Wyrok - II GSK 2214/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 378/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. we W. na decyzUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 378/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. we W. na decyz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
art. 189
fkpa
art. 189
dkpa
art. 77
kpa
art. 189
kpa
art. 8
kpa
art. 174
ppsa
art. 141
ppsa
art. 153
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 378/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. (dalej: strona, skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 2 lutego 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, uchylił zaskarżoną decyzję, a także orzekł o kosztach postępowania.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z 14 grudnia 2021 r., nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 13.000 zł, w związku z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 ustawy z 01 marca 2018r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2021r. poz. 1132 ze zm. dalej: "p.p.p.f.t."), w terminie wskazanym w ustawie. W sprawie ustalono, że skarżąca nie dopełniła ciążącego na niej, na podstawie art. 58 p.p.p.f.t., obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (CRBR) informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t., w terminie wskazanym w art. 60 p.p.p.f.t. Ostateczny termin dokonania zgłoszenia przez spółkę upłynął 18 czerwca 2020 r., a obowiązku dopełniła 02 grudnia 2021 r.Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 31 grudnia 2021r. skarżąca złożyła, w ustawowym terminie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa z własnej woli przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W związku z tym, wniesiono o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji o skorzystanie z możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu.Po ponownym rozpoznaniu sprawy oraz przeanalizowaniu stanowiska Strony, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z 2 lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję wydana w pierwszej instancji.Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Bydgoszczy zaskarżonym wyrokiem skargę uwzględnił.W ocenie WSA, w świetle zarzutów skargi, w sprawie sporne jest w pierwszej kolejności niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, określone w art. 189f k.p.a. - w trybie obligatoryjnym (art. 189f § 1 k.p.a.) lub fakultatywnym (art. 189f § 2 i 3 k.p.a.). Strona skarżąca kwestionuje też samą wysokość kary, uważając ją za wygórowaną w świetle – w szczególności - kryteriów określonych w art. 189d k.p.a. Zdaniem WSA, organ swoje rozważania w temacie uznania naruszenia popełnionego przez skarżącą za "znikome" prowadził na wysokim stopniu ogólności, nie indywidualizując ich. Jedyną okolicznością indywidualnie rozpatrywaną jest długotrwałość opóźnienia w zgłoszeniu danych do rejestru (od czerwca 2020 r. do 02 grudnia 2021r.). Opóźnienie z całą pewnością nie było krótkotrwałe, jednak zdaniem Sądu organ powinien wziąć pod uwagę nie samą długość opóźnienia, lecz zarówno skutki naruszenia, jak i towarzyszące temu naruszeniu okoliczności.Oprócz przewidzianego w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obligatoryjnego przypadku odstąpienia od nałożenia kary, organ powinien był też rozważyć zasadność zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. Wprawdzie organ rozważył sprawę pod kątem możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 k.p.a., lecz, zdaniem Sądu, również i w tym względzie dopuścił się uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizę pod kątem potencjalnego zastosowania ostatnio wymienionych przepisów organ przeprowadził bardzo pobieżnie. Stwierdził w nawiązaniu do art. 189f § 2 k.p.a., że z wymienionego przepisu nie wynika obowiązek każdorazowego wyznaczania przez organ terminu. Zdaniem organu nawet przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie, organ nie ma obowiązku wyznaczenia stronie terminu na dopełnienie obowiązku, lecz decyzja w tym względzie zależy od uznania organu. Sąd nie zaprzeczył, że organ korzysta tu ze znacznej sfery luzu decyzyjnego, lecz mimo to powinien kierować się jasnymi kryteriami, jego postępowanie nie może być całkowicie dowolne. Nadto, w tej konkretnej sprawie