Wyrok - II GSK 2271/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Koncesje, Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 305/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowe Kolegium OdwoławczegoOddalono skargę kasacyjną. Koncesje, Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 305/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
art. 126
kpa
art. 110
kpa
art. 107
kpa
art. 3
ppsa
art. 133
ppsa
art. 134
ppsa
art. 145
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 2 września 2022 r., sygn. akt III SA/Po 305/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 7 października 2021 r., w przedmiocie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopalin.Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile postanowieniem z 7 października 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy R. 5.08.2021 r. w przedmiocie negatywnego uzgodnienia projektu decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego udzielającej stronie skarżącej koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "I." położonego w I., gmina R.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.Zdaniem WSA zasadnie stwierdziły organ I i II instancji, że planowana na przedmiotowej nieruchomości działalność – wydobywanie kopaliny naruszy sposób jej wykorzystania ustalony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy R. z 2020 r. Obszar złoża stanowi działkę nr 11/18 przeznaczoną pod teren łąk oraz tereny rolnicze klasy IV-VI, co nie pozwala na jej wykorzystywanie na działalność wydobywczą. W studium wyznaczono obszar złoża kruszywa naturalnego nr 18775 pokrywający się z działką nr 11/18, ale określenie jego granic nie oznacza przeznaczenia pod wydobycie.Trafnie stwierdziły organy obu instancji, że dla przedmiotowej działki nie istniał w dniu wydawania decyzji obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chociaż Rada Gminy R. uchwałą z 30 kwietnia 2021 r. uchwaliła przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej działki.Teren działki był objęty natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy R. z 4 grudnia 2020 r. – zgodnie z jego zapisami działka nr 11/18 jest przeznaczona pod teren łąk oraz tereny rolnicze klasy IV-VI, co nie pozwala na jej wykorzystywanie na działalność wydobywczą.Niezasadna była teza strony, że ujawnienie złoża oznacza konieczność pozytywnego uzgodnienia wnioskowanej koncesji przez organ.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości. W przypadku uznania przez skład Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, że zagadnienie ciążenia na organie administracji obowiązku uwzględnienia zmian stanu faktycznego sprawy w okresie pomiędzy sporządzeniem postanowienia (decyzji) a jego doręczeniem, podczas gdy okres ten jest znaczny stanowi zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości w rozumieniu 187 §1 p.p.s.a., wniosła o odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie tego zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:1. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a. i art. 6, 7, 8 i 77 k.p.a. przejawiające się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu) dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i w błędny sposób ustalił, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie miał obowiązku uwzględnienia faktu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości, której dotyczyło postępowanie przed organem administracji, a okoliczność ta ma istotny wpływ na wydane w sprawie orzeczenie, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 7 ust. 1 p.g.g. i art. 23 ust. 2a pkt 1 p.g.g.;2. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 6, 7, 8 i 110 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. przejawiające się w tym, że WSA w Poznaniu dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że ocena legalności wydanego w sprawie postanowienia powinna zostać dokonana moment jego podjęcia (utożsamianego z datą, którą opatrzono dokument obejmujący postanowienie), pomimo doręczenia ww. postanowienia stronie dopiero po ponad 4 miesiącach od jego sporządzenia, co spowodowało pominięcie przez WSA w Poznaniu okoliczności mającej istotne znaczenie dla sprawy, a mianowicie uchwalenia w okresie między sporządzeniem postanowienia a jego doręczeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki;3. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 i 110 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 §1 p.p.s.a. przejawiające się w tym, że WSA dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i nie zastosował przewidzianego w ustawie środka poprzez oddalenie skargi wskutek błędnie ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czego konsekwencją było przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia;4. art. 141 § 4 p.p.s.a. przejawiające się niedostatecznym wyjaśnieniem w uzasadnieniu wydanego wyroku przesłanek, które przemawiały za przyjętym przez WSA w Poznaniu rozstrzygnięciem,5. z daleko posuniętej ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów sformułowanych w pkt. 1. 2 i 3 powyżej: art. 23 ust. 2a pkt. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 69 zwane dalej p.g.g.) w zw. z art. 7 ust. 1 p.g.g., poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się zwłaszcza w błędnej wykładni zwrotu "nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach", co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia błędnego okresu, za który osiągnięcia podlegały uwzględnieniu w postępowaniu stypendialnym i przyjęcie, że organ prawidłowo zinterpretował normy prawa materialnego.