Wyrok - II OSK 2462/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2271/22 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2271/22 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2271/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 września 2022 r. znak 785/OPON/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.Decyzją z 10 sierpnia 2017 r. nr 259/2017 z Starosta Przasnyski zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrociepłowni na biogaz o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...].Decyzją nr 20/2017 z 31 października 2017 r. Starosta Przasnyski przeniósł powyższą decyzję o pozwoleniu na budowę na rzecz na P.1 Sp. z o. o., a następnie decyzją Nr 9/2021 z 11 marca 2021 r., znak: RB.6740.204.2.2017.3.2020.2021, na rzecz P.2 Sp. z o. o.Decyzją nr 165/2021 z 11 maja 2021 r. Starosta Przasnyski zatwierdził projekt zamienny budowy elektrociepłowni na biogaz o mocy do 1MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].W dniu 7 października 2021 r. do Starostwa Powiatowego w Przasnyszu wpłynął wniosek P.2 Sp. z o. o. o wydanie decyzji zmieniającej decyzję nr 259/2017 z 10 sierpnia 2017 r., zmienioną decyzją nr 165/2021 z 11 maja 2021 r.W piśmie z 3 listopada 2021 r. Starosta Przasnyski zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Następnie decyzją nr 94/2022 z 7 kwietnia 2022 r., Starosta Przasnyski zatwierdził projekt zamienny budowy elektrociepłowni na biogaz o mocy do 1MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].Odwołanie od powyższej decyzji Starosty Przasnyskiego nr 94/2022 z 7 kwietnia 2022 r., wniósł K.K. (dalej: "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika H.T.Decyzją z 5 września 2022 r. Wojewoda Mazowiecki nr 785/OPON/2022 umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Przasnyskiego z 7 kwietnia 2022 r. nr 94/2022 zatwierdzającej projekt zamienny budowy elektrociepłowni na biogaz o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą według projektu indywidualnego na dz. nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat przasnyski.W ocenie Wojewody Mazowieckiego, z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że dz. nr ew. [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym skarżący nie posiada interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. w przedmiocie sprawdzanej decyzji. Ponadto z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (rys. s. 45 projektu zagospodarowania terenu) wynika, że część północna działki inwestycyjnej (bezpośrednio granicząca z nieruchomością skarżącego) nie została zagospodarowana na długości ok. 100 m. Najbliżej względem nieruchomości skarżącego zlokalizowane zostały podlegające zmianie w zakresie powierzchni zabudowy dwa silosy na kiszonkę roślin energetycznych, tj. w odległości ok. 100 m, pozostałe obiekty podlegające powyższej zmianie lokalizacji oraz zmianie charakterystycznych parametrów powierzchni zabudowy (w zakresie przekraczającym 5%) oraz wysokości, długości lub szerokości (w zakresie przekraczającym 2%) zostały zlokalizowane w odległości znacznie ponad 100 m od granicy nieruchomości skarżącego. Uwzględniając powyższe, z uwagi na zakres zaprojektowanych zmian organ stwierdził, że nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto z informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego sporządzonej przez projektanta wynikało, że odległości elementów zagospodarowania terenu od granicy działki są większe od minimalnych odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W ocenie organu, planowana inwestycja nie ograniczała również dotychczasowej funkcji zagospodarowania terenu nieruchomości skarżącego, posługując się informacjami o dz. nr ew. [...] została ona opisana jako nieruchomość rolno - leśna. Powyższe, w ocenie organu przesądza o tym, że sporna inwestycja, nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu dz. nr ew. [...] będącej własnością skarżącego. Według organu, w rozpoznawanej sprawie podnoszona przez skarżącego okoliczność potencjalnego wystąpienia bliżej nieokreślonych, uciążliwych zapachów o ile może wpływać na komfort życia na nieruchomości sąsiedniej, to w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż skarżący powinien być stroną w przedmiotowym postępowaniu.Organ ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego obniżenia wartości nieruchomości na skutek zrealizowania planowanej inwestycji wskazał, że spadek wartości nieruchomości oraz problemy powstające w trakcie realizacji inwestycji nie mają żadnego związku z interesem prawnym w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę.Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego wniósł K.K. podnosząc zarzuty:1. braku wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego - decyzja nr 259 /2017 z 10 sierpnia 2017 r. dotycząca pozwolenia na budowę, które wygasło z mocy prawa, natomiast od momentu uprawomocnienia się decyzji minęły 3 lata do września 2020 r. (do obecnej chwili budowa nie została rozpoczęta), tzn. 7 kwietnia 2022 r. nie można jej było zmieniać, bo jej po prostu nie było;2. nieuznania za stronę K.K. mimo przysługującego mu prawa, w związku z tym, że planowana inwestycja w oczywisty sposób oddziałuje na należącą do niego nieruchomość;3. braku zapobiegania negatywnym zjawiskom przy próbie budowy elektrociepłowni dla ludzi i środowiska naturalnego mimo licznych protestów (wskazał na podpisy osób protestujących przeciw budowie);4. braku kontroli przestrzegania i stosowania przepisów p.b., prawa ochrony środowiska, prawa wodnego.