Strona co prawda po wszczęciu postępowania, ale jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, dobrowolnie dopełniła obowiązek zgłoszenia do rejestru.Zdaniem Sądu I instancji, również ocena co do braku przesłanek zastosowania pouczenia w miejsce kary, tj. możliwości zastosowania art. 189f § 3 k.p.a., zapadła z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślił przy tym, że organ był w posiadaniu dowodów, że strona dobrowolnie (choć z kilkumiesięcznym opóźnieniem) dopełniła obowiązku zgłoszenia do CRBR, a decyzja nie wyjaśnia klarownie i przekonująco powodów, dla których nie było wystarczające pouczenie, lecz niezbędne było zastosowanie kary. Organ nie wskazuje przekonująco, dlaczego w sprawie zasadnym było od razu przejście do zastosowania sankcji, represji.Ponadto zdaniem Sądu I instancji, organ nie wykazał, aby nałożenie kary w wysokości 13.000 zł było konieczne do realizacji celu, jakiemu kara ta ma służyć. Słusznie wskazano w skardze, że obowiązek został spełniony dobrowolnie przed wydaniem decyzji w sprawie, zatem kara nie pełni już funkcji przynaglającej, dyscyplinującej. Zdaniem Sądu zachodzi przypuszczenie, że na plan pierwszy wysunął się element represyjny, ponieważ – w ocenie Sądu - kwota 13.000 zł jest niebagatelna. Organ nie wypowiada się co do potencjału finansowego i dochodów skarżącej, nie wiadomo zatem, jak dalece dolegliwa jest ta kara dla Skarżącej, w jej indywidualnym wypadku. Wysokość kary powinna być zindywidualizowana do sytuacji pod względem przedmiotowym, ale i podmiotowym. Wskazanie, że kara wymierzona jest na poziomie "zaledwie" 1,3% kwoty górnego ustawowego zagrożenia, niczego nie wyjaśnia. Z ustalonego stanu faktycznego nie wynika, aby naruszeniu prawa towarzyszyła uporczywość lub jakikolwiek godny napiętnowania cel. Organ wskazuje, że skarżąca nie odniosła żadnej korzyści z popełnionego naruszenia.Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek przyjęcia przez Sąd, że rozpatrując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ apriorycznie przyjął niemożność uznania popełnionego przez Skarżącą naruszenia za znikome, a jedyną okolicznością indywidualnie rozpatrywaną przez organ była długotrwałość opóźnienia, natomiast organ powinien wziąć pod uwagę również skutki naruszenia i towarzyszące temu naruszeniu okoliczności, podczas gdy w zaskarżonej decyzji organ wykazał, że waga naruszenia prawa nie była znikoma, rozważając zarówno czas opóźnienia, jak i inne okoliczności naruszenia, a zatem brak było podstaw do uznania przez Sąd, że organ nie rozpatrzył materiału dowodowego w zakresie stwierdzenia, czy naruszenie prawa miało charakter znikomy, w związku z tym uchylenie decyzji należy uznać za niezasadne,2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § l k.p.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku w części zawierającej wskazanie, że analizując przesłanki odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ nie wskazał, że "skarżąca Spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenie w kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też że - ostatecznie - beneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający", podczas gdy przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie daje podstaw organowi, aby w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie zgłaszania i aktualizacji danych ujawnionych w CRBR dokonywał tak daleko idącej analizy i oceny, co skutkuje brakiem możliwości wykonania przez organ wskazań Sądu w tym zakresie w dalszym postępowaniu i doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia decyzji,3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a w związku z art. 189f§ 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że organ dokonał błędnej wykładni art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. uznając, że sam charakter i waga naruszonych przepisów wyklucza uznanie naruszenia prawa za znikome, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podkreślił znaczenie i rangę naruszonych przepisów, nie uznając ich jednak za jedyny powód odmowy uznania naruszenia za znikome, wskazał bowiem również na inne okoliczności, takie jak czas trwania naruszenia i jego skutki oraz profesjonalny charakter działalności Skarżącej, a zatem ocena Sądu była błędna, co skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji,4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 189f § 2 i § 3 kpa poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji na skutek uznania, że organ nie przedstawił w decyzji przekonujących powodów, dla których niezbędne było zastosowanie kary i nie było wystarczające pouczenie, podczas gdy organ wykazał, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania procedury określonej w art. 189 § 2 i § 3 k.p.a., bowiem odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których kara ta miałaby być nałożona,5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 189d k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że w toku postępowania organ nie wykazał, że nałożenie kary w takiej wysokości było konieczne dla realizacji celu, jakiemu kara ta ma służyć i że wymierzona Skarżącej kara jest proporcjonalna do okoliczności, pomimo odniesienia się przez organ do wszystkich kryteriów wymienionych w art. 189d k.p.a. z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, wzięcia pod uwagę indywidualnej sytuacji Skarżącej i szczegółowego uzasadnienia wysokości nałożonej kary, co skutkowało niezasadnym uchyleniem decyzji,6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 141§ 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji z uwagi na fakt, że organ nie wypowiedział się w decyzji co do potencjału finansowego i dochodów Skarżącej i niezasadne zobowiązanie organu, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy odniósł wysokość kary do dochodów Skarżącej, co wykracza poza możliwości działania organu w tym postępowaniu, bowiem organ z uwagi na tajemnicę skarbową nie ma dostępu do rozliczeń podatkowych Skarżącej, co powoduje niewykonalność zaleceń zawartych w wyroku i skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji,II. przepisów prawa materialnego:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że dla oceny znikomego naruszenia prawa oprócz wagi i charakteru naruszonych przepisów organ winien również badać, czy skarżąca spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenie w kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też że - ostateczniebeneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający, podczas gdy w ocenie organu prawidłowa wykładnia tego przepisu zobowiązuje organ do wzięcia pod uwagę oprócz wagi i charakteru naruszonych przepisów również innych okoliczności, takich jak czas trwania naruszenia, jego skutki czy profesjonalny charakter działalności Skarżącej, ale nie daje podstaw organowi, aby w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary na podstawie art. 153 ust. 1 p.p.p.f.t. w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie zgłaszania i aktualizacji danych ujawnionych w CRBR dokonywał tak daleko idącej analizy i oceny, jak wskazał Sąd w zaskarżonym wyroku, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji.W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarg kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu.Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).Na wstępie należy przypomnieć, że na podstawie art. 58 p.p.p.f.t. do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych i ich aktualizacji są obowiązane między innymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Z kolei art. 59 p.p.p.f.t. wskazuje wprost na informacje, które podlegają ujawnieniu w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych.Zgodnie z art. 153 ust. 1 p.p.p.f.t. podmioty wymienione w art. 58 pkt 1-5 i 7-13 p.p.p.f.t. lub powiernik, lub osoba zajmująca stanowisko równoważne w podmiocie, o którym mowa w art. 58 pkt 6 p.p.p.f.t., które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia lub aktualizacji informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t., w terminie wskazanym w ustawie lub podały informacje niezgodne ze stanem faktycznym, podlegają karze pieniężnej do wysokości 1 000 000 zł. Rozważając przedmiotowy delikt administracyjny należy zauważyć, że ma on charakter formalny (nie jest więc deliktem skutkowym) i może zostać popełniony jedynie poprzez zaniechanie. Zasadniczo ustawodawca przyjął, że zostaje on dokonany w momencie upływu dnia, w którym należało dokonać stosownego złoszenia. Jak wynika z art. 60 ust. 1 p.p.p.f.t. informacje, o których