Wyrok - II OSK 2531/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 519/23 w sprawie ze skargi "A." sp. z oOddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 519/23 w sprawie ze skargi "A." sp. z o
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 29 sierpnia 2023 r., II SA/Rz 519/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Rzeszowie oddalił skargę A. sp. z o.o. w Rzeszowie (Spółka, inwestor) na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 13 lutego 2023 r. nr I-III.7721.1.56.2022, w przedmiocie "sprzeciwienia się wykonaniu robót budowlanych". Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, Spółka 4 października 2022 r. zgłosiła Prezydentowi Miasta Rzeszowa zamiar budowy budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w Rzeszowie. Do zgłoszenia inwestor załączył m. in. "Projekt budynku gospodarczego l" zawierający część opisową - "opis techniczny do zagospodarowania działki", "opis techniczny do projektu budowy budynku gospodarczego 1", część graficzną "projekt zagospodarowania terenu" w skali 1:500 oraz rysunek "Projektowany budynek 1" w skali 1: 100 zawierający elewacje, rzut parteru oraz przekrój A-A zamierzonego budynku.2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Rz 519/23 kolejno wskazano, że rozpatrując przedmiotowe zgłoszenie Prezydent Miasta Rzeszowa, decyzją nr AR-P.6743.7.54.2022.AG z 12 października 2022 r. sprzeciwił się wykonaniu ww. robót budowlanych.W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji na wstępie zaznaczył, że dla działek nr [...] i [...] obr. [...] w Rzeszowie, których dotyczy ww. zgłoszenie zamiaru budowy budynku gospodarczego, wydane zostało pozwolenie na budowę Nr 579/2021 z 7 września 2021 r. obejmujące inwestycję pn.: "Budowa 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej w dwóch zespołach z wewnętrzną instalacją energii elektrycznej, c.o., gazu, wod.-kan., przyłącza kanalizacji sanitarnej i wody do 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej (...)", przeniesione na nowego inwestora decyzją z 19 lipca 2022r., nr AR-P.6740.7.l.2022.AG. Ponadto organ I instancji wskazał, że na terenie, na którym planowane są objęte zgłoszeniem roboty budowlane, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym zbadał zgodność planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy nr AR.6730.64,17.2020.AG64 z 13 października 2020 r. wydaną dla wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Badając zgodność planowanego przedsięwzięcia z ww. decyzją o warunkach zabudowy organ I instancji stwierdził, że w decyzji tej ustalone zostały zasady zagospodarowania terenu i warunki zabudowy, w których ustalono m. in. powierzchnię terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki, jako nie mniejszej niż 30%. W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją nr 579/2021 z 7 września 2021 r. wskazano, że powierzchnia biologicznie czynna stanowi 31,05 % powierzchni działki. Zdaniem organu I instancji planowana budowa budynku gospodarczego o pow. 25,10 m² zmienia ten wskaźnik w sposób, który narusza ustalenia w/w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem powierzchnia terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki wyniesie 29,95% i jest mniejsza niż powierzchnia ustalona w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Prezydent Miasta Rzeszowa zauważył, że planowana inwestycja stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w myśl art. 36a ust. 5 pkt 5 ustawy Prawo budowlane i wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego.2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że od powyższej decyzji odwołała się Spółka wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.2.4. Dalej w wyroku II SA/Rz 519/23 przywołano, że opisaną na wstępie decyzją z 13 lutego 2023 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm., K.p.a.), art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., uPb) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję o sprzeciwie organu I instancji.W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda, po przytoczeniu treści art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a art. 30 ust. 2 i ust. 2a uPb wskazał, że inwestor nie wskazał sposobu wykonania planowanej inwestycji, co jest niezgodnie z wzorem zgłoszenia budowy określonym w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 12 lutego 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (Dz. U. 2021, poz. 304), zaś w załączonym do zgłoszenia "opisie technicznym do projektu budowy budynku gospodarczego l" w punkcie 7 przedmiot zgłoszenia określono jako "wiatę".2.5. Dalej w wyroku przywołano, iż zdaniem Wojewoda z załączonych do zgłoszenia szkiców wynika, że budynek gospodarczy będzie miał wymiary zewnętrzne 6,02 m x 4,77 m, będzie posiadał wysokość od terenu do kalenicy