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarg kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu.Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107).W pierwszej kolejności należy więc rozważyć zarzut najdalej idący, a więc dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.Zgodnie z ustalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z jego dyspozycją uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa.Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje wymagania określone art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. Wprawdzie same rozważania Sądu I instancji są lakoniczne, tym niemniej jasno z nich wynika z jakich powodów procesowych WSA oddalił skargę. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje skarżąca kasacyjnie. Z tego też względu stanowisko Sądu I instancji w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego odmienne od prezentowanego przez skarżącą nie może uzasadniać twierdzenia o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut wskazany w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej.Kolejno, należy rozważyć zarzut nieuwzględnienia przez organ wydający zaskarżone postanowienie oraz kontrolujący go Sąd I instancji faktu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości. Zarzut ten w swojej istocie pojawia się w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej. Należy również zauważyć, że ze skargi złożonej do WSA w Poznaniu wynika, że plan miejscowy dla działki objętej wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "I." został uchwalony uchwałą Nr XXXIII/310/2021 Rady Gminy R. z 29 grudnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki oznaczonej nr ewid. 11/18 obręb I., gmina R. (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2022 r. poz. 479). Dalej skarżąca wskazuje, że treść planu miejscowego jest zbieżna z treścią studium. Z kolei organ oparł swoją decyzję na studium uchwalonym uchwałą nr XXII/187/2020 Rady Gminy R. z 4 grudnia 2020 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R.Istota sporu sprowadza się więc do kwestii, czy organ wydając zaskarżoną decyzję w dniu 7 października 2021 r., a doręczając ją dopiero w dniu 16 lutego 2022 r. powinien był ją zmienić z uwagi na fakt uchwalenia w międzyczasie planu miejscowego dla działki objętej wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "I.". Zgodnie z art.110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z kolei art. 7 ust. 1 p.g.g. stanowi, że podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Natomiast ust. 2 powolnego przepisu przewiduje, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystania nieruchomości wynikającego z planu ogólnego gminy oraz przepisów odrębnych. Stąd zdaniem skarżącej kasacyjnie organ powinien był wydać nową decyzję w oparciu już o obowiązujący przed doręczeniem decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działki oznaczonej nr ewid. 11/18.Na wstępie należy zaznaczyć, że konieczne jest odróżnienie skutków prawnych wynikających z wydania decyzji oraz z jej doręczenia. Należy bowiem przyjąć, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która - jak trafnie podkreśla W. Dawidowicz (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 201) - "istnieje" już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. Obowiązujące przepisy k.p.a. nie dają podstaw do utożsamienia wydania decyzji z jej doręczeniem. Data wydania (sporządzenia) decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone, choć nie wszystkie skutki prawne. Doręczenie decyzji zgodnie z art. 110 k.p.a. powoduje jej wejście do obrotu prawnego, rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skuteczne doręczenie przynajmniej jednej ze stron postępowania już powoduje, że decyzja wywołuje skutki prawne wobec jej wejścia do obrotu prawnego (wyrok NSA z 22 czerwca 2007 r. II OSK 239/07, LEX nr 345938, wyrok NSA z 4.08.2022 r., III OSK 7246/21, LEX nr 3421157).Należy przy tym podkreślić, że kwestia dopuszczalności zmiany decyzji w okresie od daty jej wydania do daty jej doręczenia jest sporna zarówno w doktrynie, jak i judykaturze (zob. J. Jendrośka, Trwałość rozstrzygnięć administracyjnych [w:] Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga jubileuszowa Profesora zw. dra hab. Józefa Filipka, red. I. Skrzydło-Niżnik, P. Dobosz, D. Dąbek, M. Smaga, Kraków 2001, s. 297; T. Woś, Glosa do wyroku SN z 3.06.1993 r., III ARN 27/93, OSP 1993/3, poz. 116, wyrok NSA z 16.03.2017 r., II GSK 1479/15, LEX nr 2316631 i odmienny pogląd sformułowany przez A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 110; tak też NSA w wyroku z 25.04.2006 r., II OSK 714/05, ONSAiWSA 2006/5, poz. 132).Również w judykaturze można znaleźć konkurujące ze sobą poglądy. Tym niemniej na gruncie aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ nie może zmieniać wydanej przez siebie decyzji od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, chyba że stanie się ona ostateczna i wystąpią przesłanki uzasadniające jej zmianę w jednym z trybów nadzwyczajnych (zob.: wyrok NSA z 14.09.2021 r., III OSK 5313/21, LEX nr 3227816, Wyrok NSA z 24.05.2022 r., II GSK 352/19, LEX nr 3365518, wyrok NSA z 24.05.2022 r., II GSK 352/19, LEX nr 3365518, wyrok NSA z 25.08.2022 r., I GSK 1750/21, LEX nr 3518652, wyrok NSA z 24.03.2023 r., I OSK 268/22, LEX nr 3585308). Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 k.p.a. nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał; jest on związany tą wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, "o ile kodeks nie stanowi inaczej", czyli że związanie od chwili doręczenia lub ogłoszenia nie jest związaniem bezwzględnym (wyrok NSA z 28.02.2020 r., I GSK 234/18, LEX nr 3019856). Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie ma zaś na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Tak więc w postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Z chwilą podpisania decyzji czy postanowienia mamy do czynienia z wydaniem wskazanych rozstrzygnięć w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieją, a dzień ich wydania jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Zasada związania rozciąga się zatem także na okres między wydaniem postanowienia a jego doręczeniem (wyrok NSA z 26.05.2020 r., II OSK 1554/19, LEX nr 3047224, Wyrok NSA z 24.03.2023 r., I OSK 268/22, LEX nr 3585308).Wobec powyższego organ nie był ani uprawniony ani zobligowany do wydania postanowienia uwzględniającego fakt uchwalenia w okresie pomiędzy wydaniem postanowienia a jego doręczeniem planu miejscowego dla działki objętej wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "I.", zwłaszcza że wiązało by się to ze zmianą podstawy prawnej. Stąd jako nieuzasadnione należy uznać zarzuty sformułowane w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej.Przechodząc do zarzutu podniesionego w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia przez Sąd I instancji art. 23 ust. 2a pkt. 1 p.g.g w zw. z art. 7 ust. 1 p.g.g, poprzez ich błędną wykładnię należy stwierdzić, że jest on nieuzasadniony.Zgodnie z art. 23 ust. 2a p.g.g w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej:1) udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla,2) wydanie decyzji inwestycyjnej, o której mowa w art. 49z ust. 1- wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7 p.g.g.Z kolei art. 7 p.g.g. w pierwszym rzędzie nakazuje uzgodnienie projektu decyzji o udzielenie koncesji na wydobycie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w sytuacji jego braku z wchodzi w grę uzgodnienie projektu decyzji z obowiązującym studium.W judykaturze przyjmuje się, że treść art. 7 ust. 2 p.g.g. nadaje studium - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - charakter normatywny w tym znaczeniu, że od niektórych jego postanowień zależy dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze. Postanowienia te mają ustalać sposób wykorzystania nieruchomości. Zatem żadne inne kryterium - określone w studium - niż sposób wykorzystania nieruchomości, nie może determinować dopuszczalności prowadzenia działalności wydobywczej (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3061/13, wyrok NSA z 5.04.2022 r., II GSK 250/22, LEX nr 3343899). Innymi słowy wykorzystanie nieruchomości ma być zgodne z jej przeznaczaniem określonym w studium. Oznaczać to będzie, że organ, jak w niniejszej sprawie, opiniując plan przedsięwzięcia górniczego na terenie objętym studium obowiązany jest do ustalenia rodzaju i charakter planowanego przedsięwzięcia, czy będzie ono ingerowało w ustalone w studium przeznaczanie nieruchomości i jeśli będzie, to czy ingerencja ta będzie stała w opozycji do przeznaczenia nieruchomości i w jakim stopniu (wyrok NSA z 5.04.2022 r., II GSK 250/22, LEX nr 3343899).Z kolei zgodnie z art. 95 ust. 1 p.g.g. udokumentowane:1) złoża kopalin,2) wody podziemne,3) kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla,4) podziemne bezzbiornikowe magazyny substancji- podlegają ochronie w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego, na zasadach określonych w ustawie i w przepisach ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm.), w celu zabezpieczenia możliwości ich eksploatacji lub wykorzystania. W judykaturze przyjmuje się, że przepis art. 95 ust. 1 p.g.g. ma na celu m.in. ochronę wód podziemnych i złóż kopalin. Organy gminy w toku procedury planistycznej i uchwalając plan miejscowy winny rozważyć zależności, jakie wiążą się z występowaniem na danym terenie złóż kopalin, przy czym z przepisu tego nie wynika obowiązek takiego ukształtowania miejscowego planu z zagospodarowania przestrzennego, aby zagwarantować eksploatację złóż kopalin (wyrok NSA z 20.02.2019 r., II OSK 832/17, LEX nr 2656864). Stąd ujawnienie złóż kopalin w studium nie nakłada automatycznie obowiązku wydania pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji koncesyjnej.W niniejszej sprawie obszar złoża stanowi działkę nr 11/18 w m. I., która przeznaczona jest pod teren łąk oraz tereny rolnicze klasy IV-VI, co nie pozwala na jej wykorzystanie na działalność wydobywczą. Wykorzystanie nieruchomości ma być bowiem zgodne z jej sposobem przeznaczenia, a cele rolne i łąki nie obejmują prowadzenia działalności wydobywczej piasku i żwiru. Z kolei z samego faktu istnienia w konkretnym miejscu kopalin, jak już wyżej zostało wskazane, nie wynika obowiązek pozytywnego uzgodnienia decyzji koncesyjnej na ich wydobycie.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego planowane prace geologiczne niewątpliwie doprowadzą do zmian, które naruszą sposób wykorzystania nieruchomości. W okresie bowiem od momentu rozpoczęcia procesu eksploatacji, do momentu zakończenia ewentualnego procesu rekultywacji, nieruchomość ta byłaby wykorzystywana w sposób naruszający określony w studium sposób jej wykorzystania. Skutki planowanego wydobycia kopaliny ujawniające się na powierzchni terenu prowadziłyby bowiem do utraty przewidzianej w studium zarówno funkcji rolnej jak i funkcji łąki tego terenu. Taka zaś sytuacja jest sprzeczna z art. 7 ust. 2 p.g.g.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.-----------------------2., oddalił skargę kasacyjną.-----------------------2