mowa w art. 59, są zgłaszane do Rejestru w przypadku podmiotów, o których mowa w:1) art. 58 pkt 1-5 i 7-13, p.p.p.f.t. w terminie 14 dni od dnia wpisu tych podmiotów do Krajowego Rejestru Sądowego;2) art. 58 pkt 6 p.p.p.f.t., w terminie 14 dni od dnia:a) utworzenia trustu,b) przeniesienia siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez powiernika trustu lub osobę zajmującą równoważne stanowisko,c) nawiązania stosunków gospodarczych lub nabycia nieruchomości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w imieniu lub na rzecz trustu, przez powiernika trustu lub osobę zajmującą równoważne stanowisko.Należy więc przyjąć, że delikt administracyjny w postaci niedopełnienia obowiązku zgłoszenia informacji gromadzonych w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych ma charakter zachowania jednoczynowego polegającego na zaniechaniu stosownego zgłoszenia w ściśle określonym terminie. Dalej należ wskazać, że delikt ten trwa przez cały okres, w którym nie nastąpiło prawidłowe zgłoszenie. Ustawodawca przy tym nie różnicuje sankcji administracyjnej w zależności od czasu pozostawania w stanie niedopełnienia obowiązku, a jedynie wymiar kary administracyjnej został określony w formie wskazania jedynie górnej wysokości kary pieniężnej - do 1 000 000 zł. Dolna granica nie został wyznaczona. Na tej podstawie z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 189d k.p.a. odbywa się miarkowanie kary administracyjnej. Należy przy tym dodać, że z uwagi na możliwość wymierzenia kary nawet w wysokości 1 000 000 zł. zachowanie polegające na niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia określonych informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, ustawodawca uznał za abstrakcyjnie wysoce szkodliwe dla interesu publicznego z uwagi na brak możliwości przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.Trafnie w judykaturze wskazuje się, że do nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej w tym zakresie generalnie mają zastosowanie przepisy działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Administracyjne kary pieniężne". Tym niemniej z uwagi na sposób ich zredagowania nie wszystkie będą miały zastosowanie.W pierwszym rzędzie należy rozważyć zarzucane w skardze kasacyjnej organu naruszenie przez Sąd I instancji art. 189f ust. 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.W orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA z: 20 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1160/23; II GSK 1185/23; II GSK 1186/23, 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1091/19; II GSK 1090/19; II GSK 1092/19 oraz 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 294/20; II GSK 1386/19, 20.02.2024 r., II GSK 1438/23 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)wskazuje się, że warunkiem zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu przesłanek wskazanych w tym przepisie, a zatem zarówno znikomej wagi naruszenia prawa jak i zaprzestania naruszenia prawa. Trafnie w judykaturze wskazuje się, że okoliczność zaprzestania naruszenia prawa odnosi się do dobrowolnego przerwania stanu naruszenia prawa przez jego sprawcę przed stwierdzeniem tego stanu przez upoważniony organ administracji (wyrok NSA z 24.01.2024 r., II GSK 1197/23, LEX nr 3889640, wyrok NSA z 18.12.2025 r., II GSK 902/25, LEX nr 4017103, wyrok NSA z 27.01.2026 r., II GSK 1410/22, LEX nr 4035666). Stąd znikomość wagi naruszenia prawa jest konieczną, ale niewystarczającą przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary.W niniejszej sprawie skarżąca dopełniła obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t. dopiero po wszczęciu postępowania przez organ administracyjny, z tego też względu nie doszło do dobrowolnego przerwania stanu naruszenia prawa przez jego sprawcę. Wobec powyższego art. 189f ust. 