu prawnego do mieszkania, który to tytuł z kolei decyduje o tym, że osoba, której taki tytuł przysługuje jest stroną postępowania. Tytułu tego nie mieli zarówno w dacie wydania decyzji z 28 grudnia 2017 r. (bo do działu spadku doszło już 20 września 2017 r.) i decyzji z 20 czerwca 2018 r., jak i w dacie wydania decyzji zaskarżonych do Sądu I instancji – z 17 maja 2022 r. i 14 października 2022 r. Tak więc w stosunku do każdego z postępowań przywołanych w skardze kasacyjnej, zarzut pominięcia pozostałych spadkobierców R.S.. nie mógł odnieść skutku. O legitymacji procesowej i statusie strony postępowania rozstrzygał bowiem nie status spadkobiercy, ale status współwłaściciela lokalu mieszkalnego położonego w budynku nieruchomości warszawskiej, którego pozostali spadkobiercy, w wyniku działu spadku, w czasie wydania wskazanych w skardze kasacyjnej decyzji nie posiadali.Opisany powyżej stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że w tym zakresie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 28 oraz art. 30 § 4 k.p.a.Nie znajduje potwierdzenia także zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a., wiązany z oceną przyczyn stwierdzenia nieważności ze względu na śmierć jednego z następców prawnych przedekretowych właścicieli nieruchomości warszawskiej. Decyzje Ministra z 28 grudnia 2017 r. i z 29 czerwca 2018 r. były objęte kontrolą sądową. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w dotyczącym tych decyzji wyroku z 15 października 2021 r., I OSK 1525/20, zmarły w toku postępowania A.W. był spadkobiercą właściciela przeddekretowego i zainicjował postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego, w toku którego zmarł, a organ mimo tego rozstrzygnął w przedmiocie złożonego m.in. przez niego wniosku, bez ustalenia następców prawnych.Nie jest to stan analogiczny do stwierdzonego w niniejszej sprawie. Jak trafnie przywołano w pkt. III uzasadnienia skargi kasacyjnej, jako przypadek rażącego naruszenia prawa kwalifikowane jest wydanie decyzji wobec osoby zmarłej, orzeczenie o prawach i obowiązkach osoby zmarłej. W przypadku decyzji stwierdzającej nieważność odmownego orzeczenia dekretowego, rozstrzygnięcie odnosi się bezpośrednio do sfery uprawnień dekretowych. Służą one następcom prawnym właściciela przeddekretowego nieruchomości warszawskiej, zatem decyzja dotycząca tych uprawnień odnosi się do ich praw i kształtuje ich sytuację prawną. Wydania decyzji wobec osoby zmarłej nie należy zatem sprowadzać wyłącznie do kwestii doręczenia decyzji, a ściślej, do tego, kto figuruje w rozdzielniku takiej decyzji, wskazany jako osoba, której decyzję się doręcza.W przypadku decyzji Ministra z 28 grudnia 2017 r. została ona przewidziana do doręczenia dla R.S., ale otrzymał ją ówczesny żyjący współwłaściciel mieszkania nr [...] i sfery jego interesu prawnego ona dotyczyła, właściciele mieszkań byli bowiem stronami tego postępowania. Decyzja z 29 czerwca 2018 r., wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, została skierowana i doręczona również żyjącemu współwłaścicielowi mieszkania. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z 29 czerwca 2018 r., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służyło odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji mogła zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W przypadku wniesienia takiego wniosku, decyzją ostateczną wydawaną w sprawie była decyzja wydana w wyniku rozpoznania tego wniosku. Organ odwoławczy jest przy tym organem merytorycznym, który ma obowiązek rozpoznać sprawę ponownie co do istoty. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie doszło do merytorycznego rozpoznania sprawy decyzją ostateczną z udziałem współwłaściciela mieszkania nr [...], jakim był R.S.2.W konsekwencji nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia prawa materialnego. Kwalifikacja prawna ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia przesłanki nieważność z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. została dokonana prawidłowo. Decyzje nie zostały doręczone dowolnie wybranemu jednemu ze spadkobierców, ale obie zostały doręczone osobie, której interesu prawnego dotyczyły i która była stroną postępowania w dacie ich wydania.Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.. orzekł jak w sentencji. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.