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2271/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 września 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organu II instancji, w której umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Przasnyskiego z 10 sierpnia 2017 r. (decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę elektrociepłowni na biogaz o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ew. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...]) – ze względu na brak przymiotu strony odwołującego się.W ocenie Sądu, decyzja organu II instancji jest prawidłowa i nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.Sad wyjaśnił, że organ odwoławczy przystępując do rozpoznania odwołania, w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy odwołanie takie pochodzi on od podmiotu legitymującego się przymiotem strony postępowania. Tylko taki podmiot posiada czynną legitymację procesową do skutecznego zaskarżenia aktu administracyjnego. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę krąg stron postępowania ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei "obszar oddziaływania obiektu" został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. i jest rozumiany jako "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Zatem wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie (użytkowanie) działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2620/14). Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on indywidualny i aktualny "interes prawny" uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji.Ponadto postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę (tak jak to miało miejsce w analizowanej sprawie) wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku zatem z faktem, iż rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Oznacza to, że legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a p.b. mają, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zagospodarowaniu ich nieruchomości. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W związku z tym, organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania, bez względu na to, komu został przyznany status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Szczecinie z 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1344/17). Wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę ma ten skutek, że przestaje obowiązywać pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę, a zastępuje ją nowa decyzja, która - w zależności od zaproponowanych przez inwestora zmian - pierwotną decyzję albo całkowicie konsumuje albo całkowicie je zmienia lub rozszerza o inne nowe elementy (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2072/19). W związku z tym, skoro decyzja o zmianie pozwolenia na budowę zastępuje pierwotne pozwolenie i wchodzi w miejsce pierwszej decyzji, to rozstrzygający dla wygaszenia pozwolenia będzie moment ostateczności decyzji zmieniającej wydanej na podstawie art. 36a ust. 1 p.b. Dodatkowo należy wskazać, że w niniejszej sprawie budowa została rozpoczęta w terminie i nie została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata (por. art. 37 ust. 1 p.b.).Przenosząc powyższe ustalenia wstępne na grunt analizowanej sprawy Sąd wskazał, że:– w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Przasnyskiego nr 94/2022 z 7 kwietnia 2022 r. skarżący (współwłaściciel dz. nr ew. [...]) brał udział;– decyzją nr 94/2022 z 7 kwietnia 2022 r. Starosta Przasnyski zmienił decyzję nr 259/2017 z 10 sierpnia 2017 r., zmienioną decyzją nr 165/2021 z 11 maja 2021 r. oraz zatwierdził zamienny projekt budowlany opisywanej inwestycji;– z akt sprawy wynika, że dz. nr ew. [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji, co skutkuje uznaniem, że skarżący nie posiada indywidualnego "interesu prawnego" i nie może być uznany za stronę tego postępowania.Sąd zauważył, że brak przymiot strony skarżącego wynika bezpośrednio z analizy dokumentacji projektowej, prawidłowo ocenionej przez organ II instancji, gdyż:– "(...) niniejsze opracowanie dotyczy zmiany projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Przasnyskiego nr 165/2021 z dnia 11.05.2021 r. (...), w następującym zakresie: 1. Zmiana projektu zagospodarowania terenu obejmująca zmianę lokalizacji obiektów: stacja uzdatniania biogazu, kontener układu kogeneracyjnego, pochodnia biogazu, zbiornik szczelny na odcieki z silosów na kiszonki, waga samochodowa, szczelny zbiornik bezodpływowy na nieczystości, miejsce na kontenery do gromadzenia odpadów, zbiornik wód opadowych, hala/magazyn. 