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania.Ponadto należy zauważyć, że z uwagi na zawarty w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymóg zaprzestania naruszania prawa, przepis ten nie ma zastosowania do zachowania osoby polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu. Nie ma przy tym znaczenia, czy ów obowiązek zostaje naruszony przez działanie czy zaniechanie. Powyższe zaś oznacza, że przepis ten nie mógłby być podstawą odstąpienia do wymierzenia kary w rozpoznanej sprawie. W przypadku jednorazowego naruszenia obowiązku lub zakazu, z uwagi na ich specyfikę, nie można też mówić o zaprzestaniu popełniania deliktu. Delikt się bowiem popełniło raz, nie można go popełnić więcej razy, nie można też stanu naruszenia cofnąć. Pojęcia zaprzestania naruszania prawa nie należy utożsamiać z obowiązkiem przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem lub usunięciem skutków naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie sprzeczne z prawem zachowanie ma z całą pewnością charakter jednoczynowy (tj. zaniechanie zgłoszenia wymaganych przez ustawę w określonym terminie informacji). Realizowany jest on w ściśle określonym dniu, w którym skarżąca powinna była dopełnić wskazanego obowiązku. A zatem w odniesieniu do tego rodzaju deliktu przesłanka "zaprzestania naruszania prawa" nie ma zastosowania, co siłą rzeczy skutkuje brakiem podstaw, a zarazem możliwości stosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 24.01.2024 r., II GSK 860/23, LEX nr 3889639).Nie do zaakceptowania jest natomiast wywód Sądu I instancji, że "istnieje pewne podobieństwo pomiędzy pojęciem znikomości wagi naruszenia prawa i znikomą społeczną szkodliwością czynu, znaną z prawa karnego" oraz "że można w tym względzie (oczywiście z pewną ostrożnością) odwołać się do rozwiązań obowiązujących w prawie karnym, gdzie stopień ciężkości naruszenia przez sprawcę prawa mierzony jest tzw. stopniem społecznej szkodliwości czynu, którego "znikomość" również stanowi negatywną przesłankę do wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania karnego. Podobieństwo kar administracyjnych i sankcji karnoprawnych jest na tyle duże, że posiłkowanie się przez organ administracji publicznej przy ocenie "wagi naruszenia prawa" standardami wyznaczonymi przez prawo karne jawi się jako w pełni uprawnione, a ponadto całkowicie zbieżne z ratio legis zmian wprowadzonych w 2017 r.".Przede wszystkim należy wskazać, że na gruncie prawa karnego jednym z elementów przestępstwa jest karygodność zachowania. Karygodność jest warunkowana istnieniem odpowiedniego stopnia konkretnej społecznej szkodliwości czynu (abstrakcyjna społeczna szkodliwość czynu istnieje zawsze z uwagi na samo stypizowanie przez ustawodawcę typu czyn zabroniony). Z uwagi na istniejące spory doktrynalne oraz różne stanowiska prezentowane w judykaturze (stanowisko uniwersalistyczne, obiektywistyczne i kompleksowe) elementy oceniane w ramach społecznej szkodliwość czynu zabronionego zostały ściśle wymienione w art. 115 § 2 k.k. Stąd przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Należy przy tym zauważyć, że wskazany zbiór ma charakter zamknięty i jest on wyrazem przyjęcia koncepcji kompleksowej rozumienia pojęcia społecznej szkodliwości czynu. Stąd na gruncie prawa karnego uznano, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest wyznaczany przez całokształt właściwości zarówno przedmiotowych (np. rodzaj zaatakowanego dobra prawnego, rozmiar wyrządzonej szkody), jak i podmiotowych (np. zamiar albo jego brak) związanych z zachowaniem sprawcy czynu zabronionego.Z kolei na gruncie prawa administracyjnego przyjmuje się obiektywistyczną koncepcję odpowiedzialności za delikt administracyjny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu w przypadku realizacji deliktu administracyjnego. Ocena stosunku psychicznego sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie tejże odpowiedzialności obiektywnej. Jej intencją jest bowiem zapewnienie przestrzegania przez wskazane podmioty przepisów służących ochronie określonego dobra - w niniejszej sprawie art. 153 p.p.p.f.t. ma na celu przeciwdziałać praniu pieniędzy i terroryzmowi. Z tego punktu widzenia system sankcji administracyjnych przewidzianych przez przepisy ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu stanowi przejaw wzmocnienia nadzoru administracyjnego w sferze, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Należy przy tym zauważyć, że wskazana ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu implementuje do polskiego porządku prawnego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 141, str. 73 z późn. zm.). Jest to więc przykład nie tylko wzmocnienia nadzoru administracyjnego przez organy Państwa Polskiego, ale również organy Unii Europejskiej. Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Administracyjne kary pieniężne - a więc także kary nakładane na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu - stanowią dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który należałoby rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną. Relacji między sankcją administracyjną a deliktem prawa administracyjnego towarzyszy założenie, że administracyjna kara (pieniężna) nakładana jest wobec podmiotu dopuszczającego się deliktu bez związku z jego zawinieniem, albowiem odpowiedzialność za ten delikt ma charakter obiektywny (wyrok NSA z 10.02.2023 r., II GSK 1202/19, LEX nr 3508109).Stąd też na gruncie prawa administracyjnego nie bada się karygodności zachowania sprawcy deliktu administracyjnego, choćby z tego względu, że nie podlega ocenie strona podmiotowa takiego deliktu, a więc element woluntatywny i intelektualny. Stąd nie ma znaczenia postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Należy przy tym podkreślić, że nawet obiektywnie rzecz biorąc byłyby to przesłanki niemożliwe do oceny w sytuacji, gdy odpowiedzialność administracyjną ponosi podmiot zbiorowy, co również różnicuje prawo karne od prawa administracyjnego, na gruncie którego odpowiedzialności podlega jedynie osoba fizyczna. Trafnie w judykaturze wskazuje się, że odmienność funkcji, celów oraz wartości prawa karnego i administracyjnego przemawia za tym, że pojęciom ze sfery prawa administracyjnego należy nadawać znaczenie adekwatne dla realizacji tych funkcji i celów. Zasadne jest poszukiwanie kryteriów wagi naruszenia prawa (znikomości naruszenia) w skutkach w obrębie dóbr chronionych normą sankcjonowaną (wyrok NSA z 17.03.2022 r., I OSK 1110/21, LEX nr 3329966, wyrok NSA z 11.09.2024 r., II OSK 2574/21, LEX nr 3826592). Stąd istotne są takie elementy jak choćby czas trwania stanu naruszenia normy administracyjnej (stanu bezprawności), czy skutki samego naruszenia.Waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji tego celu, jakim jest przeciwdziałanie praniu pieniędzy i terroryzmowi (por. wyrok NSA z 22.02.2022 r., II GSK 9/22, LEX nr 3327960). Tak też postąpił organ odwoławczy, wskazując, że naruszenie dotyczy niedopełnienia obowiązku zgłoszenia informacji gromadzonych w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, naruszone zostały przy tym normy prawa krajowego i unijnego o dużej doniosłości, albowiem rejestr jest instrumentem w walce z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu, ma służyć również stworzeniu warunków do sprawnej wymiany informacji w celu zwiększenia skuteczności przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Dlatego rzetelność i wiarygodność rzeczonego Rejestru wpisuje się w cele ustawodawstwa krajowego i unijnego mającego za zadanie skuteczne eliminowanie przywołanych zjawisk, za pomocą ustanowionych środków prawnych. W niniejszej sprawie, jak trafnie zauważył organ, skarżąca spółka miała obowiązek dokonać stosownego wpisu do 18 czerwca 2020 r. Zgłoszenie nastąpiło dopiero 2 grudnia 2021 r. Stan naruszenia miał więc charakter długotrwały. Przez ten okres nie było możliwe prawidłowe przetwarzanie danych w rejestrze z punktu widzenia osiągnięcia zamierzonych celów związanych z jego funkcjonowaniem, a więc przeciwdziałania praniu pieniędzy i terroryzmowi. Dla samego naruszenia art. 153 p.p.p.f.t. nie ma znaczenia, czy faktycznie konkretny podmiot bierze udział w wyżej wymienionym procederze (za co zresztą są przewidziane odrębne sankcje). Dobrem prawnie chronionym jest bowiem funkcjonowanie samego rejestru, który ma zabezpieczać i umożliwiać kontrolę w celu osiągniecia bezpieczeństwa publicznego. Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia informacji gromadzonych w rejestrze uniemożliwia organowi przetwarzanie informacji o beneficjentach rzeczywistych podmiotów wymienionych w art. 58 p.p.p.f.t. oraz informacji o osobach, o których mowa w art. 61 ust. 1 p.p.p.f.t. jak również opracowywanie analiz statystycznych dotyczących informacji przetwarzanych w Rejestrze. Na skutek więc braku stosownego wpisu dokonywane analizy nie są wiarygodne, a stąd również godzi to w bezpieczeństwo publiczne, gdyż uniemożliwia skuteczne zwalczanie prania pieniędzy i terroryzmu. Skali naruszonego dobra prawnie chronionego, w przypadku gdy naruszenie to trwało ponad 17 miesięcy, nie można więc ocenić jako znikomej. Podnoszone argumenty, że spółka była "w organizacji" nie mają w tym przypadku znaczenia. Należy zauważyć, że skarżąca spółka był wpisana w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie mogła więc być spółką "w organizacji". Nie ma również znaczenia fakt, czy skarżąca faktycznie prowadziła zamierzoną działalność, jak również brak przepływów finansowych. Z momentem bowiem wpisu do KRS rejestru przedsiębiorców skarżąca spółka taką działalność gospodarczą mogła prowadzić. Działalność ta powinna być prowadzona z należytą starannością, z dopełnieniem wszystkich wymaganych warunków formalnych. Stąd to na skarżącej spółce spoczywał obowiązek uzyskania stosownej wiedzy o wszystkich wymaganiach prawnych związanych z prowadzoną działalnością, czego jak wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, skarżąca spółka nie dopełniła.Na marginesie należy jeszcze wskazać, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nieprawidłowo nawet podejmuje próby implementacji na grunt prawa administracyjnego instytucji "społecznej szkodliwości czynu". W orzecznictwie sądów karnych wskazuje się bowiem, że na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym, a więc okoliczności związane z samym podmiotem czynu, tj. ze sprawcą, takie jak: wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, które wpływają na wymiar kary. Równie niedopuszczalne jest uzależnianie oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu od czynników bezpośrednio z nim niezwiązanych, które wystąpiły przed jego popełnieniem albo po jego popełnieniu (zob. uchwała SN z 16.09.2008 r., SNO 68/08, LEX nr 491427). Natomiast Sąd I instancji nakazał organowi badać, czy "skarżąca spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenie w kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też że – ostatecznie – beneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający", a więc okoliczności dotyczące sprawcy delikty administracyjnego (jego właściwości), jak również nakazał badać "postawę oraz finansową zasobność skarżącej spółki", co z kolei nie ma znaczenia z punktu oceny zachowania sprawcy w momencie dokonania czynu. Jest to więc błąd metodologiczny i świadczy o braku zrozumienia instytucji społecznej szkodliwości czynu. Na gruncie prawa karnego bada się bowiem społeczną szkodliwość czynu, a nie społeczną szkodliwość jego sprawcy.Wobec powyższego trafne okazały się zarzuty podniesione w petitum skargi kasacyjnej w pkt I 1-3 oraz II.Równie zasadny jest zarzut wskazany w pkt I.4 petitum skargi kasacyjnej.Z treści art. 189f § 2-3 k.p.a. wynika bezpośrednio, że organ administracji publicznej może, poza przypadkami określonymi w art. 189f § 1 k.p.a., odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:1) usunięcie naruszenia prawa lub2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, w sposób określony w tym postanowieniu.W judykaturze wskazuje się, że usunięcie naruszenia prawa rozumieć należy jako usunięcie przyczyny powstania stanu niezgodnego z prawem, na przykład uzyskanie stosownego zezwolenia lub koncesji, wycofanie z obrotu sfałszowanej partii żywności, czy też przedłożenie prawem wymaganego zabezpieczenia. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na charakter popełnionego naruszenia, brak jest możliwości usunięcia naruszenia prawa. Nie można usunąć naruszenia polegającego na braku zgłoszenia w terminie informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych. Wykonanie obowiązku po terminie nie stanowi bowiem usunięcia skutków naruszenia ani też zaprzestania naruszania. (zob. wyrok NSA z 24.01.2024 r., II GSK 860/23, LEX nr 3889639). W niniejszej sprawie stan naruszenia trwał przez ponad 17 miesięcy. Nie jest możliwe więc usuniecie skutków, które już nastąpiły w postaci uniemożliwienia organowi przetwarzanie informacji o beneficjentach rzeczywistych podmiotów wymienionych w art. 58 p.p.p.f.t. oraz informacji o osobach, o których mowa w art. 61 ust. 1 p.p.p.f.t., jak również opracowywania analiz statystycznych dotyczących informacji przetwarzanych w Rejestrze.Zasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 189d k.p.a. poprzez przyjęcie braku wykazania