wynoszącą 3,371 m oraz dach dwuspadowy o spadku 15º. Ponadto z załączonego do zgłoszenia "projektu zagospodarowania terenu" w skali 1:500 wynika, że budynek będzie zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] w odległości 5,19 m od granicy działki nr [...] i [...] od strony południowo-wschodniej oraz 8,01 m od granicy działki nr [...] od strony północno-zachodniej. Z ww. projektu zagospodarowania terenu wynika również, że budynek będzie zlokalizowany na działce nr [...], zaś pozostała jego część zostanie zlokalizowana na działce nr [...].Sąd pierwszej instancji przytoczył, że wedle Wojewoda istotą problemu było ustalenie, czy przewidziany zgłoszeniem budynek spełnia wymagania pozwalające na jego realizację w trybie zgłoszenia, tzn. czy jest wolnostojący oraz parterowy. Organ II instancji wskazał, że równolegle prowadzi postępowanie odwoławcze w sprawie robót budowlanych polegających na budowie drugiego budynku gospodarczego na tej samej działce nr [...], objętego odrębnym zgłoszeniem. Przeprowadzona analiza akt zarówno jednej, jak i drugiej sprawy wykazała, że inwestor zamierza na działkach nr [...] i [...] wybudować dwa budynki gospodarcze, które jak wynika z załączonych do zgłoszeń "projektów zagospodarowania" będą przylegały do siebie krótszymi bokami i po ich zrealizowaniu będą stanowiły dwa obiekty przylegające do siebie, o łącznych wymiarach 4,77 m x 12 m, przy czym żaden z nich nie będzie wolnostojący. Zwrócił uwagę organ odwoławczy, że oceniany budynek został zaprojektowany w sposób, który uniemożliwia swobodny dostęp do pomieszczeń drugiego z budynków od strony północno-wschodniej, który to budynek od tej strony nie posiada ściany zewnętrznej, zaś dach wsparty jest na słupach.Wojewoda powołał się na definicję "domu wolnostojącego" zawartą w "Ilustrowanym leksykonie architektoniczno-budowlanym" i stwierdził, że dokonując ustalenia znaczenia terminu "budynek wolnostojący" należy odnieść się do jego potocznego znaczenia. Zdaniem organu budynek wolnostojący to taki, który jest niezależny, swobodny i niczym nieskrępowany. Innymi słowy, to budynek nie obarczony i nie otoczony innym przyległym budynkiem, do którego jest swobodny dostęp z każdej jego strony. Wojewoda na podstawie analizy dokumentów stwierdził, że objęty źródłowym zgłoszeniem Spółki budynek gospodarczy jest bez wątpienia parterowy, lecz z całą pewnością nie można uznać go za wolnostojący. Brak wolnej przestrzeni wokół projektowanego budynku gospodarczego nie zapewnia swobodnego dostępu z każdej jego strony i uniemożliwia komunikację wokół niego w przypadku realizacji kolejnego budynku gospodarczego w sposób wskazany w kolejnym ww. zgłoszeniu.W wyroku ustalono, iż Wojewoda wskazał również, że inwestor w zgłoszeniu wskazał na zamiar budowy budynku gospodarczego. Tymczasem z załączonego do zgłoszenia "opisu technicznego" wynika, że "W projektowanym budynku gospodarczym znajdować się będą miejsce gromadzenia odpadów oraz pomieszczenia gospodarcze właścicieli działek". Powołując się na definicję budynku gospodarczego, zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1225, rozp. MI 2002) Wojewoda stwierdził, że przepis ten nie wskazuje na możliwość traktowania budynku gospodarczego, jako miejsca składowania odpadów, tym bardziej, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił budynki gospodarcze i miejsca gromadzenia odpadów stałych, którym poświęcił osobny rozdział rozporządzenia. Wojewoda wskazał, że objęty zgłoszeniem budynek nie może zostać uznany jako budynek gospodarczy wolnostojący, zatem należało wnieść sprzeciw stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb.3.1. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na w/w decyzję Wojewody Podkarpackiego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:- § 3 pkt 8 rozp. MI 2002 poprzez błędną wykładnię tego przepisu, a to dowolne uznanie przez organ, że definicja "budynku gospodarczego" wyrażona w przywołanym przepisie wyłącza możliwość przechowywania w nim pojemników do gromadzenia odpadów stałych, albowiem ustawodawca w rozdziale 4 ww. rozporządzenia usystematyzował warunki dla miejsca przeznaczonego na gromadzenie odpadów, w sytuacji gdy wyłączenie takie wprost nie wynika z § 3 pkt 8 rozp. MI 2002;- § 22 i § 23 rozp. MI 2002 poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, a to pominięcie przez organ okoliczności, że w budynku gospodarczym, który ma powstać na działce nr [...], może być stworzone miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, albowiem spełnione są wszystkie wymagania wskazane w ww. przepisach, co oznacza, że wbrew stanowisku organu budynek gospodarczy może być traktowany jako miejsce składowania odpadów;- art. 3 pkt 2a uPb poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie kryterium budynku wolnostojącego właściwego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego również dla zgłoszenia budynku gospodarczego, co w ocenie skarżącego jest wykładnią rozszerzającą i godzi w interesy skarżącego w sposób nieuzasadniony i nieuprawniony.3.2. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. niepodjęcia wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania czy zamierzenie inwestycyjne spełnia cechy budynku/obiektu wolnostojącego, lecz posłużenie się przez organ wyłącznie kryteriami dla budynku wolnostojącego odnoszącego się wyłącznie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sytuacji gdy przeznaczenie budynków gospodarczych jest zupełnie inne niż budynków mieszkalnych jednorodzinnych i charakter obiektu wolnostojącego należy interpretować odmiennie.3.3. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.3.4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Rzeszowie skargę oddalił.4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie sposób było uznać, że budynek gospodarczy objęty przedmiotowym zgłoszeniem jest wolnostojący. Przylega on bezpośrednio do objętego oddzielnym zgłoszeniem budynku nr [...]. Budynki te mają mieć w istocie wspólną ścianę, która wydziela zaplanowane tam pomieszczenia gospodarcze. W ocenie tegoż sądu brak więc wolnostojącego charakteru budynku gospodarczego powoduje, że z uwagi na treść art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a uPb roboty budowlane nie podlegały zgłoszeniu. W związku z powyższym – zdaniem sądu a quo – Wojewoda prawidłowo stwierdził, że zachodziły podstawy do utrzymania w mocy decyzji o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb.5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.5.2. Skarżąca kasacyjnie zarzuca, na podstawie art 174 pkt 1 i art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa) naruszenie prawa materialnego:- § 3 pkt 8 rozp. MI 2002 poprzez błędną wykładnię tego przepisu, a to dowolne uznanie przez organ, iż definicja "budynku gospodarczego" wyrażona w przywołanym przepisie wyłącza możliwość przechowywania w nim pojemników do gromadzenia odpadów stałych albowiem ustawodawca w rozdziale 4 ww. rozporządzenia usystematyzował warunki dla miejsca przeznaczonego na gromadzenie odpadów, w sytuacji gdy wyłączenie takie wprost nie wynika z § 3 pkt 8 rozp. MI 2002,- § 22 i § 23 rozp. MI 2002 poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, a to pominięcie przez organ okoliczności, iż w budynku gospodarczym, który ma powstać na działce nr [...] obr. [...] w Rzeszowie może być stworzone miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych albowiem spełnione są wszystkie wymagania wskazane w ww. przepisach, co oznacza, iż wbrew stanowisku organu budynek gospodarczy może być traktowany jako miejsce składowania odpadów,- art. 3 pkt 2a uPb poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie kryterium budynku wolnostojącego właściwego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego również dla zgłoszenia budynku gospodarczego, co w ocenie skarżącej jest wykładnią rozszerzającą i godzi w interesy skarżącej w sposób nieuzasadniony i nieuprawniony,5.3. Na podstawie art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:- art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. podjęcia wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania czy zamierzenie inwestycyjne spełnia cechy budynku/obiektu wolnostojącego, lecz posłużenie się przez organ wyłącznie analogią – kryteriami dla budynku wolnostojącego odnoszącego się wyłącznie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sytuacji gdy przeznaczenie budynków mieszkalnych jednorodzinnych i charakter obiektu wolnostojącego należy interpretować odmiennie.5.4. Skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.5.5. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wbrew twierdzeniom organu, ustawodawca nie rozróżnił budynków gospodarczych od miejsc gromadzenia odpadów, lecz w rozdziale 4 rozp. MI 2002 dokonał uszczegółowienia lokowania miejsc gromadzenie odpadów tak, aby nie znajdowały się zbyt blisko miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi.5.6. W piśmie procesowym z 25 października 2023 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o wyznaczenie sprawy na rozprawę.5.7. Na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nikt się nie stawił.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.6.2. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, podniesiony w skardze w kontekście rzekomego braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jest całkowicie bezzasadny. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku, w którym przedstawione są ustalenia faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia. Nie znajduje natomiast zastosowania do decyzji organu administracyjnego, jak wskazuje na to argumentacja strony skarżącej kasacyjnie do tego zarzutu. W konsekwencji podniesienie takiegoż zarzutu w odniesieniu do decyzji organu jest pozbawione podstaw prawnych, a zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.Dodatkowo, niezależnie od powyższego, zaskarżony wyrok zawierał pełną i szczegółową analizę stanu faktycznego oraz prawidłowe uzasadnienie prawne rozstrzygnięcia sądu a quo, w tym wskazanie, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie spełnia cechy budynku wolnostojącego, co przesądzało o braku spełnienia warunku, umożliwiającego objęcie go uproszczoną procedurą zgłoszenia robót budowlanych.6.3. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a to § 3 pkt 8 oraz § 22 i § 23 rozp. MI 2002.Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego § 3 pkt 8 rozp. MI 2002, wskazać należy, że dyspozycja tego przepisu ma charakter definicyjny i służy określeniu pojęcia "budynku gospodarczego" poprzez wskazanie jego podstawowego przeznaczenia. Nie stanowi on natomiast normy wyznaczającej w sposób wyczerpujący dopuszczalne sposoby użytkowania tego rodzaju obiektu, ani nie może być interpretowany jako podstawa do dowolnego rozszerzania jego funkcji.Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby brak wyraźnego wyłączenia w tym przepisie możliwości gromadzenia odpadów oznaczał dopuszczalność takiego sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Taka wykładnia pomija systemowy charakter regulacji zawartych w rozporządzeniu. Rozporządzenie to zawiera bowiem odrębne i szczegółowe unormowania dotyczące miejsc gromadzenia odpadów stałych (§ 22 i § 23 oraz przepisy działu II rozdziału 4), określające wymagania techniczne, sanitarne oraz zasady ich usytuowania. Wyodrębnienie tej materii świadczy o tym, że ustawodawca traktuje funkcję gromadzenia odpadów jako szczególną i wymagającą spełnienia określonych warunków, których nie można utożsamiać z ogólnym przeznaczeniem budynku gospodarczego.W tym kontekście niezasadny jest również zarzut naruszenia § 22 i § 23 rozp. MI 2002 poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie. Przepisy te określają warunki, jakie muszą spełniać miejsca przeznaczone do gromadzenia odpadów, nie przesądzają zaś o tym, że każdy obiekt spełniający te wymagania – w tym budynek gospodarczy – może być kwalifikowany jako miejsce realizacji takiej funkcji. Innymi słowy, mają one zastosowanie do obiektów lub urządzeń przewidzianych do gromadzenia odpadów, a nie służą do rozszerzania zakresu pojęcia budynku gospodarczego. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do obejścia wskazanych regulacji poprzez utożsamienie różnych kategorii obiektów wyłącznie na podstawie spełnienia wybranych wymagań technicznych, co w konsekwencji pozbawiałoby te przepisy realnego znaczenia.Niezależnie od powyższego, podniesione zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku również z tego względu, że pozostają bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Kluczowe znaczenie miało bowiem ustalenie, że objęty zgłoszeniem obiekt nie posiada cechy budynku wolnostojącego, co wyklucza możliwość zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a uPb. W konsekwencji realizacja inwestycji, niezależnie od sposobu kwalifikowania jej funkcji czy spełnienia wymagań określonych w § 22 i § 23 rozp. MI 2002, wymagała uzyskania decyzji pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia wskazanych przepisów rozp. MI 2002 należy uznać za bezzasadne.6.4. Podobnie jak poprzednie zarzuty – całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 3 pkt 2a uPb. Przepis ten odnosi się wyłącznie do budynków mieszkalnych jednorodzinnych i określa ich cechy konstrukcyjne, liczbę lokali oraz dopuszczalną powierzchnię lokalu użytkowego. Budynek gospodarczy nie mieści się w zakresie tej definicji, w związku z czym zastosowanie kryterium "budynku wolnostojącego" w tym przypadku nie stanowi rozszerzenia przepisów, ani naruszenia praw skarżącej. Należy przy tym podkreślić, że WSA w Rzeszowie w zaskarżonym wyroku nie odwoływał się do art. 3 pkt 2a uPb ani nie uzasadniał swojego stanowiska tym przepisem, co oznacza, że zarzut strony skarżącej kasacyjnie dotyczy okoliczności, które nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przyjęcie tego kryterium służy wyłącznie prawidłowej kwalifikacji procedury administracyjnej, tzn. ustaleniu, czy roboty budowlane mogłyby być zgłoszone na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a uPb. Fakt, że budynek gospodarczy przylegać ma do innego budynku i nie posiada cechy wolnostojącego, niezależnie od jego funkcji czy ewentualnego spełnienia wymagań technicznych dla gromadzenia odpadów, przesądzał o konieczności wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych.7. Uznając, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, oddalono ją w myśl art. 184 Ppsa..