2. rezygnacja z realizacji obiektu - zbiornik magazynowy na masę pofermentacyjną, 3. Zmiana charakterystycznych parametrów powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5% oraz wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2% następujących obiektów: zbiornik magazynowy na masę pofermentacyjną, dwa silosy na kiszonkę roślin energetycznych, stacja pomp/główny rozdział ciepła/pomieszczenie aparatury kontrolno- pomiarowej i automatyki, zbiornik szczelny na odcieki z silosów na kiszonki, zbiornik wód opadowych p/poż., hala/magazyn" (por. pkt. 1.1. Przedmiot zamierzenia budowlanego, str. 27 projektu zagospodarowania terenu);– z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (rys. nr CHO-Z-OO-Ol-O, s. 45 projektu zagospodarowania terenu) wynika, że nieruchomość skarżącego graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną od strony północno-wschodniej; projekt zagospodarowania terenu wskazuje, że część północna dz. inwestycyjnej (bezpośrednio granicząca z nieruchomością skarżącego) nie została zagospodarowana na długości ok. 100 m; najbliżej względem nieruchomości skarżącego zlokalizowane zostały podlegające zmianie w zakresie powierzchni zabudowy dwa silosy na kiszonkę roślin energetycznych (tj. w odległości ok. 100 m); pozostałe obiekty podlegające zmianie lokalizacji oraz zmianie charakterystycznych parametrów powierzchni zabudowy (w zakresie przekraczającym 5%) oraz wysokości, długości lub szerokości (w zakresie przekraczającym 2%) zostały zlokalizowane w odległości znacznie ponad 100 m od granicy nieruchomości skarżącego;– nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o § 12 r.w.t. (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 r.w.t. (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 r.w.t. (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7 - 17.00), § 13 r.w.t. (przesłanianie), § 19 r.w.t. (usytuowania miejsc postojowych), § 23 r.w.t. (dotyczący miejsc gromadzenia odpadów stałych, § 36 r.w.t. (dotyczący zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe), § 40 r.w.t. (dotyczący placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży, miejsc rekreacyjnych), oraz § 271 r.w.t. (dotyczącego wymogów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego);– z informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego sporządzonej przez projektanta wynika, że "(...) odległości elementów zagospodarowania terenu od granicy działki są większe od minimalnych odległości określonych w r.w.t. (pkt. 1.13. Obszar oddziaływania obiektu, s. 44 projektu zagospodarowania terenu);– inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; w związku tym Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał dla przedmiotowej inwestycji decyzję z 13 kwietnia 2016 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia; zgodnie z przeprowadzonym postępowaniem w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzonej w tym zakresie ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: "(...) oddziaływanie inwestycji pod względem ochrony środowiska zamyka się w granicach działki inwestycyjnej".Sad wskazał, że na gruncie niniejszego postępowania (tj. oceny projektu zamiennego) lokalizacja projektowanych silosów nie ulega zmianie; z zestawienia parametrów dotyczących silosów zatwierdzonych decyzją Starosty Przasnyskiego nr 65/2021 z 11 maja 2021 r. i aktualnie skarżoną decyzją wynika, że powierzchnia zabudowy wzrosła z 2693,54 m2 do 2694,11 m2, (czyli o 0,57 m2), powierzchnia użytkowa wzrosła z 2649,62 m2 do 2650,51 m2 (czyli o 0,89 m2), zaś wysokość ścian pozostała bez zmian - 2,00 i 3,00 m; ponadto z informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego sporządzonej przez projektanta wynika, że "(...) odległości elementów zagospodarowania terenu od granicy działki są większe od minimalnych odległości określonych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 2014, poz. 81)"; dodatkowo jak wynika z informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego sporządzonej przez projektanta "(...) projektowany obiekt nie doprowadzi do ograniczenia pobliskich terenów w zakresie zapewnienia im wskazanych w tym przepisie wymagań" (art. 5 ust. 1 p.b.).Zdaniem Sądu, rację ma Wojewoda twierdząc, że planowana inwestycja nie ogranicza dotychczasowej funkcji zagospodarowania terenu nieruchomości skarżącego; dz. nr ew. [...] stanowi bowiem nieruchomość rolno - leśną. Tym samym sporna inwestycja, nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego.Subiektywne odczucia skarżącego wskazujące, między innymi na to że: a) "(...) planowana inwestycja będzie skrajnie negatywnie oddziaływać na nieruchomość" i skarżący "(...) nie będzie mógł korzystać z działki w sposób przez siebie założony, a przy tym zgodny z prawem i odpowiednimi przepisami zagospodarowania przestrzennego", b) inwestycja stanowić będzie "(...) poważne zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko skarżącego i innych właścicieli działek położonych w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ale także dla ogółu mieszkańców miasta [...] i innych sąsiednich miejscowości oraz zagrożenie dla świata roślinnego i zwierzęcego C. i okolic"; c) "(...) stałe, regularne emitowanie poważnej ilości zanieczyszczeń niewątpliwie zakłóca korzystanie przez skarżącego z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (...) z uwagi na skrajnie negatywny i uciążliwy charakter planowanej inwestycji przedmiotowa nieruchomość staje się w praktyce niezbywalna, co naraża skarżącego na poważne straty materialne – nie mogą uzasadniać przyznania przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącego okoliczności potencjalnego wystąpienia bliżej nieokreślonych, uciążliwych zapachów czy wskazywane zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców lub spadek wartości nieruchomości - nie stanowią podstawy