przez organ w zaskarżonej decyzji, że nałożenie kary w określonej wysokości było konieczne dla realizacji celu, jakiemu kara ta ma służyć i że wymierzona kara była proporcjonalna do okoliczności stanu faktycznego.Z treści art. 189 d k.p.a. wynika, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę:1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.Na podstawie powołanego przepisu uwzględniona została zasada proporcjonalności wynikająca zarówno z Konstytucji RP (art. 31 ust. 3 Konstytucji), jak i z samego Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 8 § 1 k.p.a.). Co więcej, zasada proporcjonalności znalazła również swoje potwierdzenie w technice legislacyjnej zastosowanej przez ustawodawcę na gruncie art. 153 p.p.p.f.t. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że prawodawca wskazał jedynie górną granicę kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia lub aktualizacji informacji gromadzonych w rejestrze. W niniejszej sprawie organ wymierzył skarżącej karę w wysokości 13 000 zł, co stanowi 1,3 % maksymalnej kwoty wymiaru kary. Organ wymierzając karę i jednocześnie szczegółowo analizując przesłanki określone w art. 189d k.p.a. wziął pod uwagę, że Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych służy zwalczaniu i zapobieganiu praniu pieniędzy i terroryzmowi, a więc ochronie ważnego interesu publicznego. Wskazano również w zaskarżonej decyzji na publiczny charakter rejestru, umożliwiający każdemu nieodpłatny dostęp do informacji o beneficjentach rzeczywistych, co skutkuje również większą kontrolą informacji przez społeczeństwo obywatelskie oraz przyczynia się do zwiększenia zaufania do rynku finansowego i uczestników obrotu gospodarczego. Dalej organ uwzględnił okoliczność, że przed datą wszczęcia postępowania w sprawie skarżąca nie dopuściła się naruszenia podobnego obowiązku. Z punktu widzenia zastosowania pkt 4 art. 189d k.p.a. organ wziął pod uwagę, że w trakcie trwania naruszenia prawa obowiązywał w Polsce stan pandemii, który mógł utrudnić wykonanie ustawowego obowiązku dokonania rejestracji w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych. Tym niemniej trafnie wskazano, że trwająca pandemia nie może usprawiedliwiać każdego przypadku niepodjęcia w terminie przewidzianych prawem czynności. Prawidłowo wskazano jednocześnie, że działania podjęte przez skarżącą nie były dobrowolnie, jednak uwzględniono fakt dokonania zgłoszenia danych do rejestru po wszczęciu postępowania administracyjnego. Wskazano również, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej nałożenia kary za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia w ustawowym terminie do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t., nie można wskazać na osiągnięcie realnej korzyści lub realnej straty. Tym samym, organ nie podwyższył wymiaru kary proporcjonalnie do wielkości osiągniętej korzyści lub unikniętej straty. Wymiar kary uwzględniał brak ich osiągnięcia. Z kolei w przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania przesłanki określone w pkt. 3 i 7 art. 189d k.p.a.Wobec powyższego budzi zdziwienie stwierdzenie Sądu I instancji, że pomimo iż "organ odniósł się w decyzji do kryteriów wynikających z art. 189d pkt 1-6 k.p.a. mimo to Sąd wyraża daleko idącą wątpliwość, czy wymierzona Skarżącej kara (13.000 zł) jest proporcjonalna do okoliczności". Dalej Sąd I instancji w sposób abstrakcyjny odnosi się do zasady proporcjonalności i nieprawidłowo wskazuje, że obowiązek został spełniony przez skarżąca spółkę dobrowolnie. Równie nieuzasadnione było nakazanie organowi wzięcia pod uwagę potencjału finansowego i dochodów skarżącej w ramach procedowania nad wymierzeniem konkretnej kary pieniężnej w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Przesłanki te nie wynikają z art. 189d k.p.a., a co więcej katalog okoliczności tam zawartych ma charakter zamknięty. Gdyby przyjąć sposób rozumowania Sądu I instancji to okazałoby się, że w przypadku spółek, które nie osiągają dochodu (wykazują straty) nigdy nie można byłoby zastosować art. 153 p.p.p.f.t. i wymierzyć jakiejkolwiek kary pieniężnej.Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości.Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącej jest niezasadna.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.