do przyjęcia, iż skarżący powinien być automatycznie uznany za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Ewentualny spadek wartości nieruchomości oraz problemy powstające w trakcie realizacji inwestycji nie mają żadnego związku z "interesem prawnym" w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Żaden przepis p.b. nie uzależnia wydania pozwolenia na realizację inwestycji od tego by nieruchomość sąsiednia nie zmniejszyła swej wartości. Jest to z punktu widzenia przepisów p.b. okoliczność obojętna.Podsumowując Sąd stwierdził, że sam fakt, iż określony podmiot jest właścicielem (zarządcą lub użytkownikiem wieczystym) nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest jeszcze wystarczającą podstawą do uznania, iż przysługiwać mu będzie status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Prawne bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję wynikać mogą z "przepisów szczególnych", a ograniczenia takie winny być wykazane w postępowaniu (por. wyrok NSA z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1985/17).Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi czy ograniczenia. Właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje zatem ochrona przed sposobem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zabudowy koliduje z jego prawnie (a nie jedynie tak jak to mam miejsce w niniejszej sprawie - faktycznie) chronionym interesem (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 836/21). Interes osób trzecich chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b., zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zatem, Sąd uznał, że wskazane przez skarżącego okoliczności faktyczne nie mogą stanowić podstawy dla uznania, że posiada interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji Starosty Przasnyskiego Nr 94/2022 z 7 kwietnia 2022 r. Podnoszone w skardze kwestie nie powodują ograniczeń w zabudowie dz. nr ew. [...] i skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania spornej inwestycji na jego nieruchomość. Interes prawny skarżącego nie wynika również z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Przymiot strony nie zależy od istnienia subiektywnego interesu faktycznego, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w danej sprawie. W analizowanej sprawie sytuacja taka nie zaistniała.Zaskarżona decyzja nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki skarżącego, a co za tym idzie, nie można mówić o tym, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b. Pozwolenie zamienne skupia się na zmianie lokalizacji poszczególnych obiektów, jednak zmiana ta nie powoduje żadnego dodatkowego ograniczenia dla nieruchomości skarżącego. Obszar oddziaływania obiektów objętych pozwoleniem zamiennym nie wykracza poza granice ewidencyjne dz. ew. nr [...].W ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Przasnyskiego Nr 94/2022 z 7 kwietnia 2022 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie tego przepisu może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 25/21). Zatem organ II instancji w razie gdy ustali, że jednostka wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego powinien zakończyć postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł K.K. podnosząc zarzuty naruszenia:1. art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący K.K. nie był stroną postępowania administracyjnego toczącego się przed Starostą Przasnyskim zakończonego wydaniem decyzji Starosty Przasnyskiego nr 94/2022 z dnia 7 kwietnia 2022 roku (Pozwolenie zamienne), a w konsekwencji nie mógł decyzji tej zaskarżyć z przyczyny rzekomego braku interesu prawnego, gdy tymczasem skarżący miał w przedmiotowym postępowaniu przymiot strony i w związku z tym, że złożył w przewidzianym prawem terminie odwołanie od powyższej decyzji, winno być ono przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego, nie zaś formalnego (umorzenie postępowania z przyczyny wspomnianego rzekomego braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym);2. art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie i to w sposób oczywisty, widoczny już na pierwszy rzut oka.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K.K. nie ma usprawiedliwionych podstaw.Art. 28 K.p.a. nie mógł zostać naruszony albowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę bądź jego zmiany ustalany jest w oparciu o przepis szczególny jakim jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane.Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ww. ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W konsekwencji organ administracji ma obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości w postaci ograniczenia możliwości jej zabudowy. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa.W skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie nie wskazał na przepis prawa, który w związku z realizacją inwestycji objętej decyzją Starosty z dnia 7 kwietnia 2022 r. wprowadzałby ograniczenia w możliwości zabudowy należącej do niego nieruchomości. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji uznał, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługiwał status strony postępowania i postępowanie odwoławcze słusznie zostało przez Wojewodę umorzone.Za niezasadny uznać należy również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.